Todos os capítulos de พรมลิขิตรักมาเฟีย: Capítulo 11 - Capítulo 20

ปึก ตึ๊ง"เป็นอะไรไปคะท่าน""ออกไป"แม่เลขาสาวสวยในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยแสดงสีหน้างง ๆ เมื่อได้ยินผู้เป็นเจ้านายเอ่ยปากไล่ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอกับเขายังมีความสุขด้วยกันเหมือนครั้งก่อน แต่ครั้งนี้มันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อชาคริตนั้นผลักร่างของเธอจนปลิวลงนั่งกับพื้นแถมยังเอ่ยปากไล่อย่างไม่ใส่ใจอารมณ์ของเธอและเขาที่กำลังค้างเติ่งเลยสักนิด"แต่ท่านคะ ดิฉัน"ริมฝีปากเรียวเม้มเข้าหาสายตาก้มมองพื้นด้วยความหวาดกลัวเมื่อเจอกับสายตาคมเข้มของชาคริตที่ตวัดมามองเธอ "เข้าใจแล้วค่ะ"ในเมื่อไม่อยากโดนไล่ออกร่างของแม่เลขาสาวจำเป็นต้องลุกขึ้นก่อนจะก้าวขาเดินออกไปจากห้องทำงานด้วยอารมณ์ที่ยังค้างคาเพราะไม่ได้รับการปลดปล่อยซึ่งไม่ต่างจากร่างใหญ่ของชาคริต ความอัดอั้นเพราะไม่ได้รับการปลดปล่อยปวดร้าวไปทั่วทั้งลำยาวใหญ่คล้ายกับว่ามันจะระเบิดออกมา ฝ่ามือใหญ่ควักแก่นกายซึ่งมีขนาดใหญ่ยาวเท่ากับแขนเด็กหรือมีขนาดที่ใหญ่มากกว่านั้นซึ่งมันไม่สามารถวัดได้จากสายตาเปล่า นิ้วเท้าทั้งสิบจิกเกร็งเมื่อลำใหญ่ยาวถูกสาวด้วยฝ่ามือ หัวบานผลุบโผล่ยามเมื่อหนังห่อหุ้มถูกสาวขึ้นลงน้ำเมือกแห่งความเสียวปริ่มเหนียวยืดตรงหัวบานสีชมพู

"มันจะมากไปแล้วนะใบเฟิร์น แกมีสิทธิ์อะไรมาด่ามาว่าฉันห๊ะ"ดวงตากลมโตถลนแทบจะหลุดออกจากเป้าเมื่อเธอโดนใบเฟิร์นด่าทออย่างไม่ไว้หน้า"อันที่จริงฉันก็ไม่อยากจะด่าแกให้เปลืองน้ำลายหรอกนะ แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ อะ โทษที""แก อีใบเฟิร์น""ทำไม""พอได้แล้ว อย่าทะเลาะกัน"แม็กเอ่ยห้ามเมื่อเห็นว่าสองสาวเตรียมตัวพุ่งเข้าหา ฝ่ามือหนาคว้าแขนภรรยาสาวเอาไว้ไม่ให้เดินพุ่งเข้าไปทำร้ายร่างกายของใบเฟิร์นซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนของเขาอีกคน"ก็แม็กดูนังใบเฟิร์นสิ มันมาด่ามาว่าน้ำหอมก่อนนะ"น้ำหอมรู้สึกหัวเสียเมื่อเพื่อนทุกคนต่างพากันเข้าข้างและรักเป็นห่วงริต้ามากกว่าเธอ"เรามาทานอาหารกัน อย่ามีเรื่องกันเลยนะ"แม็กพยายามพูดปลอบใจของภรรยาสาวให้เย็นลง ใบหน้าหล่อหันไปมองยังร่างของเพื่อนสนิทนานเท่าไหร่แล้วนะที่กลุ่มเพื่อนไม่ได้รวมตัวกัน"ใบเฟิร์นสบายดีนะ""ก็ตามที่เห็น"ใบเฟิร์นตอบอย่างไม่ยี่หระเธอไม่คิดจะสนใจสองคนตรงหน้าด้วยซ้ำฝ่ามือบางกำโทรศัพท์เอาไว้แน่นสายตาสอดส่องมองไปยังทางด้านหลังของทั้งคู่ก็เห็นร่างของนิน่ากับกล้วยหอมกำลังเดินเข้ามา"อุ๊ยตายทายสิว่าเราเจอใครยัยกล้วยหอม"นิน่าเปิดโรงทันทีเมื่อเดินมาถึง สายตาไม

เสียงรถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูคฤหาสน์ในเวลาพลบค่ำ ทำให้ริต้าและเฮเลนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่นหันไปมองยังทิศทางเสียงของรถ"สงสัยพี่ชาร์ลจะกลับมาแล้วแน่ ๆ เลย"เฮเลนว่าพร้อมกับใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างประคองร่างของลูกน้อยที่นอนบนตักให้อยู่ในท่าอุ้มพาดบ่าเตรียมพร้อมที่จะเดินทางกลับบ้านพักของเธออีกหลัง"คุณริต้าไม่ต้องไปส่งเฮเลนหรอกค่ะ รอรับพี่ชาร์ลที่นี่ดีกว่า""เดินทางปลอดภัยนะคะคุณเฮเลน"สองสาวโบกมือลา ริต้านั่งรอชายหนุ่มอยู่ในห้องนั่งเล่นพลางชะโงกคอมองหาร่างใหญ่แต่รอเท่าไหร่ก็ไม่เห็นว่าชาคริตจะเดินมาหาเธอ"คุณพยาบาลคะ คุณพยาบาล"เสียงหวานร้องเรียกหาแต่กลับไร้วี่แวว ริต้าแทบจะนั่งไม่ติดโซฟาเมื่อสังเกตได้ว่าไม่มีใครเดินผ่านไปมาเลยสักคน"หายไปไหนกันหมดนะ"ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากแน่น สองมือเรียวเล็กค้ำยันกับโซฟาหมายจะพยุงตัวลุกขึ้น แต่แล้วไฟทุกดวงในคฤหาสน์ดับมืดสนิททำเอาริต้าตกใจต้องนั่งลงกับที่ ตอนนี้เธอมองไม่เห็นอะไรเลยสักนิดร้องเรียกหาก็ไม่มีใครขานรับตอบกลับมา ความมืดมิดความวังเวงมันทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว"ฮึก ไม่เอานะริต้าไม่เล่นด้วย คุณพยาบาล คุณพยาบาลอยู่ไหน ใครก็

ปัง ปัง เย้~เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจตามด้วยเสียงพลุกระดาษดังขึ้นเมื่อสองฝ่าเท้าเรียวเล็กขยับก้าวขาเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ใบหน้าของทุกคนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มไม่ต่างจากคนตัวเล็กซึ่งกำลังยืนส่งยิ้มน้ำตาคลอมองทุกคนอยู่ตรงหน้า"คุณน้ากลับมาเดินได้แล้ว"เสียงเล็กของหนูน้อยนีน่าดังขึ้นก่อนร่างของเด็กน้อยจะวิ่งเข้ามาใช้แขนสั้นของตัวเองโอบเรียวขาของริต้าเอาไว้ รอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าของแม่หนูน้อย"พวกเรายินดีด้วยนะคะคุณริต้า และพวกเราก็ต้องขอบคุณสำหรับทุกอย่าง""ไม่เป็นอะไรเลยค่ะคุณเฮเลน เรื่องที่ผ่านมาก็ให้มันแล้วกันไปริต้าไม่ติดใจอะไรเลยค่ะ"เฮเลนรู้สึกปลื้มในตัวของริต้าเป็นอย่างมากเธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนใจแกร่งเหมือนกับริต้า"ชาร์ล พาหนูริต้าไปนั่งที่โซฟาดีกว่า แด๊ดกับมัมมีเรื่องจะคุยกับหนูริต้าด้วย""ครับ"ริต้าขยับขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้าโดยมีฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างของชาคริตช่วยจับประคองร่างของเธอเอาไว้ หลังจากการทำกายภาพบำบัดริต้าสามารถกลับมาเดินได้เป็นปกติถึงมันจะต้องใช้ความอดทนและเวลาแต่เธอก็สามารถก้าวข้ามผ่านมันมาได้ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ายินดีเป็นอย่างมากสำหรับตัวเธอ"แด๊ดกับ

เห้ออ~~~~~คนตัวเล็กหย่อนกายนั่งลงบนเตียงนอนในเวลาใกล้ค่ำ พลางถอนหายใจออกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยปวดเมื่อยไปตามร่างกาย การใช้เวลาเดินช้อปปิ้งติดต่อกันหลายชั่วโมงเป็นสิ่งที่ไม่เคยอยู่ในความคิดของริต้าแต่ทว่ามันกลับย้ายไปอยู่ในความคิดของชายหนุ่มอย่างชาคริตแทน"แล้วฉันจะขนพวกแกกลับยังไงหมดล่ะเนี่ย"ถุงกระดาษมีโลโก้ของแบรนด์ดังติดอยู่ข้างถูกเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและของใช้ผู้หญิงนับสามสิบถุงซึ่งชาคริตเน้นย้ำให้เธอนำกลับเมืองไทยไปด้วย "กระเป๋าเดินทางของฉันใบเท่าลูกหมา แล้วฉันจะขนพวกแกกลับยังไง"ติ๊ด ติ๊ดในระหว่างที่ริต้ากำลังนั่งคิดไม่ตกอยู่โทรศัพท์มือถือของเธอก็มีสายเรียกเข้า คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหาเมื่อเห็นว่าเป็นแฟนเก่าอย่างแม็กโทรวิดีโอคอลล์ผ่านแอปพลิเคชันไลน์มา"โทรมาทำไม"ริต้าพึมพำบ่นกับตัวเองเธอตัดสินใจที่จะไม่รับสายเพื่อตัดปัญหา เลิกกันแล้วก็เลิกกันไปเธอขอไม่ย้อนกลับหรือให้อภัยผู้ชายที่กล้าหักหลังความรักของเธออย่างแน่นอนติ๊ด ติ๊ดเสียงโทรศัพท์ยังคงเรียกสายเข้าอย่างต่อเนื่องทำเอาหญิงสาวรู้สึกรำคาญจนต้องกดตัดสายและกดบล็อกรายชื่อของแฟนเก่าไปทันที"ขอโทษนะแม็ก ในเมื่อแม็กตัดสินใจเลือกแล้ว