Paano Nakakatulong Ang Mga Dasal Sa Ating Buhay?

Tila hindi maiiwasan na ang mga dasal ay naging bahagi ng buhay ng marami sa ating mga tao. Sa tuwing mababalitaan ang mga kwento ng mga tao na nagdarasal, mayroon akong naiisip na ang dasal ay dapat na isang napakahalagang kasangkapan para sa kapayapaan ng isip at kaluluwa. Mula sa mga pagdarasal bago ang pagkain, sa mga pagkilos ng pamumuhay, o kahit sa mga natutulog na oras, ito ay tila nagiging paraan ng paghingi ng tulong, pasasalamat, at aliw. Recall ko ang isang pagkakataon nang ako’y nasa gitna ng matinding paghihirap at nakakaramdam ng labis na pag-aalala tungkol sa hinaharap. Ang dasal na iyon, kahit na tila simpleng pagtawag ng pansin sa Diyos, ay nagbigay sa akin ng lakas upang ipagpatuloy ang laban at balikan ang mga bagay na dati kong kinakabahan. Ito ang mga pagkakataon na talagang patunay na may kapangyarihan ang mga salita, na nakakahalina sa ating puso at nagbibigay ng pag-asa. Mahusay na isama ang mga kwentong nagsasalaysay ng mga tao na natagpuan ang kapayapaan kaya’t tila marami ang nagiging tagasunod ng dasal sa kanilang mga buhay. Ang mismong akdang 'The Power of Now' ni Eckhart Tolle ay nagbibigay diin sa pagmumuni-muni at paghahanap ng kasalukuyan sa mga oras ng kakulangan. Madalas kong makita ang mga tao na gumagamit ng mga dasal upang isara ang kanilang isip mula sa mga alalahanin sa paligid. Tulad ng isang spa day para sa isip at espiritu, ang mga dasal ay nagiging mabuting pagkakataon para sa mga tao upang muling kumonekta sa kanilang mga sarili at sa mas mataas na kapangyarihan. Alam nating lahat na hindi ganap na lahat ay may relihiyosong aspeto, kundi isa itong personal na prosesong maaaring mapagsaluhan batay sa sariling pananampalataya. Ang mga dasal ay tila umaabot sa mga tao sa iba't ibang anyo; maaaring ito ay sa mga tahimik na gabing walang tulog, mga pagsubok mula sa araw-araw na buhay, o simpleng pasasalamat sa bawat magandang pagkakataon na dumarating. Hindi ba't masarap isipin na kahit sa mga mahihirap na sandali, ang pagsasaalang-alang ng mas mataas na nilalang ay nagbibigay-inspirasyon sa marami para magsikap at bumangon mula sa pagkatumba?

Usong usong pahayag ang ‘Live and let live’, at talagang naisip ko kung paano ito umaayon sa mga desisyon na ginagawa natin araw-araw. Sa bawat pagkakataon, kapag may mga pinagdaraanan tayong mga paisip na desisyon, ang motto na ito ang nagiging gabay ko. Ang buhay kasi ay puno ng mga karanasan at reaksiyon. Kapag may mga tao tayong nakakasalamuha, lalo na ang mga may kakatwang ugali, naiisip ko na ang bawat isa ay may kanya-kanyang laban sa buhay. Kaya't mas pinipili kong maging bukas sa iba at unawain ang kanilang pinagdaraanan, habang nagpapanatili ng respeto sa aking sariling mga pinili. Itinataas nito ang antas ng empatiya sa mga desisyon, nakakatulong ito sa pagbuo ng mas maganda at mas maayos na relasyon sa mga tao. Tulad ng isang laro ng chess, ang mga desisyon natin ay kadalasang may mga kahihinatnan. Kaya kahit gaano man ka-strikto o kaluwag ang motto sa buhay mo, palaging may batayan ito. Kung ang motto ko ay ‘Bawat sagot ay nakabatay sa tanong’, malinaw na ang magiging