ฤดีคีริน...เพียงรักนี้มีเรา

ฤดีคีริน...เพียงรักนี้มีเรา

last updateLast Updated : 2024-12-11
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
84Chapters
1.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพียงฤดี นักบัญชีสาวแสนขยันผู้ต้องการหลีกหนีจากสภาพคนหาเช้ากินค่ำในเมืองหลวงและครอบครัวที่เต็มไปด้วยปัญหา จึงตัดสินใจซื้อที่ดินในต่างจังหวัดแปลงหนึ่ง หวังว่าจะใช้เป็นสถานที่เขียนนิยายออนไลน์และทำช่องยูทูป หลังจากที่ทำเป็นอาชีพเสริมมานาน เพื่อจะสร้างความมั่นคงให้กับทุกคนในครอบครัวที่จากมา พวกเขาจะได้รู้สักทีว่า เธอไม่ได้คิดจะทิ้งมาเพื่อหาความสบายตามลำพังอย่างที่มารดาปรามาสไว้ แม้ตอนนี้จะต้องอาศัยอยู่ในบ้านร้างตามลำพังเธอก็ยอม! ขณะที่คีรินสถาปนิกหนุ่มมากความสามารถ เดินทางกลับบ้านที่ทิ้งร้างไว้เกือบสิบปีเพื่อตั้งหลัก หลังจากผิดหวังเรื่องความรัก คำว่า ‘ห่างกันสักพัก’ ของคนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน ทำให้เขาต้องตัดสินใจเดินทางกลับมายังบ้านเกิด แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก กลับพบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งอาศัยอยู่ในบ้านของเขา แล้วเขาจะไล่ผู้หญิงไร้บ้านคนนี้ออกไปได้อย่างไร นอกจากรับไว้ให้อยู่ช่วยงานบ้านระหว่างที่เขารีโนเวทบ้านก็ยังดี ทว่าบรรยากาศอันงดงามของพะโต๊ะ เมืองในหมอกของภาคใต้ที่สวยงามดั่งเมืองเหนือ กับความขยันใสซื่อของเธอ ก็ค่อย ๆ ร้อยรัดหัวใจของเขาเอาไว้อย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางกำแพงของคำว่า ‘ห่างกันสักพัก’ ซึ่งคอยก่อกวนอยู่ในหัวใจ

