All Chapters of มิติร้านค้าสวรรค์ปั้นครอบครัวชาวนาให้เป็นเศรษฐีอันดับ1: Chapter 11 - Chapter 20

ใช้เวลาเกือบพระอาทิตย์ตกดินกว่านางจะกลับถึงเรือนหลังเล็กท้ายหมู่บ้านอย่างปลอดภัย อีกทั้งระหว่างทางนางยังเก็บผักมาได้อีกหลายชนิด หลินซูอินก้าวเท้าเดินข้ามธรณีประตูเรือนเข้ามา ร่างอรชรของนางมีหยาดเหงื่อซึมบางๆ ที่ขมับ แม้ความเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับหมาป่าขนเงินเหมันต์ในป่าลึกจะยังหลงเหลืออยู่บ้าง แต่จิตใจกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี มือเรียวบางปลดห่อผ้าเก่าๆ ที่สะพายอยู่บนหลังลงอย่างทะนุถนอม วางลงบนโต๊ะไม้ไผ่เก่าคร่ำคร่าที่ตั้งอยู่กลางห้องโถง"ซูเอ๋อร์ลูกแม่... เหตุใดเจ้าจึงหายตัวไปนานถึงเพียงนี้ แม่กับพ่อเป็นห่วงจนแทบอกจะแตกตายอยู่แล้ว!" นางหลี่ซื่อผู้เป็นมารดาโผเข้ามาโอบกอดบุตรสาวด้วยความดีใจ หยาดน้ำตาคลอหน่วยที่หางตา มือสั่นเทาลูบไล้ไปตามแขนและแผ่นหลังของบุตรสาวเพื่อสำรวจว่ามีบาดแผลอันใดหรือไม่หลินต้าซานผู้เป็นบิดา ซึ่งเวลานี้สามารถพยุงกายลุกขึ้นนั่งพิงฝาผนังได้เองโดยไม่ต้องอาศัยไม้เท้าตลอดเวลาแล้ว ก็มองดูบุตรสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและภาคภูมิใจ ใบหน้าคมคายฉายแววกังวลระคนโล่งอก "นั่นสิลูกพ่อ... ป่าชั้นในยามเหมันต์อันตรายยิ่งนัก ครั้งหน้าอย่าได้เสี่ยงชีวิตเข้าไปลำพ

สายลมเหมันต์ยามเช้าพัดหอบเอาความเย็นยะเยือกแล่นผ่านผิวเนื้อ แต่จิตใจของหลินซูอินกลับอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความหวัง ร่างบางในชุดเกราะผ้าปะชุนหนาหลายชั้นเดินฝ่ากองหิมะออกจมหายไปตามเส้นทางขรุขระ มุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอหนานหลี่ซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปราวสิบกว่าหลี่ บนหลังของนางสะพายตะกร้าสะพายหลังที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์แห้ง ทว่าเบื้องล่างนั้นคือ "โสมเลือดมังกร" ที่เพิ่งขุดได้จากป่าลึก พร้อมด้วยขวดแก้วคริสตัลบรรจุน้ำทิพย์สวรรค์ที่เตรียมไว้ใช้ยามฉุกเฉินหลังจากเดินเท้าเกือบครึ่งชั่วยาม ซูอินก็มาถึงประตูเมืองหนานหลี่ กำแพงเมืองศิลาสูงใหญ่ดูทรุดโทรมจากภัยแล้งยาวนาน สองข้างทางมีผู้คนลี้ภัยนั่งคุดคู้หมดแรงอยู่ตามรอยแยกของกำแพง ซูอินดึงหมวกฟางลงต่ำเพื่อบดบังใบหน้างดงาม ก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่ถนนสายหลักของตัวอำเภอแม้ผู้คนจะซูบผอมจากภัยคุกคามของธรรมชาติ แต่ย่านการค้าใจกลางอำเภอยังคงมีร้านรวงเปิดทำการ ซูอินไม่ได้รีบร้อนเดินเข้าโรงขายยาแห่งแรกที่พบเห็น นางหยุดยืนสอดส่องสายตาและสังเกตการณ์พฤติกรรมของเถ้าแก่แต่ละร้านอย่างระมัดระวังโรงขายยาตระกูลหวังที่ตั้งอยู่ต้นถนน มีทาสรับใช้คอยกวาดไล่คนยากไร้ที่มารอขอความช่

