All Chapters of เมียทูนหัวของมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

จากเด็กอุปการะสู่หมอไวน์คนสวยเรียบร้อยแสนดี ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไปเมื่อเธอเอ่ยปาก (ขอมีอะไรกับมาเฟียหนุ่มสุดเย็นชาใจร้ายเป็นที่สุด) ซึ่งเป็นคนอุปการะเธอ เรื่องราวพัวพันเมื่อเธอได้เขาแล้วหนีห่างกลายเป็นเขาที่ไล่ตามทุกวิถีทางเพียงแค่ได้ตื่นมามองหน้าเธอทุกวัน.........ตอนที่ 1 กลัวจังเลย โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง หมอไวน์ สิรดา แพทย์หญิงแผนกศัลยกรรมสวมเสื้อกาวน์ กำลังตรวจแผลคนไข้ที่เธอทำการผ่าตัดเพื่อดูบาดแผลและความเรียบร้อยอยู่ในห้องผู้ป่วยชายที่ส่งสายตาเชื่อมยิ้มหวานให้คุณหมอไวน์ ที่มีรูปร่างเพรียวระหงผิวขาวใบหน้าเรียวเล็กได้รูปรับกับจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอวบอิ่มขนตางอนยาวตาโตแป๋วไร้เดียงสาดูผุดผ่องสดใสอีกทั้งกิริยามารยาทก็อ่อนโยนทำให้เป็นที่หมายตาของทั้งคนไข้ แพทย์ชายและเหล่าบุคลากรรวมถึงผู้บริหารทั้งโสดและมีภรรยาแล้ว แย่งกันเดินหน้าจีบตามตื๊ออยากได้หมอไวน์ไว้ในปกครอง ทว่าหมอไวน์คนสวยไม่เคยชายตาแลผู้ชายเหล่านั้นนอกจากเพื่อนร่วมงานและเจ้านาย จนพยาบาลเล่าลือกันว่าเธอชอบผู้หญิงด้วยกัน“แผลแห้งดีแล้ว อาการเจ็บจะค่อย ๆ ทุเลาลงนะคะ วันนี้หมอจะลดยาแก้ปวดให้” เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นนุ่มน

สิรดาเข้ามานั่งในห้องนอนกว้างสีหม่น สายตาหวานทอดมองไปยังสนามหญ้ากว้างที่ตกแต่งตัวพุ่มไม้ประดับสวยงาม พลางนึกถึงเรื่องเมื่อสามปีก่อนเสียงร้องโอดโอยดังมาจากห้องโถงที่เป็นเสมือนห้องเชือดมีไว้สำหรับเค้นคอคนลอบทำร้าย สิรดาพึ่งเรียนจบเป็นหมอมาหมาด ๆ ยืนนิ่งฟังเหตุการณ์ข้างใน เมื่อเสียงภายในห้องสิ้นสุดลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักกำลังก้าวเดินมาทางประตู เธอรีบวิ่งไปแอบอีกห้องคอยเงี่ยฟังเสียงแก๊งนักเลงเดินออกไปจากห้องเชือด พอแน่ใจว่าทุกคนออกไปหมดแล้วเธอแอบชะเง้อมองก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปดูในห้องเชือดเห็นคนถูกจับมาถูกมัดมือมัดเท้านอนกองอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยเศษแก้ว เลือดซึมทั่วเสื้อผ้าและผิวกายคาดว่าโดนกลิ้งหรือเหยียบแนบเศษแก้วเพื่อเค้นความลับ“ช่วยด้วย.....” คนบาดเจ็บน้ำตาไหลมองอย่างอ้อนวอน เธอหน้าเสียกับความโหดร้ายตรงหน้าสงสารคนถูกกระทำจับใจ มือเรียวรีบแก้มัดมือและเท้าออกแล้ววิ่งไปหยิบกล่องยามาทำแผลให้คนเจ็บ ในกล่องอุปกรณ์เต็มไปด้วยข้าวของมากมายมือเรียวสั่นเทารีบเร่งล้างแผลให้คนเจ็บด้วยกลัวว่าจะมีใครเข้ามาเห็นโดยไม่ทันได้ระวัง คนเจ็บค่อย ๆ เอื้อมหยิบกรรไกรในกล่องอุปกรณ์มากำไว้แน่นพอเธอหันไปหยิบ

เมื่อทานอาหารเสร็จ เสกเดินถือกระเป๋าอุปกรณ์ใบใหญ่มาส่งสิรดาที่รถหรู เขาหันมองเพื่อนที่เดินมาเคียงคู่กันด้วยวสายตาลึกซึ้งรู้สึกดีกับเธอเกินกว่าเพื่อนและรู้อยู่แก่ใจว่าไม่อาจเป็นไปได้มากกว่านี้ สิรดาเหลือบหางตามองรู้ว่าเสกมองเธอแต่ไม่พูดอะไร“ไวน์เปลี่ยนไปมากเลยนะ ดูสุขุมขึ้น ก็อย่างว่าหน้าที่การงานดีก็ต้องวางตัวดี” เสกยิ้มให้พลางมองดวงหน้าสวยเปล่งปลั่งตรงหน้าใกล้กันแค่นี้แต่ไกลเกินเอื้อม ไวน์หยุดเดินหันมามองแววตาสุกใส“เราติดท่าทางพวกนี้เพราะต้องทำตัวให้เหมาะสมกับหน้าที่ ถึงยังไงเราก็ยังเป็นไวน์คนเดิมนะ”“เสกดีใจที่เห็นไวน์เติบโตไปได้ด้วยดี” เขายินดีจากใจที่เห็นเพื่อนได้ดี“เราก็ดีใจเหมือนกัน เสกเป็นคนขยันจริงจังในการทำงานสักวันเสกต้องได้ดีมากกว่านี้ในสายงานของตัวเอง” ริมฝีปากอวบเคลือบด้วยลิปสติกสีอ่อนแย้มยิ้มให้อย่างจริงใจให้กับเพื่อนที่ดีเสมอมา“ขอบใจนะ เราจะสู้ต่อไป” เสกแววตาสั่นไหวแค่เพียงได้เห็นรอยยิ้มสดใส สิ่งที่เคยตั้งใจไว้ว่าห้ามคิดเกินเลยก็แทบพังทลาย ระหว่างที่เพื่อนทั้งสองแสดงมิตรภาพที่ดีต่อกันรองเท้าแตะหนังสีดำก็ลอยมาแต่ไกลแล้วตกลงที่พื้นเกือบถึงตัวคนทั้งสองจนต้องเขยิบหนี“เ

