ลมหนาวพัดโชยผ่านรอยแตกของฝาผนังไม้ไผ่สานที่ผุกร่อน ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับภูตผีโหยหวนในยามราตรี กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นยาจีนราคาถูกคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบของความยากจนข้นแค้น ภายในห้องโถงอันมืดทึบ มีเพียงแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันหมูริบหรี่ที่ใกล้จะดับลงเต็มทีบนเตียงไม้แข็งๆ ที่รองด้วยฟางแห้งกรอบร่างหนึ่งนอนนิ่งไม่ไหวติง ดวงตากลมโตที่เคยปิดสนิทค่อยๆ กะพริบไหว แพขนตางอนงามขยับเล็กน้อยก่อนที่เปลือกตาจะเปิดขึ้นอย่างช้าๆที่นี่... ที่ไหนกัน?หลินซูอินขมวดคิ้วมุ่น สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความทรงจำครั้งสุดท้ายคือการนั่งตรวจบัญชีโครงการธุรกิจการเกษตรมูลค่าหลายร้อยล้านในห้องทำงานแอร์เย็นฉ่ำ ก่อนที่หน้าอกจะเจ็บแปลบแล้วหมดสติไป... แต่เวลานี้ กลับไม่มีเสียงเครื่องปรับอากาศหรือเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือ มีเพียงเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดจากข้างกาย"แค๊กๆ... แค๊ก!"เสียงไอแหบแห้งดังขึ้นติดๆ กันจนน่าตกใจ ซูอินรีบหันขวับไปมอง ร่างของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งนอนซมอยู่บนเตียงข้างๆ ใบหน้าซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งแตกจนมีคราบเลือดแห้งกรัง ดวงตาฝ้าฟางหลุบต่ำด้วยความสิ้นหวัง
Última actualización : 2026-11-09 Leer más