Ano Ang Mga Paboritong Soundtrack Ng Lowbat Ako?

Isang nakakaaliw na paraan upang mapanood ang mga lowbat na pelikula ay ang pag-tambay sa mga streaming platform na nag-aalok ng mga indie films at obscure titles. Minsan, nasa mga ganitong platform mo matatagpuan ang mga pelikulang hindi gaanong nakilala pero sobrang ganda! Halimbawa, nag-enjoy ako personally sa mga pelikula sa 'MUBI' at 'Vimeo,' kung saan madalas akong papasok para maghanap ng mga hidden gems. Ang beauty ng mga ganyang pelikula ay madalas nasa kanilang simplicity at raw storytelling. Nakakatuwang i-explore ang iba't ibang kultura at mga ideya sa ibang direksyon. Isa pang magandang option ay ang pag-check out sa mga lokal na film festivals, kung saan makikita mo ang mga low-budget films na kadalasang makabuluhan at puno ng damdamin. Kung may mga kaibigan kang masugid din sa pagpapalabas ng mga indie films, bakit hindi mag-organize ng movie night? Puwede kayong pumili ng isang tema at hanapin ang mga pelikula sa mga nabanggit na platform. Ang pag-uusap at feedback pagkatapos ng pelikula ay isang magandang paraan din upang mas lalo pang ma-enjoy ang mga lowbat na pelikula. Sobrang saya kapag may share tayong mga insights na puwedeng makarating sa mga pagninilay-nilay. Malayo ang mararating ng mall vibes kung sama sama kayong manood ng indie films! Pag dating sa mga lowbat na pelikula, tandaan mo rin na hindi lahat ay basta kwento lamang; ang visual aesthetics at cinematography ay talagang mahalaga. Karamihan sa mga ganitong pelikula ay gumagamit ng creative cinematography, at namamangha ako minsan kapag ang isang simpleng kwento ay naipahayag ng kahanga-hangang visuals. 'Nyctophobia', halimbawa, ay isang pelikula na hindi lamang maikling kwento kundi may pagkakalaman sa cinematography at set design! Talagang nagbibigay ito ng bagong perspektibo sa kung paano natin tinitingnan ang mundo, kaya huwag palampasin ang pagkakataong panoorin ang mga ganitong at ito ay magdadala sa iyo sa isang mas malalim na pag-unawa sa sining ng pelikula. Sa mga oras na gusto mo ng chill vibes, magandang option ang mga low-budget documentaries na talagang nagkukuwento ng tunay na karanasan. Sabi nga nila, ang katotohanan ay mas nakakaengganyo kaysa sa fiction. Isang perfect example ay ang 'Won't You Be My Neighbor?' na bagaman hindi low budget sa marketing aspect, naglalaman ito ng malalim na mensahe na talagang tumataloy sa puso. Nakaka-inspire, walang halong exaggeration! Nakatulong din sa akin ang mga online communities sa pag-connect sa ibang mga tagahanga na nais din ang mga gantong eksperiensya. Hello to movie buffs na nagbabahagi ng kanilang playlist sa Facebook at Reddit! Sa dulo, ang pag-explore sa lowbat films ay hindi lang tungkol sa pagtingin ng mga pelikula, kundi pagninilay at pag-unawa sa mensahe nilang nais iparating. Tumuklas at maranasan ang sining ng sinematograpiya sa mga ito. Makikita mong hindi kailangang maging blockbuster para maging kahanga-hanga ang kwento ng isang pelikula, at iyan nga ang kagandahan ng indie film world!

