Kwon Ji Yong ผลงานเพลงไหนมียอดวิว MV สูงสุด?

ผลงานเดี่ยวของคิมซองกยูที่แฟนมักจะชี้ให้ดูเสมอคือ '60 Sec.' — สำหรับฉันแล้วมันไม่ได้เป็นแค่เอ็มวีที่มียอดวิวสูงสุดเท่านั้น แต่มันคือการแนะนำตัวที่ชัดเจนของศิลปินคนหนึ่งในฐานะนักร้องเดี่ยว ฉันจำได้เลยว่าตอนที่ดู '60 Sec.' ครั้งแรก รู้สึกว่ามันมีทั้งภาพลักษณ์ที่เท่ ดนตรีที่เกาะหู และการเล่าเรื่องในมิวสิควิดีโอที่น่าสนใจ ทำให้แฟนๆ อยากกลับมาดูซ้ำจนยอดวิวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อีกอย่างคือเพลงนี้ออกมาเป็นเดบิวต์เดี่ยวของเขา เลยมีพลังดึงดูดทั้งแฟนเดิมและคนที่เพิ่งรู้จัก เพิ่มวิวในช่องทางต่างๆ จนกลายเป็นหนึ่งในเอ็มวีที่สะท้อนตัวตนของซองกยูได้มากที่สุด ถ้าจะให้แนะนำเพิ่มเติม อยากให้สังเกตการแสดงอารมณ์ของเขาในเอ็มวี ร่วมกับการจัดไฟและมุมกล้องที่เสริมเนื้อหาเพลงได้ดี นอกจาก '60 Sec.' ก็มีผลงานอื่นๆ อย่าง 'True Love' หรือ 'The Answer' ที่แฟนๆ ชอบพูดถึงเป็นพิเศษ แต่ในมุมมองส่วนตัวของฉัน '60 Sec.' ยังคงเป็นเอ็มวีที่ควรดูเป็นอันดับแรก เพราะถ้าจะเข้าใจเสน่ห์ของซองกยู มิวตัวนี้ให้ความรู้สึกนั้นได้ครบที่สุด

สไตล์ของเขาใน 'Crayon' ทำให้ภาพลักษณ์แบบเล่นใหญ่กลายเป็นนิยามหนึ่งของความเป็นศิลปินที่กล้าเสี่ยง ฉากในมิวสิควิดีโอนั้นสดใสและจัดจ้าน เหลือบสีที่ฉายออกมาทำให้เสื้อผ้าและอุปกรณ์เสริมทุกชิ้นดูเป็นตัวละครหนึ่งในเรื่องราว เสื้อผ้าที่ผสมพังก์กับแฟนซี เสื้อแจ็กเก็ตลายกราฟิก และทรงผมที่ถูกทำให้พังกว่าเดิม เสริมด้วยการแต่งหน้าหนาสีสันจัดจ้าน ทำให้ทั้งภาพรวมดูเหมือนแคตวอล์กบนสเตจที่ไม่แคร์กฎใดๆ พอได้ดูแบบละเอียด ฉันชอบวิธีที่เขาใช้แฟชั่นเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องมากกว่าจะใส่เพียงเพื่อตกแต่ง เท็กซ์เจอร์หลากหลายถูกจับคู่แบบไม่ผูกมัดกับเพศและสไตล์ ทำให้ลุคดูทั้งขบถและสนุกไปพร้อมกัน ผลงานชิ้นนี้ยังส่งอิทธิพลให้แฟนๆ ลองผสมสไตล์ที่ดูขัดแย้งจนเกิดความสดใหม่ และในมุมของแฟนรุ่นใหม่ มันเหมือนการอนุญาตให้กล้าแต่งตัวโดยไม่ต้องกลัวสายตาใคร นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันยก 'Crayon' เป็นหนึ่งในมิวสิควิดีโอที่แฟชั่นของเขาโดดเด่นที่สุด เพราะมันไม่ได้แค่สวย แต่มันประกาศตัวตนอย่างชัดเจน

