Todos los capítulos de ขย่มรักอาจารย์ฮอตเนิร์ด: Capítulo 51 - Capítulo 60

หลายวันต่อมาวันนี้หนานหงหงได้นัดแนะกับมู่หรงว่าหลังจากเลิกเรียนนางจะไปรอเขาที่ตำหนักพักของอาจารย์ เพราะมู่หรงต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาทจึงให้นางไปรอที่นั่นหลังเลิกเรียนหนานหงหงจึงหอบพิณของตนเอง เพื่อไปรอมู่หรงด้วยสีหน้าสบายอกสบายใจในระหว่างที่นางเดินอยู่นั้นกลับมีสตรีนางหนึ่งมายืนขวางพร้อมกับคนของนางอีกหลายคน หนานหงหงเกือบจะชนคนผู้นี้แล้วเพราะนางมัวแต่เหม่อลอย“อาจารย์จื่อ”จื่อรุ่ยกอดอกมองหนานหงหงด้วยสายตาเกลียดชังเอ่ยว่า“จะไปที่ใดหรือหนานหงหง”ในเวลานี้สถานที่นี้ไร้คนอื่น จื่อรุ่ยจึงแสดงความเป็นตัวเองออกมาอย่างเต็มที่หนานหงหงไม่ตอบนางไม่อยากสร้างปัญหาจึงคิดเดินหลบเลี่ยงแม้ว่าท่าทางของคนพวกนี้จะเป็นชาววังดูสูงส่งแต่เห็นชัด ๆ ว่าตั้งใจมาหาเรื่องนางอย่างแน่นอนจื่อรุ่ยกลับไม่ยินยอมนางขยับมาขวางหน้าหนานหงหงพร้อมด้วยเหล่านางกำนัลที่เป็นพวกของนางอีกหลายคนหนานหงหงเอ่ยเสียงเย็น“พวกเจ้าคิดจะทำอะไร”จื่อรุ่ยเอ่ยน้ำเสียงหาเรื่อง“เจ้ากำลังคิดจะไปที่ใด”“ไม่ใช่ธุระอันใดของท่าน ถอยไป”จื่อรุ่ยไม่ยินยอมยังคงขวางทางของนางอยู่“ข้าบอกให้หยุด”หนานหงหงจ้องจื่อรุ่ยเขม็ง“มีธุระอันใดก็รีบว่ามาข้าไม่ว่า

บัดนี้ที่หน้าตำหนักเสียงไม้โบยกระทบผิวเนื้อดังก้องไปทั่ว ทุกครั้งที่ไม้กระทบหนานหงหงรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายหนานหงหงเจ็บจนน้ำตาไหลพรากแต่ไม่ยอมเปล่งเสียงร้อง นางอดทนถูกโบยอย่างโดดเดี่ยวในใจคิดว่าแค้นนี้นางไม่มีทางลืมเป็นอันขาดยี่สิบไม้ถูกโบยลงมาจนครบแล้ว แผ่นหลังของหนานหงหงแตกยับจนเลือดซึม นางเจ็บจนแทบจะยืนไม่ไหวยังดีที่ร่างนี้มีวรยุทธ์และแข็งแกร่งไม่น้อย หากเป็นสตรีทั่วไปวันนี้นางอาจจะตายคาไม้แล้วก็เป็นได้หนานหงหงลุกขึ้น กลั้นใจข่มความเจ็บเดินออกจากตำหนักเฟิ่งฮัวอย่างยากลำบากภายใต้สายตาของจื่อรุ่ยที่ลอบมองอยู่ด้านหนึ่งด้วยความรู้สึกสะใจ“หนานหงหงเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ใดกัน จึงหาญกล้ามาชอบผู้ชายคนเดียวกับข้า ต่อให้เจ้าจะมีตำแหน่งสูงส่งกว่านี้ หรือมีฐานะเป็นองค์หญิงหากคิดลองดีกับข้า ข้าก็มีวิธีมากมายให้เจ้าได้รับโทษ”บัดนี้แผ่นหลังของหนานหงหงมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด นางก้มหน้ามองพื้นกัดฟันแน่นเพื่อระงับเสียงร้องไห้ด้วยความรู้สึกเจ็บแค้นกายไม่เท่าใดแต่เจ็บใจนี่สิทำให้นางรู้สึกเหมือนอกจะระเบิดมู่หรงเพิ่งออกจากตำหนักอวี่เหอของฮ่องเต้ เพียงเขาออกจากประตูตำหนักคนของเขา

แม่ทัพหนานพูดพลางหันหน้าไปมองทางอื่น เขาทนไม่ไหวที่จะมองคนอย่างมู่หรงต่อไปอีก ในใจรู้สึกว่ามู่หรงช่างไม่คู่ควรกับลูกสาวเขาเลยแม้แต่น้อยฮูหยินหนานเอ่ยว่า“ท่านพี่อาจารย์มู่ไม่ใช่คนเช่นนั้นเสียหน่อย ท่านก็เห็นหลายปีมานี้เขาทุ่มเทเพื่อฝ่าบาทไม่เคยหยุดหย่อน ยังเป็นคนที่ซื่อตรงที่สุดในราชสำนักก็ว่าได้ ท่านอย่าได้กล่าวดูแคลนเขานักเลย ในเมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้วและอาจารย์มู่ก็ยอมรับผิดทั้งหมด พวกเราควรหาทางแก้ไขจะดีกว่า อีกอย่างลูกสาวของพวกเราก็ชอบเขาเพียงนั้น เด็กสองคนแสดงออกว่ารักใคร่กันเพียงนี้ท่านจะขัดขวางไปไย”แม่ทัพหนานเอ่ยเสียงแข็ง“ฮูหยิน เขาอายุเท่าใดแล้ว มิใช่เด็ก ที่อยู่รอดมาถึงทุกวันนี้ก็คงเป็นเพราะความยโสของเขาที่ไม่ยอมลงให้ผู้ใด เจ้าจะถูกใบหน้าอ่อน ๆ ของเขาหลอกลวงไม่ได้ เขาจะเอาสิ่งใดมาปกป้องยัยหนูสามของพวกเรา ดูเขาสิด้วยท่าทางเช่นนี้จะสู้คนได้ที่ไหน พวกบัณฑิตดีแต่ปากเช่นนี้ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะปกป้องยัยหนูสามได้ หึ ดูหน้าเขาสิวัน ๆ ชอบตีสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับว่าคนทั้งเมืองติดหนี้เขาอยู่ คนเช่นนี้จะทำให้ยัยหนูมีความสุขได้อย่างไร”มู่หรงยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม เขาเอ่ยเคร่งขรึมและคง