Paano kaya magsimula sa mga eksenang talagang bumihag sa puso ng mga tagahanga ng 'ako muna'? Isang paborito ko ay ang mga mahahalagang sandali na puno ng emosyon, lalo na kapag nagbigay ng mga tapat na pahayag ang mga tauhan sa kanilang mga damdamin. Isang partikular na eksena na tumatak sa akin ay cuando un character ay nagdesisyon na ilabas ang kanilang nakatagong pag-ibig sa isang kaibigan na matagal na nilang sinisiguro. Ang pagkakalantad na iyon ay puno ng tensyon, at talagang nadama ko ang hirap at saya. Nagtatakip pa nga ako ng mga luha nang umiyak ang mga tauhan dahil sa hirap ng kanilang sitwasyon at ang posible nilang pagkakahiwalay. Ang mga trahedya at pagsasakripisyo sa mga eksenang ito ay tumutukoy talaga sa sining ng kwento. Hindi maikakaila na ang mga aksyon at pagpili ng mga tauhan ay nagdadala ng makulay na karanasan sa manonood. Isa pa, ang mga eksenang may mga malalalim na pag-uusap sa pagitan ng mga karakter, na para bang nagbubukas sila ng mga damdamin at nakikita ang kanikanilang mga kahinaan, ay isa ring paborito. Sila ay nagiging tao sa ating mga mata, hindi lamang mga tauhan. Nagpapahayag ito ng tunay na koneksyon, at kadalasang nag-uudyok sa akin na pag-isipan ang mga personal kong relasyon at damdamin. Habang ang iba sa atin ay maaaring nakatulala lang sa screen, may mga tao sa paligid na nakakaramdam ng parehong sakit, saya, at pag-asa. Sa kabuuan, parang kasama ng mga tauhan na namumuhay sa kanilang mundong puno ng problema at mga pagsubok. Ang emosyonal na lalim ng mga eksenang ito ay nagbibigay-daan sa ating mga puso na maging mas malambot at handang tumanggap ng mga saloobin at karanasan ng ibang tao. Ang mga eksenang iyon sa 'ako muna' na puno ng kahulugan ay talagang nagtuturo sa atin tungkol sa pagmamahal at pagtanggap, na nagiging dahilan kaya't ang mga tagahanga ay tuloy-tuloy na umaawit sa kanya. Iba't ibang tao, pero nakaka-relate sa mga tunay na damdamin.

Kapag pinag-uusapan ang 'ako dinosaur', agad na pumapasok sa isip ko ang karakter na si Ptere. Ang kanyang malawak na kaalaman at pagiging matalino ay talagang nakakaakit. Sa kabila ng kanyang dinosaur na anyo, may mga tao pa ring nakakaramdam ng koneksyon sa kanya, lalo na ang mga bata. Sa mga eksena kung saan siyang umuusad at nagbabahagi ng kaalaman sa kanyang mga kaibigan, madalas kong maramdaman ang pagbabalik sa aking sariling mga anak na nakakapanood ng palabas. Napaka-positibo ng kanyang personalidad at talagang sumasalamin siya sa kagandahan ng pagkakaibigan at pagsuporta sa isa’t isa sa kabila ng mga pagkakaiba. Dito ko nahanap ang inspirasyon na dapat tayong maging matalino, ngunit dapat din tayong maging magiliw at suportado sa isa't isa. Maraming tao ang pumili kay Ptere bilang paboritong karakter, sapagkat sumasalamin ito sa ating mga mithiin na turuan at matuto mula sa iba. Isa pa, hindi maikakaila ang charm ni T-rex na laging nagiging pangatlong puno sa ating mga pag-uusap. Ang kanyang malakas na pagkatao at masugid na katangian ay talagang umuugnay sa marami. Mula sa kanyang mga antics sa mga episode, tila ang kanyang hindi mapigilang enerhiya ay nagdudulot ng kasiyahan, lalo na sa mga bata na nanonood. Bilang isang tagahanga, nahuhulog ako sa bawat halakhak na dulot ng kanyang mala-batman na personalidad. Kung may natutunan tayo mula kay T-rex, ito ay ang mahalaga ang pagkakaroon ng lakas ng loob, kahit na tayo ay nagkakaroon ng mga pagsubok. Maraming bata ang nakadaloy ng ganitong uri ng damdamin at pagnanais na maging masigla at masaya sa buhay, kaya’t madalas siyang piliin bilang paborito. Siyempre, hindi maikakaila ang pagmamahal ng marami kay Brachy. Ang kanyang pagkakaakit at likas na kabaitan ay talagang nakatulong sa kanyang pag-usad sa mga puso ng marami. Sa bawat eksena kung saan siya ay nag-aalaga sa kanyang mga kaibigan, nagiging matatag siya na tila siya ang pinaka-maaasahan sa grupo. Bilang isang tao na palaging hinahangad ang pagkakaroon ng isang kaibigan sa mga araw ng kalungkutan, talagang napaka-resonant para sa akin ang pagninilay kay Brachy. Kaya't hindi nakakagulat na maraming tao ang pinipiling ihalintulad ang kanilang sarili kay Brachy, na may aim na lumikha ng masayang alaala sa kanilang mga kapwa. Ang kanyang ningning at kabutihan ay isa sa mga pinakamaganda at nakakaengganyang aspeto ng 'ako dinosaur'.

