Todos los capítulos de Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย: Capítulo 81 - Capítulo 90

ในที่สุดวันงานหมั้นก็มาถึง สมกับเป็นตระกูลศิวะวานนท์เสกงานหรูหราได้ภายในเวลา 48 ชั่วโมง ความหรูหราใหญ่โตไม่น้อยหน้าคนอื่น ฉันรู้นะว่าตระกูลเรามีเงินจะทำอะไรก็ได้ แค่ไม่คิดว่างานจะออกมาใหญ่ขนาดนี้ แขกในงานก็เยอะทั้งที่ตั้งใจว่าจะจัดเงียบ ๆ มีแค่คนในครอบครัว เป็นแบบนี้ไม่เงียบแล้วสิ แวดวงนักธุรกิจที่มาร่วมงานหมั้นของเราสองคนคือคนในวงการมาเฟียซะส่วนใหญ่ คุณทวดคงคาประกาศวันแต่งงานไว้ล่วงหน้าเรียบร้อย นั่นก็คือหลังจากฉันเรียนจบสองเดือน คุณทวดไลลาบอกว่ามันคือวันดี ซึ่งแน่นอนฉันพูดอะไรไม่ได้กว่างานจะผ่านพ้นไปฉันยิ้มจนปากจะฉีกเหงือกนี่แห้งแล้วแห้งอีก นี่ขนาดแค่งานหมั้นนะ นึกภาพงานแต่งที่จะเกิดขึ้นแล้วก็ปวดขารอ“บี๋สวยที่สุด” เป็นรอบที่ร้อยได้แล้วมั้งที่อาซานพูดประโยคนี้ ตอนนี้เขากำลังนั่งลูบนั่งจับมือข้างซ้ายของฉัน บางครั้งก็ยื่นมือมาจับที่แก้ม อาซานเขาเมา เมาชนิดที่เรียกสติกลับมาไม่ได้แล้ว“บี๋อยากพักผ่อนไหม” ฉันควรเอาเขาไปเก็บ“ไม่เอา” อาซานตาหวานเยิ้มขณะที่พี่น้องต่างพากันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิป บ้างก็กดถ่ายรูปรัว ๆ ที่ทำแบบนี้เพราะนาน ๆ ทีจะได้เห็นอาซานในโหมดนี้ เรียกว่าโหมดคลั่งร

ฉันตื่นก็เกือบเที่ยง เมื่อคืนกว่าจะได้นอนปาเข้าไปตีสี่ คนขี้โกงเล่นกับร่างกายฉันไม่หยุด ยิ่งเมาลูกเล่นยิ่งแพรวพราวลีลาเยอะ ตอนนี้เขานอนอยู่ข้างฉันด้วยการกอดเอวฉันไว้หลวม ๆเมื่อมองใบหน้าที่หลับสนิท ทำให้เกิดความรู้สึกว่าคนอะไรหล่อจัง ทำไมถึงได้หล่อขนาดนี้ ตอนหลับน่ารักที่สุดแล้ว ไม่คิดเลยว่าฉันกับเขาจะมีวันที่คบกันอย่างเปิดเผย คนที่ในอดีตเคยใจร้ายไม่แคร์กัน ทว่าตอนนี้เขาทำให้เห็นแล้วว่าฉันสำคัญฉันค่อย ๆ จับมืออาซานออกแล้วลุกลงจากเตียง ปล่อยให้เขานอนพักผ่อนต่อไป ส่วนฉันหลังจากเข้าห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยก็จะเดินไปชมรอบ ๆ บ้านสักหน่อยเมื่อคืนนี้มืดมองไม่ชัดหลังจากเดินชมบ้านสักพักใหญ่ฉันเดินเข้าครัวมาเปิดตู้เย็นดูว่ามีของกินติดตู้บ้างไหม ก็แค่ลองเปิดดูไม่ได้เผื่อใจว่าจะมีเพราะว่าบ้านหลังนี้เหมือนเพิ่งสร้างเสร็จ เหมือนว่าจะเข้ามาอยู่ได้ไม่นาน เฟอร์นิเจอร์บางชิ้นยังไม่ได้ถูกแกะด้วยซ้ำ“เกินคาดแฮะ” ในตู้เย็นมีของสดมากมายเลย เครื่องครัวก็พร้อม อาซานคงสั่งให้คนเตรียมไว้ งั้นก็ทำสปาเก็ตตี้คาโบนาร่ากับสปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาทะเลก็แล้วกัน แน่นอนว่าผัดขี้เมาทะเลเป็นของฉัน“ทำอะไรหอมจัง” อา

