Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Bailout Clause: Kabanata 11 - Kabanata 20

Hindi kami nag-usap ni Gabriel sa kotse pauwi. Hindi rin sa elevator. Hindi rin noong inihiga ko si Tomas, na hindi tumigil sa pagkukwento tungkol sa "kuya na may bulaklak" hanggang sa makatulog siya na hawak pa ang sticker na dinosaur.Pagkatapos lang, nang lumabas ako sa kwarto at isinara ang pinto nang dahan-dahan, saka ko siya nakita. Nakaupo sa sofa sa dilim, nakatingin sa labas ng bintana, may baso ng whisky na hindi niya ginagalaw."Ano 'yong sinabi mo kanina?" tanong ko. Hindi ko na kayang magpaligoy-ligoy."Alin?""May mga bagay na hindi pa alam ni Issa." Ginaya ko ang boses niya. Hindi maganda ang pagkakaya ko. "Ano 'yon, Gabriel?"Hindi siya lumingon. "Hindi pa ito ang tamang oras.""Kailan ang tamang oras? Kapag nasa korte na tayo? Kapag kinukuha na ni Dominic ang anak ko?""Hindi niya kukunin ang anak mo.""Hindi mo kontrolado 'yon!"Napatayo siya. Mabilis, parang may sumabog sa loob niya. Dalawang hakbang lang at nasa harap ko na siya, malapit na malapit, mainit ang hini

Binigyan ko si Dominic ng dalawang oras. Sa Linggo ng hapon, sa isang maliit na café sa Greenhills, na pinili ko dahil walang kahit isang taong may kinalaman sa buhay ko roon.Nandoon na siya pagdating ko. Nakaupo sa sulok, nakatingin sa tasa ng kapeng hindi pa niya ginagalaw. Naka-casual na polo, hindi suit, at ngayon ko lang napansin kung gaano kapayat na ang mukha niya."Salamat," sabi niya nang makaupo ako. "Hindi ako umaasang darating ka.""Dalawang oras," sabi ko. "Para kay Tomas.""Para kay Tomas," ulit niya, tumango.Tahimik kami nang ilang segundo. Naisip ko na parang ang haba na ng panahon mula nang huli kaming magkaharap sa ganitong paraan. Walang drama, walang kontrata, walang abogado."Gusto kong sabihin sa'yo ang totoo," sabi niya sa wakas. "Hindi para patawarin mo ako. Hindi ako humihingi ng ganoon. Pero para malaman mo.""Sige."Huminga siya nang malalim. "Noong ikatlong taon ng kasal natin, nalaman kong bankrupt na ang kumpanya ng tatay ko."Napakurap ako."Hindi niya

Sa opisina, hindi ako sanay na bumalik sa dating upuan. Pero kailangan ko ng bagay na hindi si Gabriel, hindi si Dominic, hindi ang kontrata.Kaya noong umaga ng Lunes, dumating ako nang mas maaga ng isang oras. Walang tao sa 32nd floor, tanging ang ugong ng aircon at ang tunog ng sarili kong yapak. Sa unang pagkakataon sa loob ng halos apat na taon, naramdaman kong hindi ako empleyado, kundi isang taong may hinahanap na hindi niya alam kung kaya niyang makita.Kaya noong Lunes, nag-isip ako ng simpleng plano: hanapin ang file.Ang personnel file ko, ang orihinal, galing sa HR archive. Gusto kong makita ang note na binanggit niya.Si Ate Nora, na ngayon ay supervisor na sa admin, ang nagbigay ng susi sa cabinet nang hindi nagtatanong.Hindi siya nagtanong kung bakit. Iyon ang dahilan kung bakit mahal ko si Ate Nora. Binuksan niya ang cabinet, iniabot ang folder, at sinabing, "Kung may mahanap kang hindi mo gusto, tawagan mo ako. May dala akong chicharon." Hindi ko alam kung bakit, per

Ang Extraordinary General Meeting ng Vergara Holdings ay ginanap sa isang Huwebes ng umaga, sa boardroom sa 40th floor. Labindalawang board member, anim na abogado, at isang mahabang mesang gawa sa itim na marmol na mukhang hukuman.Naupo ako sa gilid, katabi ni Atty. Mercado, matangkad na babae na limampung taong gulang pero mas matalas pa sa kahit anong kutsilyo. Hindi pa niya ako nginitian kahit minsan. Pero noong gabing nagkakilala kami, sinabi niya ang pinakamagandang pangungusap na narinig ko sa buong buwan:Suot ko ang kulay-abong blazer na hiniram ko kay Ate Nora, medyo maluwag sa balikat. Ang sapatos ko, may maliit na gasgas sa gilid na tinakpan ko ng itim na marker kaninang umaga. Nakakatawa ang mga bagay na iniisip mo bago ka tumayo sa harap ng labindalawang taong may kapangyarihang sirain ang buhay mo."Hindi kita ipagtatanggol dahil kailangan. Ipagtatanggol kita dahil tama."Sa dulo ng mesa, nakaupo si Tito Alfonso. Sa kabila, si Don Rafael Alcantara, matandang lalaki na

Tumagal ng tatlong linggo ang recovery ni Tomas sa ospital. Sa ikatlong linggo, pinayagan na siyang umuwi.Sa mga linggong iyon, natutunan ko ang lahat tungkol sa recovery: kung gaano karaming gatas ang dapat inumin, kung paano linisin ang peklat, kung anong oras ang gamot. Isinulat ko iyon sa maliit na notebook na may sticker ng dinosaur. Binasa ni Gabriel ang buong notebook nang gabing iyon, bawat pahina, at kinabukasan, may sarili na siyang kopya.Sa ikaapat na linggo, mabilis na siyang naglalakad sa hallway ng penthouse, habang hinahabol siya ng tawa ko at ng boses ni Gabriel na, "Dahan-dahan, anak! Huwag kang magmadali!"Anak.Hindi ko pinuna. Hindi rin niya.Pero sa gabing iyon, habang nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame ng guest room na hindi ko na ginagamit mula pa noong gabing iyon, naramdaman ko ang bigat ng isang tanong na matagal ko nang iniiwasan.Sa kabilang kwarto, mahimbing ang tulog ni Tomas. Sa dulo ng hallway, may liwanag pa rin sa ilalim ng pinto ni Gabriel.