جميع فصول : الفصل -الفصل 70

ร่องรักของหนานหงหงถูกท่อนเอ็นของมู่หรงกระแทกอย่างแรงส่งผลให้นางเสียวและจุกไปพร้อม ๆ กัน"ซี้ด ซี้ด"มู่หรงโอบกอดรัดร่างดูดนมขาวของนาง จากนั้นจึงสอดมือเข้าไปใต้เข่าแล้วยกนางขึ้น สะโพกของเขาซอยระรัวอย่างไม่คิดยั้งอีกต่อไป ร่องรักของนางไถครูดดุ้นจนแดงช้ำส่งให้เสียงหวานครวญครางไม่เป็นเสียงปั่ก ปั่ก ปั่ก ปั่ก ปั่กวันนี้มู่หรงเย่อนางได้อย่างถึงใจยิ่งนัก ยิ่งเวลาที่เขากระแทกรุนแรงหนานหงหงยิ่งบังเกิดอาการทั้งเจ็บทั้งเสียวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนร่างกายของนางกระตุกเฮือกสั่นระริกกรีดร้องออกมาราวกับว่าได้รับความทรมานแสนสาหัส“ผัวขา เมียแตกแล้ว ซี้ดดดเมียแตกแล้วอา...”มู่หรงปิดปากของนางเอาไว้ด้วยปากของเขาจูบแลกลิ้นกันอย่างเมามันจากนั้นก็เป็นเขาที่ครางสั่นออกมา“อาเมียจ๋า ผัวแตกแล้ว แตกแล้วคนดี”เล็บแหลมจิกเข้าไปบนแผ่นหลังของเขาจนเป็นรอย ร่องสวาทของนางตอดรับกับน้ำรักที่พวยพุ่งออกมาเข้าสู่ภายในโพรงร้อน มันอุ่นซ่านไหลวนอยู่ในท้องน้อยเขาตระกองกอดร่างขาวผ่องเอาไว้ ความเป็นชายของเขายังตั้งโด่ผงาดอยู่แม้จะพึ่งได้รับการปลดปล่อยออกมาก็ตามหญิงสาวบดเบียดร่างกายเข้าหาเขา พร้อมกับกอดเอวของเขาแน่นมู่หรงกอ

หนานหงหงยืนอยู่เบื้องหน้าจื่อรุ่ยพร้อมกับกอดแขนมู่หรงเอาไว้อย่างหวงแหนในสภาพที่แต่งกายเรียบร้อยใบหน้าแดงก่ำหนานหงหงเอ่ยว่า“ขอให้มีความสุขนะ เจ้าใช้ลูกไม้หลอกสามีของข้าว่าวันนี้มีงานเลี้ยงของเหล่าอาจารย์ เช่นนั้นข้าจะทำให้งานเลี้ยงที่เจ้าจัดขึ้นเป็นจริง”“เจ้าจะทำสิ่งใด”เสียงของจื่อรุ่ยเบาหวิว หนานหงหงกอดอกแล้วเอ่ยว่า“ทำให้เจ้าสมหวังและมีความสุข เรียกคนของสำนักศึกษามาอย่างไรเล่า อา...พวกเขาน่าจะใกล้มาถึงแล้ว ในเมื่อเจ้าชอบจัดงานเลี้ยงนักข้าก็จะทำให้เจ้าสมหวัง”จื่อรุ่ยตกใจเป็นอย่างยิ่งนางส่ายหน้าไม่ยอมรับ หากคนเหล่านั้นมาเห็นนางในสภาพเปลือยกายเช่นนี้อยู่ที่นี่นางจะทำเช่นไร“อาจารย์มู่ ช่วยข้าได้โปรดช่วยข้า”มู่หรงเอ่ยเสียงเย็นชา“ขงจื๊อกล่าวว่า เจ้านายผู้มีปัญญาย่อมรักษาความสงบเรียบร้อยด้วยการไม่ทำอะไรเลย ความหมายของคำนี้หมายถึงทุกการกระทำของเราจะส่งผลกลับมาสู่ตัวเราเอง ดังนั้นเราควรทำสิ่งที่ดีและถูกต้องเสมอเพราะหากทำสิ่งที่เลวทรามต่ำช้าแล้วผลแห่งการกระทำนั้นก็จะกลับมาเล่นงานคนผู้นั้น เรื่องนี้เจ้าเองที่เป็นคนก่อเรื่องขึ้นมาก่อน เช่นนั้นก็จงรับผลกรรมนั้นเถิด”จื่อรุ่ยมองมู่หรงด้วยส