Sa dinami-dami ng magagandang soundtrack na lumabas noong 2023, isang partikular na piraso ang tila naghahari sa aking puso – ang musikang mula sa ‘Oppenheimer’. Kakaiba ang pagkakasabay-sabay ng mga tonong mahigpit at emosyonal na nagdadala sa iyo sa mga kaganapan ng pelikula. Tila ikaw ay nasa isang siklab ng apoy, kasama si J. Robert Oppenheimer sa kanyang mga labanan, hindi lamang laban sa ibang mga siyentipiko kundi pati na rin sa kanyang mga demonyo. Ang paggamit ng orchestrang may temang nagiging mas nangingibabaw sa madilim na mga bahagi ng kwento ay talagang nakaka-importansya. Tuwing naririnig ko ito, naaalala ko ang damdamin ng kontradiksyon – kung paano ang isang imbensyon na nagbigay liwanag ay nagdala rin ng takot. Ang mga nota ay tila umuusad sa koneksyon sa pagitan ng mga tao at ng kanilang nilikha, na nag-iiwan sa akin ng pagninilay-nilay ukol sa moralidad at responsibilidad ng ating mga aksyon. Ang ganitong uri ng musika ay talagang nagbibigay sa akin ng kakaibang pakiramdam, na parang lalo akong nalulunod sa kwento. Siyempre, hindi ko puwedeng kalimutan ang ‘Guardians of the Galaxy Vol. 3’. Ripe sa nostalgia, bawat kanta ay parang paglalakbay sa nakaraan. Ang mga paboritong 70s at 80s na awitin ay hindi lamang nagbibigay ng kasiyahan ngunit nagdadala rin ng damdamin sa kwento. Ang ‘Creep’ ni Radiohead sa climax ay nagbigay sa akin ng kilig. Habang pinapanood ko, akin na ring naramdaman ang hirap at mga pangarap ng mga karakter. Grabe, ang pagkakaikid ng mga melodiya sa mga eksena ay talagang mahusay. Ang kakaibang timpla ng techno at classic na rock ay tila nagrepresente ng bawat member ng grupo. Ang pagpili ng mga kantang ito ay hindi lamang nagbigay ng saya; sina Rocket, Groot, at iba pa ay talagang nabuhay sa kanilang mga kanta, na nagbigay-diin sa kanilang mga sitwasyon at pagkatao. Higit sa lahat, ang musika ay naging daan para maipakita ang pagmamahalan at pagkakaibigan sa kabila ng mga hamon. Ang ‘Barbie’ ay isa pang soundtrack na tumatak sa akin. Maraming tao ang hindi umabot sa antas ng emosyonal na koneksyon na inihahatid ng mga awitin, ngunit ang kakaibang pagsasanib ng pop beats at catchy lyrics ay hindi lang nakakatuwa kundi nakakaengganyo rin. Ang mga kanta ay tila nag-aanyaya para sa sarili mong ekspresyon at energía. Isa sa mga paborito ko dito ay ang ‘Dance the Night’ na talaga namang talagang nakakapagpasaya. Pinapaalalahanan ako ng mga cool na vibes habang nag-iisip sa mga tema ng empowerment at pagkababae. Ang mga himig ay parang isang tawag sa mga kababaihan na yakapin ang kan kanilang halaga. Kaya para sa akin, ang soundtrack na ito ay hindi lamang mahusay sa pandinig, kundi ito rin ay puno ng mensahe na maaaring maging inspirasyon para sa lahat.