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ทางที่ต้องเลือก 30%

──10月の初め

まだまだ、ポカポカと暖かい日が多く、

日中は、汗ばむほどの陽気だ。

晴れた朝は、心地良く過ごしやすい気候で嬉しい。

私は、いつもより早く目が覚めたので、

少しだけ早めに出社した。

早く着いたせいか、まだ人も疎らでエレベーターも空いている。

5階でエレベーターを降りて、

「おはようございます」

と、社内で会った人に挨拶をしながら、自分の部署である工事部へと続く長い廊下を歩いて行く。

前から来た男性にも挨拶をしようとした。

「おはようござい……えっ?」

思わず固まってしまった。

「みあり!」

と、私の名前を呼ぶその|男《ひと》は……

まさかの……

2年ぶりに会う元カレだった。

「えっ! どうして?」

私たちは、とんでもない場所で再会してしまった。

佐藤 みあり 28歳

私には、以前4年間お付き合いをして、結婚を考えていた彼氏が居た。

当時、結婚の話を両親にした彼は、

お母様から私に『ブライダルチェックを受けるよう伝えて欲しい』と言われたようなので、私は病院でそれを受けたのだ。

すると、どうも私には子どもを授かることが、難しいということが判明した。

『もちろん0%ではないですが……』と、医師からの気休めの言葉を受け取った。

目の前が真っ暗になり、かなり落ち込んだ。

子どもが好きだから、将来子どもの居る暮らしを夢見ていたのに……

それでも彼は『子どもが出来なくても良い! 2人で幸せになろう』と言ってくれたのだが、当然彼のご両親は結婚に猛反対。

子どもが授かりにくいというショックと、彼のご両親の反対。

私は、Wでショックを受けた。

それでも私たちは、しばらくは一緒に過ごしていた。

でも、しだいに親に反抗してまで、私と一緒に居る彼のことを見ていると、申し訳なく思えたし、

私自身も彼と一緒に居ることが辛くなってきてしまっていた。

そんな時、あんなことが起こってしまい、良い機会だと思って自ら離れてしまったのだ。

26歳の秋だった。

あれから2年、

ようやく私は、落ち着きかけたところだったのに。

なのに、なのに…

その彼が、また目の前に現れた。

「えっ! どうして?」

「久しぶり!」と、ニコやかな笑顔を私に向ける彼は……

|塩谷 律樹《しおや りつき》28歳

大学時代の同級生だ。

「ひ、久しぶり……」

と思わず挨拶している自分が居る。

──って、挨拶してる場合じゃないわよ!

ニコニコ笑っている律樹に……

「じゃなくて、どうして、ココに居るの?」

と、もう一度聞いた。

すると、

「どうしてって、俺今日から《《ココ》》で働くからだよ」と言う。

《《ココ》》とは、私が大学卒業後に就職したゼネコン会社だ。

今私たちは、その社内の廊下で、2年ぶりにバッタリ会っているのだから、そりゃあ驚いても不思議はない。

朝っぱらから、私が寝ぼけて夢でも見ているのかと思った。

「え? なんで? 転職?」と聞くと、

「まあ、そんなとこ」と律樹は言った。

律樹とは、大学卒業後は別々の会社に就職した。

同じ系列の会社ではあったが、別の会社だから

別れてしまえば、もう会うことなどないと思っていた。

「まさか、ストーカー?」と言うと、

「なんてこと言うんだよ! ちゃんと正規ルートから入ったんだよ!」と言った律樹。

「ヘッドハンティングでもされたの?」と聞くと、

「ま、そんな感じだ」と微笑みながら言った。

「ふ〜ん、そうなんだ……」

と、納得したものの、

──いやいや、違う違う! 同じ会社ならこれからも度々顔を合わせてしまうじゃん!

私は、慌てて、

「じゃあ!」と、自分の部署へ逃げようとすると、

「待って!」と、律樹に腕を掴まれた。

「え!」と驚くと、

「それだけ? 冷たいなあ〜あの時のこと、じっくり聞かせてよ!」と言われた。

冷たいと言われても、もう2年も前に私たちは、別れてしまっているのだし。

まあ、最も私から一方的にだったから、怒っているのか? とは思ったが……

それ以降、私から連絡も断ったので、本当に2年ぶりで何を話せば良いのかすら分からなかった。

「だって……」

「もう、俺のこと嫌いになった?」と聞かれた。

──嫌いになんてなるわけない!

簡単に忘れられれば、どれだけ気が楽かと毎日思い出してしまっていたのに……

私は、答えられずに、

「仕事……行かなきゃ」と言った。

「分かった! じゃあ、また後でな」と言われた。

──ん? 後で? 出来ればあまり会いたくない。

顔を見るたびに、また、思いが募ってしまう

──簡単に忘れられるわけなどないのだから……

「おはようございます」

私は自分の部署である工事部まで行き、席に着いた。

衝撃過ぎて、ボーっとしていると、

隣りから2歳上の先輩、長岡さんに声を掛けられた。

「おはよう! みありちゃん! 聞いた?」と。

「おはようございます! え? どうしたんですか?」と聞くと……

「今日から新しい課長が来るんだって!」と言う長岡さん。

「え? そうなんですか?」

──新しい課長

嫌な予感しかしないのは、気のせいか……

そして始業時間になると、

「おはようございます! 皆さん! ちょっと良いですか?」と朝礼の合図と共に部長が、部署に居る皆さんに声を掛けた。

部長の方に視線を向けると……

──ゲッ! やっぱり!

部長の隣りには、律樹が立って居た。

──嘘でしょう!

私は、左手で前髪を触りながら顔を覆うように隠した。

あんなにも、会いたい、会いたい! と毎日思い続けていた人なのに……

つい先程からは、最も会いたくない! と思ってしまっている人だ。

──どうしてよ! こんな事ってある?