“อาจารย์มู่ในที่สุดท่านก็มาเสียที”มู่หรงหันไปมองรอบ ๆ“วันนี้อาจารย์จื่อบอกข้าว่าเป็นงานเลี้ยงของอาจารย์สำนักศึกษามิใช่หรือ ไยจึงไม่เห็นคนอื่น”จื่อรุ่ยเสแสร้ง“ทุกคนล้วนติดงานกันหมด คราแรกรับปากแต่ข้ารอนานแล้วก็ไม่มีใครมา มีเพียงบ่าวรับใช้นำคำมาบอกว่าขออภัย บางคนก็ท้องเสีย บางคนก็ติดราชการด่วนข้าจึงได้รออาจารย์มู่อยู่เพียงลำพังอย่างไรเล่า”กล่าวจบนางก็ขยับมาใกล้เขา มู่หรงถอยห่างเล็กน้อยอย่างสุภาพ ในขณะที่จื่อรุ่ยยิ้มหวานยังแอบรั้งเสื้อของตนเองลงมาให้เห็นเนินเนื้อขาวผ่องที่โผล่พ้นมู่หรงย่อมไม่สนใจมองเขาเพียงแต่มองสุราอาหารที่มากมายบนโต๊ะ ในเวลานี้จื่อรุ่ยก็ลอบโบกมือให้คนรับใช้ออกไปทั้งหมด“ในเมื่อไม่มีผู้ใดอยู่ เช่นนั้นก็เหลือพวกเราแล้ว อาจารย์มู่ข้าได้สั่งของโปรดของท่านมาไม่น้อย ท่านดูสิอย่างไรท่านก็ต้องกินให้มากนะเจ้าคะ”นางกล่าวออเซาะ มู่หรงพยักหน้าทว่าสีหน้ากลับเย็นชาไร้อารมณ์เช่นเดิมจื่อรุ่ยรินสุราให้เขามู่หรงก็ดื่มทันใด เขาไม่ปฏิเสธยังดื่มสุราจนหมดจอกนางคิดว่าหลังจากมอมยามู่หรงแล้ว นางจะร่วมดื่มสุราไปกับเขาในสุราย่อมมียาปลุกกำหนัดจื่อรุ่ยรู้ดี แต่นางก็เต็มใจที่จะดื่มคิดเสพส

หนานหงหงหันไปมองมู่หรงที่นางสั่งให้ไปนั่งอยู่บนเก้าอี้ นางบอกเขาว่าห้ามขยับบัดนี้เขาเองก็เชื่อฟังยิ่ง สองมือจับที่พนักเก้าอี้แน่นใบหน้าแดงก่ำเพราะกำลังสกัดกั้นพิษกำหนัดเต็มที่“หงหงเจ้าใส่ยาไปมากเท่าใด ไยอาจารย์กินยาถอนพิษแล้วยังคงรู้สึกอยู่”หนานหงหงยิ้ม“ก็มากพอสมควรเจ้าค่ะ”มู่หรงที่หน้าแดงซ่านเอ่ยน้ำเสียงทรมาน“เช่นนั้นหงหงต้องช่วยอาจารย์แล้ว”หนานหงหงเดินเข้าไปหามู่หรงใกล้ ๆ“จะให้ช่วยอย่างไรเจ้าคะ”“ช่วยทำให้อาจารย์เสร็จ ให้อาจารย์เย่อเจ้าเถิดคนดี”หนานหงหงหันไปมองจื่อรุ่ยที่บัดนี้จ้องพวกนางเขม็ง ปากก็เอ่ยว่า“หนานหงหงเจ้าเล่นไม่ซื่อ เขาไม่ได้ชอบเจ้าเขาชอบข้า ปล่อยเขานะ ปล่อยเขา”หนานหงหงทำสีหน้าเยาะหยัน“ใครกันแน่ที่เป็นคนคิดวางยานี้ก่อนคนชั่วคือเจ้ายังคิดมาใส่ความผู้อื่น”“หนานหงหงข้าจะจัดการเจ้าคอยดูเถิด ปล่อยอาจารย์มู่นะ เขาไม่ได้ชอบเจ้าเขาเป็นผู้ชายของข้า ปล่อยเขา”หนานหงหงขยับใบหน้าเข้าไปใกล้มู่หรง อีกนิดเดียวเขาก็จะได้จูบนางอยู่แล้วแต่นางขยับหนี มู่หรงยังไม่ได้รับอนุญาตให้แตะนางจนกว่าหนานหงหงจะพอใจ เขาจึงรู้สึกทรมานเป็นอย่างยิ่ง“อาจารย์ได้ยินหรือไม่เจ้าคะ นางบอกว่าท่านไม