desisyon ko ay palaging pinapanday sa kung ano ang mga tanong na bumabalot sa situwasyon. Ito ay nagiging paraan ko upang mangalap ng mas maraming impormasyon at isaalang-alang ang lahat ng anggulo. Kung ang bawat tanong ay nakakapagdulot ng iba't ibang sagot, mataas ang posibilidad na mas maayos at mas maingat ang magiging desisyon ko. Ang mga pamantayan na ito ay tila nagiging gabay ko at nagiging pundasyon ng bawat aksyon. Laging nasa isip ko na sa bawat pangarap, kasama rito ang mga desisyon. Isang magandang motto na ‘Huwag matakot na mangarap’ ang nagbigay sa akin ng lakas ng loob. Sa mga pagkakataong iniisip ko kung susunod ba ako sa aking mga ambisyon o hindi, ang motto na ito ang nagbibigay inspirasyon sa akin. Pinapadama nito sa akin na kahit gaano kalalim ang mga hamon sa buhay, nararapat lamang na ipaglaban ang mga pangarap. Ang desisyon na iyon ay tila nakasalalay sa aking kakayahang mangarap ng mas mataas at hindi natatakot sa mga paghihirap na maaaring dumating. Napakalawak ng hanay ng mga posibilidad, at kapag natutunan mong mangarap, nakikita mo ang mga desisyon na gustong-gusto mong gawin. Kapag ang pangarap ay nagniningning sa isip ko, nagiging mas matatag ako sa aking mga pasya. Madalas kong iniisip na ang ‘Matututo sa bawat pagkatalo’ ang isa sa mga pinaka-mahalagang motto sa aking buhay. Hindi maiiwasan ang mga pagkatalo at pagkakamali, ngunit ang totoong halaga ay nakasalalay sa mga leksyon na ating natutunan mula sa mga ito. Kapag may desisyon na dapat gawin, lagi kong sinasaisip ang mga pagkakataon na hindi ko nakilala o hindi ko sinunod ang aking instinct, ang mga iyon ay nagiging paalala sa akin. Ang mga pagkatalo ay may mga kwentong nakatago, at sa mga pagkatalo, natutunan kong mas pahalagahan ang proseso kaysa sa resulta. Ipinapaalala nito na ang bawat hakbang sa paglalakbay ay mahalaga, at ang tamang desisyon ay hindi lamang tungkol sa tamang sagot kundi pati na rin kung paano natin natutunan ang mga aral sa bawat hakbang. Ang mga motto sa buhay ay tila hindi lamang nagiging gabay kundi mga liwanag sa ating paglalakbay.

Sa bawat kasabihan tungkol sa kalikasan na marinig natin, parang natatanggap natin ang isang mahalagang aral na madaling maiuugnay sa mga bata. Sinasalamin nito ang kanilang pag-usisa at kuryusidad sa paligid. Halimbawa, ang mga kasabihang tulad ng 'Ang kalikasan ay guro' ay nagtuturo sa kanila ng mga pundamental na kaalaman tungkol sa pagkakaugnay ng lahat ng bagay sa mundo. Sa pagtuturo na ito, nabibigyan natin sila ng pagkakataon na tutukan ang kanilang mga natural na kapaligiran at maunawaan ang mga koneksyon—hindi lamang sa mga hayop at halaman kundi pati na rin sa kanilang sarili bilang bahagi ng mas malaking sistema. Dagdag dito, nagiging inspirasyon ang mga ganitong kasabihan upang hikayatin ang mga kabataan na maging responsableng tagapangalaga ng kalikasan. Kapag alam nila na ang kanilang mga aksyon ay may epekto, mas nagiging sensitibo sila sa mga isyung pangkalikasan. Hindi lamang ito nakabuo ng mas malalim na pag-unawa pero nagdudulot din ng pakiramdam ng pananampalataya at pagtutulungan sa mga pondo ng kanilang mga desisyon—napakagandang epekto 'di ba?

