All Chapters of Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

เขาชื่อหยาง เซียวหยาง เป็นลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง รู้จักกับฉันเมื่อสามปีก่อน รู้จักกันก็เพราะเขาเข้ามารักษาตัวที่โรงพยาบาล เขาโดนคู่อริทำร้ายอาการค่อนข้างสาหัส ตรวจพบเลือดคลั่งในสมอง ฉันเป็นคนผ่าตัดให้เขาและเป็นหมอที่ดูแลเคสนี้ ผ่าตัดเอาเลือดคลั่งออกไม่นานเราก็ตรวจเจอเนื้องอกทำให้ต้องผ่าตัดอีกสองรอบ เขารักษาอยู่เกือบปีถึงได้กลับมาปกติ คุณหยางเป็นพี่ชายของหมอหยิ่น หมอหยิ่นเป็นศัลยแพทย์ทรวงอกอายุเท่าฉัน ด้วยความที่ฉันดูแลพี่ชายของเขาเราจึงแลกเปลี่ยนความรู้กันบ่อย ทำให้ฉันกับหมอหยิ่นสนิทกันในระดับหนึ่ง มักไปทานข้าวด้วยกันเพื่อคุยเรื่องงานวิจัยและเคสยาก ๆ บ่อยครั้ง เมื่อคุณหยางหายดีเขาก็เลยขอตามไปทานข้าวด้วย เขาบอกว่าฉันต้องรับผิดชอบเขาเพราะว่าฉันเปิดกะโหลกเขาแล้ว หลังจากนั้นคุณหยางเขาก็เริ่มเข้ามาในชีวิตฉันในฐานะพี่ชายของหมอหยิ่น ต่างจากเมื่อก่อนที่เป็นคนไข้ของฉัน คุณหยางคอยส่งอาหารมากมายมาให้ ชอบมาดักคอยเพื่อรอรับกลับบ้าน ซึ่งฉันไม่เคยกลับกับเขานะ เขาน่ะขับรถตามถึงบ้านพักแล้วก็กลับ ค่อนข้างทำตัวเหมือนโรคจิต ฉันก็ไม่รู้จะเอาอะไรมาห้ามเพราะว่าเขาบอกว่าขับรถเล่นเฉย ๆ อ้างมาแบบนี้ฉันจะหาเหตุผลอะ

“ไม่เคยเจอก็เลยไม่รู้ว่าเป็นหญิงหรือชาย แต่เขาบอกว่าเป็นผู้ชายนะคะ”“อะไรกัน หมอซนทำไมถึงได้คุยกับใครก็ไม่รู้คะ”“รู้จักตั้งแต่ตอนเรียนค่ะ ปัดทินเดอร์เจอ ตอนแรกแค่คุยแก้เหงา แต่พอคุยเรื่อย ๆ ก็โอเคดี ไม่ต้องรู้จักตัวตนเขามันก็ดีนะ ไม่ต้องคาดหวัง”“ดูท่าน้องสาวของพี่ดูจะเข็ดกับความรักมาก ๆ”“...”“แสนซน”“คะ”“แสนซนอยากรู้เรื่องของเขาไหม”“...”“ยังไงก็ต้องเจอกัน รู้ไว้สักหน่อยก็ดีไม่ใช่เหรอ”“...เขาเป็นยังไงบ้างคะ” จริงอย่างที่เจ้ไข่พูด รู้ไว้หน่อยก็คงดีกว่าไม่รู้เรื่องอะไรของเขาเลย“จะว่าสบายดีก็สบายดี แต่สู้ตอนที่อยู่กับซนไม่ได้”“เจ้ไข่…”“ไม่ ๆ พูดตามที่เห็นไง ไม่ได้มาพูดให้เขานะ ไม่เข้าข้างคนผิดอยู่แล้ว”“พูดให้เขาอะไรคะ เขามีลูกแล้วนะ ซนกับเขาจบกันไปตั้งหลายปีระหว่างเราสองคนไม่มีอะไรกันแล้วค่ะ”“พูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็ดีเลย เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเขา เขารับมาเป็นลูกบุญธรรม เท่าที่พี่รู้มาเด็กน่าสงสารนะ แม่เด็กก็ด้วย ตอนที่แม่เด็กท้องแม่เด็กสติไม่ดี ใช้เวลารักษาอยู่นานมาก จากความคิดของพี่นะที่เขาไม่บอกเพราะกลัวซนเสียใจ”“แล้วเขาเลือกโกหก ซนไม่เสียใจเหรอคะ”“พี่รู้ เป็นพี่พี่ก็โ

