Affair รักเล่นกล ถูกดัดแปลงเป็นซีรีส์เรื่องใดบ้าง

หัวใจของนิยายรักจีนโบราณมักถูกถ่ายทอดบนหน้าจอด้วยความอลังการและดนตรีประกอบที่ติดหู ฉันหลงรักการที่นิยายอย่าง 'สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่' ถูกนำมาทำเป็นซีรีส์เพราะมันจับเสน่ห์ของความรักข้ามชาติและการเสียสละได้ชัดเจน การปะทะของโลกเซียนและมนุษย์ถูกถ่ายทอดผ่านภาพสีชมพูของสวนท้อและการดีไซน์เครื่องแต่งกายที่ละเอียดจนรู้สึกว่าทุกเฟรมเป็นโปสการ์ด ฉากที่ทำให้คนพูดถึงกันยาวคือช่วงย้อนอดีตและการพบกันครั้งแรกที่มีบรรยากาศทั้งโศกและหวาน ซึ่งการแสดงเคมีระหว่างพระนางในเวอร์ชันซีรีส์ช่วยให้บทบนหน้ากระดาษมีชีวิตขึ้นมาได้จริง ๆ นอกจากนั้นยังมีงานอย่าง '香蜜沉沉烬如霜' ที่ใช้โทนสีและดนตรีสร้างความรู้สึกโรแมนติกปนเศร้าได้เยี่ยม โดยฉากที่ตัวละครต้องตัดสินใจระหว่างหน้าที่กับความรักทำให้คนดูอินและคุยกันไม่หยุด มุมมองของฉันคือการดัดแปลงที่ดีไม่ได้หมายความว่าจะต้องยึดตัวหนังสือเป๊ะ ๆ เสมอไป แต่ต้องรักษาแก่นอารมณ์ของเรื่องไว้ให้ได้ เมื่อบทประพันธ์มีชั้นเชิงเรื่องความรักและชะตากรรม ผู้สร้างที่เข้าใจหัวใจของงานนั้นจะสามารถแปลงความซับซ้อนเป็นภาพที่จับใจผู้ชม ทำให้หลายคนกลายเป็นแฟนตัวยงและกลับไปอ่านต้นฉบับซ้ำ ๆ ด้วยความชื่นชม

ในมุมมองของผม เรื่องที่ชื่อว่า 'รักเล่นกล' ถ้าแปลตามตัวก็คือรักที่เป็นการเล่นกลหรือเกมทางใจ ซึ่งผมไม่ค่อยเห็นว่ามีผลงานชื่อเดียวกันถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์โดยตรง แต่แนวคิดนี้ถูกหยิบไปดัดแปลงบ่อยมากในผลงานคลาสสิกระดับโลกที่เล่าเรื่องความรักเป็นเกมของอำนาจและการชิงไหวชิงพริบ ตัวอย่างที่ชัดเจนคือวรรณกรรมเก่าแก่ที่กลายเป็นหนังหลายเวอร์ชันอย่าง 'Les Liaisons Dangereuses' ที่ถูกนำไปทำทั้งฝรั่งเศสและฮอลลีวูดในรูปแบบที่ต่างกัน และเวอร์ชันฉบับร่วมสมัยอย่าง 'Cruel Intentions' ที่ยกฉากการหลอกลวงสู่โรงเรียนมัธยมอเมริกัน ทำให้เห็นว่าธีมรักแบบเล่นกลมีความยืดหยุ่นสูงและดึงดูดผู้ชมได้ทั้งในรูปแบบละครเวที ภาพยนตร์ และทีวีซีรีส์ ผมมักนึกถึงการดัดแปลงที่ไม่ได้ยึดติดกับชื่อเรื่องเดิมแต่ยังคงแก่นของการเล่นเกมหัวใจไว้—การทำให้ตัวละครเป็นคนดึงเชือกและหักหลังกันในทางอารมณ์ หนังและซีรีส์เหล่านี้มักใช้โครงเรื่องที่ซับซ้อน มีตัวละครที่ไม่ได้เป็นคนดีสุดขั้ว และจบแบบเปิดให้คนดูคิดต่อ การดูงานประเภทนี้ทำให้ผมตื่นเต้น เพราะมันเขย่าสมองเหมือนเล่นเกมปริศนา และบ่อยครั้งก็ทิ้งความระทมใจที่ยาวนานไว้กับคนดูได้ดี