Nasa isang pakikipagsapalaran ako sa mundo ng musika nitong mga nakaraang linggo, at ang soundtrack na patuloy na bumabalik sa akin ay mula sa 'Your Lie in April'. Talaga namang mahirap unawain ang damdamin na ibinuhos sa mga awitin dito—napaka-emosyonal na nakakakilig! Ang bawat piyesa, lalo na ang mga piano arrangements, ay tila nagdadala sa akin sa isang lugar kung saan ang bawat nota ay umaabot sa aking puso. Parang nandiyan ka lang sa harap ng isang malawak na tanawin habang tinutugtog ng isang virtuoso ang kanyang instrument. Kasama ang mga paborito kong awitin tulad ng 'Kirameki' at 'Hikari', siguradong nailalarawan nito ang mga paglalakbay sa isip ko—mula sa mga alaala ng nakaraan hanggang sa mga pangarap sa hinaharap. Hindi lang ito simpleng soundtrack; ito ang aking gawi sa pag-reflect at pag-papahinga sa mga oras ng pagka-bored o talagang stress. Kakaiba ang koneksyon ko sa musika, at sa tuwing pinapakinggan ko ito, parang longsleeve sweater na akmang-akma lang kapag malamig ang panahon. Walang kapantay ang pakiramdam ng mga tono na nagdadala sa akin sa mga eksena ng pakikibaka at pag-asa na nai-illustrate sa kwento. Nahihirapan ang isip ko nang malaman ang mga saloobin sa paligid ng pag-ibig at pag-aalala. Sabi nga nila, musika ang kaluluwa ng isang masaya at masalimuot na puso—at di maikakaila na 'Your Lie in April' ang aking soundtrack na nakadarama. Ito ang nagpapa-alala sa akin na kahit gaano pa man kayaman o kahirap ang mga tala, ang tunay na sining ay nagbibigay liwanag sa ating isipan. Kung tatanungin mo ako ukol sa mga puwang ng oras, sa bawat pagsasabay sa mga paneog ng 'Your Lie in April', madalas akong lumutang sa isang mundo ng mga alaala, kaya’t dapat itong maranasan ng bawat tagahanga ng anime—napaka-tapat at napaka-noble ng bawat kwento. Isang bagay na hindi ko malilimutan kahit anong mangyari!

