บทที่11

ปึก ตึ๊ง

"เป็นอะไรไปคะท่าน"

"ออกไป"แม่เลขาสาวสวยในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยแสดงสีหน้างง ๆ เมื่อได้ยินผู้เป็นเจ้านายเอ่ยปากไล่ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอกับเขายังมีความสุขด้วยกันเหมือนครั้งก่อน แต่ครั้งนี้มันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อชาคริตนั้นผลักร่างของเธอจนปลิวลงนั่งกับพื้นแถมยังเอ่ยปากไล่อย่างไม่ใส่ใจอารมณ์ของเธอและเขาที่กำลังค้างเติ่งเลยสักนิด

"แต่ท่านคะ ดิฉัน"ริมฝีปากเรียวเม้มเข้าหาสายตาก้มมองพื้นด้วยความหวาดกลัวเมื่อเจอกับสายตาคมเข้มของชาคริตที่ตวัดมามองเธอ 

"เข้าใจแล้วค่ะ"ในเมื่อไม่อยากโดนไล่ออกร่างของแม่เลขาสาวจำเป็นต้องลุกขึ้นก่อนจะก้าวขาเดินออกไปจากห้องทำงานด้วยอารมณ์ที่ยังค้างคาเพราะไม่ได้รับการปลดปล่อยซึ่งไม่ต่างจากร่างใหญ่ของชาคริต ความอัดอั้นเพราะไม่ได้รับการปลดปล่อยปวดร้าวไปทั่วทั้งลำยาวใหญ่คล้ายกับว่ามันจะระเบิดออกมา ฝ่ามือใหญ่ควักแก่นกายซึ่งมีขนาดใหญ่ยาวเท่ากับแขนเด็กหรือมีขนาดที่ใหญ่มากกว่านั้นซึ่งมันไม่สามารถวัดได้จากสายตาเปล่า นิ้วเท้าทั้งสิบจิกเกร็งเมื่อลำใหญ่ยาวถูกสาวด้วยฝ่ามือ หัวบานผลุบโผล่ยามเมื่อหนังห่อหุ้มถูกสาวขึ้นลงน้ำเมือกแห่งความเสียวปริ่มเหนียวยืดตรงหัวบานสีชมพู ริมฝีปากหนาสั่นระริกเปลือกตาหลับพริ้มภาพใบหน้าหวานของคนอยู่ที่บ้านลอยมา ใบหน้าหวานอมชมพูในตอนนี้เป็นที่จับตามองทำเอาเขาเผลอจับจ้องใบหน้าของเธออยู่หลายครั้งครา อีกทั้งน้ำเสียงอ่อนหวานของเธอที่เปล่งออกมายามพูดคุยมันทำให้เขารู้สึกตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา ดวงตากลมโตราวกับกวางน้อยราวกับสะกดจิตให้เขาตกเข้าไปอยู่ในห้วงภวังค์ของเธอ

'คุณชาคริต'

ปริ๊ด

เพียงแค่เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อน้ำเมือกสีขาวขุ่นก็พุ่งกระฉูดออกมาเลอะจนเต็มฝ่ามือมีบางส่วนกระเด็นไปโดนกางเกงจนเปียกชื้นเป็นดวงกว้าง มันชั่งน่าอับอายยิ่งนักเมื่อต้องมานั่งจินตนาการถึงใบหน้าอ่อนหวานของริต้าในช่วงเวลาที่เขากำลังใช้ฝ่ามือสำเร็จความใคร่ของตัวเอง 

"บ้าชะมัด"คนตัวใหญ่สบถออกมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์อย่างคนหัวเสีย ภาพใบหน้าอ่อนหวานราวกับตุ๊กตาริมฝีปากจิ้มลิ้มยามเมื่อส่งยิ้มลอยมาจนทำให้เขาไม่สามารถสานสัมพันธ์กับแม่เลขาสาวสวยต่อไปได้

"ริต้า คุณต้องเป็นคนรับผิดชอบที่ทำให้ผมต้องเป็นแบบนี้"ชายหนุ่มกล่าวคาดโทษโดยที่อีกคนไม่รู้เรื่องอะไร ร่างใหญ่ลุกขึ้นยืนถอดเสื้อผ้าก่อนจะเดินเข้าไปชำระร่างกายภายในห้องน้ำซึ่งอยู่ทางด้านหลังของห้องทำงานเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