เราโตมาในครอบครัวที่ชอบละครพื้นบ้านและหนังคลาสสิค จึงเห็นวรรณคดี 'อิเหนา' ถูกนำไปดัดแปลงหลากหลายรูปแบบทั้งบนจอใหญ่และจอเล็ก การดัดแปลงเป็นภาพยนตร์มีมาช้านาน โดยมักใช้ชื่อตรง ๆ ว่า 'อิเหนา' ในหลายฉบับ แต่ละฉบับมีการตีความต่างกัน บางเวอร์ชันเน้นฉากเต้นรำและเครื่องแต่งกายแบบโขน ทำให้ฉากรักและการแย่งชิงอำนาจดูอลังการ ในขณะที่บางเวอร์ชันเลือกเล่าโฟกัสความสัมพันธ์เชิงจิตวิทยาของตัวละครมากขึ้น จนกลายเป็นดราม่าหนังพูดที่ผู้ชมยุคหลังยังพูดถึงได้ สมัยที่ยังเป็นเด็กผู้ใหญ่ในบ้านเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ว่ามีละครโทรทัศน์ยาว ๆ ที่สร้างจากเรื่องนี้เช่นกัน ซึ่งมักขยายพล็อตและเพิ่มตัวละครลูก ๆ เพื่อให้เหมาะกับซีรีส์หลายตอน การเล่าแบบทีวีช่วยให้ฉากการเมืองในราชสำนักหรือความขัดแย้งระหว่างเมืองต่าง ๆ ถูกถ่ายทอดละเอียดขึ้น ทำให้ผู้ชมเข้าใจบริบทสังคมและค่านิยมที่ซ่อนอยู่ในเรื่องได้ชัดกว่าแค่ดูเวทีเดียว นอกจากทีวีแล้ว ละครเวทีร่วมสมัยและการฟื้นฟูการแสดงโขนก็นับเป็นการดัดแปลงที่รักษาเสน่ห์ดั้งเดิมของ 'อิเหนา' ไว้ได้อย่างงดงาม ท้ายที่สุด ความหลากหลายของงานดัดแปลงทำให้ฉันเห็นว่า 'อิเหนา' ไม่ได้เป็นแค่เรื่องเก่า ๆ แต่ยังเป็นแหล่งแรงบันดาลใจสำหรับผู้สร้างในยุคต่าง ๆ ไม่ว่าจะชอบฉบับไหนก็จะเห็นรายละเอียดใหม่ ๆ ที่เติมเข้าไป และนั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้เรื่องนี้ยังมีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้

แนะนำเลยว่าเริ่มจากงานที่เขียนตัวละครแบบมีมิติสูงก่อนจะดีที่สุด เพราะเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์แบบ 'affair' มักไม่ใช่แค่ฉากหวือหวา แต่เป็นการเปิดเผยด้านมืด ความเปราะบาง และการตัดสินใจที่ทำร้ายทั้งคนรักและตัวเอง ฉันชอบแนะนำ 'All the Young Dudes' ให้กับคนที่อยากอ่านฟิคที่มีพล็อตความสัมพันธ์ซับซ้อน แม้มันจะไม่ใช่ฟิคเรื่องที่อาศัยเรื่องนอกใจเป็นแกนหลัก แต่วิธีการเล่าและการขยี้จิตใจของตัวละครทำให้เข้าใจแรงจูงใจของคนที่หลงไปทำเรื่องผิดพลาดได้ดี อีกเรื่องที่ยังคงน่ารักแต่ให้ความอุ่นใจหลังจากความดาร์ก คือ 'The Shoebox Project' ซึ่งเป็นตัวอย่างว่าฟิคคุณภาพสามารถเยียวยาและเติมเต็มช่องว่างความสัมพันธ์ได้ ถ้าต้องการความตื่นเต้นแบบบริสุทธิ์ แนะนำมองหาฟิคที่ติดแท็ก 'cheating' หรือ 'love triangle' บนเว็บไซต์ที่ชุมชนจริงจังใช้กัน แล้วเลือกงานที่มีคำอธิบายชัดเจนและรีวิวดี ๆ จะช่วยลดความเสี่ยงเจอของที่โดนตัดจบประหลาด ๆ สรุปคืออ่านงานที่ให้ทั้งความเจ็บและการเยียวยา แล้วตัดสินใจด้วยหัวใจของตัวเอง

