Alin Sa Mga Pelikula Ang May Marahan Na Kwento?

Nasubukan ko na talagang makinig sa iba't ibang mga soundtrack mula sa iba't ibang anime at laro, at isa sa mga paborito ko na may marahang tono ay ang mga nagmumula sa 'Your Name' o 'Kimi no Na wa'. Ang mga piyesa ni Radwimps ay puno ng damdamin at husay sa paglikha ng ambience na talagang nagdadala sa akin sa isang pagmumuni-muni. Sa bawat pagdinig, naaalala ko yung mga eksena mula sa pelikula. Isang partikular na piraso na talagang caught my heart ay ang 'Sparkle'. Minsan, kapag abala ako sa mga gawain, sinasadya kong ilagay ito sa background dahil talagang calming at makatawag-pansin ang tunog. Para sa akin, ito ay perpekto sa mga pagkakataong gusto kong mag-relax at isipin ang mga bagay-bagay sa buhay. Isang magandang halimbawa rin ng marahang soundtrack ay ang mga mula sa 'Final Fantasy' series, lalo na ang 'Final Fantasy VII'. Ang “Aerith’s Theme” ay talagang nakakaantig; kayang-kaya nitong ipakita ang mga damdamin kahit hindi mo pa naaalala ang kwento. Bawat nota ay parang yaong mga lihim na nais ipahayag ng puso. Habang tumutugtog ito, para bang na-aantig ang mga alaala na puno ng nostalgia at sigla na nagtutulak sa akin na balikan ang mga panahon ng aking kabataan, kapag naglalaro pa ako ng video games sa gabi kasama ang mga kaibigan. Ang mga ganitong soundtrack ay may kakayahang ipahayag ang mga saloobin na hindi mo maipaliwanag. Sa ibang banda, ang mga soundtrack mula sa 'Nausicaä of the Valley of the Wind' at mga gawa ni Joe Hisaishi ay isa ring halimbawa ng marahang tono na talagang nagbibigay ng matinding damdamin. Ang 'The Path Beyond the Hill' ay hindi lang music kundi isang paglalakbay sa mga kwento ng mga tao, kalikasan, at mga alon ng damdamin. Bawat pagsasama ng chords ay nagbibigay-diin sa kakayahang bumuo ng mga mundo sa kabila ng mga simpleng tunog. Para sa akin, lahat ng ito ay nagdadala sa akin sa isang mas malalim na pag-unawa at appreciation sa sining ng musika.

Sa mundo ng pelikula, maraming kwento ang nakakabighani at umaantig sa ating puso, lalo na ang mga may bahagyang kwento na nag-uumapaw ng damdamin at pananaw. Pumapasok ang mga ganitong pelikula sa ating isipan at sinasalamin ang mga karanasang tunay nating nararanasan. Isang halimbawa rito ay ang 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind', kung saan sinasalamin ang tema ng pag-ibig at pagkawala. Dito, pinagdaraanan ng mga tauhan ang proseso ng paglimot sa kanilang masakit na alaala, ngunit sa kabila ng lahat, ang pag-ibig ay nariyan pa rin. Ang pagsasadula sa kanilang paglalakbay ay talagang nakakaantig, at nakakaisip tayo tungkol sa halaga ng mga alaala at koneksyon sa ibang tao. Isang iba pang pelikula na makikita sa tanghalan ng mga kwentong may bahagyang elemento ay ang 'Her'. Ang kwento ay sumusunod kay Theodore, isang lalaking nahulog sa pagmamahal sa isang advanced na operating system, na may sariling personalidad. Ang pelikulang ito ay nagbigay ng bagong pananaw sa konsepto ng pagmamahal—hindi lamang sa isang tao kundi pati na rin sa isang teknolohiya na tila nagiging bahagi na ng ating buhay. Ang malalim na