顔を隠すように、額に手を当てているのだが私の顔は、丸見えのようだ。

律樹がこちらを見ている。一瞬右の口角を上げて小さく笑ったのが見えた。

だから、さっき

『また後でな』と言ったんだなと思った。

「ハア〜」と、ため息を吐く。

律樹は、何やら挨拶をしているようだが私の耳には何も入って来ない。

皆さんの拍手で、挨拶を終えたことが分かった。

席に着いて両手で頭を抱えた。

長岡さんに、「みありちゃん、どうしたの? 具合悪いの?」と聞かれた。

「ハア〜病みそうです」と言うと、

「え? どうしたの? 大丈夫?」と真剣に心配してくれているので、

「あ、大丈夫です!」と、引き攣った笑顔で答えた。

「そ、そう? |塩谷 律樹《しおや りつき》さんだって、カッコイイね」と、おっしゃった。

──ええ、よ〜く存じ上げておりますよ

彼は、昔からカッコ良くて、優しくて、モテる男なんですよ〜

とは、言えず……

「ふふ」と、また微妙な顔で愛想笑いをした。

いつものノリとは全く違う私に、

「ホントに大丈夫?」と言う長岡さんの後ろから、

「どうしたんですか? 佐藤さん、具合悪いんですか?」と聞いてきたのは、律樹だった。

「!!!」

私は、目を大きく見開いてしまった。

──貴方のせいで、具合が悪くなりそうなのよ

と、一瞬目がバチッと合ったが、すぐに目線を外し、

「あ、大丈夫です」と言うと、

「そうですか? では、佐藤さんに少しお伺いしたいことが……」と言った。

「……なんでしょうか?」と目を合わさずに聞くと、

「工事部のこと、色々教えてもらえませんか?」と言われた。

「え?」

思わず律樹の顔を見てしまった。

──どうして私なのよ?

と思ったが、

長岡さんに、

「みありちゃん、教えて差し上げて」と言われたので、断れなかった。

「えっ、あ、はあ〜」

「では、会議室を使っても良いですか?」と律樹は、長岡さんに聞いている。

「どうぞどうぞ」と満面の笑みで答える長岡さん。

──ああ、2人きりになってしまう

ヤバイ〜

そして、律樹が会議室に入ってから、私も後からゆっくりと中に入った。

すると、

「カチャ!」と、律樹は鍵を掛けた。

──どうして鍵なんて掛けるのよ!

オマケに外から見えないように、テキパキとガラス張りの部屋のブラインドを全部閉めて、外からの視線を遮断した。

──何をするつもりなの?

てか、初めて来たはずなのに、妙に手慣れてるわね? 前の会社もこんな感じだったのかしら?

と、私はどうでもいいことを考えていた。

「良し! みあり、コレで大丈夫だ! 遠慮なく話してくれ」と言った。

「な、何をですか?」と聞くと、

ゆっくり近づいて来る律樹の顔をジーッと見つめていると、目の前で止まった。

──ドキドキ……ドキドキ……

私は、私より背の高い律樹を見上げている。

「ハハッ、仕事の話に決まってるだろ?」と

言われて、ようやく目線を落とした。

──ホッ

すると、

「もしかして、今ドキッとした?」と、わざわざ屈んで私の顔を覗き込みながら言っている律樹。

──なんなのよ! もう〜!

弄ばれている。

すると、

「ごめん、一瞬だけ……」と言って、私をぎゅっと抱きしめた。

「ウッ!!!」

──えっ? 不意打ち……ずるい! 反則!

驚いたのと、少し期待してしまっていた自分も居て、突き放すことが出来ずに今、私は黙って律樹に抱きしめられている。

──2年ぶりの律樹だ……

律樹のムスクの香りが私の鼻腔を刺激する。

泣きそうになってしまった。

すると、

「ごめん、ありがとう! さあ、仕事しよう、座って!」と私のカラダから離れた律樹は、すぐに切り替えた。

「あ……は、い……」

私がボーっとしながら、端の椅子に座ると、

律樹は、直角に角の椅子に座った。

会議室は、十数人が入れるほど広いのに、入口からすぐのテーブルの一角だけを2人で使っている。

律樹は部長から貰ったのか資料を見ながら、1課の課長は誰で、主任は……と私に班分けを確認している。

そして、念入りに個々の性格や特徴を私から聞き出しそれをメモしているようだ。

こんな風に努力家だからヘッドハンティングもされたのだろうと思った。

その顔は、真剣そのもので、

──仕事の時は、こんな顔をするんだ!