Kapag narinig ko ang salitang 'lowbat', parang naiisip ko na ang bawat isa sa atin ay may takdang oras ng pag- recharge. Isipin mo ang mga gadget natin, diba? Kapag maubos ang baterya, nagiging useless sila. Sa buhay, ganun din tayo – may mga pagkakataon na kailangan nating huminto, magpahinga, at muling mag-recharge. Sa mundong puno ng stress at mga responsibilidad, hindi masamang humingi ng pahinga. Yung pagtanggap na minsan, kaya rin tayong mawalan ng sigla at kailangan natin ng oras para sa sarili. Dito, nagiging mahalaga ang self-care at pag-aalaga sa mga tao sa paligid natin. Ang mensahe ng 'lowbat' sa buhay ay ang kahalagahan ng balanse at pagpapahalaga sa ating sariling kapakanan upang muling makahanap ng lakas at inspirasyon na harapin ang mundo nang may bagong sigla. Isang magandang usapan ito tungkol sa 'lowbat'! Ang buhay kasi ay isang malaking roller coaster ride. Kapag nakakaramdam ako ng lowbat, parang may mga oras na hindi ko alam kung paano ito i-approach. May mga kakilala akong sobrang taas ng energy, pero sa loob, damang-dama nila ang pagod. Ang proseso ng pag-recharge ay hindi basta-basta, minsan ang kailangan talaga ay ibang perspektibo. Bawat isa sa atin ay may kanya-kanyang paraan ng pagpapahinga at muling pagbalik, kaya kailangan nating maging mapanuri sa ating mga sarili at yakapin ang mga kailangan nating gawin. Sa mga araw na napapansin kong 'lowbat' ako, mas pini-prioritize ko na maging present. Parang nagta-take a step back ako sa mga stressors at hinihintay na mapuno muli ang aking energy. Ang simple mga bagay tulad ng pagbabasa ng mga bagong manga o panonood ng paborito kong anime ay nakakatulong upang ma-refresh ang aking isip. Minsan, nagiging reminder ito na ang kailangan lang natin ay magpahinga at muling i-tap ang mga bagay na nagbibigay sa atin ng kasiyahan. Kapag na-recharge na, bumabalik ang iba’t ibang enerhiya na may kasamang ngiti! Kakaibang tingin ko dito sa lowbat dahil ito ay isang senyales na human tayo. As humans, dumarating talaga ang mga pagkakataon na kailangan nating umupo at huminga. Minsan, sa sobrang bilis ng takbo ng mundo, nakakaligtaan natin ang mga simpleng bagay na nagbibigay kasiyahan. Ang mensahe ng lowbat ay higit pa sa simpleng pag-pause; ito ay reminder na dapat tayong maging tapat sa ating mga pangangailangan, kahit na sa mga maliliit na bagay. Yung pag-hahanap ng mga aktibidad na nagre-recharge sa ating souls ay sobrang importante. Nagtataka ako minsan kung sino-sino pa ang nakaka-relate sa ganitong mga karanasan. Laging may mga tao na masyadong abala na hindi alam kung paano ang pagsasabay-sabay ng trabaho at pahinga. Pero sa huli, ang lowbat ay nagpapakita ng kahalagahan ng slowdown. Heto na naman tayo sa mga alalahanin, di ba? Ang lowbat na 'state' ay hindi dapat ikahiya; ito ay bahagi ng ating paglalakbay at nagsisilbing gabay sa mga darating na hamon at pakikibaka na tayo ay nandito pa rin na handang lumaban mula sa mga low periods.

