พรมลิขิตรักมาเฟีย

ภาพบรรยากาศการแต่งงานอันแสนชื่นมื่นภายในโรงแรมขนาดกลางห่างไกลจากตัวเมืองทางจังหวัดตอนใต้ของประเทศ แขกทั้งสองฝ่ายของชายหญิงต่างพากันร่วมแสดงความยินดีกับความรักของทุกคู่ ภาพที่ทั้งคู่ประกบริมฝีปากจูบท่ามกลางเสียงโห่ร้องปรบมือดังกึกก้องของแขกภายในงานไม่ต่างอะไรกับปลายหอกแหลมพุ่งเข้าแทงตามไปตามร่างกายของคนที่กำลังยืนมองภาพบาดตานั้นด้วยความปวดใจ ใบหน้าสวยเซ็กซี่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาหัวใจดวงน้อยแตกสลายเพราะไม่นึกเลยว่า คนสองคนที่เธอรักและไว้ใจมากที่สุดจะกล้าหักหลังเธอได้ถึงเพียงนี้"กลับกันเถอะริต้า"นิน่าเพื่อนสนิทในกลุ่มที่เดินทางมาด้วยกันวางมือบนไหล่สั่นของริต้า สายตามองลอดผ่านประตูมองเข้าไปยังด้านในห้องจัดงาน"ทำไมพวกเขาสองคนถึงทำแบบนี้กับฉันได้ ฮึก""แกอย่าร้องไห้เลยนะริต้า แกยังมีพวกฉันอยู่"ใบเฟิร์นเพื่อนในกลุ่มเอ่ยขึ้น สายตาของเพื่อนทั้งกลุ่มมองลอดลอดผ่านประตูมองเข้าไปในงานไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนที่สนิทจะกล้าหักหลังแย่งแฟนของริต้า เสียงประกาศถึงข่าวดีสำหรับคู่บ่าวสาวในงานนี้ทำเอาร่างเล็กในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาถึงกับต้องทรุดนั่งลงกับพื้น น้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสายไม่มีเ

หนึ่งอาทิตย์แล้วสำหรับการกลับมาใช้สถานะโสดของริต้า แม้ว่าภายในใจลึก ๆ เธอจะยังคงนึกถึงผู้ชายคนนั้นแต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะตอนนี้เขาคงจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับผู้หญิงที่เขาเลือก ส่วนเธอก็ต้องกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมเหมือนตอนที่ยังไม่มีเขา"เห้อ"ริต้าพาร่างกายอันแสนอ่อนล้าของตัวเองเข้ามาพักภายในห้องทำงานทางด้านหลังสุดของร้านcoffeeที่เธอเป็นเจ้าของ หลังจากไปช่วยลูกน้องทำงานทางด้านหน้าร้านมาตลอดทั้งวันก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาจากทางด้านนอกเรียกความสนใจของริต้าที่กำลังนั่งนวดขาอยู่บนโซฟาให้หันไปมองก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้คนด้านนอกเข้ามา"เข้ามาได้เลยจ้ะ"แกร๊กประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับร่างของเมย์ลูกน้องภายในร้านเดินถือน้ำเย็นเข้ามาเสิร์ฟให้กับผู้เป็นเจ้านาย"น้ำเย็น ๆ สำหรับพี่ริต้าคนสวยค่ะ""ขอบคุณมากนะจ๊ะเมย์"ริต้ารับแก้วน้ำจากพนักงานภายในร้านมาดื่มเพื่อดับความกระหาย ร่างกายรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที"พี่ริต้าคะ อาทิตย์หน้าพี่จะปิดร้านตามกำหนดที่เคยบอกเอาไว้หรือเปล่าคะ"คำถามของเมย์ทำให้ริต้านิ่งงั้น หวนนึกถึงคำพูดที่เคยบอกพนักงานภายในร้านไว้ก่อนหน้านี้"คือเมย์อยากจะขออนุญาตพี่

ตึก ตึก ตึกเสียงรองเท้าหลายสิบคู่วิ่งกระทบพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบภายในโรงพยาบาลมุ่งหน้าไปยังห้องฉุกเฉิน ชายร่างใหญ่พกพาความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรมองร่างที่อยู่บนเตียงเข็นของโรงพยาบาลสลับกับมองประตูห้องฉุกเฉินที่อ้ารออยู่ไม่ไกล"ญาติคนไข้รอด้านนอกนะคะ"นี่คือเสียงของพยาบาลสาวเอ่ยสั่งห้าม สายตาของชาคริตมองร่างของหญิงสาวนิรนามไร้ซึ่งสติกำลังถูกเข็นเข้าไปด้านใน ใบหน้าของเขาแสดงถึงความตึงเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมากแม้แต่เขาเองยังตั้งตัวไม่ทัน "ไอ้ชาร์ล ผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง"เสียงกระหืดกระหอบดังมาจากร่างของเพื่อนสนิทมีนามว่า โจเซฟ ซึ่งเป็นพ่อแท้ ๆ ของแม่หนูน้อยนีน่าซึ่งกำลังวิ่งมาหาเขาด้วยท่าทีเหนื่อยหอบหลังจากเขาส่งให้คนพาหนูนีน่ากลับไปสั่งยังอ้อมอกของพ่อแม่"เธออยู่ด้านใน""มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงวะ มึงมารับนีน่าไปเที่ยวตามที่สัญญาเอาไว้ไม่ใช่เหรอแล้วทำไม""เป็นกูเองที่ผิด"ชาคริตยอมรับผิดกับเพื่อนพร้อมกับเล่าเหตุการณ์สด ๆ ร้อน ๆ ที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิด"ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นหรอก"โจเซฟพยายามเอ่ยปลอบใจเพราะรู้ว่าชาค

