เข้าสู่ระบบแชร์
การมาเยือน
วันที่เผยแพร่:
2026-11-09 01:15:46ผ่านไปไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน พร้อมกับเสียงถีบประตูไม้ไผ่ที่ผุจนพังทลายลงมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
โครม! "เปิดประตู! ไอ้พวกสุนัขตระกูลหลิน! ถึงกำหนดส่งดอกเบี้ยแล้ว ยังไม่รีบกราบกรานคลานออกมาต้อนรับท่านยี่สิบจูผู้นี้อีกรึ!" เสียงตะโกนหยาบคายดังลั่น ตามมาด้วยร่างอ้วนท้วมของ จูต้าเฉิง เจ้าหนี้หน้าเลือดประจำหมู่บ้าน สวมเสื้อคลุมผ้าแพรหนาเตอะแต่ใบหน้าอัปลักษณ์เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ข้างกายมีอันธพาลร่างใหญ่ถือกระบองไม้ไผ่ติดตามมาอีกสามสี่คน กลิ่นสุราและกลิ่นเนื้อสัตว์คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน หลินซูอินก้าวออกมาจากห้องโถง ใบหน้างามสงบเยือกเย็น นางประสานมือไว้ที่หน้าท้องแล้วมองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยสายตาดูแคลน ราวกับกำลังมองฝูงสุนัขข้างถนน จูต้าเฉิงกวาดสายตามมองเรือนที่ผุพังแล้วแค่นเสียงหัวเราะหยัน "ฮ่าๆๆ! นึกว่าพวกแกจะหนีหัวซุกหัวซุนไปซะอีก! ไหนล่ะเงินห้าสิบตำลึงเงินพร้อมดอกเบี้ยเบ็ดเสร็จแปดสิยตำลึงที่ยืมข้าไปเมื่อสามเดือนก่อน? ถ้าไม่มี... วันนี้ข้าจะต้องลากตัวนังลูกสาวคนโตของแกไปขายหอนางโลมในอำเภอเพื่อใช้หนี้!" อันธพาลลูกน้องด้านหลังส่งเสียงหัวเราะชอบใจระรัว สายตาโลภมากจ้องมองสำรวจเรือนร่างอรชรของซูอินด้วยความหื่นกระหาย หลินซูอินหาได้มีความหวาดกลัวไม่ นางก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ชายร่างอ้วนทีละก้าว น้ำเสียงกังวานใสเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็นราวกับสายลมหนาว "จูต้าเฉิง... สัญญากู้ยืมเงินที่ท่านถืออยู่นั้น ระบุไว้ชัดเจนว่ากำหนดชำระคือวันสิ้นเดือนเหมันต์ปีนี้ มิใช่หรือ? เหตุไฉนวันนี้เพิ่งจะกลางเดือน ท่านจึงยกพวกมาพังประตูบ้านข้าเช่นนี้ หรือว่ากฎหมายแห่งแคว้นต้าเหลียนไม่มีอยู่ในสายตาของท่านแล้ว?" จูต้าเฉิงชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าอัปลักษณ์ฉายแววฉุนเฉียวเมื่อถูกเด็กสาววัยสิบหกปีตอกกลับต่อหน้าลูกน้อง มันถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วแค่นเสียงคำราม "ถุย!! นังเด็กปากกล้า! กฎหมายบ้านเมืองอะไรกัน ข้าคือเจ้าหนี้ ผู้ใดติดหนี้ข้าย่อมต้องก้มหัวให้ข้า! วันนี้ข้าให้เวลาพวกแกถึงตะวันตรฃหัว หากไม่มีเงินมาคืน ข้าจะรื้อบ้านหลังนี้ทิ้งซะ!" ซูอินแสร้งทำเป็นตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับประกายแสงแห่งความเจ้าเล่ห์วับวับ นางก้าวถอยหลังไปสองก้าวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยเพื่อตบตา
บทล่าสุด
มิติร้านค้าสวรรค์ปั้นครอบครัวชาวนาให้เป็นเศรษฐีอันดับ1 ยื้อเวลาเท่านั้น!!