mensahe tungkol sa modernong relasyon at koneksyon ay tunay na nakakatama sa ating puso. Huwag nating kalimutan ang 'Lost in Translation', kung saan ang pagkakaiba ng kultura at ang pakiramdam ng pagka-bigo ay nailalarawan nang napaka-eksplisit. Ang kwento ni Bob at Charlotte ay isang pagninilay sa kalungkutan, pagkatagpo ng mga estranghero, at pagkawala. Ang kanilang mga eksperyensya ay nagpapakita kung paano ang ilang mga relasyon ay maaring bumuo sa kabila ng mga hadlang. Ang konsepto ng paglalakbay at pagkahanap ng sarili ay tila napakahuhusay na nailalarawan sa mga simpleng pag-uusap nila. Sa bawat pelikulang ito, tila inilalarawan ang ating mga takot, pag-asa, at pagnanasa. Ang mga kwento ay hindi lamang basta mga salin ng mga karakter; ito rin ay isang pagsasalamin sa ating tunay na karanasan bilang tao. Kapag napanood mo ang mga ito, ewan ko, pero madalas akong napapa-isip at nagiging mas sensitibo sa mga relasyon at emotions ng mga tao sa paligid ko. Kaya’t talagang masarap bumalik sa mga gawaing ito, hindi lang para sa entertainment kundi upang muling tuklasin ang mahigpit na ugnayan natin sa ating kapwa.

Nalamang, mula sa 'Coco' ng Pixar, ang kwentong umiinog sa paligid ng Day of the Dead o Dia de los Muertos ay isang magandang halimbawa ng 'chima' na kwento. Ipinapakita ng pelikulang ito ang malalim na koneksyon ng pamilya at kultura, kung saan ang mga karakter ay naglalakbay sa mundo ng mga patay upang muling bisitahin ang kanilang mga mahal sa buhay. Ang makulay na animasyon at nakakaantig na musika ay tunay na nagdadala ng diwa ng tradisyon. Isang magandang mensahe na nagmula sa kwentong ito ay ang halaga ng mga alaala at pagkakaugnay-ugnay natin sa mga pumanaw. Madalas akong naiisip ang mga alaala ng aking mga yumaong kamag-anak sa tuwing pinapanood ko ito, na umaabot sa puso ng bawat tao sa kahit anong henerasyon. Hindi maikakaila na ang 'Spirited Away' ni Hayao Miyazaki ay isa pang magandang halimbawa. Ang kwento nito ay puno ng mga simbolismo at paglalakbay. Ang pangunahing tauhang si Chihiro ay nahulog sa isang mahiwagang mundo, puno ng mga espiritu at mga diyos. Ang kanyang paglalakbay sa mundo ng kababalaghan ay hindi lamang isang pagsubok sa kanyang katatagan kundi pati na rin isang paraan ng pag-unawa at pagtanggap sa mga bagay na mahirap at hindi pamilyar. Napakaganda nito dahil ang 'chima' diya'y tila nagsasaad ng pakikipagsapalaran sa hindi kilalang mundo na puno ng kahulugan at aral. Kapag pinapanood ko ito, lagi akong naiinspire na lumakad sa mga bagong pagkakataon sa tunay na buhay. Isang hindi gaanong kilalang halimbawa ay ang 'The Book of Life'. Bagamat hindi ito kasing sikat ng ibang mga nabanggit, ang kwento ng pag-ibig, sakripisyo at paglalakbay sa iba’t ibang kalawakan ng mga espiritu ay talagang nakakabighani. Ang mga tema tungkol sa kultura at mga tradisyon ay humuhugot ng koneksyon mula sa mga tao sa iba’t ibang bahagi ng mundo. Ang kwentong ito ay isang magandang pagsasama ng mga tradisyon ng Meksiko at mga makabago, na tila ipinapakita na ang kalakip na ganda ng ‘chima’ ay nagmumula sa ating mga ugat at nakaugat na kultura.

