Prologue

กล่าวกันว่าสำหรับพวกโจรสลัดแล้ว พวกมันเชื่อว่าเรือคือบ้าน มหาสมุทรคือมาดร หากแต่ชายฝั่งคือขุมทรัพย์ จึงไม่แปลกหากเหล่าโจรสลัดผู้กระหายในสมบัติเงินตราจะออกล่าขุมทรัพย์ไปทั่วน่านน้ำของทะเลแคริบเบียน ทั้งปล้นชิง ทั้งไล่ฆ่า อาจหาญปล้นไม่เว้นแม้แต่กองเรือของทางรัฐ ทำเอาผืนทะเลอันกว้างใหญ่แปรสภาพเป็นดินแดนอันตรายที่ไม่มีผู้ใดกล้าย่างกราย หรือแม้แต่ชายฝั่งในบางแห่งซึ่งต้องกลายเป็นพื้นที่รกร้างด้วยถูกเหล่าโจรสลัดระรานจนไม่มีผู้ใดทนอยู่ได้ไหว

เรียกได้ว่ามันเป็นศตวรรษแห่งกลียุค...

แม้ว่าทางกองเรือของรัฐบาลของนานาประเทศในน่านน้ำนี้จะพยายามอย่างยิ่งที่จะปราบปรามเพียงใด แต่ก็หาได้ทำให้โจรสลัดโสมมเหล่านั้นลดจำนวนลงได้เลยสักนิด จึงได้แต่ออกอุบายให้เหล่าโจรสลัดไล่ประหัตประหารกันเองด้วยการวางฆ่าหัวของโจรสลัดที่มีชื่อเสียงเรื่องความร้ายกาจไว้เป็นสิ่งล่อใจ

กัปตันเรือโจรสลัดแบล็กคราเคนเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่มีรางวัลค่าหัวสูงเป็นอันดับต้นๆ โดยการประกาศจับของรัฐบาลอังกฤษ

กัปตันออเดรย์ แบรล์...

ในแถบทะเลแคริบเบียนนี้ไม่มีผู้ใดไม่เคยได้ยินชื่อเขา ชายหนุ่มซึ่งขึ้นมารับช่วงเป็นกัปตันเรือโจรสลัดแทนบิดาบุญธรรมที่เพิ่งจากโลกไปเมื่อสองปีก่อน ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อนว่าเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีซึ่งเป็นเพียงกะลาสีบนเรือโจรสลัดไร้นามคนนั้น วันหนึ่งจะกลายมาเป็นกัปตันเรือโจรสลัดที่เพียงแต่พูดชื่อก็พากันเสียวสันหลังไปทั่วทุกหัวระแหงอย่างเช่นในตอนนี้

แต่ก็ไม่แปลกหากจะเป็นที่กล่าวขาน เพราะกองโจรของออเดรย์ไม่ปล้นเรือส่งสินค้าของชาวบ้าน หากแต่ปล้นกองเรือของรัฐบาลและโจรสลัดด้วยกันเอง ทำเอาเขาเป็นที่ชิงชังทั้งจากรัฐบาลนานับประเทศ มิหนำซ้ำยังเป็นที่เหม็นขี้หน้าของบรรดาโจรสลัดที่ถูกหยามเกียรติ

เขาเป็น ‘เจ้าตัวร้าย’ แห่งคาบสมุทรนี้

แต่ออเดรย์จะไปสนใจอะไร เขาคิดแต่เพียงว่าความสำราญของตนคือการปล้นชิงพวกชนชั้นสูงที่คอยแต่จะเอาเปรียบชาวบ้าน พวกหมูสกปรกพวกนั้น... เขาจะไม่มีวันทำให้พวกมันได้อยู่อย่างสงบสุขเลยแม้แต่วันเดียว!

เหล่าลูกเรือก็ไม่เคยโต้แย้งเมื่อกัปตันมีประสงค์จะเข้าปล้นที่ใด ด้วยรู้ดีว่าออเดรย์มีความแค้นกับบรรดาชนชั้นสูงด้วยเมื่อครั้งที่เขายังเด็ก ครอบครัวของเขาถูกคนเหล่านั้นข่มเหงรังแกจนบิดาของเขาต้องออกทะเลและกลายเป็นโจรสลัด ก่อนจะถูกจับได้และแขวนคอในท้ายที่สุด ส่วนมารดาก็ต้องตรากตรำทำงานจนสุดท้ายกลายเป็นโสเภณีและมีจุดจบอันน่าอนาถอยู่ในซ่อง และนั่น...จึงเป็นเหตุให้ลูกกำพร้าอย่างเขาต้องกลายมาเป็นโจรสลัดประจำเรือแบล็กคราเคนในวัยเพียงสิบขวบปีเท่านั้น

ความแค้นในวันนั้น เขาจะกลับมาเอาคืนตราบชั่วชีวิตของเขา ออเดรย์ยืนอยู่ที่หัวเรือ สายตาทอดมองออกไปยังเบื้องหน้า ก่อนที่เสียงของต้นหนรูปร่างสูงใหญ่จะดังขึ้นข้างๆ หู

“ใกล้จะถึงแล้วกัปตัน”

ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีดำสนิทยังคงจ้องไปข้างหน้านิ่ง ไม่พูดสิ่งใดออกมานอกจากจะยกมือขึ้นขยับหมวกอันเป็นสัญลักษณ์ของกัปตันเรือที่สวมอยู่บนศีรษะให้เข้าที่ ก่อนที่จะปีนขึ้นไปยังเชือกตาข่ายที่จึงอยู่กับเสากระโดงเรือเล็กน้อยเพื่อมองภาพตรงหน้าให้ชัดขึ้น ก่อนที่จะพึมพำกับตนเอง

“พอร์ตรอยัล...”

เพียงเท่านั้นก็หาได้พูดสิ่งใดอีก นอกจากจะปล่อยให้ลมทะเลพัดมาต้องกาย เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยรอยกระดำกระด่าง มองอย่างไรก็ดูไม่สะอาดตาพลิ้วไหวลู่ลมแนบไปกับลำตัวของเขา หากแต่ออเดรย์ก็หาได้ใส่ใจ เอาแต่คิดถึงสถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้าน...

ใช่...บ้าน

เบื้องหน้านั้นเป็นชายฝั่งอันเป็นสถานที่กำเนิดของเขา ครั้งหนึ่งเขาเคยเรียกมันว่าบ้าน ดังนั้นวันนี้เขาจึงกลับมาเพื่อที่จะเยี่ยมเยือนให้สมกับความชั่วช้าที่พวกชนชั้นสูงได้กระทำกับเขาเอาไว้

“มีคำสั่งออกไป บอกให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม เราจะเข้าปล้นท่าเรือคืนนี้”

“ขอรับกัปตัน”

ต้นหนรับคำ ก่อนที่จะร้องบอกทุกชีวิตบนเรือ

“เตรียมตัวเข้าปล้นท่าเรือคืนนี้!”

เสียงเฮโลดังตามมา พลันเหล่าชายฉกรรจ์ก็พากันรู้สึกได้ถึงโลหิตที่สูบฉีดอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึงความหฤหรรษ์ที่จะบังเกิดในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า จะไว้แม้แต่ออเดรย์ที่ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาทีหนึ่ง

คืนนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องจำชื่อข้าไว้ให้มั่นอีกครั้ง!