แล้ววันเวลาก็ผ่านไปกระทั่งจบปี6 เมื่อฉันสอบ CE3 NL3 สำเร็จลุล่วง หลังจากที่สอบเสร็จก็รู้สึกว่าสำเร็จไปอีกขั้นแล้ว ความพยายามตลอดหลายปีมันช่างคุ้มค่า หกปีที่มีทั้งทุกข์และสุขปะปน ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง ได้เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น วันที่สอบเสร็จโล่งใจมากจริง ๆ เราสี่คนกอดคอกันร้องไห้อยู่หลายชั่วโมง ในที่สุดเราทั้งสี่ก็ทำสำเร็จ พากันมาถึงจุดนี้ด้วยกันจนได้ แม้ระหว่างทางจะมีล้มลุกคลุกคลานแต่เราทั้งสี่ก็ช่วยกันดึงช่วยกันรั้งคอยพยุงกันเดิน“ไปไหนกัน” ไป่หลินถามเมื่อฉันกับพายัพแอบนัดแนะไปทำบางอย่าง เรามีเวลาอยู่ด้วยกันอีกแค่ไม่กี่วันก็จะแยกย้ายไปทำงานกันคนละที่“ซนว่าจะไปดูของขวัญให้ตาอะ ใกล้วันเกิดตาแล้ว ก็เลยจะให้ยัพขับรถให้ ไม่อยากไปคนเดียว” ฉันหาเหตุผลที่ดูจะฟังขึ้นและคิดว่าไป่หลินต้องเชื่อ“ให้ไปด้วยไหมจะได้ช่วยเลือก”“จะไปทำไม บ่นปวดหัวกินยาแล้วนอนพักเถอะ ไปแค่แป๊บเดียว” พายัพพูดฉันจึงต้องเสริมเพื่อความแนบเนียน “ใช่ รถติดมากถ้าไป่ไปเดี๋ยวจะเวียนหัวกว่าเดิม เกิดป่วยขึ้นมาแย่เลย ซนกับยัพไปแป๊บเดียวเดี๋ยวขากลับซื้อของอร่อยมากินกัน”“เอางั้นเหรอ”“อืม นอนพักนะ ไป่ตื่นยัพกับซนซนก็กลับมาแล้ว

ต้องอธิบายว่าก่อนหน้านี้สองสามเดือนมักมีข้อความส่งมาหาฉันจากเบอร์ที่ไม่สามารถโทรกลับได้ ข้อความส่งมาว่าให้ฉันเลิกโง่ได้แล้ว ลืมตามองความจริงซะ แล้วก็แนบมาด้วยรูปถ่ายพร้อมกับรูปบ้าน ที่อยู่บ้าน มีหลายต่อหลายรูป ก่อนหน้านี้ฉันตกใจที่เห็น ตกใจมากเลยล่ะ ทว่าต้องวางมันไว้ก่อน ต่อให้เป็นเรื่องสะเทือนอารมณ์ก็ต้องวางเพราะฉันต้องเอาเรื่องสอบเป็นหลัก ต่อให้อกหักคนรักนอกใจฉันก็ต้องสอบให้ผ่าน ต้องไม่ทิ้งความพยายามที่ทุ่มเทมานาน ระหว่างอ่านหนังสือสอบมีหลายครั้งที่เรื่องนี้วนเวียนในหัว ทำฉันร้องไห้เสียสมาธินับครั้งไม่ถ้วน ฉันต้องสลัดมันออกให้ไวด้วยเหตุผลที่ว่าการเรียนจบคือสิ่งที่ฉันสามารถทำให้พ่อแม่ภูมิใจได้ ถ้าหากเรื่องรักมันพังอย่างน้อยฉันก็ยังประสบความสำเร็จเรื่องเรียนซึ่งก็ต้องยอมรับว่ามันไม่ง่ายเลยที่ต้องอ่านหนังสือด้วยอารมณ์แบบนั้น“ซน” พายัพเรียกเมื่อฉันนั่งกัดเล็บจนเผลอกัดเข้าเนื้อทำให้เลือดไหล“ภาพที่เห็นยัพคิดว่าไง” ฉันหันมาถามคนนั่งข้าง ๆ เมื่อเขาจับมือฉันออกห่างจากปาก“ไม่รู้สิ” พายัพมองหน้าฉันด้วยสายตาที่มีแต่ความสงสาร สายตาของเพื่อนทำให้ฉันคิดไปในทางลบ“ใช่ไหมล่ะ” ฉันยิ้ม ยิ้มทั้งที่

เดินห่างไปไม่มากนักเด็กคนนั้นหันกลับมาตะโกน “คุณแด๊ด คุณแด๊ดรีบเข้าบ้านเรานะคับ”มันเป็นจังหวะเดียวกับที่อาซานก้าวเข้ามาใกล้ฉันหลังจากที่รั้วกั้นเราไว้เลื่อนออกช้า ๆ อาซานหันกลับยิ้มให้เด็กแล้วจึงหันมาพูดกับฉัน “คือ...”“ผู้หญิงกับเด็กคนนั้นคุ้น ๆ นะ” ท่าทีก้มโค้งและจูงมือเด็กของเธอทำให้ฉันนึกถึงเรื่องที่ผ่านมานานแล้ว บังเอิญว่าภาพนั้นมันติดตาทำให้จำได้ง่าย แล้วตอนนี้ก็เหมือนจะเพิ่งกระจ่างกับเหตุการณ์วันนั้น“...”“ใช่ผู้หญิงกับเด็กที่บอกว่าหลงทางไหม ขอความจริงหน่อยสิ” ฉันจะตาเขานิ่ง ๆ“ซน” อาซานก้าวเข้ามาใกล้ฉันก้าวถอยหลัง “ตอบ”ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ใบหน้าเผยความกังวล เหงื่อผุดขึ้นตามหน้าผาก แล้วเสียงทุ้มก็เอ่ย “...ใช่”“หึ ตลกดีเนอะ” ฉันแค่นขำทั้งน้ำตา เรื่องนี้มันตลกเป็นบ้าเลย ที่ผ่านมา ที่ผ่านมาไม่เคยเปลี่ยนเลย ไม่เคยมีฉันอยู่ในใจจริง ๆ สินะ ครั้งนี้ก็เป็นฉันที่คิดไปเองอีกแล้ว“เค้าขอโทษที่โกหก แต่เด็กไม่ใช่ลูกของเค้านะบี๋” สีหน้าแววตาตอนที่พูดประโยคนี้ดูจริงจัง“หยุดก่อน... คำพูดซานทั้งตอนนี้และที่ผ่านมาซนไม่รู้แล้วว่าคำไหนเชื่อได้คำไหนเชื่อไม่ได้ ซนโคตรผิดหวังเลยอะ ผิดหวังกั