Tila maraming pelikula ang banggitin kapag usapang mahapdi sa kwento, ngunit isa sa mga tumatak sa akin ay ang 'Your Name'. Mula sa simula, makikita mo na agad ang kagandahan at sakit ng dalawang karakter na nagkahiwalay sa kabila ng kanilang koneksyon. Sa pagtatapos, yung pagdurog ng puso sa tadhana habang sinusubukan nilang makakita muli sa isa't isa, talagang nakakaantig. Pero ang pumukaw sa akin ay ang mga linya ng pagtangis at pag-asa sa kanilang malaon na paghahanap. Hindi lang ito tungkol sa pagmamahalan, kundi pati na rin sa pagkilala sa sarili sa harap ng mga pagsubok. Sa kabuuan, pinagsama-sama ng pelikulang ito ang damdamin ng kalungkutan at pag-asa, habang maingat na tinatalakay ang mga temang tungkol sa pamilya at pagkugusa. Ang 'Grave of the Fireflies' naman ay isa pang patunay ng mahapdi at nakakabagbag-damdaming kwento. Kasingbata ko pa lang, ang pelikulang ito ay nagbigay sa akin ng mas malalim na kaalaman sa mga epekto ng digmaan. Ang magkapatid na Saito at Setsuko ay sumailalim sa mga pagsubok na labis na hindi makakalimutan. Isang bagay ang bumangon sa akin matapos mapanood ito: ang ligaya at kalungkutan ng mga bata sa kalamidang dulot ng digmaan. Sa kabila ng lahat ng hirap, isa itong mahalagang paalala kung gaano kalupit ang sitwasyon para sa mga inosenteng biktima. Ang mga eksena sa huli, kung saan ang magkapatid ay nahaharap sa kanilang kapalaran, ay talagang nagbibigay ng isang saknong na wala na akong masabi kundi pasensya sa pustura ng mga ganitong kwento. 'The Fault in Our Stars' ay isa ring kwento ng sakit na nababalutan ng pag-ibig. Itinatalakay nito ang buhay ng dalawang teenager na may cancer, sina Hazel at Gus, habang ipinapakita nila ang kanilang mga pakikibaka at pag-asa sa buhay sa kabila ng pagkalugmok. Ang kanilang pagmamahalan ay may kasamang mabigat na damdamin, lalo na ng pangamba na mawala ang isa sa kanilang buhay. Pinapakita nito ang kahulugan ng pagmamahalan sa harap ng dusa at sakit. Sa huli, habang sinubukan nilang i-enjoy ang bawat sandali, naiwan ka talagang nag-iisip kung gaano kahalaga ang bawat karanasan, kahit na ito ay pansamantala lamang. Sa mga pamilya at mahihirap na sitwasyon, ang 'A Walk to Remember' ay nag-uugnay sa akin. Nakakaantig ang kwento ng pagkakaibigan na umusbong mula sa pinakapangit na mga sitwasyon. Ang pagkakaroon ng isang taong mahalaga sa iyong buhay sa mga oras ng kalungkutan ay talagang punung-puno ng lakas sa kwentong ito. Ang sakit ng pag-uumiabot sa noong ipagtapat ni Jamie na may sakit siyang hindi magagamot ay lalong nagbigay-diin sa damdamin ng mga tao na nagmamahal. ‘Schindler’s List’ ay hindi ko rin maiiwan dahil talagang damang-dama ang hirap na dinanas ng mga tao sa panahon ng Holocaust. Ang pagsisilbi at pinagsapalaran ni Oskar Schindler na iligtas ang kanyang mga empleyado mula sa kamatayan ay nagbibigay-diin sa halaga ng kabutihan kahit sa ilalim ng malupit na mga pangyayari. Sa kabuuan, ang kwento ng pagsakripisyo, pag-asa, at mga pangarap na nawasak ay talagang mainam na sulyap sa mga makasaysayang kwento na dapat ipaalam sa henerasyon.