แฟนเพลงจีดราก้อนน่าจะคุ้นกับความหลากหลายทางดนตรีที่เขาแสดงให้เห็นในผลงานเดี่ยว เพราะตั้งแต่ก้าวแรกของเส้นทางเดี่ยวก็มีเพลงหลายเพลงที่กลายเป็นไอคอนของยุค K‑pop ไปเลย เช่น 'Heartbreaker' ที่เปิดตัวแบบเต็มพลังในปี 2009 และเป็นเพลงที่คนมักเอ่ยถึงเมื่อพูดถึงตัวตนดิบๆ ผสมป็อปกับฮิปฮอปอย่างลงตัว เพลงนี้ไม่เพียงทำให้ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในฐานะศิลปินเดี่ยว แต่ยังโชว์สกิลการเขียนและคาแรคเตอร์ที่ชัดเจนทั้งในด้านเสียงและภาพลักษณ์ сценการแสดงสดของเพลงนี้ยังคงตราตรึงแฟนๆ หลายรุ่น งานต่อมาที่ไม่ควรพลาดคือผลงานราวช่วงปี 2012–2013 ที่รวมถึง 'One of a Kind', 'Crayon', และ 'That XX' ซึ่งแสดงให้เห็นอีกมิติของเขา—จากการเป็นแร็ปเปอร์คูลๆ ไปสู่การเล่าเรื่องที่มีอารมณ์และความอ่อนแอแฝงอยู่ 'One of a Kind' ให้ฟีลภูมิใจในเอกลักษณ์ตัวเอง ส่วน 'Crayon' ระเบิดพลังความบ้าบิ่นทั้งเสียงและภาพ ในขณะที่ 'That XX' เป็นบัลลาดที่ถ่ายทอดแง่มุมเปราะบางของการจบความสัมพันธ์ได้กินใจมาก ความหลากหลายแบบนี้ทำให้ผลงานเดี่ยวของเขาไม่เคยน่าเบื่อและมักจะมีเพลงสำหรับแต่ละอารมณ์ของแฟนเพลง ผลงานในยุคหลังอย่างเพลงจากอัลบั้มที่มีทิศทางทดลองมากขึ้น เช่น งานที่เน้นการผสมเสียงอิเล็กทรอนิกส์ ฮิปฮอป และร็อก ก็เป็นสิ่งที่ผมชอบ เพราะมันแสดงให้เห็นความกล้าทดลองของศิลปินที่ไม่ยึดติดกับสูตรสำเร็จ ตัวอย่างเช่นเพลงที่มีความดุดันอย่าง 'Crooked' ซึ่งจับพลังพังค์และร็อกมาผสมกับท่อนฮุคที่ร้องติดหู จนกลายเป็นหนึ่งในเพลงที่แฟนคอนเสิร์ตร้องตามได้ทั้งสเตเดียม ในทางกลับกัน 'Untitled, 2014' เป็นตัวอย่างความเรียบง่ายแต่ทรงพลัง—เปียโนกับเสียงร้องเปล่าๆ ที่ทำให้ทุกคำมีความหมายและซึมลึกกว่าเพลงที่มีโปรดักชันหนาแน่น มุมที่ผมคิดว่าน่าสนใจคือนอกจากจะเป็นศิลปินที่เขียนและโปรดิวซ์เพลงเองได้แล้ว เขายังเป็นคนที่สร้างภาพลักษณ์และเทรนด์ให้วงการแฟชันกับเวทีได้อีกด้วย ผลงานเดี่ยวจึงไม่ใช่แค่เพลง แต่เป็นชุดความคิดและเรื่องราวที่เขาเล่าในแต่ละคอนเซ็ปต์ สำหรับใครที่อยากเริ่มต้น ลองฟังชุด 'Heartbreaker', เลือกเพลงแรงๆ อย่าง 'Crayon' แล้วผ่อนลงมาที่ 'Untitled, 2014' จะได้เห็นภาพการเติบโตของเขาชัดขึ้น เพลงเหล่านี้ยังคงทำให้ผมตื่นเต้นและคิดถึงพัฒนาการของศิลปินคนนี้ทุกครั้งที่ฟัง

แฟนเพลงไทยหลายคนคงนึกถึง 'BNK48' เป็นชื่อแรกๆ ที่ชนะใจผู้ชมเมื่อพูดถึงมิวสิกวิดีโอของเกิร์ลกรุ๊ปไทยที่มียอดวิวสูงสุด เพราะวงนี้มีเพลงฮิตที่คนไทยคุ้นเคยและสามารถสร้างกระแสออนไลน์ได้ต่อเนื่อง หนึ่งในเพลงที่โดดเด่นที่สุดคือเวอร์ชันภาษาไทยของ 'Koisuru Fortune Cookie' หรือที่คนไทยเรียกกันว่า 