Sino Ang Sumulat Ng Nobelang May Temang Panget?

Nakakaintriga yang tanong mo — pag-usapan natin ang klasikong nobelang talagang umiikot sa ideya ng ‘panget’. Ang akdang tumatak sa isip ko rito ay ang 'Notre-Dame de Paris', na mas kilala sa Ingles bilang 'The Hunchback of Notre-Dame', na isinulat ni Victor Hugo at inilathala noong 1831. Para sa akin bilang mambabasa na madalas humuhugot ng damdamin mula sa matatandang nobela, napaka-matapang ng paraan ni Hugo sa paglalarawan kay Quasimodo: hindi lang siya pisikal na kakaiba kundi siya rin ang salamin ng lipunang mabilis manghusga sa naging itsura. Hindi ito simpleng kuwento tungkol sa isang “panget” na tauhan—ito ay isang matalim na komentaryo sa kung paano tinitingnan at pinaparusahan ng komunidad ang iba.

Habang binabasa ko ang nobela, napansin ko kung paano ginagamit ni Hugo ang arkitektura, relihiyon, at politika bilang backdrop para palawakin ang tema ng pangungutya at pagkamali ng pagpapakahulugan sa kagandahan. Si Esmeralda, na itinuturing na maganda ng karamihan, ay may sariling trahedya, samantalang si Quasimodo, na agad dinadawit bilang “panget”, ay nagpapakita ng isang napakalalim na kakayahang magmahal at magtaksil para sa kabutihan. Nakakatawa at nakakalungkot sabay — dahil sa totoo lang, ang “panget” dito ay hindi lang pisikal; ito ay panget na gawa ng pag-uugali ng tao: panlilibak, pananakot, at pag-iinsulto. Bilang mambabasa, naiiyak ako sa mga eksenang iyon at napupuno ng galit dahil nakita ko kung paano napapabayang masaktan ang inosenteng puso dahil lamang sa itsura.

Sumasapit ako sa huli na hindi lang si Hugo ang nagtuturo sa atin ng leksyon tungkol sa pagkiling ng lipunan; pinapaalala rin niya na ang tunay na kagandahan ay madalas na nagtatago sa hindi inaasahang anyo. Minsan kapag nanonood ako ng iba't ibang adaptasyon—mula pelikula hanggang musical—naiisip ko na importante pa ring balikan ang orihinal na teksto para maramdaman ang lalim ng mensahe. Sa sobrang dami ng modernong impluwensya na nagtutulak sa atin na i-prioritize ang panlabas na anyo, nakakapukaw balikan ang ganitong klasikal na nobela bilang paalala: ang pagiging “panget” ng isang tao ay madalas bunga ng paningin ng iba, hindi ng tunay na pagkatao niya. Sa totoo lang, bawat pagbabalik ko sa kwento ni Quasimodo ay parang paglalakad sa isang lumang simbahan—malamig, malawak, at puno ng mga tinig na nagmamasid.

Bawat beses na binabalikan ko ang temang 'panget' sa panitikan, palagi kong naiisip ang 'Frankenstein' ni Mary Shelley. Nilikha noong 1818, ang nobela ay hindi lang tungkol sa isang nilalang na sinasabing nakakatakot o panget dahil sa kanyang anyo; ito ay tungkol sa kung paano hinuhusgahan ng tao ang hindi niya maintindihan. Sa tono ko na medyo matanda at mapanuri ngayon, ramdam ko ang kalungkutan ng nilalang na lumikha—hindi lang siya biktima ng kanyang hitsura kundi ng pagkakatangay ng kanyang mga tagalikha at ng lipunang matapang humusga.

Personal, natutunan ko rito na ang “panget” ay maaaring maging sandata ng lipunan para itaboy ang mga taong naiiba, at madalas itong nagiging dahilan para sa paghihiwalay at karahasan. Kapag binabasa ko ang eksena kung saan iniiwasan at kinakatakutan ang nilalang, lagi akong naaantig—hindi dahil sa hitsura niya, kundi dahil sa reaksyon ng mga tao sa paligid niya. Sa simpler terms, ang akda ni Shelley ay isang paalala na ang totoong pagkasira ay nagmumula sa pagkakait ng pagmamahal at pagkakaunawa, hindi sa kung ano ang nakikita ng mata.