と、少し見入ってしまった。

「ん? で?」と言われて、

「あ……」と、また私は、話を続けた。

工事部は、3課まで有って、律樹は2課の課長に就任したようだ。

「りっ……|塩谷《しおや》課長は、2課の課長さんなんですね」と言うと、

「律で良いよ!」と言うので、

「いえ、会社なので」と言うと、

「今、《《律》》って言いそうになったくせに〜」と揶揄う。

「いえ、言ってません」と言うと、

「嘘だ〜」と笑っている。

私は遠くを見て、知らんぷりをする。

「お〜い! どこ見てんの〜? ハハッ、

そう! 俺は2課だよ。みあり、さっき俺の演説を全然聞いてなかったもんな〜」とニヤリと笑われた。

「すみません。遅ればせながら、課長就任おめでとうございます!」と言うと、

「ありがとう!」と、満面の笑みを浮かべた。

──くぅ〜その笑顔は、最強なんだわ!

ハア〜ダメだよ! その笑顔は皆んなに見せちゃ!

と、思ってしまっている自分がいる。

「それと……《《みあり》》呼びは、マズイので《《佐藤》》でお願いします」と言うと、

「分かってるよ! 《《佐藤》》さん! でも、2人きりの時ぐらい良いでしょう?」と、私の手を握る。

私は、スッと手を引っ込めて、

「ダメです! 会社だし……手も! それに私たち、もうとっくに別れてますから」と言うと、

「勝手に終わらせたくせに……!」と言われた。

「それは……! 今は、仕事の話ですよ」

「じゃあ、定時過ぎたら、きちんと話そう!」と言われた。

今更、何を話すのだろう。

もう私たちは、戻れないのに……

たとえ戻ったとしても、又律樹のご両親に反対されるだけ。

私たち2人が一緒に居る未来など、もう私には想像出来なくなってきているのに……

律樹は、どう思ってるのだろう?

さっきのハグは、どういう意味だったのだろう?