Sa mga pinapanood kong pelikula, isang film na talagang pumukaw sa aking isipan ay ang 'Your Name'. Ang masalimuot na kwento nito ay umaabot sa pinagmulan ng mga tradisyon at kultura ng Hapon, ngunit ang pinakaamalim na bahagi ay ang pagsasalamin sa pagkakamali ng komunikasyon at ang hinanakit ng mga tao pagdating sa paghahanap ng kanilang lugar sa mundo. Nagsasama ito ng elemento ng sci-fi, pero ang tunay na sentro ng kwento ay ang koneksyon sa pagitan ng dalawang tao na nagmumula sa magkaibang mundo. Ang kanilang paglalakbay pabalik sa isa't isa, kahit na puno ng mga hadlang, isinasalaysay sa paraan na may init at damdamin. Ang bawat eksena ay tila nagma-mapa ng ating mga sariling damdamin ng pagkawalay at pagkakaugnay na kahit hindi tayo naglilipat-lipat ng katawan, may mga pagkakataong tayo ring nakakaranas ng di pagkakaunawaan sa ating mga mahal sa buhay. Pinaka-captivating sa 'Your Name' ay ang visual storytelling at ang romansa na nangyayari sa gitna ng ating likas na pag-aalala sa mga natural na sakuna. Ang tanawin ng mga bundok, ilog, at kalikasan ay tunay na kahanga-hanga. Nakatulong ito nang husto sa pagpapalutang ng mga damdamin ng mga tauhan. Minsan, sa mga eksena na wala silang sinasabi; ang kanilang mga mata ang tunay na nagsasalita at nagdadala sa atin sa isang mas malalim na antas ng pag-unawa. Kung titingnan ang huli, ang mga tema ng pag-asa at pag-ibig ay umaabot sa puso ng sinumang nanonood—isang kwentong binihisan ng mga pangarap at realidad na talagang mahirap kalimutan. Sa huli, ang 'Your Name' ay hindi lamang tungkol sa pag-ibig kundi ito ay isang pagninilay sa bitamina ng buhay at kung paano tayo bumangon mula sa mga pagsubok, na may pag-asa sa paminsang pagsasama sa ilalim ng isang maulap na langit.

Dahil sa husay ng storytelling, isa sa mga resulta ay makikita sa pelikulang 'The Grand Budapest Hotel'. Ang kwento nito ay puno ng mga nakakatawang sitwasyon na pinalalala ng mga karakter na tila galing sa ibang mundo. Ang pananaw ng isang concierge na nagngangalang Gustave H. at ang kanyang kaibigan na si Zero ay nagdadala sa atin sa isang pakikipagsapalaran sa isang fictitious European hotel. Pinagsama ang quirky na humor at mga nakakabagbag-damdaming pangyayari, tila wala itong kapantay pagdating sa mga pelikula na napaka-makabago at puno ng kwela. Ang mga dialogues at visual gags na inilalaan ay talagang humihikbi ng tawa, kaya napaka-rekomendado ito sa mga nagnanais sumubok ng mga pelikulang may kasamang pananabik at halakhak. Nakapagtataka talaga ang charm ng 'Superbad'. Ang kwento tungkol sa dalawang high school friends na naglalakbay para makahanap ng inuman para sa isang party ay napaka relatable. Sa gitna ng mga aberyang kanilang dinaranas, ang mga lines ng mga bida ay naglalaman ng nakakatuwang punchlines at mga pagkukulang na tiyak magpapaalala sa atin ng ating sariling mga kabataan. Kakaiba ang chemistry nila at ang kanilang mga pinagdaanan; maliban sa magandang humor, talagang makikita mo rin ang lalim ng kanilang pagkakaibigan na umuusbong. Ipinapakita nito na sa likod ng tawanan, may mga relasyong dapat ingatan. Napaka-refreshing din ang 'Zombieland' para sa mga nagahanap ng comedy horror. Bumuo ito ng isang natatanging timpla ng takot at tawanan na bihira sa mga ganitong genre. Isipin mo na lang, ikaw ay nasa mundo na puno ng zombies, pero may mga karakter na hindi natatakot sa mga ito. Ang mga pagkatao nila – mula sa mga panic-driven na desisyong ginawa ng bida