All Chapters of Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันคือแสนซน จารวี เกียรติดำรง อายุ 20 ปีลูกสาวคนเดียวของแม่จีนกับพ่อคีย์ ในสายตาพ่อแม่ฉันเป็นเด็กดีเชื่อฟังพ่อแม่ไม่เคยทำให้ทั้งสองเสียใจ ทว่าเบื้องหลังความแสนดีฉันคือเด็กไม่รักดี เด็กขี้โกหก ฉันเสียใจที่ปล่อยให้ตัวเองตกลงมาอยู่ในหลุมลึกไร้ทางปีนป่ายขึ้นสู่แสงสว่าง สตอรี่ของฉันกับอาซานเกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนตอนนั้นฉันมาเที่ยวหาพวกพี่ ๆ พบปะญาติคนอื่น ๆ เป็นเรื่องปกติ ทว่ามันผิดปกติตรงที่ฉันพลาดมีความสัมพันธ์ทางกายกับอาซาน เขาเข้าใจว่าฉันเป็นคนอื่นคืนนั้นฉันดื่มเหล้าปั่นที่คล็อคทำจนมึน เรื่องจึงเลยตามเลย เราตกลงกันไว้ว่าจะไม่บอกใครเรื่องนี้ ตอนแรกก็คิดว่าจะจบ เกิดขึ้นครั้งเดียวก็เกินพอ แต่มันไม่ใช่แบบนั้นจู่ ๆ มันก็เกิดบ่อยขึ้น บ่อยขึ้นทุกครั้งที่ฉันกลับมาเยี่ยมญาติ มันบ่อยจนเราคุยกันว่าคบกันลับ ๆ ห้ามให้ใครรู้ความสัมพันธ์นี้เด็ดขาด ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นอาซานกำลังพยายามจีบพี่ไข่เจียว ทว่าก็พังไม่เป็นท่า พี่ไข่ไม่ได้รักเขา ต่อให้เขาทำตัวเป็นคนดีพี่ไข่ก็ไม่เอา พี่ไข่ที่มุ่งมั่นในรักเดียวมีเหรอจะเอนเอียงรักผู้ชายคนอื่น ซ้ำยังเป็นผู้ชายที่มีหลังฉากร้ายกาจ แต่เขาก็พยายามเพื่อพี่ไข่ดีนะ พยายามจน

ร้านเบเกอรี่-ซึมสุข-“มาซะมืดเชียว งานเยอะเหรอคะลูกชาย” มอร์ฟีนเอ่ยทักลูกชาย“เพิ่งเสร็จธุระครับ” พูดพลางสอดส่องมองหาร่างแบบบาง “ออเดอร์เยอะเหรอครับ”“มีเค้กแต่งงานที่ต้องเตรียมให้เสร็จภายในคืนนี้ค่ะ”“ผมไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงรับงานหนักแบบนี้”“แม่มีความสุขที่ได้ทำนะ สนุกดี อีกอย่างคนมาสั่งซ้ำแสดงว่าของเราอร่อย”“ครับ ๆ ขนาดพ่อยังห้ามไม่ได้ผมจะว่าได้ไง”“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเลย พูดกับแม่แต่สายตาไม่ได้มองหาแม่ นู่นจ้ะอยู่หลังร้าน” ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมักมาที่ร้านเพื่อมารับเด็กคนหนึ่งซึ่งอีกไม่นานคงจะมาเป็นลูกสะใภ้ “นั่นไงมาพอดี ไข่มุกรีบเก็บของเลยลูกพี่เขามารับแล้ว”“ค่ะ” หญิงสาวร่างแบบบางส่งยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้อง“ถ้าลูกสะใภ้แม่เป็นไข่มุกก็โอเคนะ” ว่าแล้วก็เกริ่นสักหน่อย ตั้งแต่ที่ลูกชายโดนไข่เจียวปฏิเสธไปครั้งนั้นเขาก็ไม่เคยพูดเรื่องรักใคร่กระทั่งเป้งพาไข่มุกมาฝากไว้ที่ร้าน มอร์ฟีนถึงได้รู้ว่าลูกชายกำลังสนใจเด็กคนนี้“จะดีเหรอครับ”“ซานว่าดีแม่ก็ว่าดี” อะไรที่เป็นความสุขของลูกแม่คนนี้ร่วมยินดีเสมอ“แต่เธอเคยเป็นเด็กในซ่องนะครับ เธอเติบโตมาจากที่นั่น” เป็นเรื่องจริงเพร

“ดี ๆ ป้าจะได้สบายใจ ป้าไปก่อนนะลุงเราโทรตามยิก ๆ” ยายมีท่าทีสบายใจขึ้นเมื่อรู้ว่ามีคนอยู่เป็นเพื่อนฉันนอกจากแม่บ้านกับบอดี้การ์ด ก่อนจะไปยายหันมาพูด “แสนซนเชื่อฟังอาซานนะลูก อย่าดื้อกับอาเขานะ”“ค่ะยาย” ฉันยิ้มพลางคิดในใจยายไว้ใจคนผิดแล้ว ผู้ชายคนนี้คือคนที่ยายไม่ควรฝากหลานไว้ด้วยทันทีที่รถยายขับออกจากบ้านฉันก็เดินมาหยิบหนังสือที่ห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินขึ้นห้อง ประตูห้องกำลังจะปิดทว่าคนตัวโตแทรกตัวเข้ามาในห้องนอนฉัน “ทำอะไร”“บี๋อะเป็นอะไร เค้าโทรหาก็ไม่ติด”“ไม่ติดแสดงว่าไม่อยากพูดด้วย”“บี๋”“ออกไปจากห้องซน”“นี่มาง้อขนาดนี้คิดว่าเค้าจะกลับไปอย่างที่บี๋บอกเหรอ”“...”“เป็นอะไรเนี่ย ดูไม่สมเป็นแสนซนเลย ทำไมงี่เง่าอะ”“เค้าก็คนนะ มีหัวใจมีความรู้สึกเค้าจะงี่เง่าบ้างไม่ได้เลยเหรอ” แม่ง ไม่น่าพูดออกไปเลย เขาเห็นฉันเป็นแค่ของเล่นเท่านั้น“แล้วบี๋งี่เง่าเรื่องอะไร เค้าบอกบี๋แล้วไงว่าไม่มีอะไร ทำไมไม่เข้าใจ”“...เราเปลี่ยนข้อตกลงกันดีไหม”“อะไร”“ถ้าเค้ามีอะไรกับคนอื่นบ้างจะได้ไหม” ฉันก็ถามหยั่งเชิงไปอย่างงั้นไม่ได้คิดจะไปนอนกับคนอื่น ฉันไม่ได้รักสนุกแต่ถ้ารักสนุกก็คงจะดีกว่านี้ คงไม่ต้อง

