Todos los capítulos de ขย่มรักอาจารย์ฮอตเนิร์ด: Capítulo 21 - Capítulo 30

ปากของนางทั้งนุ่มและร้อนจัด ทุกการดูดดึงของนางทำให้เขาถึงกับร่างกายเหยียดเกร็ง สัมผัสของสตรีทำให้เขารู้สึกดีจนคล้ายกำลังเหยียบย่างไปบนสวรรค์ชั้นฟ้า“หนานหงหง....อา....หนานหงหง”มู่หรงหอบหายใจกระเส่า นางกำลังทำให้เขาคลั่งจนครางชื่อของนางไม่หยุดหนานหงหงรู้สึกว่าแท่งหยกนี้อร่อยยิ่ง กลิ่นของเขาหอมอ่อน ๆ คล้ายกลิ่นของไม้กฤษณาอันน่าจะเกิดจากถุงหอมที่เขาพกเป็นประจำนางขยับปากเข้าไปดูดคลึงแท่งกายใหญ่ รูดปากขึ้นลงแม้จะดูขัดเขินยังไม่ชำนาญเพราะห่างหายมานานก็แทบทำให้คนที่ไม่เคยถูกปากของสตรีสัมผัสมาก่อนร่างกายระเบิด“เจ้าทำสิ่งใดกับอาจารย์ หนานหงหง ซี้ด...อา... อาจารย์ทนไม่ไหวแล้ว”หนานหงหงใช้สองมือกุมแท่งหยกใหญ่แน่นขึ้นจากนั้นก็เลื่อนขึ้นลงช้า ๆ ส่งผลให้มู่หรงครางแหบออกมาไม่ขาดปาก“อา...หงหง...ข้าไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป...หงหง..อาจารย์ อาจารย์...จะทนไม่ไหวแล้ว”“เสียวหรือเจ้าคะ ถ้าเสียวก็ครางออกมาเจ้าค่ะ อย่าเก็บกดเอาไว้หงหงจะช่วยท่านเอง”“เจ้ากำลังทำให้อาจารย์คลั่ง พอแล้ว หยุดเถิดหงหง”ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกกับสัมผัสของนางอย่างรุนแรง เพียงแค่นางแตะต้องเขาเล็กน้อยมู่หรงก็แข็งพร้อมปลดปล่อยเพียงนี้ ไ

มู่หรงหอบหายใจระรัว เขายังขยับไม่ได้จึงยิ่งทรมานนัก ในที่สุดนางก็ปล่อยปากออกจากแท่งหยกของเขา เงยหน้าขึ้นมองมู่หรงด้วยสายตาอาวรณ์“อาจารย์ชอบที่ศิษย์ทำให้หรือไม่เจ้าคะ”มู่หรงไม่อาจตอบ เพราะเขาจะตอบไปได้อย่างไรว่าชอบมาก ชอบจนแทบจะคลั่งตายและที่ยิ่งชอบก็คือส่วนสงวนแห่งความสาวของนางที่เขาได้เห็นเต็มสองตา“หงหงปล่อยอาจารย์เถิด พวกเราเกินเลยกันไปมากแล้ว”หนานหงหงโอบมือรอบเอวกอดมู่หรงเอาไว้ด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอ่อนหวาน ถูไถใบหน้าลงบนอกแกร่งทำให้เนื้อแข็งของเขาบดเบียดแนบชิดอยู่กับหน้าท้องของนาง“ปล่อยแล้วอาจารย์จะโกรธหรือไม่เจ้าคะ”มู่หรงถอนหายใจยาว ถูกนางกอดแบบนี้เขาเริ่มจะมีอารมณ์อีกแล้ว ทว่าเขาเป็นอาจารย์ของนางจะรุ่มร่ามไร้ยางอายไม่ได้เด็ดขาดในเมื่อนางอยู่เหนือเขาดังนั้นเขาจึงจำต้องใช้ไม้อ่อน“อาจารย์ไม่ตำหนิเจ้าแล้ว ปล่อยอาจารย์เถิด”หนานหงหงขยับมือมาจับแท่งหยกของเขาเอาไว้“แต่แท่งหยกของอาจารย์แข็งอีกแล้วนะเจ้าคะ”มู่หรงกระแอม“ปล่อยมันไปเถิด ประเดี๋ยวมันก็สงบลงเอง”หนานหงหงกล่าวเอาแต่ใจ“ไม่อยากปล่อย อยากช่วยอีกหงหงอยากทำให้อาจารย์มีความสุข”มู่หรงกลืนน้ำลายลงคอ เพราะนางกำลังลูบแท่งหยก

