Sinu-Sino Ang Pinatay Ng Volturi Aro Sa Nobela?

Sa madaliang tingin, mahirap magbigay ng eksaktong pangalan ng mga taong personal na pinatay ni Aro sa mga nobela ni Stephenie Meyer. Ang Volturi ay kilala bilang nagpapatupad ng batas ng vampire at marami sa kanilang mga krimen o pagpatay ay ipinapakita bilang gawa ng buong samahan o bahagi ng lumang kasaysayan, hindi palaging bilang direct on-page action ni Aro mismo.

Ako mismo ay napansin na mas maraming iniuulat na pagpatay ang konektado sa Volturi bilang institusyon kaysa sa personal na mga killings ni Aro sa mismong kuwento. Mas madalas siyang inilalarawan bilang manipulative at stratehiko — kinukuha ang mga talent at sinasakal ang mga banta — kaysa isang basic na mamamatay-tao na gumagawa ng marahas na aksyon nang mag-isa. Kaya kung ang hinahanap ay literal na listahan ng mga taong pinatay ni Aro sa loob ng mga nobela, ang pinaka-tapat na sagot ay: walang malinaw na tala ng maraming on-page kills na inako ni Aro nang solo; ang karamihan ng mga pagpatay ay nakatali sa Volturi bilang isang grupo o sa mga nakalipas na insidente na binanggit sa kasaysayan ng mundo ng mga vampire. Natatandaan ko pa rin ang pakiramdam ng tensyon tuwing siya'y lumalapit sa eksena — sapat na iyon para mapanatili siyang isa sa pinaka-nakakaalarmang karakter sa serye.

Habang binabasa ko ang serye at nagkukuwento sa mga kaibigan tungkol kay Aro, lagi kong sinasabi na hindi siya ang tipong villain na laging naglalakad na may hawak na itak at may listahan ng mga target. Sa mga nobelang mula sa 'Twilight' hanggang 'Breaking Dawn', ang papel ni Aro ay mas taktikal at madaling makamtan: pinipili niya ang mga biktima base sa kanilang potensyal na halaga sa Volturi at sa kanyang sariling koleksyon ng 'talent'.

Hindi ipinakita sa mga libro na siya ay personal na pumatay ng maraming kilalang karakter sa core cast; imbis, siya ang nasa likod ng mga desisyon — at ang mga namatay dahil sa Volturi ay madalas bahagi ng mas malawak na kasaysayan o kinahinatnan ng kanilang politika. Ito ang dahilan kung bakit maraming fans naaksyon: mas nakakaramdam ka ng takot sa isang villain na hindi laging dumadapa sa eksena para magbuhat ng baril, kundi ang may kapangyarihan na mag-utos at mag-manipula hanggang magdulot ng pagkawasak.

Sa simpleng salita, kapag may naririnig kang listahan ng mga pinatay ni Aro mula sa nobela, kadalasan iyon ay pag-uusap tungkol sa mga biktima ng Volturi bilang institusyon, o mga pangalan na nabanggit sa kasaysayan, hindi isang malinaw na on-page kill-by-Aro na nag-iisa. Ang nakakatakot sa kanya para sa akin ay hindi lang kung sino ang namatay, kundi kung paano niya ginagamit ang sarili niyang personalidad at kapangyarihan upang gawing estratehiya ang kamatayan ng iba.

Nakita ko agad na marami sa mga nagtatagong karahasan ng Volturi — lalo na kung si Aro ang sangkot — ay ipinapakita sa kasaysayan at sa mga pag-uusap, hindi palaging sa mismong eksena. Sa mga nobela ni Stephenie Meyer, partikular sa 'Breaking Dawn' at sa mga naunang libro ng serye na kilala bilang 'Twilight' saga, hindi malinaw na may mga pangunahing tauhan na tahasang pinatay ni Aro nang on-page. Mas madalas na siya ang nag-uutos o ang utak sa likod ng pagparusa; ginagamit niya ang kanyang kakayahang basahin at manipulahin ang isip para kumuha ng impormasyon o patahimikin ang mga banta sa Volturi.

Ang impression ko habang binabasa ay na si Aro ay sinasabing responsable sa maraming pagpatay sa kasaysayan ng vampire society — mga traidor, taksil, o mga umiikot na banta — ngunit ang mga ito ay kadalasang binabanggit na bahagi ng lore at hindi laging detalyado. May mga eksena na ipinapakita ang brutalidad ng Volturi bilang institusyon: sila ang nagpapatupad ng batas, kaya kapag may namatay ay madalas na inilalapat ang parusa sa ilalim ng kanilang pangalan. Kaya kung ang tanong ay tungkol sa isang malinaw na listahan ng personal na pinatay ni Aro sa mismong nobela, mahirap magbigay ng tiyak na pangalan dahil ang karamihan ng pagpatay ay ipinapakita bilang gawa ng Volturi bilang grupo o nasa backstory na hindi sinasabing personal niyang ginawa on-screen.

Sa wakas, bilang mambabasa, mas nakakapangilabot para sa akin hindi ang dami ng pinatay kundi ang paraan ng pag-iisip ni Aro — hindi niya kailangang magpatay na may dugo sa kamay upang maging mapanganib; ang kanyang interes ay ang pagkontrol at pagkuha ng mga kapangyarihan, at madalas iyon ang siyang nagreresulta sa kamatayan ng iba. Tapos na ang aking original na pagbabasa nang may magaspang na impresyon na siya ang uri ng karakter na tahimik na pumapatay sa likod ng tabing, at iyon ang nag-iwan sa akin ng kilabot hanggang ngayon.