Isang napakapayak pero makabuluhang tanong ang ‘Bakit mahalaga ang mga dasal sa mga tribo at kultura?’ Ang mga dasal ay hindi lang simpleng salita na binibigkas; sila ay may malalim na koneksyon sa espiritu ng isang komunidad. Sa mga tribo, ang mga dasal ay nagsisilbing paraan ng pag-uugnay sa mga ninuno at sa mga espiritu ng kalikasan. Halimbawa, sa mga katutubong tribo, madalas silang nagdarasal bago ang mga seremonya upang humingi ng gabay o proteksyon. Sa bawat pagsasagawa ng dasal, naiipon ang kanilang mga tradisyon at naging mas matatag pa ang kanilang ugnayan sa kanilang paniniwala. Hindi maikakaila na ang mga dasal ay nagbibigay ng pakiramdam ng pagkakaisa. Ang mga tao mula sa iba't ibang kultura ay nagtitipon-tipon upang magsama-sama sa kanilang mga panalangin, nagiging simbolo ito ng kanilang pananampalataya at pagkakaroon ng layunin. Sa mga ganitong okasyon, ang mga tao ay nagiging mas bukas sa isa't isa, nagkakaroon ng pagkakataong ipahayag ang kanilang mga saloobin at damdamin. At isang napakalaking bagay ito, lalo na sa mga panahon ng pagsubok, kung kailan ang bayanihan ay higit na kinakailangan. Minsan, may mga pagkakataong nagiging mas matibay ang mga tradisyong ito sa pamamagitan ng patuloy na pagdaan ng mga nakaraang henerasyon. Ang mga dasal ay nagiging tradisyonal na bahagi ng kanilang kultura, na pinaaabot mula sa isang henerasyon patungo sa susunod. Kaya, sa bawat sipol ng hangin o pagtagilid ng alon, nariyan ang mga panalangin - mga boses na nagbubuklod. At sa huli, ang mga salitang ito ay hindi lamang nagsisilbing awitin ng pag-asa kundi pati na rin ng buhay na kasaysayan ng mga tribo at kultura. Ang pagsasagawa ng dasal ay isang napakalalim na karanasan, lalo na para sa mga tao na kasangkot sa mga seremonyang ito. Isang pagkakataon ito upang mas mailapit ang kanilang puso sa mga tunay na layunin ng buhay. Kasama ko ang aking mga kaibigan minsan sa mga ganitong ritwal, at ang pakiramdam na naglilikha ka ng kasaysayan sa bawat pagdadasal ay talagang hindi matutumbasan. Ang mga dasal at ritwal na ito ay nagbibigay sa akin ng inspirasyon na magpatuloy sa aking sariling mga paniniwala at tradisyon. Kaya, sa huli, ang halaga ng mga dasal sa mga tribo at kultura ay hindi lamang sa mga salitang binibitawan kundi sa diwa ng pagkakaisa, pag-asa, at pagpapahayag ng mga nakakaengganyang karanasan. Ang mga salitang iyon ay parang mga sinag ng araw na nagdadala ng init at liwanag sa puso ng bawat indibidwal, kaya mas lalo itong nagpapalalim sa kanilang kultura.

Sa bawat umaga, may nakikislap sa isip ko na tila nagbibigay ng sigla para sa buong araw. Ang mga dasal na dapat ipanalangin araw-araw ay hindi lamang tungkol sa paghingi ng tulong o pagpapala; ito rin ay tungkol sa pagpapahayag ng pasasalamat. Isang magandang simula ay ang panalangin ng pasasalamat. Tanungin ang sarili, anong mga bagay ang dapat ipagpasalamat? Minsan ito'y ang simpleng pagkakaroon ng araw na puno ng pagkakataon, o mga tao sa ating paligid na nagmamahal at sumusuporta. Sa mga oras na ako'y nalulumbay, ang dasal ng gabay ay tila isang ilaw na naglalarawan ng tamang landas. Humiling ng karunungan upang makayanan ang mga pagsubok at mabigyan ng tamang desisyon sa bawat hakbang na tatahakin. Bukod dito, ang mga panalangin para sa iba ay mahalaga rin. Ipinapanalangin ko hindi lamang ang aking mga kaibigan at pamilya kundi pati na rin ang mga taong hindi ko alam; mga taong nasa gitna ng hirap at pagsubok. Sa madaling salita, ang araw-araw na dasal ay isang pagkakataon para sa pakikipag-ugnayan sa Diyos, hindi lamang upang humingi kundi upang makipagpasalamat, mangako, at ipanalangin ang kapakanan ng iba. Ang mga ito ay nagiging gabay hindi lamang sa aking espirituwal na paglalakbay kundi pati na rin sa pang-araw-araw na buhay na puno ng mga hamon at pagkakataon. Talaga namang makabuluhan ang bawat dasal; sila ang nagiging pundasyon ng ating pananampalataya at lakas sa bawat pagsubok. Ang simpleng gawing ito ay nagbibigay sa akin ng inspirasyon na patuloy akong lumaban sa bawat laban ng buhay.