Ang mga soundtrack ng pelikula ay may malalim na epekto sa ating emosyonal na karanasan sa kwento. Isang magandang halimbawa na hindi ko malilimutan ay ang soundtrack mula sa ‘Your Name’ na ipinanganak mula sa magandang kombinasyon ng mga melodiyang pop at orchestral na bagay. Ang bawat piraso ng musika ay tila nagdadala sa akin sa ibang dimensyon, lalo na ang 'Nandemonaiya' na talagang nakakabagbag-damdamin! Napaka-epic ng mga tunog na iyon habang nagkukuwento ng isang hindi malilimutang pag-ibig na lumalampas sa panahon at espasyo. Kung minsan, parang nadarama ko ang paglamig ng hangin habang ako’y nakikinig, na para bang nariyan ako sa tabi ng mga tauhan sa kanilang mahika. Para sa akin, ang mga soundtrack ay hindi lamang background music, kundi isang kwento sa kanyang sarili, kaya't laging mahalaga na pagtuunan ang mga ito. Bilang karagdagan, ang ‘Interstellar’ ay naglalaman din ng mga musika na nagbibigay ng tila galactic na damdamin. Ang galing ng composer na si Hans Zimmer; ang kanyang mga isinulat na kanta ay parang gumagalaw na bandwidth ng emosyon. Ang 'Cornfield Chase' ay isa sa mga paborito ko, na puno ng pag-asa at pagdududa. Talagang nakakaakit ang bawat nota, at nakapagpapalutang ito ng mga tanong tungkol sa buhay at mga pagpipilian. Ang mga tunog ay maaaring magbigay-diin sa sci-fi na tema ng pelikula habang ineexplore ang makabagbag-damdaming emosyon ng mga tauhan. Ang mga ganitong klase ng soundtrack ay talagang makakapagpabagod sa iyong puso habang papasok sa mga makapangyarihang mensahe ng pelikula. Hindi ko rin makakalimutan ang ‘Spirited Away’. Ang score nito mula kay Joe Hisaishi ay parang isang masarap na tadhana ng mga alaala—matuwid mula sa paglalakbay sa magic world hanggang sa pag-uwi. Ang tema na ‘Always with Me’ ay tila bumabalot sa akin sa mga sandaling ito, kung kailan iniisip ko ang tungkol sa mga bata at mga pangarap. May damdamin ito na sobrang galing, napakahirap ipaliwanag. Ang mga tunog ng mga instrumento ay umaabot sa puso at humahantong sa akin sa mga panahon ng aking sariling pagkabata at kasiyahan. Ipinaparamdam nito na, kahit anong mangyari, may mga bagay na laging andiyan sa ating mga alaala. At siyempre, ang ‘Gladiator’ ay til unang nagdala sa akin sa mundo ng cinematic score. Ang pagkakaugnay ng mga chorale at orkestra, lalo na sa ‘Now We Are Free’ ay nagbigay sa akin ng sobrang damdamin—parang bumangon mula sa mga pinagdaraanan ng tauhan at tumayo na parang isang mandirigma. Ang mga tunog ay nakakaangat! Laging umaasa na may pagbabalik at pag-asang dumadagundong. Ang mga soundtrack na ito ay hindi lamang nagbibigay sa atin ng musika; ito ang pumapanday sa ating reputasyon sa mga kwento na nilikha. Ang bawat nota ay parang isang pintuan, kasaysayan na walang katulad, at paborito kong balikan.

Tila may mga pagkakataon talagang nakaka-relate ako pagdating sa tema ng lowbat. Isang magandang halimbawa ay ang 'Attack on Titan'. Sa mga kaganapan sa kwento, makikita natin ang mga tauhan na palaging nasa bingit ng pagkatalo at pagkasawi, at sa kabila ng kanilang mga pagsisikap, may mga pagkakataon pa ring tila nauubos ang kanilang lakas. Ang pagkakabuo ng mundong ito ay nagpapakita ng mga emosyon ng panghinaan ng loob, na maiuugnay sa pakiramdam ng pagkapagod sa buhay. Sa mga eksenang puno ng galit at takot, may mga instance talaga na magbibigay sa iyo ng pagninilay na ang lahat ay may hangganan, kabilang na ang ating mga pisikal at emosyonal na pinagmumulan ng lakas. Bilang isang tagahanga ng mga kwento tungkol sa paglalakbay at pakikibaka, naisip ko rin ang tungkol sa 'My Hero Academia'. Dito, lalo na sa mga piling tauhan, bumaba ang kanilang moral at lakas, at ang pangarap na makamit ang kahusayan ay tila nagiging mahirap na. Sa mga laban at pagsubok, madalas na napapalitan ng panghihina ang kanilang katatagan. Ang mga tema ng pagtitiwala sa sarili at ang pakikipaglaban sa sariling panghihina ay talagang lumalabas, na maaaring makapagpasigla ng lakas sa mga taong nakakaranas ng lowbat