เราเคยหลงใหลในวิวัฒนาการของนิทานโบราณพวกนี้มาเป็นสิบปี จึงจำได้ชัดว่าหนึ่งในผลงานที่ถูกพูดถึงบ่อยที่สุดคือเวอร์ชันแอนิเมชันคลาสสิกของวอลต์ดิสนีย์ชื่อ 'Tortoise and the Hare' (1935) ซึ่งอยู่ในชุดสั้นสรุปนิทานและได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันสั้น เรื่องนี้จับจังหวะการเล่าแบบกว้าง ๆ แต่ยังคงคอนเซ็ปต์หลักของนิทานไว้ครบ ทั้งการประกอบมุขและการจบที่เน้นข้อคิด ทำให้หลายคนจดจำได้ทั้งภาพและเพลงประกอบ ในช่วงยุคแรกของภาพยนตร์แอนิเมชัน ยังมีการดัดแปลงนิทานอีสป์อย่างต่อเนื่องจากสตูดิโอหลายแห่ง เช่นชุดการ์ตูนสั้น 'Aesop's Fables' ของ Paul Terry ที่ผลิตตั้งแต่ทศวรรษ 1920 ซึ่งนำเรื่องสั้นๆ มาสร้างเป็นภาพเคลื่อนไหวสั้น ๆ เพื่อฉายทางโรงหนัง เวอร์ชันเหล่านี้หลายตอนหยิบเอาโครงเรื่องของกระต่ายกับเต่ามาเล่นในมุมขำขันหรือเสียดสีสังคม ทำให้เราเห็นว่าการปรับแต่งมีตั้งแต่ดั้งเดิมแบบรักษาโครงเรื่อง ไปจนถึงการตีความซ้อนด้วยมุกร่วมสมัย นอกจากแอนิเมชันสั้นแล้ว นิทานเรื่องนี้ยังถูกย้ายไปสู่รายการทีวีสำหรับเด็กและโปรเจ็กต์การศึกษา ทั้งในรูปแบบตอนสั้นของรายการการ์ตูนเชิงการสอน ที่มักใช้เวอร์ชันย่อเพื่อสอนเรื่องความพยายามและความพากเพียร และในรูปแบบละครหุ่นหรือเวทีสำหรับเยาวชนที่ขยายรายละเอียดเรื่องตัวละครเพื่อให้เด็กได้มีปฏิสัมพันธ์มากขึ้น ผลงานพวกนี้อาจไม่โด่งดังแบบชื่อภาพยนตร์คนเดียวแต่มีอิทธิพลต่อการเล่าเรื่องในโรงเรียนและห้องสมุดภาพยนตร์เด็กทั่วโลก สรุปแบบไม่เป็นทางการเลยก็คือ หากกำลังมองหาเวอร์ชันคลาสสิกให้เริ่มจาก 'Tortoise and the Hare' ของดิสนีย์ แล้วค่อยขยับไปสำรวจชุดสั้น 'Aesop's Fables' และการนำไปใช้ในรายการเด็กต่าง ๆ จะเห็นการเปลี่ยนโทนและการดัดแปลงที่หลากหลาย ทั้งแบบรักษาข้อคิดดั้งเดิมและแบบหยิบไปเล่นเป็นมุกร่วมสมัย ซึ่งแต่ละเวอร์ชันก็ให้ความเพลิดเพลินและบทเรียนที่ต่างกันไปตามยุคสมัย

ลองนึกภาพว่าฉันจมอยู่กับหน้าหนังสือของนิยายก่อน แล้วมานั่งดูซีรีส์ต่อด้วยความคาดหวังสูง — นั่นเป็นประสบการณ์ที่ทำให้เห็นความต่างระหว่างสองเวอร์ชันของ 'เกมรักกลลวง' ได้ชัดเจนสุด ๆ ในมุมมองของฉัน นิยายมักจะให้ความละเอียดลึกกว่าในเรื่องจิตใจของตัวละคร การบรรยายฉากหลัง และเส้นเรื่องย่อยที่ทำให้โลกในเรื่องดูมีน้ำหนักมากขึ้น