Kwon Ji Yong มีผลงานเพลงเดี่ยวไหนที่แฟนต้องรู้บ้าง?

ในฐานะแฟนที่ตามดูผลงานของ Kwon Ji Yong มาตั้งแต่ยุคแรกๆ ผมมองว่า MV ที่มียอดวิวสูงสุดและโดดเด่นที่สุดมักจะเป็น 'Crooked' — เพลงนี้กลายเป็นหนึ่งในตัวแทนของงานเดี่ยวของเขาอย่างชัดเจน เพราะจับจังหวะพังก์ป๊อปได้โดนใจทั้งแฟนเก่าและคนดูทั่วไป ผมจำได้ว่าช่วงที่ 'Crooked' ปล่อยออกมา มันเข้าถึงคนได้ง่ายด้วยเมโลดี้ติดหู คอนเซ็ปต์ตรงไปตรงมา และคัทซีนที่เล่าอารมณ์ของการทนความเจ็บปวดแบบขมๆ ได้อย่างมีเสน่ห์ ทำให้คนแชร์กันเยอะ ยิ่งเวลาคอนเทนต์เต้นและแฟนเมดิโอเกิดขึ้น ยอดวิวพุ่งอย่างต่อเนื่องจนกลายเป็นมิวสิกวิดีโอของเขาที่คนเข้าถึงมากที่สุดในแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งต่างๆ เทียบกับผลงานเก่าอย่าง 'Heartbreaker' ที่เคยเป็นกระแสในสมัยก่อน 'Crooked' มีความเป็นไวรัลที่ยั่งยืนกว่าและโตขึ้นตามช่องทางออนไลน์ใหม่ๆ มุมมองของผมคือเรื่องยอดวิวไม่ได้วัดแค่ความดังตอนแรกเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวกับการที่ผลงานสามารถยืนหยัดและถูกค้นพบซ้ำได้เรื่อยๆ เพลงอย่าง 'One of a Kind' หรือ 'Crayon' ก็มีบทบาทสำคัญในการสร้างฐานแฟนและภาพลักษณ์ แต่ 'Crooked' ทำหน้าที่เชื่อมคนดูรุ่นต่างๆ ให้มาพบกันได้มากกว่า นี่คือเหตุผลที่ผมมองว่า MV นี้ขึ้นแท่นสูงสุดในแง่การเข้าถึง แม้ว่ายอดจะเปลี่ยนแปลงตามเวลา แต่ความรู้สึกของเพลงและพลังของภาพยนตร์สั้นในตัวมันยังคงตราตรึงอยู่จนถึงวันนี้

สไตล์ของเขาใน 'Crayon' ทำให้ภาพลักษณ์แบบเล่นใหญ่กลายเป็นนิยามหนึ่งของความเป็นศิลปินที่กล้าเสี่ยง ฉากในมิวสิควิดีโอนั้นสดใสและจัดจ้าน เหลือบสีที่ฉายออกมาทำให้เสื้อผ้าและอุปกรณ์เสริมทุกชิ้นดูเป็นตัวละครหนึ่งในเรื่องราว เสื้อผ้าที่ผสมพังก์กับแฟนซี เสื้อแจ็กเก็ตลายกราฟิก และทรงผมที่ถูกทำให้พังกว่าเดิม เสริมด้วยการแต่งหน้าหนาสีสันจัดจ้าน ทำให้ทั้งภาพรวมดูเหมือนแคตวอล์กบนสเตจที่ไม่แคร์กฎใดๆ พอได้ดูแบบละเอียด ฉันชอบวิธีที่เขาใช้แฟชั่นเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องมากกว่าจะใส่เพียงเพื่อตกแต่ง เท็กซ์เจอร์หลากหลายถูกจับคู่แบบไม่ผูกมัดกับเพศและสไตล์ ทำให้ลุคดูทั้งขบถและสนุกไปพร้อมกัน ผลงานชิ้นนี้ยังส่งอิทธิพลให้แฟนๆ ลองผสมสไตล์ที่ดูขัดแย้งจนเกิดความสดใหม่ และในมุมของแฟนรุ่นใหม่ มันเหมือนการอนุญาตให้กล้าแต่งตัวโดยไม่ต้องกลัวสายตาใคร นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันยก 'Crayon' เป็นหนึ่งในมิวสิควิดีโอที่แฟชั่นของเขาโดดเด่นที่สุด เพราะมันไม่ได้แค่สวย แต่มันประกาศตัวตนอย่างชัดเจน