Ang araw ng mga patay ay punung-puno ng mga emosyon at pagmamalasakit, isang tradisyon na hindi lamang nagdudulot ng alaala kundi nag-uugnay din sa atin sa ating mga ninuno. Isipin ang isang masayang pagsasama-sama ng pamilya sa harap ng isang altar na puno ng mga bulaklak, pagkain, at iba't ibang simbolo ng mga paboritong bagay ng mga pumanaw na mahal sa buhay. Sa ganoong pagkakataon, ang mga kwento ng kanilang buhay ay muling nabubuhay, at ang mga tao ay nagkakaroon ng pagkakataong ilahad ang mga alaala at pagdiriwang ng kanilang mga kontribusyon sa ating paglalakbay. Ang ganitong mga okasyon ay nagtuturo sa atin ng kahalagahan ng pagbabalik-tanaw sa ating nakaraan, lalo na ang mga aral na maaaring mawala kung wala ang mga alaala ng ating mga mahal sa buhay. Sa ganitong mga pagdiriwang, pinapadama natin ang ating paggalang at pagmamahal sa mga pumanaw. Ang proseso ng pag-alala ay hindi lamang nakatuon sa kalungkutan, kundi pati na rin sa kasiyahan na dulot ng mga alaala. Napakaganda na makita ang mga tao na nagkukuwentuhan, nagbabahagian ng kanilang mga pinakamasayang alaala, at nagsasalo-salo sa mga paborito nilang pagkain mula sa mga yumaong mahal sa buhay. Parang ang mga patay ay buhay na buhay pa sa ating mga kwento, at sa bawat tawa at hikbi, nabubuo ang isang koneksyon hindi lamang sa ating mga alaala kundi sa ating pagkatao. Kaya maituturing itong sabayang pagdiriwang ng buhay at alaala, na nagbibigay-halaga sa ebolusyon ng ating mga pagkatao sa konteksto ng mas malawak na pamilya. Ang araw ng mga patay ay hindi lang isang araw ng pagdadalamhati. Ito ay pagkakataon upang ipakita na ang pagkakabuklod sa pamilya ay hindi nagtatapos sa pisikal na presensya ng mga yumaong mahal sa buhay. Sa pamamagitan ng mga ritwal at tradisyon na ating isinasagawa, naipapakitang ang kanilang mga alaala ay nananatili sa ating puso at isipan. Sinasalamin nito ang ating pag-unawa na kahit sila ay wala na, ang kanilang mga aral, pagmamahal, at pagkatao ay nananatiling buhay sa ating mga tahanan. Ang mga init ng yakap at mga ngiti sa mga reuni ng pamilya sa araw na ito ay nagpapahiwatig ng ating pag-asa at pagmamahalan, na nagiging sandalan sa pagdadalamhati, at gumagabay sa atin sa ating pang-araw-araw na buhay. Dahil dito, ang araw ng mga patay ay tila isang paalala ng kahalagahan ng mga alaala. Habang tinatangkilik natin ang mga tradisyon sa mga okasyong ito, patuloy tayong nagiging mas malapit sa ating mga mahal sa buhay, ang mga pumanaw ay patuloy na nagbibigay ng inspirasyon sa ating araw-araw na paglalakbay. Kaya naman, sa tuwing sasapit ang araw na ito, dala ko ang pag-asa na ang mga alaala ay nagbibigay lakas hindi lamang sa akin kundi sa lahat ng nakakilala at nagmahal sa kanila. Napakaganda ng kasanayang ito sa mga nagsusulong ng pagkakaisa at pag-ibig sa loob ng ating mga komunidad.

