คิริว

“พะวาอยากเป็นเด็กคุณคีค่ะ” คำที่โพล่งบอกทำให้เธอดูบ้าบิ่นไม่น้อย ทว่ามันถูกไตร่ตรองมาหลายวันแล้ว “ใครๆ เรียกฉันว่าเฮีย” คีหรือว่าคิระที่ได้ฟังประโยคนั้นดูไม่ได้ตกใจ คงเพราะเขาเจอกับเรื่องพวกนี้เป็นประจำ แตกต่างไปก็ตรงสรรพนามที่หญิงสาวตรงหน้าเรียกขานเขา “ค่ะ พะวารู้” เธอรู้ว่าใครๆ ต่างเรียกเขาว่าเฮียคี ดวงหน้ายังจดจ้องมองหนุ่มฮอตสวมแว่นที่ดูเข้ากับเขาเป็นอย่างมาก ใจจดจ่อรอรับคำตอบที่จะหลุดพ้นริมฝีปากหนา อากัปกิริยาของคิระยังนิ่งสงบท่ามกลางเสียงดัง สายตารอคำตอบ และการเดินไปมาของนักเที่ยว พะวาลุ้นเสียยิ่งกว่าตอนลุ้นผลการสมัครงาน กระทั่งได้ยินคำถาม “รู้กฎของฉันไหมพะวา” “พะวาอาจจะพอรู้ค่ะ” “ฉันไม่ชอบคำว่าอาจจะ ฟังดูเหมือนรู้ แต่ไม่รู้” เสียงทุ้มๆ นั่นไม่ได้ตำหนิ แต่บอกว่าหญิงสาวสมควรจะรู้กฎของเขาให้ชัดเจน พะวาส่งยิ้มแห้งๆ โต้กลับ แล้วตั้งใจฟังกฎ “กฎของฉัน คือแตะต้องได้ทุกส่วนบนร่างกาย ยกเว้นหัวใจ”

คิมหันต์ชายหนุ่มวัยยี่เจ็ดปีต้องมาดูแลแฟนของเพื่อนซึ่งมีอายุเพียงสิบเจ็ดปีอย่างอลัน ผ่านไปไม่กี่วันกรแฟนหนุ่มของอลันกลับทิ้งเขาไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเขาใช้เวลาทำใจเพียงไม่นานก็ฟื้นตัวเองและทำใจได้ ในเมื่อสถานะของเขาคือโสดเลยคิดหาวิธีอ่อยคนเย็นชาที่ชอบทำหน้าตึงและเรียบเฉยอย่างคิมหันต์ว่าเขาจะมีความรู้สึกไหมแต่พอนานเข้าทั้งสองกลับมีความรู้สึกดีต่อกัน.....

มีนา หญิงสาวธรรมดาที่ชีวิตกำลังจนตรอก ตัดสินใจรับข้อเสนออุ้มบุญจาก คิรัน วิศรุอานนท์ มหาเศรษฐีหน้านิ่งเย็นชา ผู้ประกาศชัดว่าเขาแค่ต้องการลูก ไม่ต้องการความรัก ไม่ต้องการเมีย แต่ตั้งแต่คืนแรกที่เธอเข้าไปอยู่ในบ้านของเขา สัมผัสของคิรันกลับไม่ใช่แค่เรื่องของพันธะชั่วคราว เพราะทุกการจูบ ทุกการแตะต้อง ทุกค่ำคืนที่เขา "ทำการบ้าน" มันเต็มไปด้วยไฟร้อนแรง...และความหวงแหนรุนแรงเกินคำว่าแค่จ้าง มีนาพยายามเตือนใจตัวเองให้ไม่รักเขา แต่คิรันกลับทำทุกอย่างเพื่อมัดเธอไว้ จากหญิงรับจ้าง กลายเป็น "คนของเขา" และจากคนของเขา...กลายเป็น "เมียในหัวใจ" แต่เมื่อคนบางคนไม่ต้องการให้ความรักครั้งนี้สมบูรณ์ เกมอันตรายที่เดิมพันด้วยชีวิตและหัวใจ จึงเริ่มต้นขึ้น คำเตือน: นิยายเรื่องนี้มีฉากรักเร่าร้อนระดับ 20+ พระเอกหวงจัด คลั่งรักเงียบ เอาแต่ใจ และจะไม่มีวันปล่อยเธอให้หลุดมือแม้แต่วินาทีเดียว

