All Chapters of เมียทูนหัวของมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 16

หน้าสวยเอียงมองจูบเล็มแก้มสาก“เอาสิ ฉันเป็นผัวออริจินอล...นั่นหมายถึงเอาได้ไม่สิ้นสุด........” เขาผละมองจับจ้องดวงหน้าสวยที่โหยหาไม่ว่าใครก็ไม่ถูกใจเขาเท่าเธอ“ค่ะ หนูจะเก็บช่องแคบนี้ไว้ให้คุณเข้าคนเดียว........” มือเรียวประคองแก้มเขาลูบไล้ไปมาสายตายั่วยวน เขายิ้มกริ่มเบียดกายแนบชิดจับความแข็งแกร่งกดลึกเข้าไปยังทางรัก....เมื่อความแข็งแกร่งกดฝังเข้าในช่องแคบทั้งสองต่างเผยอปากครางสุขสมพร้อมกันราวกับเจอคู่ผัวตัวเมียที่ห่างหายมานานแสนนาน“ห้ามใครรุกล้ำเข้าไปไม่งั้นกูจะตามไปเฉือนของพวกมันทิ้งซะ........”“โหดจัง ปกติไม่ชอบให้คุณพูดหยาบแต่ตอนนี้มันเร้าใจจัง”“เพราะเธอมันร่านลึกไง นี่แหละตัวตนจริงของหมอไวน์คนสวย...” .เขายิ้มกริ่มเคลื่อนโยกแก่นกายอัดกระแทกพร้อมกับมองหน้าสวยเหยเกเสียวซ่านน่าเอ็นดู แขนเรียวโอบลำคอหนาหาหลักยึดเผยอปากครางเสียวผสานกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่ากระตุ้นความเร่าร้อนให้เขาถาโถมลึกแรงขึ้นเรื่อย ๆ“อ่ะห์ อ่ะห์ อ่ะห์........” เสียงหวานสะดุ้งเสียวทุกครั้งที่โดนตอกอัดเข้าร่างกาย ขาเรียวยกขึ้นชันกับของโต๊ะกระจกเย็นเฉียบแล้วเอาแขนยันโต๊ะเอนกายเล็กน้อยเพื่อแอ่นเด้งโหนกเนื้ออูมให้เข

ช่วงเวลาออกเวร สิรดาเตรียมตัวจะไปหาทศราชด้วยใจกระวนกระวายเพราะเขาไม่รับโทรศัพท์เธอตั้งแต่ที่งอนกัน ร่างบางเดินลิ่วไปยังรถหรูสีดำ ทว่าพยาบาลสาววิ่งหน้าเริดตะโกนเรียกชื่อหมอไวน์“มีเคสอุบัติเหตุใหญ่คนเจ็บหลายคน หมอเวรไม่พอค่ะ หมอไวน์ไปช่วยทีนะคะ” พยาบาลเสียงกระหืดกระหอบหน้าตาตื่น ไวน์พยักหน้ารีบวิ่งกลับเข้าไปในโรงพยาบาลอีกครั้ง กว่าจะจบเคสเล่นหมอสาวเหนื่อยล้าหมดเรี่ยวแรงทิ้งตัวนั่งดื่มน้ำหน้าห้องฉุกเฉินกับเพื่อนหมอ เธอดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือเป็นเวลาเดียวกันกับที่เธอเข้าเวรเมื่อวานนี่ก็ทำงานครบ 24 ชั่วโมงพอดี จึงขอตัวกลับไปนอนพักผ่อน เธอเดินอ่อนแรงอิดโรยเต็มทีพอดีกับเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเลยหยุดชะงักรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหวังให้เป็นทศราชอยากถามไถ่ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง ริมฝีปากอวบแย้มยิ้มอ่อน ๆ เมื่อปลายสายคือคนที่เธอเฝ้ารอรีบกดรับสายด้วยความดีใจ“ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีก จะไปตายที่ไหนก็ไป!” เสียงทุ้มแข็งกร้าวนี่เป็นประโยคแรกที่คนอ่อนล้าได้ยินจากเขา ขอบตาสวยร้อนผ่าวน้ำตาเอ่อเหนื่อยล้าเต็มที“หนูต้องอยู่รักษาคนเจ็บ ถ้าช้าสักนิดนั่นหมายถึงหนึ่งชีวิต”“ไม่ต้องพูดเยอะน่ารำคาญ มึงห่วงทุกอย่าง

ขบวนรถมาเฟียขับเคลื่อนเข้ามายังรั้วคฤหาสน์หลังใหญ่ ทศราชเขยิบกายประคองอุ้มร่างบางลงจากรถตู้คันหรู ลูกน้องกรูกันจะเข้ามาช่วยอุ้มหมอไวน์ที่หลับสนิท“ไม่ต้อง!” เขาหน้าดุดันเหมือนทุกครั้งที่ลูกน้องจะเข้ามาช่วยอุ้มไวน์“เจ้านายเจ็บอยู่นะครับ”“บอกว่าไม่ต้อง!” ทศราชเสียงขุ่นมองตาขวางเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงลูกน้องพาเธอขึ้นไปยังห้องนอนของเขา แม้เจ็บแผลก็ฝืนทนไม่อยากให้คนแตะต้องของหวง กว่าจะวางเธอลงบนที่นอนได้ก็สภาพทุลักทุเล เขาค่อย ๆ เอนตัวลงนอนสีหน้าบิดเบี้ยวเจ็บตึงที่แผลก่อนจะหันไปมองเธอที่หลับสนิทไม่รู้สึกรู้สาอะไร“ร่างกายฉันแข็งแรงเมื่อไหร่ เธอต้องจ่ายค่าความอดทนของฉันแบบทบต้นทบดอก” เขากระตุกยิ้มมองหน้าสวยอย่างมาดหมาย ทุกความห่วงใยและที่เขาต้องลำบากทนเจ็บแผลเธอต้องรับผิดชอบด้วยเรือนร่างอรชรที่เป็นดังอาหารจานโปรดกินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ..... เช้าวันต่อมา ไวน์รู้สึกตัวตื่นแต่เช้าตามเวลาชีวิตที่เธอทำเป็นประจำทุกวัน ตาสวยเหลือบมองห้องสีหม่นที่คุ้นเคยรู้สึกผิวกายสัมผัสกับผ้าปูที่นอนและผ้านวมเลยเปิดผ้านวมดูร่างกายตัวเองเปลือยเปล่าอย่างที่คิด เธอหันไปหาคนข้างกายมองผู้ชายหน้าคมเข้มหลับสนิทไ