Kakaibang mundo ang binubuksan ng fanfiction para sa mga tagahanga, tila isang portal na nag-aanyaya sa atin na pumasok at tuklasin ang mga posibilidad na hindi natin maiisip. Sa mga kwento, nakikita natin ang ating mga paboritong tauhan na nagtatangkang abutin ang kanilang mga pangarap, at imposibleng hindi tayo madala sa kanilang paglalakbay. Halimbawa, sa mga kwento ng 'Naruto', magkakaroon tayo ng iba't ibang bersyon kung paano magiging Hokage si Naruto – ang pagkakaroon ng laban, sakripisyo, at pagkakaibigan. Nakakamangha dahil sa bawat kwento, para tayong bumabalik sa ating mga pangarap na nag-aaplay ng mga katulad na tema: dedikasyon, pakikibaka, at pag-asa. Ang nakakaengganyo sa fanfiction ay ang posibilidad ng pagbabago sa isang kwento. Ang mga manunulat ng fanfic ay maaring ipahayag ang kanilang sariling mga iniisip at sadyang palitan ang mga nakagawiang storyline. Ganito, hindi lamang tayo nakakaranas ng kwento ng ibang tao kundi nagiging inspirasyon din ito sa atin upang mas igiit ang ating sariling estratehiya sa buhay. Tulad ng pagbuo ng mga bagong kwento, tayo rin ay may kakayahan na muling pag-isipan at iayos ang ating mga layunin sa buhay, batay sa mga aral na ating nahakuha mula sa mga tauhang taglay ang tapang at determinasyon. Natuklasan ko na ang pakikilahok sa mga komunidad ng fanfiction ay nagpapalawak din sa ating pananaw. Magiging bahagi ka ng isang grupong sabik na nakikinig, bumubuo, at nagbabahagi ng mga ideya. Ang ganitong pag-uusap, na tumatalakay sa mga pangarap at mga kwentong puno ng inspirasyon, ay tunay na nagbibigay ng lakas sa ating mga sarili. Di ba’t nakakabighani na sa kabila ng mga hamon ng buhay, may mga kwentong nag-aanyaya sa ating mamuhay nang may pag-asa? Ang fanfiction ay higit pa sa pahina at salita; ito ay daluyan ng pagkamalikhain, isang lugar kung saan ang mga pangarap ay itinataas at binibigyang-diin. Ang ganitong ugnayan at debosyon ay napakahalagang bahagi sa pagbuo ng mga pangarap kung isasaalang-alang natin ang ating mga idolo. Habang nagbabasa ako ng mga kwento, parang saya sa puso ko ang nag-aalab sa mga pangarap na dati'y tila kaya lamang sa mga pahina ng libro. Sa madaling salita, ang mga kwentong lumalabas mula sa ating imahinasyon ay nagbibigay inspirasyon sa ating mga pangarap, nag-aanyaya sa atin na tuklasin at yakapin ang ating mga sariling kwento sa tunay na buhay.

Nagsimula ako sa paggawa ng sarili kong mga dasal sa isang panahon na ako ay naguguluhan at kailangang muling ipaalala sa aking sarili ang mga bagay na mahalaga sa akin. Iniisip ko ang mga personal na layunin at kung ano ang gusto kong makamit. Sa bawat dasal, sinisimulan ko ito sa isang pasasalamat, binibigyang-diin ang mga biyayang natamo ko sa aking buhay. Halimbawa, maaaring magsimula ako sa, 'Salamat sa mga pagkakataong binigay Mo sa akin.' Pagkatapos, nagiging kongkreto ako sa mga layunin; bumubuo ako ng mga tiyak na pahayag. Isang halimbawa ay, 'Nawa'y bigyan Mo ako ng lakas at kapanatagan na ipursige ang aking pag-aaral.' Ang simpleng pagsulat at pagbulong ng mga ito sa akin ay nagbibigay ng kalinawan at focus, talagang nakakatulong upang maging mas positibo at determinado sa aking mga hakbang. Kadalasan, ginagamit ko ang mga simbolismo na mahalaga sa akin, tulad ng mga kulay o mga bagay na nakikita sa paligid. Sa proseso, nadidinig ko kung paano ang mga salitang iyon ay lumalabas mula sa aking puso, nagiging mas makabuluhan sila. Isang magandang halimbawa ay ang pagkakaroon ng isang talinghaga sa isip na kumakatawan sa aking paglalakbay, maaaring isang ibon na lumilipad patungo sa unahan, simbolo ng akin talino at lakas. Napansin ko rin na ang regular na pagsasanay na ito ay nagbigay sa akin ng oras para sa pagmumuni-muni at pagsusuri. Tulad ng mga yoga o meditasyon, ang pagsasanay ng pasasalamat at mga layunin ay tumutulong sa akin na maging mas fokuso sa mga hamon sa buhay at nagpapabata sa aking pananaw. Nakakatuwang isipin na dahil sa simpleng proseso ng paglikha ng sarili kong mga dasal, natutunan ko rin ang halaga ng disiplina at pasensya, na magandang kasanayang magagamit sa halos lahat ng aspeto ng aking buhay. Nagbibigay ito sa akin ng gabay at nagsisilbing mapa habang ako ay naglalakbay.