เราใช้เวลาทานข้าวตบท้ายด้วยของหวานรวม ๆ แล้วก็เกือบชั่วโมง ทานข้าวเสร็จอาซานเข้าไปคุยกับคุณทวดคงคา คุณทวดไลลานั่งคุยกับฉันที่ห้องนั่งเล่น ถามความเป็นอยู่ตลอดหกปีที่ผ่านมา ซึ่งฉันก็ตอบไปว่า สบายดี ส่วนใหญ่ยุ่งคนไข้ นั่งพูดคุยอยู่ครู่ใหญ่ มีบัญชีไลน์ของใครคนหนึ่งเด้งเข้ามา ตอนแรกก็นึกว่าตาฝาด ขยี้ตาหลาย ๆ ครั้งแล้วมองอีกทีก็เป็นเขาจริง ๆ ฉันเคยนอนหลับแล้วฝันหลายครั้งว่าเขาจะทักมาหา การรอแชตจากใครบางคนที่คิดถึงแล้ววันนี้เขาก็ทักมาจริง ๆ มันเป็นอะไรที่รู้สึกดีมาก ๆ(ไป่หลิน: กลับไทยแล้วใช่ไหม ตอนนี้อยู่กรุงเทพ เจอกันได้ไหม สะดวกเจอหรือเปล่า)(ซนซน: อื้ม ได้สิ กี่โมงที่ไหน)(ไป่หลิน: อีกหนึ่งชั่วโมง)(ไป่หลิน: ส่งโลเคชั่น)(ซนซน: ได้ ๆ เดี๋ยวเจอกันนะ)สถานที่ที่ไป่หลินนัดอยู่ไม่ห่างจากบ้านยายจิว แม้ไม่รู้ว่าทำไมเพื่อนถึงอยากเจอ แต่การเจอเพื่อนครั้งแรกในรอบหลายปีฉันไม่อยากให้เพื่อนรอนาน ฉันจึงบอกคุณทวดไลลาว่ามีนัด ขอตัวกลับก่อน คุณทวดเดินออกมาส่งฉันที่รถ ร่ำลาจนฉันเข้ามานั่งในรถกดสตาร์ทเครื่อง แต่รถสตาร์ทไม่ติด ใช่ รถสตาร์ทไม่ติด ก่อนหน้านี้ก็ขับมาดี ๆ มาสตาร์ทไม่ติดอะไรตอนนี้“น้องซนรีบเดี

“อื้ม ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ หรือว่าซนซนจะไม่เป็นเพื่อนกับ…”“เป็นสิ ไป่เป็นเพื่อนซนมาตลอด ที่ผ่านมาไป่คือเพื่อนของซน ถึงเราจะไม่ติดต่อกันแต่ซนหวังให้ไป่สบายดี หกปีที่ผ่านมาซนฝันว่าไป่ทักมาหาบ่อยมาก ในฝันซนดีใจมาก ๆ เราได้คุยกันหลายเรื่อง เป็นฝันที่ซนมีความสุขจริง ๆ เพราะในความเป็นจริงซนไม่กล้าทักหาไป่ ซนกลัวไป่เห็นข้อความของซนแล้วรู้สึกแย่ ซนทำได้แค่อ่านแชตเก่า ๆ ดูรูปเก่า ๆ ของพวกเรา”“ช่วงแรก ๆ ไป่ก็แย่จริง จิตใจไป่พังมาก ยิ่งรู้ว่ายัพมันไปทำแหวนใจไป่ยิ่งพัง แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปแล้วมันเป็นเรื่องราวในอดีต เราต้องก้าวต่อไป ต้องยอมรับความจริงว่าพายัพจากไปอย่างสงบและไม่มีวันหวนกลับมา เราที่มีชีวิตอยู่ก็ต้องอยู่ต่อให้ได้ พายัพมันต้องการให้เราใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เราควรมีความสุขอย่างที่พายัพต้องการเพราะมันเหมือนเป็นคำขอสุดท้ายของพายัพ ซนซนจะให้พายัพได้ใช่ไหม”“…อื้ม ซนทำอยู่ ซนพยายามมีความสุขอยู่”“ความสุขต้องไม่พยายามนะซนซน”“…” ริมฝีปากฉันเม้มเข้าหากันเพราะไป่หลินพูดถูก ความสุขไม่ต้องพยายาม“ไม่ต้องคิดมาก นี่ไงไป่กลับมาหาซนซนแล้ว เราค่อย ๆ ใช้ชีวิตไปด้วยกันนะ”“อื้ม”“จะมองแล้วก

“ผมพูดกับพี่เรื่องนี้ในฐานะเพื่อนของซนซนที่รู้ทุกอย่าง ไม่ใช่ฐานะคนของพี่ ในเมื่อพี่เองก็เสียใจที่พายัพจากไปทำไมไม่อธิบายทั้งหมดให้เธอเข้าใจ”“...พูดไปก็ทำให้พายัพกลับมาไม่ได้ พูดไปมันก็เหมือนฉันแก้ตัวให้ตัวเอง ฉันไม่มีสิทธิ์จะแก้ตัวเรื่องพายัพเลย พายัพมันปกป้องแสนซนจนวินาทีสุดท้าย นอกจากจะเป็นคนของฉันมันยังเป็นเพื่อนที่ดีมาก นายรู้ใช่ไหมฉันมองนายกับพายัพเป็นเพื่อนของแสนซนและเป็นน้องที่ฉันรักมาตลอด” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ การจากไปของพายัพยังคงเป็นเรื่องสะเทือนใจของเขา“ผมรู้ พี่ดูแลผมกับไอ้ยัพอย่างดี ไม่มีพี่ผมจะมีวันนี้ได้ยังไง” เมื่อพูดถึงคนที่จากไปไป่หลินก็เสียงสั่น“ขอบคุณมากที่ตอนนั้นดูแลแสนซนอย่างดี มีพวกนายอยู่ข้าง ๆ แสนซนฉันเบาใจมาก”“ก็เธอเป็นซนซนของผม วันนี้ผมได้กอดซนซนด้วยนะ พี่ได้จับมือของเธอหรือยังครับ” เมื่อเห็นพี่ชายเศร้าไป่หลินจึงเปลี่ยนเรื่อง เขายิ้มยียวนก่อนจะพูดว่า “อ่อ ขอโทษครับผมดันถามคำถามจี้ใจซะได้ พี่คงจะไม่ได้จับ แค่อยากอยู่ใกล้ ๆ พี่ยังต้องทำรถเธอพังถึงได้อยู่ใกล้กัน พี่ชายของผมช่างเป็นคนที่มีความพยายามสูงมาแต่ไหนแต่ไร พี่นี่ไอดอลผมเลยครับ”“คิดว่าฉันไม่