หนังสือเล่มหนึ่งสามารถเสียเวลาอธิบายความคิดที่กระจัดกระจาย ความทรงจำเล็ก ๆ ที่เป็นเบาะแส และแรงจูงใจเบื้องหลังการกระทำได้อย่างนุ่มนวล ทำให้ผู้อ่านเข้าใจเหตุผลที่ตัวละครเลือกทำสิ่งหนึ่งสิ่งใด เช่น ความลังเลในฉากสารภาพรักหรือความเฉยชาในช่วงวิกฤต ซึ่งในซีรีส์มักถูกตัดหรือย่อเพราะข้อจำกัดของเวลา การตัดต่อและโทนดนตรีในซีรีส์สร้างอารมณ์ได้เร็วและทรงพลังมากกว่าหนังสือ ฉากสำคัญที่นิยายใช้เวลาสร้างบรรยากาศแบบค่อยเป็นค่อยไป ซีรีส์กลับเลือกใช้ภาพ ใบหน้าแสดงอารมณ์ของนักแสดง และซาวด์แทร็กที่เล่าแทนคำอธิบายนับพัน ๆ คำ ฉันชอบฉากหนึ่งในซีรีส์ที่เสียงดนตรีดันความรู้สึกขึ้นมาแบบไม่ต้องพูดเยอะ แต่ในหนังสือฉากเดียวกันกลับมีบทพูดในใจยาว ๆ ที่ทำให้เข้าใจความขัดแย้งภายในของตัวเอกมากกว่า ทั้งสองวิธีต่างมีเสน่ห์ คนดูอาจรู้สึกสะเทือนใจทันทีจากภาพ ส่วนคนอ่านจะรู้สึกลึกกว่าเพราะได้อยู่กับตัวละครนานกว่า เรื่องโครงเรื่องและจังหวะเป็นอีกจุดที่เห็นชัด นิยายมีพื้นที่ให้บทรองและฉากย่อยมากกว่า ซีรีส์มักจะยุบเหตุการณ์หรือรวบรวมเหตุผลหลายอย่างไว้ในฉากเดียว เพื่อให้เส้นเรื่องเข้มข้นขึ้นและไม่ยืดเยื้อ ฉันสังเกตว่าบทรองบางบทในหนังสือ เช่น ความสัมพันธ์กับเพื่อนหรืออดีตความลับของตัวละครรอง มักถูกตัดหรือเปลี่ยนให้กลายเป็นบทสนับสนุนสั้น ๆ ในซีรีส์ ซึ่งแม้จะทำให้เรื่องเดินเร็วขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยความสูญเสียของมิติบางอย่าง นอกจากนี้ นักแสดงแต่ละคนตีความคาแรกเตอร์ไม่เหมือนที่ฉันจินตนาการในหนังสือ บางครั้งการแสดงเติมเสน่ห์และเคมีระหว่างตัวเอกได้ดีจนฉันยอมรับการเปลี่ยนแปลง แต่บางครั้งการลดทอนมุมมองภายในก็ทำให้ตัวละครดูเรียบลง โดยสรุป ความแตกต่างระหว่างนิยายกับซีรีส์ของ 'เกมรักกลลวง' จึงไม่ใช่เรื่องดีหรือไม่ดีเสมอไป แต่เป็นการแลกกันระหว่างความลึกกับความกระชับ เสน่ห์ของนิยายอยู่ที่การลงรายละเอียดและการเข้าถึงปัจจัยภายใน ในขณะที่ซีรีส์ชนะเรื่องการถ่ายทอดอารมณ์ด้วยภาพ การแสดง และจังหวะ ฉันมักจะกลับไปอ่านบางฉากในหนังสือหลังดูซีรีส์เพื่อเติมช่องว่างที่รู้สึกอยากรู้ และนั่นเป็นความสุขเล็ก ๆ ที่ทำให้ทั้งสองเวอร์ชันคุ้มค่าที่จะติดตามในแบบของมันเอง

