ตอนที่ 11: คำหวานและถุงหอม"ศิษย์ก็ตั้งใจอยู่นี่อย่างไรเล่าเจ้าคะ"มู่หรงมีสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกอ่อนอกอ่อนใจ “เจ้ามัวแต่เล่น ทำให้ฝีมือพัฒนาช้าเช่นนี้”น้ำเสียงออดอ้อนดังขึ้น “ศิษย์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ที่ศิษย์ทำไม่ได้คงเพราะอาจารย์นั่งห่างจากศิษย์มากเกินไป หากอาจารย์นั่งใกล้ ๆ เช่นนี้ข้าต้องทำได้ดีแน่นอนเจ้าค่ะ” “เจ้ามันดื้อด้าน”มู่หรงพยายามไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมา แต่ในใจของเขารู้สึกอึดอัดและขัดเขิน เขาพยายามกดข่มเอาไว้ด้วยสีหน้าเย็นชา “เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ กลับไปคืนนี้ให้ฝึกท่อนนี้ให้ดี อย่าเร่งจังหวะเกินไปนักเข้าใจหรือไม่”“เจ้าค่ะ”กล่าวว่าเข้าใจแต่มือสองข้างกลับกอดแขนของมู่หรงเอาไว้แน่น ทั้งยังซบใบหน้าลงมาอย่างออดอ้อน“ปล่อยอาจารย์ได้แล้ว ผู้ใดมาเห็นจะไม่งาม”“จู่ ๆ ศิษย์ก็รู้สึกหนาวนี่เจ้าคะ ขอกอดอีกหน่อยนะเจ้าคะ”“หนาวอันใด วันนี้อบอุ่นกว่าทุกวันยังมีแสงแดดทั้งวันด้วย เจ้าอย่ามาหาเรื่องโกหกอาจารย์เลย”หนานหงหงเงยหน้ายิ้มหวาน “กายไม่หนาวแต่หนาวใจยิ่งนักเจ้าค่ะ แสงแดดช่วยไม่ได้ มีเพียงอาจารย์ที่ช่วยศิษย์ได้”มู่หรงชักจะเคยชินกับวาจาของนางแล้ว เขาจึงเพียงแต่ส่งเสียงขบขัน
Última actualización : 2026-11-03 Leer más