ใครจะคิดว่า 'Machete' จะกลายเป็นบทที่ทำให้ชื่อของแดนนี เทรโฮโดดเด้งออกมาจากฉากสนับสนุนสู่พระเอกเต็มตัว ผมรู้สึกว่าภาพลักษณ์ในเรื่องนี้คือการรวมเอาเสน่ห์แบบเก่า ๆ ของหนังบู๊เข้ากับอารมณ์ล้อเลียนที่ชาญฉลาด นักแสดงใช้ร่างกายและสายตาสื่อสารแทบไม่ต้องพูดเยอะ แล้วบทบาทนี้ก็ให้พื้นที่เต็มที่กับเขา—ทั้งการแก้แค้น การปะทะ และมุมมองเชิงช่างภาพแบบสไตล์โรเบิร์ต โรดริเกซที่ชอบเล่นกับไอเดียหนังบิลด์ ฉากแอ็กชันบางซีนใน 'Machete' น่าจดจำเพราะมันผสมความโหดแบบคลาสสิกกับมุกที่ทำให้คนดูยิ้มได้ ผมชอบที่ตัวละครไม่ใช่แค่บ้ากำปั้น แต่ยังมีแก่นความเป็นมนุษย์ ความเจ็บช้ำ และการยืนหยัดในชะตากรรมของตัวเอง ถ้าต้องแนะนำให้คนเริ่มจากจุดเดียว นี่แหละคือเรื่องที่ควรดูเพราะมันให้ความรู้สึกครบทั้งบรรยากาศ แก่นเรื่อง และคาแรคเตอร์ที่ติดตา

แฟนๆ มักจะนึกถึงเพลงเดี่ยวของคิมซองกยูแล้วอันดับแรกที่โผล่มาในหัวก็คือ '60 Seconds' — นี่แหละเพลงที่ช่วยปักหลักให้เขาเป็นศิลปินเดี่ยวที่คนจดจำได้ นอกจากจังหวะและเมโลดี้ที่ติดหูแล้ว การแสดงสดของซองกยูกับเพลงนี้มักจะถูกพูดถึงในหมู่แฟนๆ ว่าเป็นโมเมนต์ที่สะกดคนดูได้ เพราะเสียงร้องมีมิติทั้งพลังและอารมณ์ ทำให้เพลงนี้กลายเป็นซิงเกิลเดี่ยวนำจากมินิอัลบั้ม 'Another Me' ที่หลายคนมองว่าเป็นจุดเริ่มต้นของตัวตนเดี่ยวของเขา ถ้าเลื่อนดูผลงานเดี่ยวของเขาต่อ จะเจอว่านอกจาก '60 Seconds' แล้ว ซองกยูยังมีเพลงที่แฟนๆ และคนทั่วไปค่อนข้างชื่นชอบจากงานอัลบั้มเดี่ยวต่างๆ เช่น เพลงจากมินิอัลบั้ม '27' ที่แสดงให้เห็นด้านที่ลึกขึ้นของเสียงร้องและการเล่าเรื่องผ่านบทร้อง รวมถึงผลงานจากอัลบั้มเต็มอย่าง '10 Stories' ที่แต่ละเพลงเป็นเหมือนบทเล่าเรื่องชีวิตและความสัมพันธ์ ทำให้หลายเพลงในชุดนั้นถูกยกให้เป็นเพลงที่แฟนคลับฟังซ้ำบ่อยๆ นอกจากนี้ยังมีเพลงจากอัลบั้มหรือซิงเกิลเดี่ยวชุดอื่นๆ ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างดีในคอนเสิร์ตและเวอร์ชันอะคูสติก ซึ่งแฟนๆ มักแชร์คลิปกันในโซเชียลจนทำให้เพลงนั้นๆ กลายเป็นที่พูดถึงมากขึ้น ส่วนงานเพลงประกอบละครและผลงานพิเศษของเขาก็ไม่ควรมองข้าม เพราะมุมเสียงที่หวานแต่ทรงพลังของคิมซองกยูมักจะพาเพลง OST ไปแตะหัวใจคนฟังได้ง่าย เพลงเหล่านี้อาจไม่ได้ขึ้นชาร์ตยาวๆ แบบเพลงไตเติ้ล แต่มีผลในแง่การสร้างภาพลักษณ์และความผูกพันกับแฟนเพลง เช่น เวอร์ชันบัลลาดที่ใช้เสียงร้องแบบใกล้ชิดหรือการแสดงสดแบบนั่งเล่นเปียโนที่ทำให้หลายคนเห็นด้านอ่อนโยนของเขามากขึ้น