น้ำตาของเพื่อนทั้งสามไหลราวกับเขื่อนแตกเมื่อได้มาเห็นสภาพของริต้าซึ่งนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ ทันทีที่พวกเธอทราบข่าวก็รีบจองตั๋วบินมาหาเพื่อนโดยทันทีทั้งสามทิ้งงานที่อยู่ตรงหน้าเมื่อได้ข่าวว่าเพื่อนสุดที่รักประสบอุบัติเหตุ"อาการของริต้าตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะคุณชาคริต"ใบเฟิร์นเอ่ยถามร่างใหญ่ของชายชาวอังกฤษถึงอาการของเพื่อนในตอนนี้ นิน่าและกล้วยหอมยืนกอดกันตัวกลมได้แต่ยืนดูเพื่อนไม่กล้าสัมผัสตามร่างกายส่วนไหน "อาการของเธอดีขึ้นมากแล้วครับไม่มีอาการแทรกซ้อนหรือเกิดผลข้างเคียงจากการผ่าตัด แต่แขนละขาของเธอนั้นคงต้องใช้เวลารักษาหลายเดือนกว่าจะหายและกลับมาเดินได้ปกติ""โถ่ ยัยริต้านี่มันเป็นเวรกรรมอะไรของแกกันนะ แฟนก็นอกใจไปแต่งงานใหม่กับเพื่อนทรยศส่วนแกก็ต้องมาประสบอุบัติเหตุเจ็บตัวแบบนี้"กล้วยหอมตัดพ้อออกมาเป็นภาษาไทย นึกสงสารเพื่อนที่ต้องมาเจอแต่เรื่องเลวร้ายไม่เว้นแต่ละวัน"ถ้ายัยริต้าหายดีเมื่อไหร่ฉันจะเป็นคนพามันไปทำบุญล้างซวยเอง""ถ้าแม็กกับนังน้ำหอมไม่คิดหักหลังยัยริต้า ริต้าก็คงไม่ต้องเสียใจจนต้องบินหนีมาแบบนี้หรอก พูดแล้วเจ็บใจชะมัด""อย่าให้แม่เจอมันที่เมืองไทยนะ จะตบให้คว่ำ"

เช้าวันถัดมาโจเซฟและครอบครัวรวมไปถึงมาดามคริสเตียน่าเดินทางมายังโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมอาการของริต้า ทุกคนต่างพากันเอ่ยขอบคุณรู้สึกทราบซึ่งในน้ำใจอันแสนดีงามของเธอ ริต้าส่งยิ้มเป็นมิตรให้กับทุกคนแม้ครอบครัวของชาคริตจะรวยมั่งคั่งแต่ทุกคนไม่คิดที่จะรังเกียจคนจน ๆ อย่างเธอ"คุณน้าริต้าต้องรีบหายไว ๆ นะคะ เดี๋ยวน้องนีน่าจะพาคุณน้าไปเที่ยว"เล็กน้อยยืนเกาะขอบเตียงคนไข้น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของเธอสร้างรอยยิ้มให้ริต้า"น้องนีน่าจะพาน้าริต้าไปเที่ยวที่ไหนเหรอคะ""คุณน้าริต้าอยากไปเที่ยวที่ไหนเหรอคะ เดี๋ยวน้องนีน่ากับคุณลุงชาร์ลจะพาคุณน้าริต้าไป"เด็กน้อยพูดออกมาด้วยความใสซื่อ ริต้าเหลือบสายตามองเสี้ยวหน้าของชาคริตซึ่งกำลังยืนคุยอยู่กับคุณพ่อของหนูน้อย"เก่งจังเลยนะคะตัวแค่นี้ เอาไว้น้าริต้าหายเมื่อไหร่น้องนีน่าอย่าลืมพาน้าไปเที่ยวนะคะ""น้องนีน่าไม่ลืมค่ะ น้องนี้น่าสัญญา"เด็กน้อยชวนคุยกันอย่างสนิทสนม ทั้งที่จริงแล้วนีน่าเป็นเด็กที่เข้ากับคนแปลกหน้าได้ยากแต่กับริต้าเด็กน้อยทำราวกับว่าทั้งคู่รู้จักกันมานาน"ชาร์ล แล้วนี่ลูกคิดเอาไว้แล้วหรือยังว่าหลังจากที่หนูริต้าออกจากโรงพยาบาลได้ ลูกจะพาหนูริต้าไปพักท