'คุกกี้เสี่ยงทาย' ซึ่งมิวสิกวิดีโอของพวกเธอได้รับความสนใจอย่างมากจากทั้งแฟนคลับและคนทั่วไปทำให้ยอดวิวพุ่งสูงตามไปด้วย นอกจากเพลงนี้แล้ว เพลงอื่นๆ ของวงที่มีคาแรกเตอร์สดใสและท่าเต้นที่เริ่มเป็นไวรัลยังช่วยดันให้ช่องของวงบนยูทูบมีผู้ชมหนาแน่นอย่างสม่ำเสมอ สาเหตุที่ 'BNK48' สามารถทำยอดวิวได้มากกว่ากลุ่มอื่นๆ มีหลายปัจจัยที่ผมคิดว่าเกี่ยวข้องกันอย่างลงตัว ระบบไอดอลที่เปิดโอกาสให้แฟนคลับมีส่วนร่วม การโปรโมตแบบครอบคลุมทั้งออนไลน์และออฟไลน์ สมาชิกบางคนกลายเป็นคนดังข้ามสื่อ และคอนเทนต์ที่เข้าถึงได้ง่าย ทั้งเพลงจังหวะติดหู เนื้อเพลงที่จำง่าย และการเต้นที่แฟนๆ สามารถคัฟเวอร์ได้ทันที ทำให้มิวสิกวิดีโอของวงกลายเป็นคอนเทนต์ที่คนอยากแชร์โดยธรรมชาติ อีกอย่างคือการที่เพลงบางเพลงเป็นเวอร์ชันภาษาไทยของเพลงญี่ปุ่นที่คนรู้จักอยู่แล้ว จึงช่วยชวนให้ผู้ชมต่างกลุ่มมาดูและเปรียบเทียบกันด้วย ถ้ามองในมุมกว้างกว่าแค่ตัวเลข ยังกระจ่างว่าตลาดเพลงเกิร์ลกรุ๊ปไทยกำลังเติบโตและกระจายตัวมากขึ้น มีวงอื่นๆ เช่น 'SWEAT16!' และ '4EVE' ที่มีแฟนคลับเหนียวแน่นและมิวสิกวิดีโอบางชิ้นก็ทำยอดวิวได้ระดับน่าพอใจ แต่ยังไม่ได้แตะระดับสูงสุดแบบเดียวกับมิวสิกวิดีโอชิ้นฮิตของ BNK48 แนวทางการสร้างคอนเทนต์ของแต่ละวงก็แตกต่างกัน บางวงเน้นสไตล์ป๊อปคอนเซ็ปต์จัดเต็ม บางวงเน้นซาวด์และภาพที่ดูอินดี้มากขึ้น ทำให้แต่ละวงมีพื้นที่ของตัวเองในออนไลน์ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ดีสำหรับวงการเพลงไทยโดยรวม ส่วนตัวแล้วชอบที่ได้เห็นวงไทยกลายเป็นกระแสและมีคนดูมิวสิกวิดีโอกันมากๆ มันแสดงให้เห็นว่าคอนเทนต์คุณภาพและการสื่อสารกับแฟนๆ สามารถสร้างการยอมรับได้ แม้ตอนแรกจะเริ่มจากฐานแฟนคลับก็ตาม การที่มิวสิกวิดีโอของเกิร์ลกรุ๊ปไทยสามารถดึงคนดูได้จำนวนมากเป็นสัญญาณบอกว่าผลงานไทยมีศักยภาพ และก็อดตื่นเต้นไม่ได้ที่จะเห็นว่ารอบต่อไปวงไหนจะขึ้นมาเขย่าตลาดอีกครั้ง

แฟนเพลงหลายคนมักสงสัยกันว่า Kwon Ji-yong หรือที่รู้จักกันในชื่อ G-Dragon เคยแต่งเพลงเป็น OST ให้หนังเรื่องใดบ้าง ซึ่งประเด็นนี้เป็นเรื่องที่น่าสนใจสำหรับคนที่ติดตามทั้งดนตรีเกาหลีและวงการภาพยนตร์ ในภาพรวมแล้ว เส้นทางของจีดราก้อนเน้นหนักไปที่การทำเพลงสำหรับตัวเองและวง BigBang เป็นหลัก ทั้งอัลบั้มสตูดิโอ ซิงเกิล และการร่วมงานกับศิลปินอื่น ๆ มากกว่าจะรับงานแต่งเพลงประกอบภาพยนตร์เชิงพาณิชย์แบบเฉพาะเจาะจง ลักษณะงานของเขามักเป็นการปล่อยซิงเกิลที่มีคาแรคเตอร์ชัดเจน หรือการโปรดิวซ์เพลงให้ศิลปินอื่น ๆ มากกว่าการแต่ง OST