สรุปสั้นๆ สำหรับใครที่อยากเริ่มฟังผลงานเดี่ยวของคิมซองกยู ให้เริ่มจาก '60 Seconds' เพื่อสัมผัสพลังและเอกลักษณ์ จากนั้นค่อยไล่ฟังเพลงจากมินิอัลบั้ม '27' และอัลบั้ม '10 Stories' เพื่อเข้าใจมุมความเป็นศิลปินเดี่ยวของเขามากขึ้น — ส่วนตัวแล้วเพลงเดี่ยวของซองกยูทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงความตั้งใจในการแสดงอารมณ์ผ่านเสียงร้อง และทุกครั้งที่ได้ฟัง จะชอบที่เขาสามารถเปลี่ยนบรรยากาศของเพลงจากเข้มข้นเป็นอบอุ่นได้อย่างลงตัว

ฉันยังหลงรักวิธีที่เสียงของไอซ์อลิษาถ่ายทอดอารมณ์ผ่านเพลงช้า เพราะทุกโน้ตเหมือนมีเรื่องเล่าเป็นของตัวเอง 'กลับมาได้ไหม' เป็นเพลงที่เปิดตัวความเปราะบางของเธอได้ชัด เสียงแหบเล็กๆ ในท่อนฮุกทำให้ฉากรักที่พังทลายดูมีความจริงจังและเจ็บปวดอย่างจับต้องได้ สไตล์การร้องไม่หวือหวาแต่คม มีการใช้ช่องว่างในเพลงให้ความรู้สึกเวิ้งว้าง ซึ่งแฟนที่ชอบเพลงบรรยากาศลุ่มลึกจะอินได้ไม่ยาก อีกสองเพลงที่ฉันกลับไปฟังบ่อยคือ 'แสงสุดท้าย' และ 'ลมหายใจ' ทั้งคู่มีเสน่ห์ต่างกัน: 'แสงสุดท้าย' ให้ความอบอุ่นแบบโคลงเคลง เหมือนแสงยามเย็นที่ทำให้จบวันได้อย่างมีความหมาย ขณะที่ 'ลมหายใจ' เป็นมุมที่เปลือยมากขึ้น เหมือนนั่งคุยความจริงใจกับคนที่ไว้ใจได้ แทร็กทั้งสามนี้ทำให้เห็นความหลากหลายของเธอในฐานะศิลปินเดี่ยว และเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับคนอยากเข้าไปสำรวจกระบวนการทางอารมณ์ของเธอ

แฟนเพลงหลายคนมักสงสัยกันว่า Kwon Ji-yong หรือที่รู้จักกันในชื่อ G-Dragon เคยแต่งเพลงเป็น OST ให้หนังเรื่องใดบ้าง ซึ่งประเด็นนี้เป็นเรื่องที่น่าสนใจสำหรับคนที่ติดตามทั้งดนตรีเกาหลีและวงการภาพยนตร์ ในภาพรวมแล้ว เส้นทางของจีดราก้อนเน้นหนักไปที่การทำเพลงสำหรับตัวเองและวง BigBang เป็นหลัก ทั้งอัลบั้มสตูดิโอ ซิงเกิล และการร่วมงานกับศิลปินอื่น ๆ มากกว่าจะรับงานแต่งเพลงประกอบภาพยนตร์เชิงพาณิชย์แบบเฉพาะเจาะจง ลักษณะงานของเขามักเป็นการปล่อยซิงเกิลที่มีคาแรคเตอร์ชัดเจน หรือการโปรดิวซ์เพลงให้ศิลปินอื่น ๆ มากกว่าการแต่ง OST แบบที่เขียนขึ้นเพื่อหนังเรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยตรง อย่างไรก็ตาม ผลงานของจีดราก้อนและวง BigBang เองก็เคยถูกนำไปใช้ในสื่อต่าง ๆ ทั้งซีรีส์ รายการโทรทัศน์ โฆษณา หรือโชว์พิเศษ ซึ่งเป็นการถูกนำไปเป็นเพลงประกอบฉากในบริบทต่าง ๆ แทนที่จะเป็นการแต่งขึ้นเพื่อภาพยนตร์เรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยเฉพาะ ในมุมมองของแฟนเพลงคนหนึ่ง