Prologue

​Sabi nila, libre lang naman ang mangarap, kaya nilubos-lubos ko na. Sa lawak ng palayan namin sa San Isidro, wala akong ibang ginawa kundi ang tumingala sa langit at isipin na balang araw, hindi na putik ang aapakan ko kundi mamahaling tiles ng isang mansion. At siyempre, sa mansion na 'yon, hindi lang ako basta nakatira—asawa ko ang pinakagwapong bilyonaryo sa balat ng lupa.

​Si Jaxon Knight Silverio.

​"Kiket! Ano na naman 'yang nginingiti-ngiti mo d’yan? Akala mo ba matatapos 'yang pag-aani mo kung puro ka pagpapantasya kay Jaxon?" sigaw ni Aling Myrna, ang nanay kong walang ibang alam kundi basagin ang trip ko.

​"Nay naman! Inspired lang ako. Malay mo, pagpunta ko sa Maynila next week para mag-apply na secretary, magkabanggaan kami sa elevator, tapos mahuhulog ang mga papeles ko, magdidikit ang mga balat namin, at boom! True love!" Todo-ngiti kong sagot habang pinapahiran ang pawis sa noo ko gamit ang dulo ng sando ko.

​"Hay naku, Marikit. Ang layo ng agwat niyo. Langit siya, lupa tayo. Sa totoo lang, baka putik ka pa nga, eh. Mag-ayos ka muna ng itsura bago ka mangarap ng bilyonaryo," biro ni Nanay bago ako tinalikuran.

​Napanguso ako. Alam ko naman 'yon. Sino ba naman ako? Isang hamak na "Kiket" lang mula sa probinsya. Pero hindi nila alam, matagal ko nang pinaghahandaan ang pagkikita namin ni Jaxon. Kabisado ko ang schedule niya, ang paborito niyang kape, at kung saang building siya nagtatrabaho.

​Fast forward sa isang linggo...

​Nandito na ako sa tapat ng Silverio Towers sa Makati. Naka-bestida ako ng kulay pink na may mabulaklak na design—yung pinakamaganda kong damit. Bitbit ko ang bio-data kong medyo nayupi dahil sa siksikan sa bus.

​Saktong pagpasok ko sa lobby, huminto ang mundo ko.

​Bumukas ang elevator at lumabas ang isang lalaking akala mo ay model ng mamahaling pabango. Naka-black suit siya, maayos ang pagkaka-brush up ng buhok, at ang mga mata niya... parang nanunuri ng kaluluwa.

​Siya na 'yon. Ang lalaking nasa poster sa kuwarto ko. Ang lalaking pinapantasya ko gabi-gabi.

​Pero bago pa ako makapag-react, nabunggo ako ng isang lalaking nagmamadali. Nawalan ako ng balanse. Ang ending? Sumubsob ako sa mismong paanan ni Jaxon Knight Silverio.

​Katahimikan. Lahat ng security guard at empleyado, napatingin sa akin.

​Dahan-dahan akong tumingala. Ang gwapo niya sa malapitan, pero ang sama ng tingin niya sa akin. Parang nakakita siya ng dumi sa sapatos niya.

​"What the hell are you doing on the floor?" malamig at malalim na boses na tanong niya.

​Napalunok ako. "A-ano... Ser Jaxon... Kiket po. Marikit Tolentino. 'Yung magiging asawa niyo po."

​Nangunot ang noo niya. Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa na parang diring-diri.

​"Are you insane? Security, get this woman out of my building. She’s delusional," utos niya bago ako nilampasan na parang hangin lang.

​Doon ko narealize... ang hirap pala talagang abutin ng langit. Pero hindi ako si Kiket para lang sumuko agad. Kung kailangang magpaka-baliw ako para mapansin niya, gagawin ko.

​Dahil ang pantasya kong bilyonaryo? Sisiguraduhin kong magiging realidad ko rin.