อากาศหนาวเข้ามาแทนที่ทำเอาริต้ารู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะนอนไม่ได้ตั้งแต่ชาคริตออกไปเธอแทบจะไม่ได้พักผ่อน น้ำตาแห่งความปวดร้าวไหลออกมาเป็นสาย ฟันซี่เล็กขบแน่นยามเมื่อพยาบาลฉีดยาระงับอาการปวดให้

"ดิฉันฉีดยาแก้ปวดให้แล้ว อีกเดี๋ยวยาก็คงจะออกฤทธิ์คุณริต้าอดทนหน่อยนะคะ"

"ค่ะ"ริต้าพยักหน้าใช้ฝ่ามือข้างที่ยังเหลือกระชับผ้าห่มผืนหนาเอาไว้แน่นความหวานเย็นทำเอาเธอรู้สึกปวดตรงกระดูกรอยร้าวจนไม่สามารถข่มตานอนลงได้ พยาบาลสาวเดินไปปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้อยู่ในประสิทธิภาพที่พอเหมาะ 

"เดี๋ยวดิฉันจะไปบอกแม่บ้านให้ทำอะไรร้อน ๆ มาให้คุณริต้าทานและจะไปขอผ้าห่มมาเพิ่ม คุณริต้ารอสักครู่นะคะ"พยาบาลเข้าไปช่วยกำชับผ้าห่มให้กับริต้าที่นอนอยู่ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน ริมฝีปากเรียวสั่นระริกเพราะรู้สึกหนาวฝ่ามือพยายามกระชับผ้าห่มเอาไว้แน่นตอนนี้เธอรู้สึกอยากจะกอดใครสักคนที่พอจะช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายจากความหนาวเหน็บนี้ลงได้

"เดี๋ยวก่อน"ร่างของพยาบาลสาวหยุดชะงักเมื่อเธอเดินลงมาจากบันไดจนถึงชั้นล่าง ร่างใหญ่ของชาคริตที่พึ่งเดินทางมาถึงก้าวเข้ามาใกล้ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นไปมองยังชั้นบน

"อากาศหนาวทำให้คุณริต้ารู้สึกมีอาการปวดร้าวค่ะ แต่ตอนนี้ดิฉันฉีดยาแก้ปวดให้แล้ว"พยาบาลสาวรู้หน้าที่รีบรายงานอาการของคนป่วยโดนทันทีอย่างไม่ต้องรอให้ชาคริตเอ่ยถามให้เสียเวลา

"เธอยังไม่ได้พักผ่อน?"

"ยังค่ะท่าน"พยาบาลคนดังกล่าวก้มหน้ามองพื้นยืนตัวสั่นเมื่อเจอสายตาดุร้ายของชาคริต

"ฉันจ้างเธอมาเพื่อให้ดูแลริต้า แต่เธอ"

"ดิฉันขอประทานโทษ ท่านชาคริตได้โปรดอย่าไล่ดิฉันออกเลยนะคะ"พยาบาลสาวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเย็นเฉียบ น้ำตาเม็ดใสพรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นทำให้มาดามคริสเตียน่าต้องวิ่งออกมาจากห้องครัวเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

"เสียงดังเอะอะโวยวายอะไรกันลูกชาร์ล"สายตาของมาดามใหญ่มองใบหน้าลูกชายสลับกับร่างของหญิงสาวในชุดพยาบาลอย่างต้องการคำตอบ

"ไม่มีอะไรหรอกครับมัม ส่วนเธอฉันจะให้โอกาสครั้งนี้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นถ้ายังมีครั้งต่อไปเตรียมเก็บข้าวของออกไปจากโรงพยาบาลได้เลย"

"ฮึก ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ"พยาบาลสาวก้มกราบลงบนพื้นน้ำตาไหลพรากด้วยความดีใจที่อีกฝ่ายยังมอบโอกาสให้เธอ

"ดิฉันจะดูแลคุณริต้าให้ดีกว่านี้ค่ะ ดิฉันสัญญา"

"แล้วทำไมไม่อยู่ดูแลริต้า เธอลงมาทำไม"

"ดิฉันจะลงมาหาอะไรร้อน ๆ ให้คุณริต้าทานค่ะและจะมาขอผ้าห่มเพิ่มด้วย"มาดามคริสเตียน่าพอจะเข้าใจเหตุการณ์เธอรีบเดินกลับเข้าไปในห้องครัวเพื่อจัดเตรียมอาหารให้สำหรับคนป่วย