เหตุผลน่าจะมาจากภาพลักษณ์และสไตล์เพลงที่จีดราก้อนสะท้อนออกมามีความเฉพาะตัวและมักผูกติดกับแบรนด์ศิลปินมากกว่าจะเป็นเพลงประกอบเชิงบรรยายสำหรับภาพยนตร์ เมื่อมองย้อนกลับไปในประวัติการทำเพลงของเขา จะเห็นว่ามีผลงานที่เชื่อมโยงกับโปรเจกต์ภาพยนตร์หรือโทรทัศน์บ้างเป็นครั้งคราว แต่ไม่ใช่ในรูปแบบของการรับงานแต่ง OST แบบเป็นทางการสำหรับหนังยาวระดับโรงภาพยนตร์ งานส่วนใหญ่ยังคงเป็นซิงเกิลหรืออัลบั้มที่ปล่อยในฐานะศิลปินเดี่ยวและวง ซึ่งแฟน ๆ หลายคนเองก็ยังคงติดตามและนำเพลงเหล่านั้นไปใช้ประกอบคอนเทนต์หรือมิกซ์ในวิดีโอคลิปต่าง ๆ ทำให้เพลงของเขามีการปรากฏตัวในสื่อภาพเคลื่อนไหวแบบไม่เป็นทางการอยู่บ้าง โดยสรุปแล้ว ไม่มีบันทึกของการที่ Kwon Ji-yong จะรับแต่งเพลงเป็น OST ให้กับหนังเรื่องใดแบบชัดเจนในฐานะงานที่เขาเขียนขึ้นมาเฉพาะสำหรับภาพยนตร์ แต่การที่เพลงของเขาถูกนำไปใช้ในสื่ออื่น ๆ ก็แสดงให้เห็นถึงพลังและอิทธิพลของงานดนตรีที่เขาสร้างขึ้น ซึ่งในฐานะแฟนคนนึงก็ยังคงหวังว่าจะได้เห็นจีดราก้อนรับงานแต่ง OST ให้หนังยิ่งใหญ่สักเรื่องในอนาคต เพราะคิดว่าสไตล์และความสร้างสรรค์ของเขาน่าจะเติมความเข้มข้นให้ภาพยนตร์ได้อย่างน่าสนใจ

ความทรงจำการเห็นงานคอลแลบของ 'Kwon Ji Yong' ทำให้ตื่นเต้นทุกครั้ง เพราะผมชอบมองว่าเขาเป็นคนที่ไม่ยึดติดกับกรอบเดียวกันเลย ฉันจำได้เสมอว่าเขาไม่ได้ร่วมงานกับศิลปินต่างชาติแค่ในแง่การทำเพลงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงการขึ้นเวทีร่วมกันและโปรเจกต์แฟชั่นด้วย ตัวอย่างที่คนพูดถึงกันบ่อยคือการมีปฏิสัมพันธ์กับคนในวงการฮิปฮอปและโปรดิวเซอร์ต่างประเทศ รวมถึงการปรากฏตัวร่วมกับนักดนตรีเมืองนอกในงานเทศกาลหรือโชว์พิเศษ งานพวกนี้มักเป็นการแลกเปลี่ยนพลังระหว่างสไตล์เคป๊อปกับแนวตะวันตก ทำให้เสียงและการแสดงของเขามีสีสันมากขึ้น เมื่อมองจากมุมแฟน การร่วมงานกับศิลปินต่างชาติโดยเฉพาะโปรดิวเซอร์หรือนักดนตรีแนวอิเล็กทรอนิกส์ ช่วยขยายขอบเขตงานของเขา ข้อดีคือได้เห็นวิธีคิดการทำเพลงที่ต่างออกไปและบางทีก็มีซาวด์ที่คนฟังทั่วไปคาดไม่ถึง นี่แหละที่ทำให้ติดตามงานของเขาได้ไม่มีเบื่อ — ความตั้งใจในการทดลองสิ่งใหม่ ๆ ของเขายังคงเป็นสิ่งที่ดึงดูดผมเสมอ