hanggang sa mga witty rules niya para makaligtas – talagang nagpapasaya at nakakatuwang panoorin. Mahusay ang balance ng katatakutan at ng joli, kaya talagang bukod-tangi ang pelikulang ito sa lahat ng aspeto. Sa mga sumubaybay kay Pixar, ang 'Inside Out' ay napaka-unique na halimbawa ng humor na may kasamang aral. Sinasalamin nito ang ating mga emosyon at kung paano natin hinaharap ang mga pagbabago sa buhay. Minsan, sa kabila ng mga seryosong sitwasyon sa kwento, ang mga eksena kung saan ang mga emosyon, tulad nina Joy at Sadness, ay nag-aaway at nagkakaroon ng nakakatwang diyalogo ay nagbibigay ng aliw na labis na nakakaengganyo. Ang mga ito rin ay nagpapakita ng katotohanan sa ating emotions at kung paano natin ito isinasapuso. Sa isang mas light-hearted note, huwag kalimutan ang 'Pitch Perfect'. Ang kwento ng isang all-girls a cappella group na nahaharap sa mga hamon ng kumpetisyon ay puno ng nakakatawang performances at mga catchy songs. Ang chemistry ng mga cast sa bawat performance ay nagdadala ng saya at tawanan. Isang tunay na 'feel-good' movie ito na nandiyan ang humor at galing ng musika habang pinapakita ang tamang pagsasama at pagkakaisa. Ang kwento nito ay tila nagpapakita na ang pag-pursue ng passion ay mas masaya kasama ng mga kaibigan.

Ang mga tauhan na may malalim na backstory ay talagang nagbibigay ng kulay sa kwento. Isa sa mga paborito kong halimbawa ay si Zuko mula sa ‘Avatar: The Last Airbender’. Ang kanyang paglalakbay mula sa pagiging antagonista patungo sa pagiging isang bayani ay puno ng mga pagkakamali, pagsisisi, at pagkatuto. Lumaki siya sa ilalim ng mahigpit na ama, ang Fire Lord Ozai, at ang kanyang pagsisikap na patunayan ang sarili sa pamilya niya ay nagbigay sa kanya ng napaka-personal na dahilan para sa kanyang mga aksyon. Ibang klase ang pakiramdam na makita ang kanyang transformation mula sa isang lost soul na nag-iisip na pagmamalupit lang ang maaari niyang ipamalas, patungo sa isang taong nagmumuni-muni at nagsusumikap para sa kapayapaan. Yung mga ganitong tauhan, na may kasaysayan at mga personal na laban, nagbibigay ng tunay na lalim sa kwento at hinihila tayo papasok sa kanilang mundo. Isang magandang halimbawa rin ay si Elphaba mula sa ‘Wicked’. Sa tingin ko, ang kanyang backstory ay sobrang relatable. Lumaki siya bilang isang underdog at kinondena sa hindi makatarungang paghusga. Ang kanyang pakikibaka laban sa lipunan at ang pagbuo ng kanyang sariling pagkakakilanlan bilang isang ‘wicked’ na tauhan sa mata ng iba ay sobrang makabagbag-damdamin. Tinatampok nito ang mga isyung panlipunan na talagang makabuluhan, na pinapakita ang mga dahilan kung bakit ang mga tao ay uhugot ng galit o pagmamalupit. Ang hinanakit at paghahanap ng katarungan ni Elphaba ay tunay na nakakaapekto, kaya naman ang kwento niya ay nakakaengganyo sa maraming tao. Sa kabila ng mga hindi inaasahang suliranin, huwag nating kalimutan si Batman. Ang kwento niya ay puno ng trahedya at mithiin. Ang pagpatay sa kanyang mga magulang sa harapan niya bilang bata ay nagbigay sa kanya ng napakalalim na pondo ng galit at pananabik na sa kalaunan ay humubog sa kanyang karakter. Hindi lamang siya isang superhero; siya ay simbolo ng paghahanap ng hustisya sa isang masalimuot na mundo. Yung pagtanggap sa kanyang backstory ay nagdadala sa atin sa mas malalim na pag-unawa sa kung bakit niyang pinili ang ganitong landas, at kung paano ang isang masakit na nakaraan ay maaring maging pinagmulan ng kabutihan.