ในวัยเด็กฉันชอบเวอร์ชันที่เป็นการ์ตูนมากกว่าหนังคนจริง เพราะมันจับความมหัศจรรย์ของต้นถั่วยักษ์และยักษ์ได้อย่างตรงไปตรงมา จำได้ว่าฉากที่ติดตาที่สุดมาจากส่วนหนึ่งใน 'Fun and Fancy Free' ที่มีตอน 'Mickey and the Beanstalk' ซึ่งเป็นการเล่นกับโครงเรื่องของ 'แจ็คกับต้นถั่ว' ในสไตล์ดิสนีย์ ทำให้ภาพคลาสสิกของแจ็คเป็นมิตรสำหรับเด็ก ขณะที่ฉบับคนแสดงอย่าง 'Jack the Giant Killer' ของยุคคลาสสิกให้ความรู้สึกเป็นนิยายแฟนตาซีย้อนยุค มีการออกแบบยักษ์และโลกเหนือเมฆที่ค่อนข้างดิบกว่าเวอร์ชันการ์ตูน ฉันชอบสังเกตว่าแต่ละยุคจะเลือกเฟ้นองค์ประกอบของนิทานมาใช้ไม่เหมือนกัน บางเวอร์ชันเน้นฮีโร่สวมบทตลกเพื่อให้ครอบครัวดูด้วยกันได้ ขณะที่บางเรื่องพยายามเติมความมืดและอันตรายเพื่อให้รู้สึกว่ายักษ์ไม่ใช่แค่ตัวใหญ่แต่เป็นภัยคุกคามจริง ๆ การ์ตูนคลาสสิกและหนังเก่าทำให้ฉันเห็นพัฒนาการของรสนิยมคนดูตั้งแต่เด็กจนโต และนั่นแหละที่ทำให้เรื่องนี้ยังถูกหยิบมาทำซ้ำอยู่เรื่อย ๆ คืนหนึ่งที่ดูฉากต้นถั่วอีกครั้ง ความมหัศจรรย์ยังคงอยู่ในเสียงดนตรีและการออกแบบฉาก

ความสับสนระหว่างความรักกับความลวงใจเป็นหัวใจหลักที่ทำให้ซีรีส์แนวนี้โดดเด่นเสมอ ไม่ว่าจะเป็นซีรีส์ไทยอย่าง 'กลรักโรงหมอ' ที่เล่นกับความรู้สึกของผู้ชมผ่านตัวละครที่ซ่อนความจริงไว้ภายใต้หน้ากาก หรือซีรีส์เกาหลีอย่าง 'The World of the Married' ที่สะท้อนความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยการทรยศได้อย่างเจ็บปวดและสมจริง สิ่งที่ทำให้ซีรีส์แนว 'กลรักลวงใจ' น่าสนใจคือการที่มันท้าทายมุมมองของเราเกี่ยวกับความสัมพันธ์ ใน 'You' ซีรีส์อเมริกันที่ฮิตติดลมบน เราได้เห็นตัวละครหลักที่ดูเหมือนคนรักในอุดมคติแต่แท้จริงแล้วเป็นคนบ้าคลั่ง บางครั้งซีรีส์เหล่านี้ทำให้เราตั้งคำถามว่าความรักที่แท้จริงควรเป็นอย่างไร และเส้นแบ่งระหว่างความหลงใหลกับการครอบงำอยู่ตรงไหน ความแตกต่างระหว่างซีรีส์ไทยกับต่างประเทศมักอยู่ที่รายละเอียดทางวัฒนธรรม ซีรีส์ไทยอาจเน้นความสัมพันธ์ในครอบครัวและการรักษาหน้าตา ในขณะที่ซีรีส์ตะวันตกมักโฟกัสที่ปมจิตวิทยาของตัวละครแต่ละคน อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าวัฒนธรรมไหน ซีรีส์แนวนี้ก็สะท้อนความจริงบางอย่างเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์ที่เราทุกคนสัมผัสได้

ชื่อ 'เกมรัก' มักจะดึงความสนใจของฉันเพราะมันไม่ใช่ชื่อเดียวในโลกสื่อ — มีหลายผลงานที่ใช้ชื่อนี้หรือชื่อใกล้เคียง แต่ถาลงเรื่องที่ถูกดัดแปลงจากเกมจริง ๆ ฉันจะแยกให้ชัดตามเวอร์ชันที่แฟน ๆ มักพูดถึง เพื่อให้รู้ว่าภาคไหนเคยออกฉายบ้าง เริ่มจากเวอร์ชันที่คนไทยมักเจอเป็นประจำ: มีเวอร์ชันซีรีส์หลักออกเป็น 'ซีซั่น 1' ซึ่งเป็นการดัดแปลงจากเกมมือถือแนวจีบหนุ่ม/จีบสาว