ป้าเฉินได้ยินดังนั้นก็กอดบุตรชายแน่นขึ้น นางปล่อยโฮออกมาอย่างสิ้นหวัง หยาดน้ำตาที่ไหลซึมออกมาพริบตาเดียวก็แลกเปลี่ยนเป็นน้ำเกาะแข็งบนแก้มซูบผอม "สวรรค์... เหตุใดจึงใจร้ายต่อพวกเราถึงเพียงนี้! หากจะเอาชีวิต ก็เอาชีวิตข้าไปเถิด อย่าทำร้ายลูกน้อยของข้าเลย!"ภาพสองสามีภรรยาคลานขอทานกลางกองหิมะด้วยความรักที่มีต่อบุตร กระแทกเข้ากลางใจของหลินซูอินอย่างรุนแรง ความรู้สึกจุกแน่นพวยพุ่งขึ้นมาในอก นางกุมสายสะพายตะกร้าหลังแน่นในตะกร้าของนางยามนี้... มีทั้งเนื้อหมูสามชั้น ขนมหวาน ข้าวสาร และตั๋วเงินมหาศาล ทว่านางกลับไม่อาจยื่นส่งให้พวกเขาสดๆ ต่อหน้าชาวบ้านนับสิบตรงนี้ได้! หากนางแสดงความร่ำรวยและมอบอาหารล้ำค่าออกมากลางลานหมู่บ้าน ย่อมดึงดูดความโลภและภัยพิบัติมาสู่ตระกูลหลินทันที ทหารเกณฑ์หรือพวกอันธพาลจะพุ่งเป้ามาที่เรือนของนางโดยไม่ต้องสงสัยความจริงอันเหี้ยมโหดนี้บีบบังคับให้นางต้องยืนนิ่ง ยอมมองดูผู้มีพระคุณสะอื้นไห้อยู่บนพื้นโคลนหิมะด้วยความทรมานซูอินสูดลมหายใจเข้าลึก ไอหนาวเย็นเยือกผ่านเข้าสู่ลำคอ แต่นัยน์ตาดำขลับของนางกลับจุดประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนยามตระกูลหลินล้มป่วยแล

"ลูกเพียงแต่อยากพูดคุยถึงแนวทางชีวิตต่อจากนี้ไปเจ้าค่ะ" ซูอินทอดสายตามองไปรอบห้องที่ยังคงความยากจนข้นแค้น "แม้ว่าเวลานี้เราจะมีโสมป่าและน้ำทิพย์พอประทังชีวิต ตอนนี้ก็ยังมีอาหารให้อิ่มท้องอีกหลายมื้อ ทั้งยังได้สมุนไพรชั้นดีมาอีกสองห่อเต็มๆ แต่ภัยแล้งและสถานการณ์ภายนอกบ้านเมืองยังคงปั่นป่วน…“ ยางมองทุกคนอย่างไม่ค่อยสบายใจนักกับเรื่องที่ได้รับรู้มาจากตลาดเมื่อวาน”ทหารเกณฑ์และขุนนางฉ้อฉลยังคงคอยรีดไถราษฎร หากพวกเราแสดงความร่ำรวยหรือโดดเด่นจนเกินไป ย่อมตกเป็นเป้าหมายของความโลภอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ" นี่คือเหตุผลที่นางไม่ซื้อของจนดูฟุ่มเฟือย ทั้งยังจัดการชีวิตครอบครัวเงียบๆไม่ใหเผู้ใดจับตามองนางหลี่ซื่อพยักหน้ารับด้วยความเห็นพ้องต้องกัน "ลูกพูดถูกยิ่งนัก... คนโบราณกล่าวไว้ว่า 'ไม้ใหญ่ย่อมต้องเผชิญลมแรง' ครอบครัวเราเป็นเพียงชาวนาตาดำๆ การใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย สงบเสงี่ยม และไม่สะดุดตาผู้ใด คือหนทางเอาตัวรอดที่ดีที่สุด""ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะท่านแม่" ซูอินแย้มยิ้มประกายแสงแห่งความเฉลียวฉลาดในดวงตา "พวกเราจะยังคงใช้ชีวิตภายนอกอย่างเรียบง่ายเช่นชาวนาทั่วไป ปลูกผัก เลี้ยงไก่ และรักษาอาการเจ็บป่วยใ

รุ่งอรุณวันใหม่มาเยือน พร้อมกับความแตกตื่นกับบางอย่างที่เกิดขึ้นกลางหมู่บ้านชิงเหอลุงเฉินและครอบครัวที่เมื่อวานนี้เกือบเอาชีวิตไม่รอด บัดนี้กลับมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงเป็นปลิดทิ้ง เดินเหินได้คล่องแคล่วราวกับปาฏิหาริย์ แถมยังมีแป้งหมี่ขาวนวลทำอาหารประทังชีวิต ข่าวลือเรื่อง "เทพยดาผู้ใจบุญประทานน้ำทิพย์ช่วยชีวิต" แพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยราวกับไฟลามทุ่งชาวบ้านต่างพากันมาออกันที่หน้าเรือนตระกูลเฉินเพื่อซักถามความจริง บางคนถึงกับร่ำไห้คุกเข่าอ้อนวอนขอให้เทพยดาองค์นั้นมาโปรดครอบครัวตนบ้าง"จริงแท้แน่นอน! ข้าเห็นกับตาตัวเอง มีกระบอกน้ำทิพย์วางไว้ที่หน้าประตู รสชาติหวานล้ำชื่นใจ ดื่มแล้วโรคภัยหายเป็นปลิดทิ้งเลยทีเดียว!" ลุงเฉินกล่าวด้วยความตื่นเต้นท่ามกลางชาวบ้านนับสิบคนภายในเรือนตระกูลหลิน หลินซูอินนั่งจิบน้ำชาอุ่นๆ ฟังเสียงเล่าลืออื้ออึงภายนอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย นางรู้ดีว่าข่าวลือนี้ย่อมดึงดูดทั้งความหวังและความโลภของคนในหมู่บ้านเข้ามาพร้อมๆ กัน"ซูเอ๋อร์... ชาวบ้านเริ่มสงสัยกันมากแล้ว ลูกแน่ใจหรือว่าจะช่วยคนเช่นนี้ต่อไป? หากมีคนโลภจับได้ว่าเจ้ามีน้ำวิเศษ พวกมันอาจจะ..." หลินต้าซานเอ่ย