ตอนที่ 1 การกลับมาของเจริยา

ณ บ้านหลังใหญ่ของเจ้าของบริษัทเครื่องเพชร ฤทธา จิวเวลรี่

“คุณแม่ขา~~~” เจริยาหรือเจย่า สาวน้อยตัวเล็กผิวขาวดวงตาสดใส ลูกสาวคนสุดท้องของบ้านนายจิรกิตติ์ วิ่งพรวดเข้ามาในตัวบ้าน เธอเข้ามาและสวมกอดผู้เป็นแม่ที่ยืนรอรับอยู่

“คิดถึงสุดๆ เลยค่ะคุณแม่คุณพ่อ!”

เจย่าหันไปหาพ่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งเขากำลังมองมาอย่างอิจฉา เจย่ายิ้มเล็กน้อยแล้วเธอก็รีบผละออกจากแม่ไปกอดพ่อบ้างเพื่อให้ท่านไม่รู้สึกน้อยใจ

แต่คนเป็นพ่อกลับแกล้งเบือนหน้าหนีแล้วพูดเสียงดุแต่แฝงไปด้วยความรัก

“ดูสิ! กลับมาจากเมืองนอกที ไม่เหลือความเรียบร้อยไว้เลยนะ ยัยลูกสาวของพ่อ” เขาพูดแซวเบาๆ ถึงความเปลี่ยนแปลงไปของลูกสาวผู้ขี้อาย

“โอ๊ยย คุณพ่อก็ปล่อยลูกสาวโตตามยุคสมัยบ้างสิครับ ไม่งั้นลูกสาวพ่อคนนี้จะไม่มีผัวเอานะ!” จอนนี่ หิ้วกระเป๋าของน้องสาวเดินตามเข้ามาพอดี ได้ยินประโยคนั้นของบิดาก็ถึงกับโพล่งขึ้นมาอย่างนึกแกล้ง

“ไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไรเลย อยู่กับพ่อกับแม่แบบนี้แหละ จริงไหมคนดีของพ่อ!” คุณพ่อจิรกิตติ์เอ่ยเสียงจริงจัง แต่สายตานั้นเต็มไปด้วยคำว่าหวงลูกสาวสุดหัวใจ

เพราะว่าเจย่าในสายตาพ่อนั้นเป็นคนเรียบร้อย อ่อนหวาน น่าทะนุถนอม เขาเลยยิ่งหวงเป็นพิเศษ กลัวมากว่าลูกจะไปเจอคนเจ้าชู้

“ว่าแต่ พี่แจมจะมาหาเจไหมคะคุณแม่?” เจย่าที่ยังยืนกอดกับพ่ออยู่หันไปถามถึงพี่สาว ที่แต่งงานออกเรือนไปแล้วกับมารดาผู้ยืนข้างๆ พลอยเจนแม่ของเธอก็ยิ้มบางให้ก่อนตอบ

“เมื่อคืนพี่เขาโทรมาบอกแม่แล้ว ว่าจะมา คงอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงแล้วมั้ง”

“เย้~ดีใจที่สุดเลยค่ะ! เราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าอีกครั้งแล้ว”หญิงสาวตัวเล็กโผเข้ากอดแม่อีกรอบ นี่มันก็ผ่านมา 4 ปีแล้ว ที่เธอไม่ได้อยู่กับครอบครัว เพราะต้องไปเรียนที่อังกฤษ แต่ตอนนี้เธอกลับมาเพื่อทำตามความฝัน นั่นก็คือการเป็นเลขาของพี่คีรินชายหนุ่มที่เธอหมายปองมาตั้งแต่ตอนที่อายุได้ 4 ขวบ แค่คิดถึงชื่อเขารอยยิ้มเขินก็แตะต้องมุมปากอย่างไม่รู้ตัว จนคนเป็นพ่อสังเกตเห็น

“ยิ้มให้อะไรหวานเชียว คิดถึงผู้ชายอยู่เหรอหะ!”จอนนี่ได้ยินพ่อพูดแบบนั้นก็หัวเราะ เขาเดินเข้ามาใกล้

“สงสัยจะหนีไม่พ้นพี่คีรินล่ะมั้ง เห็นตามติดกันตั้งแต่เด็กแล้วนี่!”จอนนี่แกล้งเอามือเคาะหัวน้องสาวเบาๆ จนเธอย่นหน้าใส่

“พี่น่ะ! มาว่าน้องได้ไง นิสัยไม่ดีเลย”

เจย่าทำเสียงงอนแต่แฝงด้วยความน่ารัก จนคุณพ่ออดยิ้มไม่ได้

“จะให้พ่อไปสู่ขอเขาให้เลยไหมล่ะ ถ้ารักเขาขนาดนั้นน่ะ ฮะๆๆ”คำพูดของพ่อเล่นเอาเจย่าเขินหน้าแดงหูร้อนขึ้นมาในทันที ก่อนตอบกลับพ่อด้วยน้ำเสียงเขินอาย

“เร็วไปไหมคะคุณพ่อ! เจก็เพิ่งเรียนจบเองนะ แต่ถ้าคุณพ่อเห็นว่าเขาจะเป็นอนาคตของเจได้ เจก็ไม่ขัดนะคะ” คำพูดคำจาของลูกทำคนเป็นพ่อถึงกับชะงักไป พลอยเจนหันมายิ้มกับพ่อของลูกเธอ แล้วพูดขึ้นบ้าง

“ลูกเขยแบบนั้นแม่ก็ไม่ขัดเหมือนกัน คีรินเป็นสุภาพบุรุษน่ารัก ถ้ารักกันจริงแม่ก็ยินดีให้คบหานะ” เธอเอ่ยพูดอย่างชอบใจ ซึ่งคนเป็นสามีก็มองเงียบๆ เมียว่าไงเขาก็คงต้องว่างั้นแหละ

“แต่ก่อนจะไปขอเขามาเนี่ย ไปถามเขาก่อนไหมครับ ว่าเขารักลูกเราหรือเปล่า?”จอนนี่เสริมขึ้นมาด้วยสีหน้าขบขัน ถึงจะพูดเหมือนล้อเล่นแต่ก็แฝงไปด้วยความห่วงน้อง เพราะเขาก็สังเกตได้ ว่าคีรินเองก็ดูจะมีใจให้เจย่าเช่นกัน หากแต่ว่าจะมีใจให้แบบคนรักหรือว่าแค่น้องสาวอันนี้ก็ไม่แน่ใจ ทางเจย่าที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็หน้าเจื่อน ก้มหน้าลงแบบอายๆ จนแม่ต้องรีบเปลี่ยนเรื่องโดยการไล่ให้จอนนี่ออกไป ผ่านการส่งสายตา ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็ก้มหน้าเดินหายขึ้นบ้านไปทันที

“ลูกไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด แล้วมาช่วยแม่เตรียมอาหารดีกว่า เดี๋ยวจีน่ากับจูเนียร์ก็มาถึงแล้ว จะได้ไม่ต้องรอนาน” มารดาหันมาพูดกับลูกสาว เจย่าเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้แม่แล้วรีบไปทำตามที่แม่บอก ไม่ได้เห็นหน้าหลานๆ มาหลายปีแล้ว ป่านนี้พวกเขาจะโตแค่ไหนกันนะ หญิงสาวคิดในใจพลางเดินขึ้นห้องตัวเองไปด้วยความสุขปนตื่นเต้น