ตัวซีรีส์นี้ถูกตัดต่อเป็นตอนสั้น ๆ ที่เน้นเส้นเรื่องโรแมนซ์ระหว่างตัวละครหลักสองคน และตามมาด้วย 'ตอนพิเศษ' ที่ปล่อยเป็นออนไลน์พรีวิวหรือพาร์ตพิเศษในรูปแบบวิดีโอสั้น ส่วนใหญ่จะเรียกกันง่าย ๆ ว่าเป็นภาคเสริมหรือ 'พาร์ตพิเศษ' มากกว่าจะตั้งชื่อเป็นซีซั่นใหม่อย่างเป็นทางการ อีกกรณีที่ฉันสนใจคือเวอร์ชันที่มาในรูปแบบละครช่องหรือมินิซีรีส์ ซึ่งมักตั้งชื่อต่อยอดจากเกม เช่นเวอร์ชันที่ขยายโลกของเกมด้วยซีซั่นที่สองที่เล่าเรื่องตัวละครรองและมีพล็อตขยายขึ้น เวอร์ชันนี้บางครั้งจะมีชื่อย่อยหรือซับไตเติลเพิ่มเข้ามา เช่น 'เกมรัก: เลือกหัวใจ' หรือชื่อเรียกในตลาดต่างประเทศ ทำให้แฟน ๆ บางกลุ่มติดตามทั้งซีซั่นหลักกับสปินออฟ ฉันเลยมองว่าเมื่อใครถามว่า "มีภาคไหนออกฉายบ้าง" คำตอบที่ปลอดภัยคือบอกว่ามีทั้งซีซั่นหลัก (ซีซั่น 1), ตอนพิเศษ/พาร์ตพิเศษ, และในบางกรณีมีซีซั่นต่อหรือสปินออฟที่เล่าเรื่องขยายจากตัวละครรอง ซึ่งขึ้นกับสตูดิโอที่ผลิตและความนิยมของแฟนคลับ สรุปแบบไม่เป็นทางการ: ถ้าคุณกำลังเช็คลิสต์ให้ครบ ให้มองหาซีซั่นหลักก่อน ถัดมาดูว่ามีพาร์ตพิเศษหรือ OVA ในช่องทางออนไลน์ และสุดท้ายเช็กว่ามีสปินออฟหรือซีซั่นสองที่ขยายโลกหรือไม่ — แต่ละเวอร์ชันให้รสชาติการเล่าเรื่องต่างกัน และถ้าชอบพล็อตไหนเป็นพิเศษ มักจะมีภาคเสริมมาเติมเต็มประสบการณ์ให้สนุกขึ้น

การดัดแปลง 'นิราศ' ในเชิงตรงๆ ที่กลายเป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์ค่อนข้างหาได้ยาก เพราะรูปแบบของบทกวีประเภทนิราศมักเป็นการเดินทางที่หนักด้วยภาพพจน์และความรู้สึก มากกว่าจะเป็นโครงเรื่องที่มีพล็อตต่อเนื่องชัดเจน จากมุมมองของคนที่ติดตามวรรณคดีไทยมาเยอะ ฉันเคยเจอการนำ 'นิราศ' ไปใช้ในงานศิลปะหลายรูปแบบ เช่น การอ่านบทกวีบรรเลงดนตรีในงานเทศกาล การแทรกบทกวีลงในละครเวที และในสารคดีประวัติศาสตร์วรรณกรรมที่ตัดตอนประโยคสำคัญมาเล่าเป็นภาพประกอบ อย่างไรก็ดี ถามว่ามีภาพยนตร์หรือซีรีส์ที่อ้างชื่อตรงๆ ว่า 'นิราศ' แล้วเล่าแบบครบทั้งคอลเล็กชันของบทกวี คำตอบคือไม่ค่อยมีหรือแทบไม่มี สิ่งที่น่าสนใจคือผู้สร้างมักเลือกหยิบเฉพาะฉากหรือโทนของ 'นิราศ' ไปเป็นแรงบันดาลใจ แทนที่จะดัดแปลงทั้งบท เช่น เอารูปแบบการเดินทาง การเหงาและความคิดถึงมาใส่ในละครย้อนยุคหรือหนังอาร์ต ฉันคิดว่าถ้าใครอยากเห็นความงามของ 'นิราศ' บนจอ ก็น่าจะได้พบในชิ้นงานที่เป็นการผสมระหว่างการแสดงสดกับภาพยนตร์สั้น หรือในสารคดีมากกว่าที่จะเป็นซีรีส์ยาวๆ