ซูอินกวาดสายตามองผู้ป่วยที่นอนหายใจรวยรินนับสิบชีวิต เสียงลมหายใจติดขัดและเสียงคร่ำครวญบาดลึกเข้ามาในโสตประสาท นางขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน สมองอันปราดเปรื่องประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วสมุนไพรธรรมดาใช้ไม่ได้ผล... เข็มเงินยื้อเวลาได้จำกัด... หากนางยังคงซ่อนเร้นและใช้เพียงน้ำทิพย์ปริมาณน้อยนิดเช่นที่ผ่านมา ผู้คนนับร้อยในหมู่บ้านชิงเหอแห่งนี้จะต้องตายตกไปตามกันอย่างไร้ทางช่วยอย่างแน่นอน!นางสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด แววตาดำขลับประกายแสงเด็ดเดี่ยวราวกับตัดสินใจเรื่องครั้งใหญ่ในชีวิตได้แล้ว"คุณชายไป๋..." ซูอินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานหนักแน่น ท่ามกลางเสียงร้องคร่ำครวญรอบกาย นางหันไปสบตากับหมอหนุ่มตรงๆ "ข้ามีตำรับโอสถบรรพกาลอีกขนานหนึ่ง เป็นสูตรลับที่ต้องใช้ตัวยาโสมเลือดมังกรและสมุนไพรฤทธิ์เย็นกลั่นร่วมกับ 'น้ำพุวิญญาณแท้บริสุทธิ์' ขั้นสูงสุด... ทว่า วิธีการนี้ต้องอาศัยพลังปราณและฝีมือการปรุงยาขั้นสูงของท่านเข้ามาช่วยประสานฤทธิ์ มิฉะนั้น ร่างกายอ่อนแออาจรับพลังงานมหาศาลไม่ไหวจนธาตุไฟเข้าแทรก"ไป๋อี้เฉินเบิกตากว้างเล็กน้อย ดวงตาดำขลับฉายแววตื่นตะลึงระคนทึ่ง เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสา
มิติร้านค้าสวรรค์ปั้นครอบครัวชาวนาให้เป็นเศรษฐีอันดับ1 ปลดล็อคร้านอาหารสด!!
ยามย่ำค่ำ เมื่อทุกอย่างสงบลง ซูอินปลีกตัวเข้ามายังเรือนหลังที่ผุพัง แต่ยังพอบังสายตาได้ นางทิ้งตัวลงนั่งบนกองฟางชิดผนัง ก่อนจะรวบรวมจิตใจเข้าสู่ห้วงมิติสวรรค์อีกครั้งวูบ!ความอบอุ่นปะทะร่างกาย นางกวาดตามองร้าสค้าที่ยังมีหมอกปกคลุมแล้วถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปกดน้ำขึ้นมาดื่ม รวมถึงจัดเรียงเนื้อหมูป่าที่แอบยัดใส่ไว้ส่วนนึง ก่อนจะเดินมายืนอยู่ด้านหน้าร้านค้าที่เมฆหมอกค่อยๆจาง[ยินดีด้วย! ภาระกิจปลดล็อค ‘ร้านขายอาหารสดแห่งมิติสวรรค์’ สำเร็จลุล่วง!]เสียงหวานใสของระบบดังขึ้นก้องในห้วงสมอง ภายในร้านค้านั้นเต็มไปด้วยชั้นวางสินค้ามากมายละลานตา มีทั้งเนื้อสัตว์ชั้นเลิศ ผักสดเขียวขจี ผลไม้ฉ่ำน้ำ ข้าวสารชั้นดี และเครื่องปรุงรสต่างๆ นานา วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ พร้อมป้ายราคาที่ใช้แต้มบุญและพลังศรัทธาจากชาวบ้านที่นางเพิ่งช่วยเหลือแลกเปลี่ยนซูอินยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกตื้นตันจนหยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้า นางกําหมัดแน่นด้วยความโล่งอก“สำเร็จแล้ว… เพียงเท่านี้พวกเราจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความอดอยากในเหมันต์นี้อีกต่อไปแล้ว!”รอยยิ้มงดงามปรากฏขึ้นบนดวงหน้ารูปไข่ของเด็กสาววัยสิบหกหนาว ท่ามกลางพายุ