sa kanilang buhay. Nagtataka ako sa 'Your Lie in April', isang kwento na tila naglalarawan ng mas malalim na lowbat hindi lang sa pisikal kundi lalo sa emosyonal. Ang mga tauhan ay nahaharap sa mga hamon tulad ng pagkawala ng pag-asa at ang panglupaypay ng fara sa konteksto ng musika. Ang bawat nota ay tila nagsasalamin ng kanilang mga laban at ang pangangailangan na muling bumangon mula sa pagkalugmok. Ang mga salin ng damdaming ito ay tunay na nakapagbibigay inspirasyon na kahit sa mga pinakamasalimuot na pagkakataon, may pag-asang darating. Isang magandang halimbawa rin ay 'Steins;Gate', kung saan ang mga tauhan ay tila lowbat sa kanilang mga emosyon at mental na estado habang hinaharap ang kahirapan ng paglalakbay sa oras. May mga pagkakataong ang struggle nila ay nagiging tila walang katapusan, nakakaapekto sa kanilang pag-iisip at desisyon. Ang kwentong ito ay nagpapakita na ang mga pagsisikap at mga sakripisyo ay may kaakibat na presyo, at hindi lahat ng laban ay nagtatapos sa tagumpay. Sa pangkalahatan, ang mga kwento ng lowbat ay napaka-vibrant at tumutukoy sa mga tunay na pakikibaka ng mga tao. Tila ang mga tauhan sa mga kwentong ito ay nagiging salamin ng ating mga sariling karanasan, nagpapakita ng mga pag-asa at pangarap, ngunit kasabay ng mga pakikibaka at lowbat na emosyon. Ang mga kwento niyon ay nag-aanyaya sa atin na muling lumakas at ituloy ang laban, kahit kailan man ito mangyari.

Kakaibang tingnan, pero ang daming tao ang bumibighani sa mga pondo ng musika sa mga anime! Isa sa mga paborito ko ay ang ‘Your Lie in April’. Ang mga pagsasama-sama ng classical at contemporary na tunog ay talagang nakakaantig sa puso at nagbibigay ng napaka-dramatikong damdamin sa bawat eksena. Minsan, kahit na hindi ko pinapanood ang anime, pinapakinggan ko ang mga pondo nito, at nakakaramdam pa rin ako ng saya at sakit na ipinamamalas ng mga karakter. Sa bawat nota, parang bumabalik ako sa mga alaala ng mga eksena, na puno ng emosyon at hirap. Parang talagang nabubuhay ang kwento sa mga tunog na iyon, at kung hindi mo pa ito naririnig, talagang inirerekomenda ko! Pagdating naman sa mga laro, tapat na sasabihin ko na hindi matutumbasan ang soundtrack ng ‘Final Fantasy VII’. Sobrang iconic! Lahat ng mga tema mula sa intro hanggang sa mga laban, talagang nagdadala sa iyo sa isang mundo ng pakikipagsapalaran at kapangyarihan. Hindi lang basta musika; parang isang emosyonal na rollercoaster ang bawat kanta. Minsan, pinapasok ko lang ang tema ni Aerith kapag kailangan ko ng inspirasyon sa paggawa ng mga bagay. Nakakakilig talaga! Bilang isang tagahanga ng komiks, ang mga pondo mula sa ‘Spider-Man: Into the Spider-Verse’ ay talagang pumatok sa akin. Pinagsama-sama nila ang iba't ibang estilo at tunog na tumutukoy sa mga bata at kabataan sa kasalukuyan. Sobrang saya at sariwa, para bang sinasalamin ang damdamin at mga hamon ng mga bagong kabataan. Kaya’t hindi lang ito basta soundtrack; nagiging bahagi ito ng kung ano ang ibig sabihin ng maging isang superhero sa modernong mundo. Sa mga anime, huwag na natin kalimutan ang ‘Attack on Titan’. Aaminin kong halos magbubuhos ako ng luha sa bawat opening theme. Ang mga tunog ay nagbibigay sa akin ng adrenaline, sabik na sabik akong mapanood ang susunod na kabanata. Bawat kanta ay may kakayahang buuin ang madilim at matinding tema ng kwento. Kaya naman, pagdating sa paboritong soundtrack mula sa anime, talagang mahirap pumili dahil maraming obra maestra ang dapat pahalagahan!