“ข้าก็เรียนรู้จากตำรา คนฉลาดย่อมไม่เขลาในทุกสิ่ง”จากนั้นเขาก็ปล่อยร่างบอบบางคว้าเสื้อคลุมตัวใหญ่มาสวมแล้วเดินออกจากเรือนหนังสือไปด้วยรอยยิ้มกว้างหนานหงหงยังคงมึนงงและเหม่อลอย จากนั้นจึงทรุดลงไปนั่งกับพื้นเมื่อคิดถึงรสจูบที่แซ่บถึงทรวงนั่น“เขาว่ากันว่าคนเก่ง มักจะเก่งไปทุกเรื่อง มู่หรงนอกจากเรื่องตำราแล้วดูเหมือนว่าท่านจะเป็นคนเก่งทุกเรื่องจริง ๆ ทำยังไงดีข้าดูเหมือนว่าจะชอบท่านมากจนโงหัวไม่ขึ้นเสียแล้วสิ”มู่หรงกลับมาหานางหลังจากหายไปราวสองชั่วยาม บัดนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้วเสี่ยวเถาและเสี่ยวเป่าได้เปลี่ยนคำเรียกจากคุณหนูสามเป็นพี่หงหงเรียบร้อยแล้วเพราะตอนนี้เป็นเวลาช่วงเที่ยงพอดีพ่อบ้านจึงตั้งสำรับอาหารหนานหงหงจึงได้นั่งร่วมโต๊ะทานอาหารกับมู่หรงและเด็กทั้งสองรวมทั้งอาซูยังได้รับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับพวกเขามู่หรงดูจะใส่ใจหนานหงหงเพิ่มขึ้น เขาตักอาหารให้นางหลายอย่างถึงจะตักให้เด็กทั้งสองด้วยแต่ก็ดูแลนางเป็นอย่างดีหนานหงหงนั่งข้างมู่หรง นางขยับเข้ามาใกล้เขากินอาหารด้วยรอยยิ้ม มือข้างหนึ่งจับตะเกียบอีกข้างหนึ่งกลับซุกซนยิ่งนัก เมื่อนางยื่นไปสัมผัสกับแท่งหยกที่ยามนี้กำลังนอนอย่าง

เวลาต่อมาด้วยแผนของอาซูบัดนี้หนานหงหงแอบซ่อนตัวอยู่ถังขนขยะเปียกจากห้องครัวที่ต้องนำเอาไปทิ้งนอกจวนแน่นอนว่าไม่มีผู้ใดคิดถึงว่านางจะยอมทำเช่นนี้จึงไม่ได้ตรวจสอบให้ละเอียด ดังนั้นนางจึงออกจากจวนมาได้อย่างรวดเร็วอาซูได้ให้คนเตรียมม้าเอาไว้ให้นางแล้วพร้อมด้วยองครักษ์ของหนานหงหงอีกหนึ่งคนหนานหงหงมองหน้าอาซู“ต้องให้เขาไปด้วยหรือ”“เขามีหน้าที่อารักขาคุณหนูนะเจ้าคะ ให้เขาทำหน้าที่ของเขาเถิด”หนานหงหงพยักหน้า“ก็ได้ แต่ห้ามเกะกะข้าเป็นอันขาด”หลังจากหนานหงหงออกจากจวนได้สำเร็จก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่สกปรกออกมาใส่ชุดแบบบุรุษสีดำแล้วขึ้นม้าเร่งเดินทางมาที่วัดเชิงเขาพร้อมกับอาซูและองครักษ์ของนางอีกคนหนึ่งอย่างรวดเร็วกระทั่งพลบค่ำพวกนางก็มาถึงที่เชิงเขาและได้พบกับท่านตาผู้หนึ่งที่กำลังแบกท่านยายอยู่บนหลังและกำลังออกจากเรือนหลังเล็ก ๆ ของตนเองท่าทางสีหน้ากระวนกระวายหนานหงหงหยุดม้าถามพวกเขาด้วยความห่วงใย“ท่านตา ท่านยายเป็นอะไรหรือไยจึงต้องแบกคนเช่นนี้”ท่านตาตอบเร่งร้อน“ภรรยาของข้าไม่สบายมากขอรับนางไม่ได้สติแล้ว ข้าจะพานางไปพบหมอแต่ไม่มีรถม้าจึงต้องแบกกันไปเช่นนี้”หนานหงหงสงสารยิ่งนักจึงสั่งให

ในยามราตรีอันเงียบสงบหลังจากที่หนานหงหงกินอาหารเย็นพร้อมกับมู่หรงและคนของเขาแล้วนางก็ตามเขามาที่เรือนพักเล็ก ๆ ที่อยู่บริเวณหลังวัดพร้อมด้วยอาซูบ่าวของนางนางพบว่าบริเวณนี้มีเรือนพักที่เรียงรายต่อกันเป็นแถว มีคนเฝ้าอยู่สองคนซึ่งน่าจะเป็นคนของมู่หรง“อาจารย์ท่านคิดว่าคนร้ายจะมาอีกหรือไม่”มู่หรงส่ายหน้า“ไม่ต้องกังวล คืนนี้จะไม่มีผู้ใดมาก่อกวนอีก คนของอาจารย์คอยดูแลความปลอดภัยรอบเขาแล้ว”อาซูเอ่ยว่า“เช่นนั้นบ่าวเข้าเรือนเลยนะเจ้าคะ มีสิ่งใดคุณหนูก็เรียกบ่าวได้เลย”หนานหงหงพยักหน้า“เจ้าไปนอนเถิดข้าดูแลตัวเองได้”หนานหงหงเดินตามหลังมู่หรงเข้ามาในห้องอย่างแผ่วเบา มู่หรงเอื้อมมือไปจุดตะเกียงบนโต๊ะตัวเล็กตรงกลางห้อง ทันใดนั้นแสงสีส้มอ่อนก็สาดส่องทั่วทั้งห้องเผยให้เห็นเครื่องเรือนไม่กี่ชิ้นที่ตั้งอยู่อย่างเรียบง่ายอีกทั้งยังมีชั้นหนังสือที่วางในห้องเล็กห้องนี้ด้วยแต่สิ่งที่หนานหงหงจดจ้องมองเป็นอันดับแรกกลับเป็นใบหน้าของมู่หรงที่ถูกแสงตะเกียงส่องประกายเงาที่เกิดจากแสงตะเกียงทอดยาวลงบนผิวเนียนเรียบดุจหยกขาวของมู่หรง ขับเน้นให้ดวงตาคู่คมโดดเด่นวาววับ จมูกโด่งได้รูปและริมฝีปากบางสีกุหลาบช่าง