มิติร้านค้าสวรรค์ปั้นครอบครัวชาวนาให้เป็นเศรษฐีอันดับ1 แทบอดตายทั้งหมู่บ้าน
ลึกเข้าไปในเขตอภัยทานของสัตว์อสูรป่า เสียงคำรามต่ำลอดผ่านพายุหิมะ ซูอินซ่อนกายอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ ดวงตาคมกวาดมองผ่านม่านหิมะหนา และแล้ว หัวใจนางก็แทบหยุดเต้น เมื่อเบื้องหน้าคือ "ฝูงหมูป่าเขี้ยวทมิฬ" ขนาดมหึมาจำนวนหกตัว กำลังคุ้ยหาซากรากไม้ใต้กองหิมะ ตัวของพวกมันใหญ่โตราวกับภูเขาย่อมๆ เขี้ยวโค้งยาวสีขาวโพลนสะท้อนแสงจันทร์สลัว กลิ่นอายดุร้ายแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายหนาหนักตึกตัก ตึกตัก!แม้จะมีน้ำพุวิญญาณหนุนเสริมพละกำลัง แต่การเผชิญหน้ากับหมูป่าร่างยักษ์น้ำหนักนับพันชั่งถึงหกตัวด้วยตัวคนเดียว ย่อมหมายถึงความตาย ซูอินกำมีดในมือแน่นจนข้อต่องอขาว นางรวบรวมลมปราณจากน้ำพุวิญญาณมาไว้ที่ฝ่าเท้า ก่อนจะดีดตัวพุ่งออกไปดุจลูกธนูจากแหล่ง!“ย้ากกก!”เสียงหวานตะโกนก้องท่ามกลางพายุ หมูป่าตัวจ่าฝูงหันขวับมาด้วยความตกใจ มันพุ่งเข้าชนร่างบางด้วยความเร็วสูง แรงปะทะทำให้ซูอินกระเด็นไปกระแทกต้นสนใหญ่ กระอักเลือดออกมากคำโต ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนใจแทบขาดสะบั้น‘ไม่ได้นะ… หากข้าล้มตรงนี้ ท่านพ่อท่านแม่ และชาวบ้านจะทำอย่างไร!’ดวงตาของซูอินแดงก่ำ นางฝืนความเจ็บปวด ใช้พลังจากน้ำพุวิญญาณกระตุ้นสติ ทันทีที่
มิติร้านค้าสวรรค์ปั้นครอบครัวชาวนาให้เป็นเศรษฐีอันดับ1 เพื่อที่พึ่งพิงในอนาคต
ซูอินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย นางหันกลับมาสบตาเขา รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้างาม"ขอบใจในคำเตือนของคุณชาย... แต่ตระกูลหลินไม่เคยกลัวความยากจน และตัวข้า... ก็ไม่เคยกลัวผู้ใดที่คิดจะมาเหยียบย่ำครอบครัวเราเช่นกัน!"คำพูดเด็ดเดี่ยวราวกระบี่คมกริบก้องกังวานในความมืด ทำให้ไป๋อี้เฉินนิ่งงันไป หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในทรวงอกท่ามกลางฤดูเหมันต์อันหนาวยะเยือก“แต่ว่า…เพื่อความอยู่รอด ข้าจำเป็นต้องซ่อมแซมบ้าน รวมถึงอาจจะต้องตุนเสบียงเพิ่มอีกหน่อย ระหว่างนี้อาจมีเรื่องรบกวนคุณชายให้ช่วย” นางพูดอย่างลังเล แต่ก็ทำอะไีไม่ได้เพราะบุรุษในบ้านนางยามนี้มีเพียงคนแก่ที่บาดเจ็บกับเด็กน้อยวัยห้าหนาว ในเมื่อเขามาโผล่ได้ตรงเวลา เขาย่อมมีประโยชน์“แน่นอน ข้ายินดีช่วยทุกอย่าง”นี่คือจุดเริ่มต้น... ของความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่กำลังจะถักทอขึ้นท่ามกลางพายุแห่งโชคชะตาและความยากแค้นอันแสนสาหัสใช่หรือไม่!! หรือว่าเขาสนใจนางตั้งแต่ได้มองร่างเล็กๆ เดินฝ่าหิมะไปอย่ามั่นคงและแข็งแกร่ง เพื่อหาของกินบนเขากันแน่!!“เข้าไปสำรวจมิติเสียหน่อย” ยามทุกคนหลับไหลนางตัดสินใจเข้าไป
มิติร้านค้าสวรรค์ปั้นครอบครัวชาวนาให้เป็นเศรษฐีอันดับ1 หญิงชาวนาที่น่าสนใจ
นางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดพยุงร่างสูงโปร่งของไป๋อี้เฉินขึ้นหลัง แล้วลากถูพาเข้ามาภายในห้องเก็บของหลังเรือนอย่างทุลักทุเล หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้างามแม้ในยามเหมันต์อันหนาวเหน็บภายในห้องมืดทึบ ซูอินจุดตะเกียงให้สว่างขึ้น นางรีบหยิบขวดน้ำวิเศษสวรรค์ที่ซ่อนไว้ออกมาทันที"เจ้า... เหตุใดจึงเคราะห์ร้ายถึงเพียงนี้" ซูอินพึมพำเบาๆ พลางประคองศีรษะของชายหนุ่มขึ้น แล้วป้อนน้ำวิเศษบริสุทธิ์ลงไปในลำคอแกร่งของเขาทีละนิดทันทีที่หยดน้ำทิพย์ไหลผ่านลำคอ ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดอีกครา!ร่างสูงใหญ่ของไป๋อี้เฉินกระตุกเกร็งเล็กน้อย แสงสีทองจางๆ เปล่งประกายห่อหุ้มบาดแผลบริเวณหัวไหล่ รอยแผลฉกรรจ์ที่เคยมีเลือดไหลไม่หยุดค่อยๆ สมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ ลมหายใจที่เคยแผ่วเบากลับมาลึกซึ้งและสม่ำเสมอ สีหน้าที่ซีดเซียวราวกับคนใกล้ตายค่อยๆ มีเลือดฝาดขึ้นมาทีละน้อยซูอินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก นางทรุดตัวลงนั่งพักด้วยความเหนื่อยอ่อน ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะดึงมือกลับ...หมับ!มือเรียวยาวของไป๋อี้เฉินที่ควรจะหมดสติอยู่ กลับคว้าข้อมือของนางไว้แน่น ดวงตาดำขลับที่เคยปิดสนิทค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ แววตานั้น
มิติร้านค้าสวรรค์ปั้นครอบครัวชาวนาให้เป็นเศรษฐีอันดับ1 พรากลมหายใจ!!
ทหารเกณฑ์กักขละ... ยามบ้านเมืองเกิดภัยแล้งและข้าวยากหมากแพง แทนที่พวกมันจะนำเสบียงออกแจกจ่ายราษฎร กลับรีดเลือดขูดเนื้อซ้ำเติมผู้คนจนแทบไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจ"เฮ้ย! พวกเจ้าทั้งหมดฟังให้ดี!" หัวหน้าทหารร่างยักษ์สวมเกราะหนังเก่าคร่ำคร่า ชักกระบี่ขึ้นฟ้าตะโกนก้องเสียงเหี้ยมเกรียม "เจ้าเมืองมีคำสั่งด่วน! ทุกครัวเรือนต้องส่งชายฉกรรจ์หนึ่งคนและเสบียงครึ่งหนึ่งไปร่วมสร้างกำแพงป้องกันภัยแล้งที่เมืองหลวง! หากผู้ใดขัดขืน... ถือเป็นกบฏ มีโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร!"เสียงกรีดร้องและเสียงคร่ำครวญของชาวบ้านดังระงมขึ้นทันที หญิงชราคนหนึ่งทรุดตัวลงคุกเข่ากอดขาแกร่งทหารร้องไห้โฮ เพราะบุตรชายเพียงคนเดียวเพิ่งล้มป่วยปางตายจากพิษไข้ หากถูกเกณฑ์ตัวไป เกรงว่าคงไม่พ้นต้องทิ้งชีวิตไว้กลางทาง ทว่าทหารผู้นั้นกลับใช้ด้ามกระบี่ผลักร่างนางล้มกลิ้งไม่เป็นท่า"ยายแก่สารเลว! กล้าขัดคำสั่งรึ!"ซูอินก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเตรียมจะเข้าไปช่วยเหลือ ทว่ามีมือใหญ่คู่หนึ่งเอื้อมมาแตะที่หัวไหล่ของนางเบาๆ นางหันขวับไปมอง พบว่าเป็น ไป๋อี้เฉิน หมอหนุ่มลึกลับผู้ยืนอยู่ข้างกาย ดวงตาคมกริบของเขาส่งสัญญาณเตือนด้วยความสุขุม"อย่าเพิ่งบุ่ม