แบบที่เขียนขึ้นเพื่อหนังเรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยตรง อย่างไรก็ตาม ผลงานของจีดราก้อนและวง BigBang เองก็เคยถูกนำไปใช้ในสื่อต่าง ๆ ทั้งซีรีส์ รายการโทรทัศน์ โฆษณา หรือโชว์พิเศษ ซึ่งเป็นการถูกนำไปเป็นเพลงประกอบฉากในบริบทต่าง ๆ แทนที่จะเป็นการแต่งขึ้นเพื่อภาพยนตร์เรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยเฉพาะ ในมุมมองของแฟนเพลงคนหนึ่ง เหตุผลน่าจะมาจากภาพลักษณ์และสไตล์เพลงที่จีดราก้อนสะท้อนออกมามีความเฉพาะตัวและมักผูกติดกับแบรนด์ศิลปินมากกว่าจะเป็นเพลงประกอบเชิงบรรยายสำหรับภาพยนตร์ เมื่อมองย้อนกลับไปในประวัติการทำเพลงของเขา จะเห็นว่ามีผลงานที่เชื่อมโยงกับโปรเจกต์ภาพยนตร์หรือโทรทัศน์บ้างเป็นครั้งคราว แต่ไม่ใช่ในรูปแบบของการรับงานแต่ง OST แบบเป็นทางการสำหรับหนังยาวระดับโรงภาพยนตร์ งานส่วนใหญ่ยังคงเป็นซิงเกิลหรืออัลบั้มที่ปล่อยในฐานะศิลปินเดี่ยวและวง ซึ่งแฟน ๆ หลายคนเองก็ยังคงติดตามและนำเพลงเหล่านั้นไปใช้ประกอบคอนเทนต์หรือมิกซ์ในวิดีโอคลิปต่าง ๆ ทำให้เพลงของเขามีการปรากฏตัวในสื่อภาพเคลื่อนไหวแบบไม่เป็นทางการอยู่บ้าง โดยสรุปแล้ว ไม่มีบันทึกของการที่ Kwon Ji-yong จะรับแต่งเพลงเป็น OST ให้กับหนังเรื่องใดแบบชัดเจนในฐานะงานที่เขาเขียนขึ้นมาเฉพาะสำหรับภาพยนตร์ แต่การที่เพลงของเขาถูกนำไปใช้ในสื่ออื่น ๆ ก็แสดงให้เห็นถึงพลังและอิทธิพลของงานดนตรีที่เขาสร้างขึ้น ซึ่งในฐานะแฟนคนนึงก็ยังคงหวังว่าจะได้เห็นจีดราก้อนรับงานแต่ง OST ให้หนังยิ่งใหญ่สักเรื่องในอนาคต เพราะคิดว่าสไตล์และความสร้างสรรค์ของเขาน่าจะเติมความเข้มข้นให้ภาพยนตร์ได้อย่างน่าสนใจ

รู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่คิดถึง MV ที่ทำให้ 'สตางค์' เป็นที่รู้จักที่สุด — มันไม่ใช่แค่ตัวเลขวิว แต่มันคือช่วงเวลาที่เพลงกับภาพจับใจผู้คนจนแพร่กระจายไวแบบปากต่อปาก ในมุมของแฟนรุ่นใหม่ ฉันชอบ MV แบบที่มีคอนเซ็ปต์ชัดเจนและภาพสวย ๆ ซึ่งมักเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ยอดวิวพุ่ง ถ้าอยากรู้ว่า MV ไหนมียอดสูงสุดจริง ๆ ให้ดูที่เวอร์ชันออฟฟิเชียลในช่องของค่าย เพราะนั่นคือเวอร์ชันที่โปรโมตหนักสุดและมักมีการใส่คนหรือฉากที่คนจำได้ เช่น ฉากกลางคืนกับแสงนีออนหรือซีนที่เน้นปากกาเสียงร้องจนคนแชร์กันในโซเชียล ฉันชอบการชม MV แบบนี้แล้วตามดูเบื้องหลังหรือการสัมภาษณ์ที่มักเล่าว่าฉากไหนตั้งใจทำ ทำให้เข้าใจว่าเพราะเหตุใดมันถึงปัง และสุดท้ายแล้ว MV ยอดวิวสูงสุดของศิลปินมักเป็นประตูให้เข้าไปสำรวจผลงานอื่น ๆ ของเขา เหมือนเปิดกล่องของขนมที่เจอช็อกโกแลตช็อกแรกแล้วอยากชิมทั้งหมด