Tila may mga pelikula na talagang mahigpit ang polisiya pagdating sa content rating, at isang magandang halimbawa nito ay ang mga gawa ng Studio Ghibli. Sa kanilang mga pelikula, tila nakatuon sila sa pagbibigay ng mga aral na kaakibat ng mga temang mas malalim kaysa sa karaniwang cartoon. Halimbawa, sa 'Spirited Away', hindi lang ito tungkol sa mga bata na naglalaro kundi may mga temang tumatalakay sa environmental issues at identity crisis. Ang kanilang mga content rating ay madalas na tumutok sa mga aspeto na hindi lamang nakakaaliw kundi nakaugnay din sa mga mahigpit na pag-uugali sa lipunan at moralidad. Sa pananaw ko, mahalaga ito dahil nagiging masresponsable ang mga filmmaker sa kung ano ang kanilang ipinamamahagi sa mas bata o mas sensitibong mga manonood. Kadalasang nangyayari ito sa mga pelikulang kabilang sa genre ng horror o thriller. Halimbawa, ang mga pelikula tulad ng 'The Conjuring' kahit na umaabot sila sa R-rating, ito ay naglalarawan ng mga masalimuot na tema na may mahigpit na kontrol sa kung ano ang mga bagay na dapat ipakita sa screen. Minsan, hindi mo alam kung dapat ka bang matakot o mag-isip, at iyon ang nagpapainit ng ating damdamin. Akala ko, nakakapagsimula ito ng mga makabuluhang pag-uusap sa mga kasama natin pagkatapos manuod. Tila ba ang pagkakaroon ng madilim na nilalaman ay isang paraan upang maipaalam sa atin ang tungkol sa tunay na takot sa buhay. Ang mga pelikula mula sa Marvel Cinematic Universe ay may mas maluwag na mga polisiya, ngunit kahit papaano, may mga limitasyon pa ring nasusunod. Tinatawanan ng mga superhero films ang mga karaniwang tema ng pagkamaka-sarili at bawat pelikula, kahit gaano pa kaluwag ang rating, ay may mga kaakit-akit na aral na ipinapahayag sa mga bata at matatanda alike. Sa kabuuan, ang mga pelikulang ito ay nagpapalakas ng mensahe tungkol sa pagsasakripisyo at kabutihan na lagi nating kinakailangan, hindi lamang para sa entertainment, kundi bilang mga aral sa ating buhay.