“กินเสร็จไปเพนท์เฮ้าส์ก่อนนะ เค้ามีของจะให้บี๋” อาซานยิ้ม ยิ้มที่ทำใจฉันหวั่นไหว ทำไมถึงได้ชอบทุกอย่างที่เป็นเขาแบบนี้นะทั้งที่รู้ว่าเขาใจร้ายแต่ก็ยังรัก บางทีก็สงสัยนี่ฉันเข้าข่ายชอบให้ตัวเองเจ็บปวดหรือไง“อะไร”“ไปถึงเดี๋ยวรู้” แล้วเขาก็ยิ้มอีกรอบ“ค่า ๆ งั้นเค้ารีบกินข้าวก่อนนะ”“ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ กิน”“อื้ม” อาหารที่ร้านเป็นอาหารโปรดที่ฉันชอบมาก แต่ว่าเรื่องที่ฉันเจอทำให้ฉันรู้สึกว่ารสชาติมันกร่อย ไม่เห็นอร่อยเลยทานอาหารเสร็จเรามาเพนท์เฮ้าส์ที่เราอยู่ด้วยกัน เข้ามาในห้องมันมีแค่กลิ่นของเราสองคน ฉันไม่เคยถามเขาว่าเคยพาใครมาที่นี่ไหม แต่เดาว่าเขาไม่พามาที่นี่แน่ คนอย่างเขามีที่พักหลายที่คงพาไปสักที่ซึ่งไม่น่าจะใช่ที่บ้านเขา บ้านเป็นพื้นที่ส่วนตัวนี่นาจะให้คนอื่นเข้าออกได้ยังไง เขาเองก็เป็นคนหวงพื้นที่ คนที่จะเข้าออกบ้านเขาได้มีแค่ญาติกันเท่านั้น ญาติยังไม่ค่อยอยากให้ไปเลย“อะไร” ฉันเอ่ยถามหลังจากที่อาซานใส่สร้อยคอให้ เรียบหรูสวยดี“สร้อยครับ เค้าสั่งทำมาให้บี๋ บี๋ชอบไหม” สร้อยเป็นรูปตัวเอส ถ้าเดาไม่ผิดเขาแค่อาศัยที่ชื่อเราเหมือนกัน ทำมาเพื่อให้ฉันรู้สึกดีขึ้น“สวยดี” เหมือนเอามาจับ

“ไหนใช้แบบไหนกดมา” ศรัณย์ยื่นโทรศัพท์มือถือให้เธอ “เค้าใส่เสื้อผ้าลงไปซื้อข้างล่างให้ แต่ยาแก้ปวดท้องเดี๋ยวเค้าสั่งคนซื้อมาให้โอเคไหม”“อื้ม” เธอรับโทรศัพท์มือถือมากดค้นรูปภาพยี่ห้อผ้าอนามัยที่ใช้ รวมถึงยี่ห้อยาแก้ปวดประจำเดือนที่เคยกิน“เดี๋ยวเค้ามา ห้ามลุกไปไหนเข้าใจไหม เกิดล้มขึ้นมามันอันตราย” เขารับโทรศัพท์คืนมา“ค่ะ” จารวีพยักหน้ารับศรัณย์ ศิวะวานนท์คุณชายน้อยผู้ไม่เคยต้องใส่ใจกับของเหล่านี้วันนี้กลับต้องมาเดินเลือกซื้อผ้าอนามัยในร้านสะดวกซื้อซะได้ ไม่คิดเลยว่าจะมีวันแบบนี้เหมือนกัน ระหว่างอยู่ในลิฟต์เขากดส่งรูปยาแก้ปวดที่จารวีค้นมาให้ส่งไปยังไลน์ของลูกน้องคนหนึ่งและกดโทรเข้า(ครับคุณชาย) ปลายสายกดรับทันที“ซื้อยาแก้ปวดตัวนี้ ยาลดไข้ อะไรที่เกี่ยวกับปวดประเดือนซื้อมาให้หมด มีเวลา 20 นาที”(รับทราบครับ) ลูกน้องทราบดีว่าเจ้านายอยู่ที่ไหนอยู่กับใคร ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องที่เขาจะเอาไปพูดได้ เขามีหน้าที่ทำตามคำสั่งเจ้านายเท่านั้น“อ่อ วัตถุดิบทำข้าวต้มด้วย”(คุณชายจะทำ?)“อืม ทำไม”(เปล่าครับ ผมจัดการให้ครับ)“อืม”วางสายลูกน้องลิฟต์ศรัณย์เดินออกจากลิฟต์ เดินเข้าร้านสะดวกซื้อเดินไปยังมุ