All Chapters of นางบ่าวขัดดอกกับคุณหลวงหน้าเลือดแห่งคลองบางหลวง: Chapter 1 - Chapter 10

ค่ำคืนวันศุกร์สิ้นเดือน (TGIF) ย่านทองหล่อ แสงไฟนีออนสาดส่องแข่งกับเสียงบีต EDM ที่ดังกังวานไปทั่วร้าน"น้ำนิ่ง" ในวัย 27 ปี ผู้จัดการฝ่ายขาย (AE) มือทองแห่งปี 2026 ผู้เพิ่งปิดยอดขายทะลุเป้า KPI ไปหมาดๆ กำลังฉลองชัยชนะอย่างบ้าคลั่งกับแก๊งตัวมัม โต๊ะของพวกเธอเต็มไปด้วยแก้วช็อตและเครื่องดื่มสีอำพันที่ถูกกระดกแก้วแล้ว...แก้วเล่า"เอ้า! ชน! แด่ยอดขายทะลุเป้า และแด่ผู้ชายโต๊ะข้างที่งานดีมากกก หมดแก้วโว้ยยย!"สติสัมปชัญญะของน้ำนิ่งเริ่มเลือนลาง ภาพตรงหน้าหมุนคว้างประดุจเธอกำลังนั่งอยู่บนม้าหมุนที่เร่งสปีดสูงสุด ร่างบางในชุดเดรสสีแดงเพลิงลุกขึ้นเต้นยับจนเพื่อนต้องคอยพยุง ทว่าความเมามายที่พุ่งทะลุขีดจำกัดทำให้น้ำนิ่งทนไม่ไหว ต้องขอตัวเดินโซเซออกมารับลมที่หน้าร้านสายฝนเพิ่งหยุดตก ทิ้งแอ่งน้ำขังไว้ประปราย น้ำนิ่งก้าวขาที่อ่อนปวกเปียกไปตามฟุตบาทอย่างทุลักทุเล ตาปรือจนแทบจะปิดสนิท"อูย... โลกหมุน... กลับบ้านดีกว่า แท็กซี่อยู่ไหนเนี่ย"เธอพึมพำเสียงยานคางทว่าในจังหวะที่กำลังจะก้าวขา ส้นสูงสามนิ้วของเธอก็ดันไปเหยียบเข้ากับ "อิฐตัวหนอน" มหาภัยที่ดักซุ่มอยู่ น้ำเน่ากระเด็นเปื้อนขา แต่คนเมาไม่ทันได้

"มัวแต่นั่งบีบน้ำตาหาพระแสงอันใดฮึอีบัว! สันหลังยาวนักนะมึง! พ่อมึงเอาตัวมึงมาขัดดอก ไม่ได้ให้มานอนกินบ้านกินเมืองดั่งคุณหนูบนเรือน!"เสียงแผดด่าแปดหลอดดังทะลุทะลวงแก้วหู เจ้าของเสียงคือ 'ยายจวน' แม่กองคุมทาสประจำเรือนหลังนี้ หญิงวัยกลางคนร่างท้วม นุ่งโจงกระเบนสีเข้มทะมัดทะแมง ท่อนบนคาดทับด้วยผ้าแถบสีมอๆ รัดรึงหน้าอกอวบอัดไว้แน่น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยฝ้าแดดถมึงทึง มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว ส่วนอีกข้างกำไม้เรียวหวายไว้แน่น นัยน์ตาวาววับจ้องเขม็งมาที่เด็กสาวที่นั่งกองอยู่บนพื้นอีผินที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบก้มหน้างุดจนคางชิดอก ละล่ำละลักแก้ตัวแทน"อีบัวมันเพิ่งสร่างไข้จ้ะแม่จวน ข้าเลย...""กูไม่ได้ถามมึงอีผิน! หุบปากแล้วไปดายหญ้าหลังเรือนโน่น!" ยายจวนตวาดแว้ดจนอีผินสะดุ้งตัวโยน รีบคลานเข่าออกไปจากกระท่อมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สายตาดุดันจะตวัดกลับมาจิกที่น้ำนิ่ง"ส่วนมึงอีบัว ลุกขึ้น! ไปหาบน้ำใส่ตุ่มในครัวให้เต็ม แล้วไปผ่าฟืน ซักผ้าขี้ริ้วท้ายเรือนให้เสร็จก่อนตะวันตกดิน ถ้าไม่เสร็จ... คืนนี้มึงไม่ต้องแดกข้าว!"น้ำนิ่งอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ มองมนุษย์ป้าตัวตึงแห่งยุครัตนโกสินทร์ตรงหน้า(เดี๋ยวป้า! ข

แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า ทอประกายรำไรตัดกับความมืดมิดที่ยังหลงเหลืออยู่ บรรยากาศรอบด้านสลัวลางและเงียบสงัด มีเพียงเสียงนกกลางคืนที่กำลังบินกลับรังและเสียงกรนฟืดฟาดของเหล่าทาสที่นอนเรียงรายกันอยู่ในเรือนน้ำนิ่งยันตัวลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความปวดร้าวไปทั้งสรรพางค์กายจากการทำงานหนักเมื่อวานยังคงอยู่ แต่ความคันคะเยอจากตุ่มยุงกัดที่บวมเป่งไปทั่วตัวนั้นมีอานุภาพรุนแรงกว่า เธอกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ พยายามไม่สนใจความระบมของบาดแผลที่ฝ่ามือ คว้ากะลามะพร้าวแห้งและเศษไม้ไผ่ปลายแหลมที่เตรียมไว้เมื่อคืนมาถือไว้แน่น(ปฏิบัติการกู้ชีพผิวหนังเริ่มได้! อย่าเพิ่งตื่นกันนะจ๊ะพวกพี่ๆ ... โดยเฉพาะยายจวนตัวแม่)เธอค่อยๆ คลานเข่าข้ามร่างของนางผินที่นอนหลับปุ๋ยไปทางประตู ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อพื้นกระดานไม้ไผ่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด น้ำนิ่งตัวแข็งทึ้ง รอจนแน่ใจว่าไม่มีใครตื่นขึ้นมาโวยวาย จึงค่อยๆ แทรกตัวออกไปจากประตูเรือนทาสซอมซ่ออากาศด้านนอกเย็นชื้นและเต็มไปด้วยหมอกบางๆ น้ำนิ่งอาศัยความทรงจำอันน้อยนิดของร่างเดิมประกอบกับทักษะการเอาตัวรอดของสาวออฟฟิศที่เคยดูช่อง 'Survival' ในยูทูบมาบ้าง ลอบเร้

ทาสคนอื่นๆ ที่ตื่นเพราะกลิ่นควันก็เริ่มชะโงกหน้ามองตาม ซุบซิบฮือฮากันเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ"จ้ะ ข้าเอาตะไคร้หอม มะกรูด แล้วก็ใบสะเดามาโขลกผสมกัน ปั้นเป็นก้อนแล้วตากแดดจนแห้ง ยุงมันเกลียดกลิ่นพวกนี้ พอได้กลิ่นมันก็บินหนีหมด บางตัวก็ร่วงตายอย่างที่เห็นนี่แหละจ้ะ"น้ำนิ่งอธิบายด้วยน้ำเสียงฉะฉานและภาคภูมิใจสุดขีด อกแบนๆ ยืดขึ้นอย่างสง่าผ่าเผยแม้อยู่ในชุดผ้าแถบมอๆนางผินอ้าปากค้าง มองหน้าเด็กสาวสลับกับกรวยสมุนไพรไปมา รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าคลายลงแทนที่ด้วยความตื่นเต้นยินดีอย่างปิดไม่มิด มือที่หยาบกร้านสั่นระริกขณะค่อยๆ เอื้อมไปหยิบกรวยสมุนไพรที่ยังไม่ได้จุดอีกลูกหนึ่งขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆกลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรที่ติดอยู่บนก้อนสีดำทำให้ดวง ตาฝ้าฟางของหญิงวัยกลางคนเบิกโพลงทอประกายวาว วับราวกับเห็นทองคำล้ำค่า รอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันดำขลับปรากฏขึ้นบนใบหน้า นางผินกำก้อนยากันยุงไว้ในมือแน่น ก่อนจะเงยหน้ามองน้ำนิ่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความรักใคร่บางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่"อีบัว... ของวิเศษเยี่ยงนี้... ข้า... ข้าขอแบ่งสักก้อนสองก้อนได้หรือไม่?"นางผินเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาเป็นประกายระยับยา

"ข้าจะเอาไว้ใช้บนเรือน และจะลองส่งไปให้พวกนายบ่อนและคนเรือได้ทดลองดู"คุณหลวงเว้นจังหวะ พลางล้วงเข้าไปในถุงผ้าที่ผูกไว้กับสายคาดเอว หยิบเอาเบี้ยและอัฐจำนวนหนึ่งที่มากพอจะซื้อข้าวปลาอาหารได้ทั้งเดือนโยนลงตรงหน้านายชด"นี่เป็นเบี้ยอัฐตบรางวัลในความฉลาดหลักแหลมของมัน เอาไปให้มันเสีย แล้วบอกมันว่าหากทำของสิ่งนี้ออกมาได้ดีและทันใจข้า ข้าจะตบรางวัลให้งามกว่านี้อีกหลายเท่านัก!"นายชดมองเงินอัฐที่กองอยู่ตรงหน้าด้วยตาที่แทบจะถลนออกมานอกเบ้า"ได้ขอรับ! บ่าวจะรีบไปแจ้งแต่ไก่โห่เลยขอรับคุณหลวง! ขอบพระคุณในความเมตตาขอรับ!"คุณหลวงสรวิชญ์ไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ เขาเพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นเรือนไป ทิ้งให้นายชดนั่งตัวสั่นด้วยความตื่นเต้นอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมของตะไคร้และมะกรูด ชายหนุ่มเดินเข้าห้องทำงานด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มจางๆ ตรงมุมปาก แผนการค้าบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจท่ามกลางค่ำคืนที่แสนสงบสุขนี้แสงแดดรำไรยามเช้าเพิ่งจะแตะขอบฟ้า น้ำนิ่งที่กำลังนั่งชันเข่าหาวหวอดๆ อยู่บนชานเรือนทาส พลางใช้มือเกาตุ่มยุงกัดที่เริ่มยุบลงไปบ้างแล้ว ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นร่างผอมเกร็งของอีผินว