“อย่าทำแบบนี้......” เสียงห้ามนั้นช่างเบาจนแทบไร้เสียง เธอเงยมองตาแป๋วเผยอปากเซ็กซี่เย้ายวนและยิ่งเห็นขาขาว ๆ โผล่พ้นผ้าห่มยิ่งวาบหวามจนต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สายตาที่มองมาทำให้เธอรู้ว่าเขาพยายามฝืนตัวเองอยู่เลยเขยิบตัวขึ้นคล้องวงแขนเรียวล้อมรอบต้นคอหนาแล้วโน้มลงประกบจูบ“เฮ้ย! ไม่ได้!” เขารีบดันร่างบางออกห่างกลัวตบะแตก“อย่าทำอย่างนี้ ไม่งั้นฉันจะไม่ให้เธอมาเหยียบที่นี่อีกเลย!” น้ำเสียงทุ้มดุดันกับแววตาแข็งกร้าว ทำให้ไวน์ที่ถูกผลักไสหน้าเศร้า“ทำไมคุณไม่ต้องการหนู หนูไม่สวยเซ็กซี่เหมือนคนอื่นเหรอคะ อ่อยขนาดนี้คุณยังไม่แลเลย น่าอายชะมัด........” เธอมองอย่างตัดพ้อรู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่ได้รังเกียจเพียงแต่เขาไม่อยากเกินเลย หน้าสวยก้มลงคิดวิธีที่จะทำให้ยอมรับความจริงว่าต้องการเธอเหมือนกัน........ร่างบางค่อย ๆ ผละออกห่างก้าวเท้าลงเหยียบพื้นห้องเย็นเฉียบเดินตรงไปยังประตูห้องนอน“ไปไหน” ทศราชมองขมวดคิ้วมองตามด้วยความสงสัย“จะลองไปอ่อยผู้ชายคนอื่นดูค่ะ หนูอยากรู้ว่าตัวเองน่ารังเกียจขนาดอ่อยก็ไม่มีใครเอาจริงไหม” หน้าสวยเอียงมองเล็กน้อยยกมือจับที่กลอนประตู ทศราชเด้งพรวดวิ่งไปขวางทันที“บ้าไปแล้วโดนย

ทั้งสองหายใจหอบเหนื่อยตัวโยน เขาผละออกห่างยืนมองหญิงสาวนอนอ่อนระทวยผิวขาวมีรอยแดงเต็มกายทรวดทรงที่น่าหลงใหลทำให้เขาต้องการมีสัมพันธ์กับหมอสาวอีกครั้งแต่ต้องตัดใจเพราะพูดไปแล้วว่าจะมีอะไรกับเธอแค่ครั้งเดียว“อย่าปล่อยให้ท้อง” เขาทำไม่แยแสพลางก้มหยิบเสื้อผ้าที่ตกอยู่ข้างเตียงมาสวมใส่“ค่ะ” ไวน์เขยิบตัวนั่งคว้าผ้าห่มมาปิดบังร่างกาย“นี่เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ฉันจะเอาเธอ อย่ามาขอร้องหรือตามวอแวฉันอีก”“ค่ะ” เธอเงยมองเขาด้วยใจสั่นไหวเวลาของความสุขช่างสั้นเสียจริง“รีบมีผัวซะ ตอนร่านจะได้มีที่ลง”“ค่ะ” ไวน์ถอนหายใจหลุบตาลงต่ำ เธอได้แต่ตอบรับสั้น ๆ ไม่หือไม่อืออะไรจนทำให้เขาลังเลก่อนจะเดินไปยังประตูห้อง“ไปนะ....” หน้าคมเอียงมองเธอนั่งก้มหน้าเศร้าแล้วหนักใจไม่เคยรู้สึกผิดที่มีอะไรกับผู้หญิงเท่าครั้งนี้“ค่ะ” เสียงหวานแผ่วเบาขอบตาร้อนผ่าวก้มหน้าไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอกำลังจะร้องไห้ มือเรียวกำผ้าปูที่นอนแน่นอย่างอดกลั้นเมื่อประตูปิดลงหยดน้ำตาก็ร่วงหล่นลงบนผ้าห่ม ความสุขชั่วคราวมาไวไปไวไม่ทันเตรียมใจหวังคิดว่าเขาจะนอนข้างกายสักคืนกลับไม่เป็นอย่างนั้น ได้แต่โทษตัวเองที่หวังสูงอาจเอื้อมไปยุ่