มาลงรายละเอียดกันหน่อย — งานเดี่ยวของโรเจอร์ เทย์เลอร์ไม่ได้มีแค่เพลงข้างถนนของวงหลัก แต่มันเป็นพื้นที่ที่เขาได้ทดลองเสียงและมุมมองที่ต่างออกไปจากเสียงอันยิ่งใหญ่ของวง ผมชอบเริ่มจากอัลบั้มสตูดิโอหลักของเขา เพราะมันแสดงพัฒนาการชัดเจน ตั้งแต่ 'Fun in Space' ที่ปล่อยออกมาในยุคต้น 80s ซึ่งผสมกลิ่นอิเล็กทรอนิกส์และป็อปแบบทดลอง ทำให้เราเห็นอีกด้านหนึ่งของเขาในฐานะนักร้องนำและนักแต่งเพลง นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนของการทำงานเดี่ยว ซึ่งมีความเป็นส่วนตัวมากกว่าผลงานของวง ต่อมาเป็นขั้นก้าวหน้าทางซาวด์และทิศทางอย่างที่เห็นใน 'Strange Frontier' ที่มาพร้อมกับเมโลดี้แนวป็อป-ร็อกและการเรียบเรียงที่เฉียบคม จากนั้นเขามีผลงานอีกสองชิ้นที่น่าสนใจในทศวรรษถัดมา คือ 'Happiness?' ซึ่งสะท้อนมุมคิดและเสียงที่ค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่ขึ้น กับ 'Electric Fire' ที่พาเขากลับมาค้นเสียงร็อกสมัยใหม่ ความต่อเนื่องของงานเหล่านี้ทำให้เห็นว่าเขาไม่ได้หยุดนิ่ง แต่เลือกใช้เวทีเดี่ยวเป็นห้องทดลองส่วนตัวสำหรับไอเดียใหม่ๆ อีกมุมหนึ่งที่สำคัญแต่ไม่ใช่ผลงานเดี่ยวล้วนๆ คือโปรเจกต์วง 'The Cross' ซึ่งเขารับบทนำในการตั้งวงและผลักดันทิศทางดนตรีแบบร่วมทีม อัลบั้มอย่าง 'Shove It' หรือ 'Mad, Bad and Dangerous to Know' แสดงให้เห็นว่าเขาสามารถสลับบทบาทจากนักตีกลองมาเป็นผู้นำวงได้อย่างมั่นใจ งานในโปรเจกต์นี้มีโทนแดนซ์-ร็อกและความสนุกที่ต่างจากงานเดี่ยวอย่างเป็นเอกเทศ โดยรวมแล้ว งานเดี่ยวของโรเจอร์เป็นเสมือนการยืดเส้นยืดสายของคนที่ไม่ยอมถูกจำกัดอยู่กับภาพลักษณ์เดิมๆ — มีทั้งช่วงทดลอง กลิ่นอิเล็กโทรนิค ป็อป และร็อกแบบตรงไปตรงมา ซึ่งถ้าคุณอยากรู้จักคนที่อยู่อีกฝั่งของเครื่องกลองของวงยักษ์ นี่คือจุดเริ่มที่ดี และผมมักจะกลับไปฟังงานเหล่านี้เมื่ออยากเห็นความกล้าลองของศิลปินคนหนึ่ง

แสงไฟบนเวทีและท่วงทำนองฮิปฮอปทำให้การฟังเพลงของ Kwon Ji Yong กลายเป็นบทพิสูจน์ว่าแรงบันดาลใจของเขามาจากหลากหลายแหล่งทั้งในและนอกประเทศ เริ่มจากไอคอนระดับโลกอย่าง Michael Jackson และ Prince ที่เห็นได้ชัดจากการแสดงที่เน้นการเต้น จังหวะที่คม และความรู้สึกของการเป็นศิลปินเพอร์ฟอร์มเมอร์เต็มตัว นอกจากนั้นวัฒนธรรมฮิปฮอปอเมริกันซึ่งรวบรวมทั้งแร็ป ผสมบีท และแฟชั่น มีบทบาทสำคัญในการหล่อหลอมสไตล์ของเขา นักดนตรีอย่าง Pharrell Williams, Kanye West และ André 3000 ถูกยกให้เป็นแรงบันดาลใจทางด้านการผลิตเพลงและการทดลองเสียง ที่ทำให้ผลงานของเขาไม่ยึดติดกับกรอบแบบใดแบบหนึ่ง ผลงานอย่าง 'One of a Kind' และ 'Crayon' แสดงให้เห็นถึงการผสมผสานระหว่างฮิปฮอปกับป็อปและอิเล็กทรอนิกส์อย่างชัดเจน ความสัมพันธ์กับต้นตำรับในวงการเพลงเกาหลีเองก็สำคัญไม่แพ้กัน นักดนตรีอย่าง Seo Taiji มีส่วนกระตุ้นให้ศิลปินรุ่นหลังกล้าทดลองแนวดนตรีและสังคมที่แตกต่าง