Isa sa mga bagay na nananatili sa akin pagkatapos kong makabasa ng mga nobela ay ang malawak na epekto ng mga kwento sa ating pananaw sa buhay. Halimbawa, sa tuwing nagbabasa ako ng 'Norwegian Wood' ni Haruki Murakami, nakakaramdam ako ng isang mas malalim na koneksyon sa mga tema ng pag-ibig, pagkawala, at pagkakaroon ng tiwala sa sarili. Ang mga karakter na pinagdadaanan ang kanilang mga personal na laban ay talagang nagiging salamin ng ating mga sariling karanasan, na nagbibigay-daan sa atin na mas maintindihan ang ating mga damdamin at ang mga pasakit ng ibang tao. Malalim ang sinasabi ng mga nobela na ito tungkol sa mga paglalakbay natin sa buhay; maaaring ito ay nagbibigay ng inspirasyon o kahit payo kung paano haharapin ang mga hamon. Sa bawat pahina, tila isinasalaysay ang ilang bahagi ng ating buhay — maging pati mga sakit o ligaya. Hindi lamang tayo mga tagapanood, kundi parte tayo ng kwento, at ang mga mensaheng dala nito ay nagsisilbing gabay sa ating araw-araw na paggawa ng desisyon. Isang halimbawa ay ang mga nobela na pumapakita ng mga isyung panlipunan, gaya ng 'The Kite Runner' ni Khaled Hosseini. Dito, natutunan ng mga mambabasa ang halaga ng pagkakaibigan, pagkakaiba-iba, at ang kabutihan sa kabila ng hirap at pagsubok. Ang mga kwentong ito ay nagiging tulay sa ating empatiya at pag-unawa sa iba, na bumubuo sa ating pananaw na ang mundo ay mas malawak kaysa sa ating mga karanasan. Sa madaling salita, ang mga dulot ng nobela ay hindi lamang entertainment; nagiging mga aral sila na nag-aanyong at nagsasalamin sa ating human experience. Habang nilalakbay ko ang bawat kwento, nasalang ang aking isipan sa mga posibilidad at nagtuturo sa akin kung paano magiging mas mabuting tao.

Sa aking pagninilay-nilay, madalas akong nahuhuli ng mga maliliit na bagay na nagiging dahilan upang magpasalamat. Isang magandang araw, habang naglalakad ako sa parke, tumambad sa akin ang isang makulay na bulaklak na tila naglalakbay mula sa isang panaginip. Ang mga simpleng bagay gaya ng mga ito ay nagbibigay sa akin ng inspirasyon at nagsisilbing paalala ng mga biyayang natamo ko sa buhay. Sa bawat umaga, nagdarasal ako hindi lamang para sa mga malalaking pangarap kundi para sa mga simpleng sandali na puno ng ligaya, kakayahang magbigay ng ngiti sa ibang tao, at pagkakataon na makapagpahinga. Ang bawat patak ng ulan o siklab ng araw ay mga pahayag ng pagpapahalaga sa akin, kaya't labis kong pinasasalamatan ang buhay sa bawat araw na lumilipas. Kadalasan sa mga pinagdaanan kong pagsubok, napagtanto ko ang halaga ng mga kaibigan at pamilya. Bawat sandali ng suporta mula sa kanila ay isang biyaya na walang kapantay. Kaya naman sa aking mga dasal, kasama ko silang binibigyang-diin at pinararangalan, dahil sa kanilang mga pagsisikap na makasama ako sa aking paglalakbay. Ang pagmamahal at pagkakaibigan na dulot nila ay naging inspirasyon ko upang ipagpatuloy ang mga pangarap at maging mas mabuting tao. Madalas kong sinasabi, hindi lang ako nagdarasal para sa aking sariling tagumpay ngunit para din sa kanilang kaligayahan at patuloy na pag-unlad. Isipin mo, ano ang buhay kung hindi natin napapansin ang mga biyayang dumarating araw-araw? Sa mga pagkakataong may mga pagsubok tayo, may isa o dalawang tao tayong nakaabot ng kamay upang tulungan tayo. Sa mga ganitong pagkakataon, nagiging mas makahulugan ang ating mga dasal sa pasasalamat. Ipinapanalangin kong bawat tao ay makilala ang mga ito, upang hindi lang tayo mabuhay sa mga pangarap, kundi magpasalamat din sa mga bagay na tila pangkaraniwan ngunit sa katunayan ay mga kayamanan. Ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa materyal, kundi sa mga ugnayang nabuo at sa mabubuting alaala.