Captain Marvel ภาค 2 เพลงประกอบมีใครบ้างและมีสไตล์อย่างไร?

ฉันชอบที่เสียงดนตรีของ 'The Marvels' ใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ มากกว่าเน้นเพลงยอดฮิตแบบหนังบางเรื่อง Laura Karpman วางธีมแยกสำหรับตัวละครแต่ละคน แล้วเอาธีมเหล่านั้นมาเล่นร่วมกันในฉากกลุ่ม ทำให้เกิดเหตุการณ์ดนตรีแบบคอนเวอร์ซาชันระหว่างเมลโลดี้ เมื่อเปรียบเทียบกับหนังที่เลือกใช้เพลย์ลิสต์สำเร็จรูปอย่าง 'Guardians of the Galaxy' นั่นเป็นแนวทางต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ก็เห็นผลดีทั้งคู่ตรงที่งานของ Karpman มุ่งสร้างอารมณ์ภาพยนตร์และพัฒนาเทมเพลตธีมให้สัมพันธ์กับการเล่าเรื่อง บรรยากาศโดยรวมมีความลึกลับของอวกาศผสมกับพลังหญิงที่เป็นมิตรและแข็งแรง ซาวด์ออกมาไม่หวือหวาแต่ซับซ้อนและฟังแล้วมีอะไรให้จับตามากกว่าการเปิดเพลงป๊อปพื้น ๆ

เสียงเมโลดี้ของ 'The Marvels' ทำให้ฉันรู้สึกว่าเป็นงานที่ตั้งใจเล่าเรื่องผ่านดนตรีมากกว่าจะใช้เพลงประกอบเป็นแค่พื้นหลัง Laura Karpman ใส่ผิวสัมผัสสังเคราะห์และคอร์ดที่ไม่คาดคิดเข้าไป ช่วงที่ตัวละครโต้ตอบกัน ดนตรีจะเล่นเป็นจังหวะตอบโต้เหมือนบทสนทนา นั่นทำให้ฉากกลุ่มมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แตกต่างจากการทดลองเรื่องซาวด์แทร็กที่ฉันเคยชอบใน 'Spider-Man: Into the Spider-Verse' ซึ่งเลือกใช้การผสมแนวดนตรีเพื่อสร้างบรรยากาศแฟนตาซีสมัยใหม่ ผลงานของ Karpman ในนั้นให้ความรู้สึกโตขึ้นและมีเนื้อหามากขึ้น เวลาฟังแล้วฉันมักจะจดจ่อกับรายละเอียดเล็ก ๆ ก่อนจะปล่อยให้ภาพยนตร์วนกลับมาในหัว ซึ่งสำหรับฉันก็คือความสำเร็จแบบเงียบ ๆ ของงานนี้

ฉันเพลิดเพลินกับเสียงดนตรีของภาคนี้ตั้งแต่ทำนองแรก เพราะมันต่างไปจากที่คาดไว้อย่างน่าสนใจ

Laura Karpman เป็นคนแต่งเพลงให้กับ 'The Marvels' ภาคสอง และผลงานของเธอผสมผสานระหว่างวงออเคสตร้าขนาดใหญ่กับเท็กซ์เจอร์อิเล็กทรอนิกส์ได้อย่างลงตัว ถึงแม้โทนโดยรวมยังรักษาความเอพิกของซูเปอร์ฮีโร่ แต่การเรียงชิ้นดนตรีแสดงให้เห็นการให้ความสำคัญกับตัวละครหญิงทั้งสามคนอย่างชัดเจน เสียงทองเหลืองกับสตริงถูกใช้เมื่อต้องการความยิ่งใหญ่ ส่วนซินธ์และแพดสังเคราะห์เข้ามาเติมมิติอวกาศและความแปลกใหม่

ในฐานะแฟนที่ชอบเปรียบเทียบงานดนตรี ฉันรู้สึกว่าผลงานของ Karpman สื่อสารอารมณ์ละเอียดกว่าผลงานของ Pinar Toprak ใน 'Captain Marvel' รุ่นแรก — ตรงนั้นเน้นธีมเดียวชัดเจนและกลิ่นยุค 90 มากกว่า ส่วนของ 'The Marvels' ให้ความรู้สึกทีมเวิร์กของตัวละครผ่านไอเดียเมโลดิกที่สลับหมุนกันไปมา ผลลัพธ์คือซาวด์สเคปที่ทั้งทันสมัยและมีหัวใจ ไม่ได้พยายามยัดเสียงป๊อปหรือเพลงฮิตเข้าไป แต่เลือกเล่าเรื่องด้วยมุมมองดนตรีแบบภาพยนตร์แท้ ๆ และนั่นทำให้ฉันยังร้องตามไม่ได้ แต่มองเห็นภาพฉากต่าง ๆ ชัดเจนในหัวแทน

ในฐานะที่เป็นคนชอบวิเคราะห์องค์ประกอบดนตรี ผมเห็นสามมิติหลักในงานของ Laura Karpman สำหรับ 'The Marvels':

1) โครงสร้างธีม: เธอสร้างธีมประจำตัวให้แต่ละตัวละคร แล้วนำมาเป็นตัวขับเคลื่อนฉากกลุ่ม ทำให้แต่ละซีนมีแอมพลิจูดทางอารมณ์ที่ชัดเจน โดยยังรักษาเอกลักษณ์เสียงของแต่ละคนไว้

2) การผสมผสานเสียง: เสียงออร์เคสตร้าแบบคลาสสิกอยู่ร่วมกับสังเคราะห์และจังหวะเพอร์คัชชันสมัยใหม่ งานนี้ทำให้นึกถึงบางช่วงของ 'Black Panther' ที่ Ludwig Göransson เอาลูกเล่นจังหวะและเครื่องดนตรีพื้นบ้านมาผสมกับโอเคสตร้า แต่ Karpman เลือกโฟกัสที่มิติความเป็นอวกาศและการเชื่อมโยงระหว่างตัวละครแทน

3) โทนและพื้นที่เสียง: มีการใช้พี้ยนต์เสียงและแผ่นเสียงให้ความรู้สึกกว้างใหญ่ของอวกาศ แต่ยังผูกกับอารมณ์ภายในของตัวละคร ทำให้บางฉากที่ควรจะเป็นแอ็กชันยังคงมีจังหวะทางอารมณ์ที่ละเอียดอ่อน นี่ทำให้ฉันชอบฟังซ้ำโดยไม่รู้สึกเบื่อ เพราะมักค้นพบเลเยอร์ใหม่ ๆ ในการฟังแต่ละครั้ง