ส่วนผู้ผลิตและเพื่อนร่วมค่ายอย่าง Teddy Park และทีมงานที่ YG Entertainment ก็มีบทบาทเป็นพี่เลี้ยงทางเสียงเพลงและการโปรดิวซ์ ทำให้เขาได้เรียนรู้การจัดวางบีท การเขียนเพลง และการสร้างคาแรกเตอร์ศิลปินบนเวที สิ่งนี้เห็นได้ชัดเมื่อเปรียบเทียบระหว่างงานเดบิวต์ของเขากับผลงานโซโล่ที่มีการออกแบบเสียงและการจัดวางที่ละเอียดมากขึ้น ความหลากหลายของแรงบันดาลใจจึงไม่ใช่แค่เลียนแบบ ทว่าเป็นการนำองค์ประกอบมาปรุงแต่งให้กลายเป็นภาษาดนตรีของตัวเอง แฟชั่นและศิลปะก็เป็นอีกแหล่งที่เติมเต็มภาพลักษณ์ของเขาอย่างเห็นได้ชัด การแต่งตัวที่กล้าและครีเอทีฟทำให้หลายคนเชื่อมโยงเขากับดีไซเนอร์และไอคอนด้านแฟชั่นระดับโลก ทั้งแนวสตรีทและไฮแฟชั่นถูกใช้เป็นเครื่องมือในการสื่อสารตัวตนบนเวทีและในมิวสิกวิดีโอ บางครั้งเพลงของเขาก็เล่าเรื่องผ่านภาพและคอสตูม ทำให้ภาพรวมของงานศิลปะนั้นครอบคลุมทั้งด้านเสียง ภาพ และการแสดง ซึ่งเป็นสิ่งที่ได้มาจากการเปิดรับแนวคิดจากหลายแขนง ในฐานะแฟน ฉันมองเห็นความงดงามของการที่ Kwon Ji Yong รวบรวมแรงบันดาลใจจากศิลปินระดับตำนาน วัฒนธรรมฮิปฮอป และแฟชั่น มาปรับแต่งจนเกิดเป็นภาษาศิลปินที่ชัดเจนและหลากหลาย การฟังเพลงของเขาจึงเหมือนได้นั่งชมการทดลองศิลป์ที่มีทั้งความกล้าและความละเอียดอ่อน ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังทำให้หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยิน

ตอบตรงๆเลยว่าเรื่องผลงานเพลงของกยองซองมักจะทำให้ฉันอยากคุยต่ออีกยาวๆ เพราะมันไม่ชัดเจนแบบทางการแต่เต็มไปด้วยโมเมนต์เสียงที่น่าสนใจ ฉันสังเกตว่าถ้าพูดถึงการปล่อยซิงเกิลเดี่ยวแบบเป็นทางการ (คือออกมาในชื่อศิลปินเดี่ยวและวางจำหน่ายบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งแยกออกจากวง) กยองซองยังไม่มีงานแบบนั้นชัดเจน แต่เสียงของเขามักโผล่มาในหลายรูปแบบไม่เป็นทางการ — เช่น โซโล่พาร์ทในเพลงของวง เวทีโซโล่ในคอนเสิร์ต หรือคลิปคัฟเวอร์ที่ปล่อยในช่องทางไลฟ์หรือโซเชียลมีเดีย ซึ่งบางครั้งรู้สึกเหมือนเป็นเพลงเดี่ยวสั้นๆ ที่แฟนๆ ชอบนำกลับมาฟังซ้ำ มุมมองส่วนตัวคือผมชอบความเป็นธรรมชาติของการได้ฟังกยองซองในฉากแบบนี้ เพราะมันได้ยินความเป็นตัวตนจริง ๆ มากกว่าเพลงเดี่ยวที่มักถูกจัดวางมาอย่างเต็มรูปแบบ ถ้าวันหนึ่งมีการประกาศซิงเกิลเดี่ยวเต็มตัวก็น่าจะเป็นโมเมนต์ที่น่าตื่นเต้น แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น การตามเก็บเวทีพิเศษและคลิปโซโล่ที่มีอยู่ก็ให้ภาพความสามารถของเขาได้ชัดเจนพอสมควร