หลายคนคงตื่นเต้นกันมากกับข่าวเกี่ยวกับ 'Kwon Ji Yong' และไทยเป็นหนึ่งในประเทศที่แฟนคลับเฝ้ารอมากที่สุด ผมยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนแฟนเพลงที่คอยสังเกตทุกโพสต์จากบัญชีอย่างเป็นทางการและเอเจนซี่ต่าง ๆ บ่อยๆ จนกลายเป็นกิจวัตรแล้ว แม้จะอยากให้มีประกาศทันที แต่จนถึงขณะนี้ยังไม่มีการยืนยันวันทัวร์คอนเสิร์ตในไทยจากแหล่งทางการที่ชัดเจน สิ่งที่เป็นประโยชน์คือสัญญาณที่แฟนๆ มองหา: โพสต์ในโซเชียลมีเดียของเขา, ประกาศจากเอเจนซี่จัดคอนเสิร์ตไทย หรือหน้าเว็บไซต์ขายบัตรที่ขึ้นรายละเอียดแทยว่าจะมีการเปิดขายบัตรในอนาคตอันใกล้ การเตรียมตัวในฐานะแฟนทำให้ผมมีมุมมองว่าควรเตรียมทั้งเรื่องเวลาและงบประมาณ เพราะการประกาศคอนเสิร์ตของศิลปินระดับนี้มักมีระยะเวลาเตรียมตัวสั้นและบัตรหมดเร็ว นอกจากนั้นยังควรลงทะเบียนบัตรแฟนคลับหรือสมัครรับข่าวสารจากหน่วยงานจัดคอนเสิร์ตไทยหลายเจ้าเพื่อเพิ่มโอกาสในการได้บัตร ปิดท้ายด้วยความจริงใจ: ตอนนี้สิ่งที่ทำได้คือรอประกาศอย่างเป็นทางการและเก็บแรงไว้สำหรับวันนั้น หากมีการประกาศจริงก็คงจะเป็นช่วงเวลาที่หัวใจพองโตและต้องวางแผนละเอียดหน่อย

อันดับแรกที่อยากพูดถึงคือ 'See You Again' ของ Wiz Khalifa กับ Charlie Puth ซึ่งกลายเป็นเพลงที่เกี่ยวกับการกลับมาหากันในความหมายกว้าง ๆ มากกว่าคำว่า 'กลับบ้าน' แบบตรงตัว เพลงนี้ขึ้นท็อปชาร์ตหลายประเทศหลังจากใช้ประกอบภาพยนตร์และกลายเป็นเพลงไว้อาลัย ที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึกถึงการพบกันอีกครั้งหรือการจากลาที่นำมาสู่การกลับคืน จุดที่ทำให้เพลงโดดเด่นคือเมโลดี้ง่าย ๆ และเสียงเปียโนกับฮุคร้องที่ติดหู ทำให้มิวสิกวิดีโอมีคนดูสูงมากจนกลายเป็นปรากฏการณ์ระดับโลก เพลงนี้ยังสะท้อนพลังของเพลงป็อปร่วมสมัยที่สามารถทำหน้าที่เป็น 'บ้าน' ทางอารมณ์ให้คนฟังได้ จากมุมมองของคนที่ฟังเพลงบ่อย ๆ ผมรู้สึกว่าเพลงแบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีคำว่า 'กลับบ้าน' อยู่ในเนื้อเพลงตรง ๆ ก็ได้ แค่ธีมของการได้กลับมาหรือคิดถึงคนที่จากไปก็สามารถกุมหัวใจได้เหมือนกัน และนั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมมิวสิกวิดีโอนี้ถึงมียอดวิวสูงและยังถูกหยิบมารื้อฟังซ้ำ ๆ อยู่เรื่อย ๆ