Ang pinakamabango at nakakapagpatakam na eksena ng pagkain na napanood ko ay nasa pelikulang 'Parasite'. Pagdating sa mga scene na may pagkain, hindi mo maiiwasang mapansin ang kakaibang detalye sa table setting, lalo na sa banquet scene. Parang ang bawat minungkahing pagkain ay talagang nakakaengganyo. Isipin mo ang isang luxurious na hapunan sa isang malaking dining area, kung saan may iba't ibang putahe na nakaayos sa mesa, at ang kadahilanan kung bakit talagang nakakagutom ang mga yong eksena ay dahil sa pagsasama ng emosyon at klasikal na drama habang sila ay nagsasalita. Ang ganda ng cinematography, at sa bawat close-up shot ng isang steaming bowl ng ramen o isang platter ng mga masasarap na steak, nadarama mo ang gutom kahit na hindi ka pa kumakain. Kakaiba ang sulat ng kwento at talagang nakakaengganyo ang mga tema, pero ang masarap na pagkain sa paligid ay talagang nag-uudyok na kumain. Kaya nga't iniimbentaryo ko ang mga eksena, at ang 'Parasite' ay karaniwang nasa tuktok ng aking listahan. Ang galing ng pagkasalang ng pagkain sa kwento at simbulo para sa estado at klase sa lipunan. Napaka-visual na nakakagutom na experience. Totoo bang mahilig tayo sa masarap na pagkain? Kailangan ba itong ipakita sa isang konteksto ng pagkakaiba ng estado sa lipunan, o naaaninaw ba tayo sa mga simpleng kahaway nito? Kung mahal mo ang magluto o kumain, talagang magugustuhan mo ang mga eksenang iyon! Sa kabuuan, ang pagkain sa mga pelikulang ito ay hindi lamang nakakapagfork ng gutom, kundi nagdadala ng mensahe. Maraming tao sa paligid, at pati na ang tao na nagtatrabaho sa likod ng camera – lahat ay nagtataglay ng kanilang saloobin sa bawat pinggan. Kapag natapos na panoorin ang eksena, ba't tila gusto mong pumunta sa kusina at gumawa ng sarili mong masterpiece?

Sumiklab ang aking interes sa mga pelikula na may tetsutetsu na inspirasyon noong una akong nakapanood ng 'Your Name'. Mula sa mga kahanga-hangang tanawin ng Japan hanggang sa mga detalyadong eksena, tila ang pelikulang ito ay naglalaman ng mga elemento ng kultura at tradisyon na puno ng tetsutetsu. Ang mga tema ng pagsasama at pagkakahiwalay ay tama namang bumabalot sa mga karanasan ng mga karakter. Inisip ko ang bisa ng mga simbolo tulad ng mga tren na kumakatawid sa mga damdamin at buhay. Dagdag pa rito, ang musika ni Radwimps ay talagang nagbigay ng mas malalim na pagtatanghal sa bawat eksena. Isang magandang halimbawa rin ang 'Spirited Away'. Ang mga naggagandahang elemento ng disenyo ng characters at kapaligiran ay parang tetsutetsu sa kung paano nila nailalarawan ang mundo ng mga espiritu. Halos bumalik ako sa mga nakaraang karanasan ng mga local festivals kung saan ang mga sari-saring disenyo ng tren ay lumalabas, puno ng buhay at kwento. Ang paglalakbay sa pamamagitan ng mga elementong ito ay talagang nagbibigay-diin sa ganda ng kwento. Binanggit din na dapat isama ang 'Ponyo' na direksyong Yamadas na talagang nakakaaliw at puno ang puso. Ang paglalakad sa baybayin ng mga bata at ang kanilang mga pakikipagsapalaran ay may malalim na koneksyon sa mga tema ng pagmamahal at pamilya. Sa ganitong paraan, hayagang nag-uugnay ang tema ng tetsutetsu sa mga pinagmulan ng aming mga alaala. Para sa akin, bilang isang masugid na tagahanga ng anime, ang mga pelikulang ito ay nagsilbing inspirasyon para tuklasin ang mga ubod ng tradisyon at kultura ng ating lahi, sa isang mas masaya at makulay na pananaw. Ang 'Train to Busan' ay isang akma pang halimbawa. Ang mga nakakatakot at nakakakilabot na elemento ng kwento ay tila nag-uumapaw mula sa isang tetsutetsu. Sa kwento, makikita ang pinaka di inaasahang mga pangyayari habang ang mga karakter ay naglalakbay sa mga tren na puno ng takot at pagkabahala. Para sa akin, nakapasok dito ang tunay na dahandahan at pakikilahok sa mundong ating ginagalawan. Ang kahulugan ng buhay at sakripisyo ay lumalapit sa ating mga puso sa ganitong paraan. Kung titingnan, ang mga pelikulang ito ay tunay na nakakaengganyo at mayaman sa mga karanasan na puno ng kaalaman para sa ating lahat.