"เธอรอรับอาหารที่ตรงนี้ ส่วนเรื่องอื่นฉันจะเป็นคนจัดการเอง"ชาคริตก้าวเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสองอย่างเร่งรีบเขารีบเดินเข้าไปในห้องนอนก่อนจะคว้าผ้าห่มผืนใหญ่ที่อยู่บนเตียงมาถือเอาไว้ก่อนจะเดินไปยังห้องพักของหญิงสาว

"ริต้า"น้ำเสียงตื่นตระหนกดังขึ้นเรียกความสนใจให้ริต้าหันกลับไปมองยังหน้าประตู ร่างใหญ่ของชาคริตรีบเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะใช้ผ้าห่มคลุมร่างของเธอเอาไว้เพื่อคลายความหนาว

"คุณชาคริต"

"คุณไม่ต้องพูดอะไรนะ ผมมาแล้ว"ชาคริตพยุงร่างของริต้าให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด แขนแกร่งทั้งสองข้างโอบกอดร่างเล็กผ่านผ้าห่มผืนหนาถึงสองชั้น สายตาคมเข้มมองริมฝีปากเล็กที่สั่นพลันนึกโทษตัวเองอยู่ในใจ

"ทำไมคุณไม่ให้พยาบาลรีบโทรบอกผม"

"มาดามบอกฉันว่าคุณเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัท"เธอก็เลยไม่อยากรบกวน และอีกอย่างเธอคิดว่าตัวเองจะทนไหวแต่ก็ลืมคิดไปว่าอากาศหนาวที่เมืองไทยกับที่นี่มันต่างกันอย่างลิบลับ

"ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ แต่ริต้าก็น่าจะให้พยาบาลโทรบอก คุณนี่มันน่าตีเสียจริง ๆ "แม้จะเอ่ยดุคนตัวเล็กที่ไม่ยอมบอกแต่แขนทั้งสองข้างก็ไม่ยอมปล่อยแต่กลับกระชับเอาไว้แน่นอยู่อย่างนั้น

"แล้วคุณจะมาโมโหใส่ริต้าทำไมคะ"

"ก็คุณอยากทำให้ผมเป็นห่วงทำไมล่ะ"เกิดความเงียบขึ้นทันที ริต้าจ้องหน้าของชาคริตก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาคู่นั้น 

"เอ่อ คือว่าผม"

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำลายบรรยากาศความเงียบของทั้งสอง ร่างของมาดามคริสเตียน่าเปิดประตูห้องพักเข้ามาตามด้วยร่างของพยาบาลและแม่บ้านที่ถือถาดอาหาร ดวงตาผ่อนร้อนผ่านหนาวมองลูกชายที่โอบกอดร่างเล็กของหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะหันมาสนใจร่างเล็กของริต้า

"เป็นยังไงบ้างหนูริต้า"

"ดีขึ้นบ้างแล้วค่ะมาดาม"

"เห๊อ ค่อยยังชั่ว มัมทำซุปร้อน ๆ มาให้หนูได้ทาน ทานเสียนะหนูริต้ามัมตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ"

"ขอบคุณมาดามมาก ๆ เลยนะคะ"

"ถ้าอย่างนั้นมัมขอตัวก่อนนะลูกจะได้ไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของหนู ต้องการอะไรเพิ่มสามารถเรียกมัมกับแม่บ้านได้ตลอดเวลา"

"ขอบคุณมากค่ะมาดาม"มาดามคริสเตียน่าพร้อมกับสาวใช้เดินออกไปเหลือไว้แค่เพียงพยาบาลสาวที่ยืนอยู่

"เธอมีหน้าที่อะไรก็ไปทำ เดี๋ยวฉันจะเป็นคนป้อนอาหารให้ริต้าเอง"ชาคริตเอ่ยปากไล่ ริต้าถึงกับรีบหันไปมองชายหน้ามึนเพื่อจะเอ่ยค้าน

"ไม่เป็นอะไรค่ะ ริต้าให้คุณพยาบาลช่วยป้อนให้ก็ได้"

"ริต้าแน่ใจเหรอครับ ว่าจะให้คุณพยาบาลช่วยป้อน"ชาคริตเหลือบมองไปจุดที่พยาบาลสาวคนนั้นเคยยืนอยู่แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่า ทำเอาริต้าต้องหันหน้ามองตาม

"มาครับ เดี๋ยวผมจะเป็นคนป้อนอาหารให้ริต้าเอง"มันก็คงต้องเป็นอย่างนั้นเมื่อทุกคนล้วนหนีเปิดทางให้เธอกับเขาได้อยู่กันสองคนเพียงลำพัง