“ฉันอยากให้เธอไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ยิ่งอยู่ไกลจากครอบครัวฉันได้เท่าไรยิ่งดี ถ้าเป็นไปได้จนกว่าจะเรียนจบอย่ากลับมาที่ไร่แสนศิริสุขอีก” “เหตุผลล่ะคะ” “ฉันเบื่อที่จะต้องมานั่งตีหน้าเป็นมิตรกับเธอต่อทุกคนในบ้าน” ชายหนุ่มตอบออกไปเสียงเข้ม “ค่ะ แล้วฉันจะเลือกสอบมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ค่ะ” ตะวันตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย “ขอบใจมากที่เข้าใจอะไรง่าย ๆ แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายระหว่างเรียน...” “ฉันจะทำงานหาเงินใช้เองค่ะ คุณไม่ต้องกังวล” “แต่คุณย่าท่านคงโอนค่าใช้จ่ายให้เธอทุกเดือน” “ฉันจะไม่เอาเงินส่วนนั้นออกมาใช้ ทันทีที่เรียนจบฉันจะโอนเงินส่วนนั้นคืนให้คุณทุกบาททุกสตางค์ คุณไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ” “หวังว่าเธอจะรักษาสัญญา เห็นเงินก้อนโตแล้วจะไม่เปลี่ยนใจล่ะ” “ค่ะ ฉันเป็นคนรักษาสัญญาเสมอ” “แล้วฉันจะรอดู” คีรินทร์เอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มหยันมุมปาก ความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะใจร้ายตัดโอกาสหล่อนขนาดนี้ แต่ดูถ้อยคำแต่ละคำที่หล่อนย้อนเขามาสิ ว่ามันบ่งบอกถึงความหยิ่งผยองอวดดีถือดีขนาดไหน เขาก็อยากจะรู้นักว่าเด็กสาวอายุสิบแปดอย่างหล่อนจะจองหองไปได้สักกี่น้ำ

เรื่องราวของ นิดา ฐานิดา รุ่นน้องปีหนึ่ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ เด็กสาวธรรมดา ๆ ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น แต่ทว่าชีวิตของเธอกลับพลิกผันเพราะ การเต้นหลุดโลกในงานรับน้องและยังมารู้อีกว่า ปู่รหัสของเธอเป็นถึง พี่คิณ อคิราห์ ชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหนุ่มหล่อสุดเพอร์เฟกต์แต่ดันเย็นชาสุด ๆ แต่ทำไมเวลาอยู่ใกล้พี่คิณทีไร ถึงได้รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูกทุกทีนะ...

เพียงฤดี นักบัญชีสาวแสนขยันผู้ต้องการหลีกหนีจากสภาพคนหาเช้ากินค่ำในเมืองหลวงและครอบครัวที่เต็มไปด้วยปัญหา จึงตัดสินใจซื้อที่ดินในต่างจังหวัดแปลงหนึ่ง หวังว่าจะใช้เป็นสถานที่เขียนนิยายออนไลน์และทำช่องยูทูป หลังจากที่ทำเป็นอาชีพเสริมมานาน เพื่อจะสร้างความมั่นคงให้กับทุกคนในครอบครัวที่จากมา พวกเขาจะได้รู้สักทีว่า เธอไม่ได้คิดจะทิ้งมาเพื่อหาความสบายตามลำพังอย่างที่มารดาปรามาสไว้ แม้ตอนนี้จะต้องอาศัยอยู่ในบ้านร้างตามลำพังเธอก็ยอม! ขณะที่คีรินสถาปนิกหนุ่มมากความสามารถ เดินทางกลับบ้านที่ทิ้งร้างไว้เกือบสิบปีเพื่อตั้งหลัก หลังจากผิดหวังเรื่องความรัก คำว่า ‘ห่างกันสักพัก’ ของคนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน ทำให้เขาต้องตัดสินใจเดินทางกลับมายังบ้านเกิด แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก กลับพบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งอาศัยอยู่ในบ้านของเขา แล้วเขาจะไล่ผู้หญิงไร้บ้านคนนี้ออกไปได้อย่างไร นอกจากรับไว้ให้อยู่ช่วยงานบ้านระหว่างที่เขารีโนเวทบ้านก็ยังดี ทว่าบรรยากาศอันงดงามของพะโต๊ะ เมืองในหมอกของภาคใต้ที่สวยงามดั่งเมืองเหนือ กับความขยันใสซื่อของเธอ ก็ค่อย ๆ ร้อยรัดหัวใจของเขาเอาไว้อย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางกำแพงของคำว่า ‘ห่างกันสักพัก’ ซึ่งคอยก่อกวนอยู่ในหัวใจ