จื่อรุ่ยกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ"ไทเฮาเพคะไยหม่อมฉันต้องถูกลงโทษคนที่วางยาหม่อมฉันคือหนานหงหงนะเพคะ”ไทเฮาสูดหายใจเข้าลึกตรัสสุรเสียงแข็งกร้าว“จื่อรุ่ยเมื่อเช้านี้ผู้ตรวจการเหิงมาเข้าเฝ้าข้า เกี่ยวกับเรื่องที่ลงโทษหนานหงหงเมื่อเดือนก่อนและขับไล่นางออกจากสำนักศึกษา บิดาของนางท่านแม่ทัพหนานย่อมไม่ยินยอม เขาได้เข้าเฝ้าฟ้องร้องเรื่องนี้กับฝ่าบาท ฝ่าบาทจึงให้ผู้ตรวจการเหิงสอบสวนเรื่องนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าการสอบสวนเป็นเช่นใด ได้ข้าจะบอกเจ้าให้ ในวันนั้นมีคนเห็นว่าหนานหงหงไม่ได้แตะต้องเนื้อตัวเจ้าเลยด้วยซ้ำ แต่เป็นเจ้าที่เสแสร้งและมาเอ่ยเรื่องเท็จกับข้า ข้าไว้ใจเจ้าเชื่อใจเจ้าแต่เจ้ากลับทำให้ข้าตัดสินโทษคนผิด เพราะความไว้ใจที่ข้ามีต่อเจ้าสุดท้ายแล้วคนที่กลายเป็นตัวตลกก็คือข้าแล้ว”“ไทเฮาไม่เป็นความจริงนะเพคะ วันนี้หนานหงหงนางตบหม่อมฉันและผลักหม่อมฉันจริง ๆ”ไทเฮาทรงปาม้วนกระดาษใส่หน้าจื่อรุ่ยตะโกนเสียงดังก้อง“ยังไม่สำนึกผิดอีก นี่คือหลักฐานทั้งหมดคนที่เห็นเหตุการณ์วันนั้นสารภาพทุกคนแล้ว ว่าเป็นเพราะเจ้าบีบบังคับทำให้ทุกคนต้องให้การเท็จ วันนี้ดียิ่งเจ้ายังกล้าใส่ร้ายหนานหงหงอีกหรือ”จื่อรุ่

หนานหงหงจับดุ้นของเขาถอกขึ้นลงสุดแรง นางยังมองหน้าเขากระทั่งเอ็นคายน้ำใสออกมาเปียกชื้นที่ปลายหัว นางไม่รีรอสิ่งใดแล้วอ้าปากกว้างแล้วสวมครอบลงมาที่ดุ้นเนื้อทันใด“ซี้ดดด อา ลึก ๆ หงหง”มู่หรงสูดลมผ่านไรฟัน เขากัดปากเอาไว้เกรงว่าจะส่งเสียงดังออกไปด้านนอก อย่างไรในเวลานี้พวกเขาทั้งคู่ก็ยังอยู่ในรถม้าหนานหงหงดูดเอ็นของยาวลึกขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งมู่หรงทนไม่ไหวเขาจึงกดศีรษะของนางลงไปจากนั้นก็ใช้มือข้างหนึ่งดันเอาไว้กับที่นั่งยกสะโพกของตนเองให้สูงขึ้นเด้าปากของหนานหงหงทันใด“อ๊า ซี้ดด หงหง ลึกยิ่ง ตรงนี้ใช้แล้ว อา อืมม”หนานหงหงทั้งชักทั้งรูดอยู่เช่นนั้นพร้อมกับปล่อยให้เขากระเด้าปากของนางเนิ่นนานสุดท้ายมู่หรงก็ครางเสียวปลดปล่อยน้ำรักออกมาคงเป็นเพราะว่าอยู่ในสถานที่คับแคบและด้านนอกยังมีเสียงผู้คนมากมายเมื่อรถม้ากำลังเคลื่อนเข้าสู่ถนนที่เต็มไปด้วยฝูงชนจึงทำให้มู่หรงตื่นเต้นและรู้สึกเสียวกว่าทุกครั้งหนานหงหงยังกินไม่อิ่ม ตัวนางเองก็เยิ้มจนได้ที่ นางยังขยับปากตวัดลิ้นเลียไปรอบหัวบานหลังจากดูดน้ำรักของเขาเข้าปากไปจนหมดลิ้นของหนานหงหงไต่ลงมาเลียที่ถุงทอง ทั้งอมทั้งดูดสลับกันไป“หงหงพอแล้ว ข้างน

มู่หรงเรียกแม่ทัพหนานมาพบที่จวนเป็นการส่วนตัว เขาอธิบายสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงจริงใจ"ท่านพ่อตา ข้าขอโทษที่ต้องทำเช่นนี้ แต่เพื่อความมั่นคงของราชสำนักและความปลอดภัยของสกุลหนาน ข้าจำเป็นต้องส่งท่านไปประจำการที่ชายแดนทางตะวันตก"แม่ทัพหนานฟังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่ก็เข้าใจเหตุผลดีมู่หรงกล่าวต่อ "ข้าสัญญาว่าจะดูแลครอบครัวของท่านอย่างดี ท่านจะได้รับเกียรติและการปฏิบัติสมกับฐานะ ไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่"แม่ทัพหนานพยักหน้า "ข้าเข้าใจ ท่านราชครู ข้าจะทำตามคำสั่ง"มู่หรงจัดการให้แม่ทัพหนานได้รับตำแหน่งสำคัญในการป้องกันชายแดน พร้อมทั้งจัดสรรทรัพยากรและกำลังพลอย่างเพียงพอ แม้จะอยู่ห่างไกล แต่ชีวิตของแม่ทัพหนานก็ไม่ได้ลำบากหนานหงหงรู้สึกเสียใจที่ต้องห่างจากบิดา แต่ก็เข้าใจความจำเป็น"ข้าขอบคุณท่านพี่ที่รักษาสัญญาเจ้าค่ะ”มู่หรงกุมมือภรรยา"สบายใจขึ้นบ้างหรือไม่"“เจ้าค่ะ”มู่หรงดึงนางเข้าไปกอดและจุมพิตนางอย่างดูดดื่ม เขารู้ว่าตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นหนานหงหงกังวลจนนอนไม่หลับส่วนตัวเขาเองก็วุ่นวายกับเรื่องของฮ่องเต้น้อยจนไม่มีเวลาอยู่กับนาง“คืนนี้พี่จะชดเชยให้เจ้านะ”หนานหงหงดันใบหน้าของเขาอ