All Chapters of The Billionaire's Bailout Clause: Chapter 1 - Chapter 10

Hindi ko alam kung bakit ang daming tao sa clinic na iyon, e Martes pa lang naman ng hapon. Parang lahat ng buntis sa Metro Manila nagkasundo na magpa-check up nang sabay-sabay. Number 23 ako. Number 14 pa lang ang tinatawag. May batang umiiyak sa sulok, may lalaking nakasimangot sa phone habang hawak ng asawa niya ang dalawang plastic ng vitamins, at ako, nakaupo sa dulo ng upuan na parang estudyanteng hindi nakapag-review.Tatlong taon na kaming kasal ni Dominic. Tatlong taon, pero kung ako ang tatanungin, mas mukhang walo, kasi bawat buwan may maliit na pag-asa tapos may maliit na pagguho. Alam mo 'yon? Makikita mo sa kalendaryo na delayed ka ng tatlong araw, tapos bibili ka ng PT sa 7-Eleven nang alas-sais ng umaga para walang makakita sa'yo, tapos isang guhit lang. Isang guhit na naman. Itatapon mo sa basurahan, babalutin pa sa tissue para hindi mapansin ng kasambahay, tapos maliligo ka nang matagal para may dahilan ang namumula mong mata.Pang-siyam o pang-sampung beses ko na iy

Sabi nila, may tatlong rule raw sa pagtatrabaho sa ilalim ni Gabriel Vergara.Una, huwag mong sasayangin ang oras niya. Pangalawa, huwag kang magsisinungaling sa kanya. Pangatlo, huwag mo siyang titingnan nang matagal.Yung pangatlo, hindi ko alam kung joke o totoo. Sa pantry, may nagsabi sa akin dati na kapag tinitigan mo raw si Sir, parang hinihigop ka. At kapag tumingin siya pabalik, parang alam na niya lahat ng itinatago mo. Tumawa ako noon. Hindi na ako tumatawa ngayon.Totoo man o hindi, hindi ko pa nakikita si Sir Gabriel na kumakain sa pantry, o sumasali sa Christmas party, o tumatawa sa kahit anong biro ng mga VP. Sabi ng iba, nagla-lunch daw siya mag-isa sa opisina, nakatayo, habang nagbabasa ng mga report. Sabi naman ni Ate Nora, tao pa rin daw 'yon. 'Yung ibang tao lang, hindi marunong lumapit.Maaga ako nang sampung minuto sa 4:00. Naghilamos ako sa CR, nag-retouch ng powder, at inayos ang buhok na hindi naman maaayos kahit anong gawin ko. Tumingin ako sa salamin at sinab

Tatlong araw matapos kong matanggap ang four hundred thousand, may text akong natanggap mula sa number na hindi ko kilala.9:00 PM. Penthouse level. Come alone. —G.V.Tinitigan ko ang phone ko nang limang minuto. Sino ba namang matinong empleyado ang pupunta sa penthouse ng CEO nang gabi? Kung may kaibigan lang akong makakausap, malamang sinabihan na ako: Issa, red flag 'yan.Pero wala akong kaibigang ganoon. Ang meron ako, si Aling Besing na kapitbahay, na pumayag magbantay kay Tomas habang nasa trabaho ako. Binigyan ko siya ng dalawang daang piso at tatlong paalala tungkol sa gamot. Hinalikan ko ang noo ng anak kong tulog na at umalis akong parang magnanakaw.Sumakay ako ng Grab, kahit tatlong daan at walumpung piso ang bayad mula Cubao hanggang Makati at alam kong iyon na ang pambili ko ng gamot sa Biyernes. Sa bintana, umuulan nang mahina, yung klase ng ulan na hindi sapat para magpahinga ang trapiko pero sapat para mabasa ang buong lungsod. Tatlong beses akong nag-text kay Aling

Sabi ng kontrata, Clause 6: Physical contact in public shall be limited to what is strictly necessary to maintain the appearance of marriage.Ang problema, hindi malinaw kung ano ang "strictly necessary."Nalaman ko iyon noong unang Biyernes naming mag-asawa, sa taunang dinner ng Vergara Holdings sa isang hotel sa Makati. Isa itong event na dinadaluhan ng buong board, mga investor, at ng bawat taong may opinyon sa kung sino ang dapat magpatakbo ng kumpanya.Dalawang oras muna kaming naghanda. Ako, kinakabahan; si Gabriel, parang pupunta lang sa grocery. Nasa sala si Tomas, nakaupo sa sofa kasama ang nurse, pinapanood akong paikot-ikot na parang palabas. "Mama, ang ganda mo," sabi niya, "pero bakit ang tigas ng mukha mo?" Tumawa si Nurse Clarisse. Hindi ako makatawa. Dalawang beses akong nagpalit ng hikaw bago ako lumabas.Suot ko ang isang emerald green na gown na pinili ng stylist na hindi ko naman hiniling. Bukas ang likod nito hanggang sa ibabang bahagi, at sa bawat hakbang ko, ram

Isang buwan na kaming kasal sa papel nang dumating ang Heartbeat Gala.Oo, ironic. Isang charity ball para sa mga batang may sakit sa puso, hosted ng Vergara Foundation. Kailangan naming pumunta. Kailangan akong ngumiti. Kailangan kong tumayo sa harap ng daan-daang mayayaman na magbibigay ng pera sa mga batang tulad ni Tomas, habang ang sarili kong anak ay natutulog sa kama sa itaas ng building na ito.Suot ko ang pilak na gown, simple lang, walang palamuti, at ang kwintas na hiniram ko kay Gabriel: isang manipis na chain na may maliit na diyamante. "Pag-aari ng lola ko," sabi niya. "Bagay sa'yo."Nasa tabi ko siya buong gabi. Hindi umaalis. May kamay sa likod ko, o sa siko ko, o sa daliri kong nakahawak sa baso. Hindi na ako nagtatanong kung "necessary" pa. Nasanay na ako.Nang may isang donor na magtanong kung bakit ako parang takot sa mga ilaw, sinabi ko lang na hindi ako sanay sa ganitong mga gabi. Ngumiti si Gabriel at sinabing, "Wala ring may gustong masanay." Hindi ko alam kung