แฟนเพลงหลายคนคงรู้ว่า Kwon Ji-yong ถูกจดจำมากที่สุดในฐานะ G-Dragon แต่การปรากฏตัวบนจอภาพยนตร์จริงจังของเขาไม่ได้บ่อยนักและมักมาในรูปแบบที่ไม่ใช่การรับบทนำแบบยาวๆ ผมมองว่าเส้นทางการปรากฏตัวของเขาบนจอมีความหลากหลายแต่เน้นไปที่งานที่เกี่ยวกับดนตรีหรือการบันทึกการแสดง มากกว่าจะเป็นซีรีส์ละครทีวี คอนเสิร์ตและสารคดีเกี่ยวกับวง Big Bang ถือว่าเป็นพื้นที่ที่เขาแสดงให้เห็นความเป็นศิลปินบนจอได้ชัดเจน หนึ่งในผลงานที่ชัดเจนคือสารคดีคอนเสิร์ต 'Big Bang Made' ซึ่งฉายเป็นภาพยนตร์และบันทึกเบื้องหลังการทัวร์ของวง ทำให้ผู้ชมได้เห็นมุมมองของเขาในบริบทที่เป็นภาพยนตร์ ถึงแม้มันจะไม่ใช่การแสดงแบบตีความบท แต่ก็เป็นการปรากฏตัวสำคัญที่คนทั่วไปจะนึกถึงเมื่อพูดถึงการขึ้นจอของเขา นอกจากคอนเสิร์ตและสารคดีแล้ว การปรากฏตัวของเขามักมาในรูปแบบแค่มิโกหรือการปรากฏตัวพิเศษในมิวสิกวิดีโอ งานแฟชั่นฟิล์มสั้น ๆ หรือการเป็นแขกรับเชิญในรายการวาไรตี้ที่มีการตัดต่อเป็นตอนพิเศษก็ทำให้ภาพของเขาปรากฏในสื่อภาพยนตร์และโทรทัศน์ได้บ้าง แต่โดยรวมเขาเลือกให้ความสำคัญกับงานเพลง การออกแบบ และแบรนด์ตัวเองมากกว่าเส้นทางการแสดงละครติดต่อกันหลายนัด ซึ่งก็เข้าใจได้เพราะทรัพยากรด้านเวลาและภาพลักษณ์มีความสำคัญต่อการเป็นไอคอนทางดนตรี พูดสั้นๆ แบบไม่ใช่สรุปย่อ: ถาตอบตรงๆ ว่าเขาเคยขึ้นจอใช่ แต่ส่วนใหญ่เป็นคอนเสิร์ต-สารคดี-การปรากฏตัวพิเศษ มากกว่าการรับบทนำในภาพยนตร์หรือซีรีส์ยาว ๆ คนที่ติดตามจะสนุกกับมุมแสดงออกของเขาในงานดนตรีบนจอมากกว่าการแสดงละครแบบดั้งเดิม ซึ่งก็ทำให้แต่ละครั้งที่เขาปรากฏตัวมีความพิเศษและถูกพูดถึงเสมอ

พูดถึงศิลปินที่คนมักจะสะกดเป็น 'บิ้น' แบบสากล ผมชอบยกตัวอย่างกรณีของแร็ปเปอร์เวียดนามที่ใช้ชื่อ 'Binz' เพราะงานของเขามักมีสเกลการเข้าถึงกว้างมาก ๆ และถ้าจะชี้หนึ่งเพลงที่มักถูกยกเป็นยอดวิวสูงสุด ก็คือ 'Bigcityboi' เพลงนี้โดดเด่นทั้งเมโลดี้และภาพลักษณ์ที่จับตา ทำให้ยอดวิวพุ่งสูงบนช่อง YouTube ของศิลปินและหลายแพลตฟอร์มวิดีโออื่น ๆ ผมติดตามวงการเพลงเวียดนามมานานพอสมควร และมองว่าเหตุผลที่ 'Bigcityboi' ทำยอดได้ดีเพราะมันไม่ใช่แค่เพลงฮุกติดหู แต่ยังเป็นการรวมพลังของโปรดักชัน งานวิชวล และการโปรโมตที่เข้าถึงผู้ฟังข้ามประเทศได้ง่าย เสียงร้องกับบีตเข้ากัน แล้วมิวสิกวิดีโอมีมุมน่าสนใจ ทำให้คนดูอยากกดอีกครั้งแล้วอีกครั้ง ผลคือสถิติจึงสูงกว่าซิงเกิลอื่น ๆ ของเขาในหลายแพลตฟอร์ม ซึ่งหากคุณชอบสไตล์นี้ เพลงนั้นน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการรู้จักผลงานของคนชื่อคล้าย 'บิ้น' รายนี้