今更、あの時のことを聞いて、何が変わると言うのだろう。

でも、私も律樹に聞きたいことがたくさんある。

とりあえず、話そうと思う。

2人で……

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Praputsorn Ruengsa
Praputsorn Ruengsa
ลงให้มันหลายๆตอนหน่อยจ้า
2024-12-02 11:49:13
0
0
Praputsorn Ruengsa
Praputsorn Ruengsa
สนุกน่าติดตาม แต่งหน้าอ่ะ ไม่ประติดประต่อ
2024-11-19 14:39:04
0
0
84 Chapters
บทที่ 1 ทางที่ต้องเลือก 30%
๑ทางที่ต้องเลือก เพียงฤดีหญิงสาวร่างบอบบาง นั่งร้องไห้ร่างกายสั่นเทาอยู่ต่อหน้านภาธรเพื่อนสาวคนสนิท เธอลูบแขนเขียวช้ำที่เพิ่งผ่านเรื่องร้าย ๆ มา ภาพในหัววนเวียนอยู่กับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อตอนเย็นที่ผ่านมามารดาโทร. เรียกให้เธอรีบกลับบ้าน บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ทั้ง ๆ ที่เธอจะตั้งใจจะทำโอที หลังจากกลับไปบ้าน ท่านก็บ่นเรื่องเธอกลับช้า ก่อนจะขอเงินหนึ่งหมื่นบาทเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน ซึ่งเธอต้องให้ท่านทุกเดือนอยู่แล้ว แต่ขอเพิ่มอีกห้าพันบาทช่วยจ่ายค่าผ่อนรถให้กับเอกกมลผู้เป็นพี่ชายคนโต ‘แม่คะ แล้วเงินเดือนพี่ท็อปไปไหนหมดล่ะคะ ถ้าเอาไปหมื่นห้าแล้วฤดีจะเอาเงินที่ไหนใช้จ่ายจนกว่าจะสิ้นเดือนล่ะคะ เงินเดือนฤดีแค่สองหมื่นห้าเอง ไหนยังจะต้องให้เงินแม็กซ์ไปมหา’ลัยอีก’ หญิงสาวท้วงเพราะเธอต้องจ่ายเงินค่าใช้จ่ายภายในบ้านให้มารดาหนึ่งหมื่นบาททุกเดือน จะเหลือหนึ่งหมื่นห้าพันบาทไว้ใช้จ่ายส่วนตัวและเป็นเงินที่ต้องจ่ายให้กับนภดลหรือแม็กซ์ผู้เป็นน้องชายที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยสัปดาห์ละหนึ่งพันบาท ก่อนจะเจียดเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้เป็นเงินเก็บส่วนหนึ่ง ซึ่งเธอเองแทบจะไม่พอใช้อยู่แล้ว
last updateLast Updated : 2024-10-29
Read more
บทที่ 1 ทางที่ต้องเลือก 50%
“ไม่ ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอก ถ้าฉันยังอยู่พวกเขาก็ต้องตามเจอ ฉันอายุตั้งยี่สิบหกแล้ว แต่ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย แกยังซื้อคอนโดฯ ซื้อรถได้แล้ว แต่ฉันยังไม่มีอะไรสักอย่าง ฉันอยากไปอยู่ต่างจังหวัด อยากไปที่ไกล ๆ ที่ใครก็ตามหาฉันไม่เจอ” “อ้าว แล้วแกจะทำอะไรกิน จะไปหางานทำต่างจังหวัดเนี่ยนะ” “เปล่า ฉันมีงานของฉันอยู่แล้วแกไม่ต้องห่วงหรอก ขอแค่มีไฟฟ้า มีอินเทอร์เน็ตฉันก็ทำงานได้” “เอาจริงดิ แล้วแกทำงานอะไร งานที่บริษัทแกเขาให้ทำออนไลน์ได้เหรอ” นภาธรเอ่ยถึงตำแหน่งงานพนักงานบัญชีของเพื่อน ซึ่งบริษัทอยู่ไม่ไกลกับคอนโดฯ ของเธอมากนัก “เปล่า ฉันจะลาออก” “ลาออก!!” นภาธรทำตาโตเป็นไข่ห่าน ไม่คิดว่าเพื่อนจะตัดสินใจเช่นนี้ “ใช่ ถ้าฉันไม่ลาออก ฉันก็เริ่มต้นใหม่ไม่ได้ ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้วละ เพียงแต่ยังห่วงแม่ห่วงน้องและหาที่ที่จะไปไม่ได้เท่านั้นเอง” เพียงฤดีตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่ก็ปนความแน่วแน่ในความคิดนั้น “แกมั่นใจเหรอ แกพูดเพราะกำลังตกใจหรือเปล่า บอกฉันได้ไหมแกคิดอะไรอยู่”“ฉันจะเล่าให้แกฟังก็แล้วกัน ว่าฉันต้องการอะไร แกจะหัวเราะฉันเหมื
last updateLast Updated : 2024-10-29
Read more
บทที่ 1 ทางที่ต้องเลือก 100%
นั่นสินะ ใครจะหาที่ดินมาขายให้เธอได้ปุบปับเช่นนี้ หญิงสาวนั่งนิ่งอย่างหมดหวัง เพราะหากอยู่ในกรุงเทพฯ ทำงานที่เดิม หรือมาพักกับนภาธร มารดาของเธอก็ต้องตามตัวเจออีกแน่ ๆ เมื่อเพียงฤดีนั่งนิ่ง นภาธรจึงได้แต่ถอนใจเบา ๆ อย่างนึกสงสาร ก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ “ฉันรู้ว่าแกชอบดูคลิปทำเกษตร ชอบปลูกต้นหมากรากไม้ แต่การทำเกษตรมันไม่ง่ายอย่างที่แกเห็นในคลิปหรอกนะฤดี แกตัวเล็กแค่นี้จะไปทำงานหนัก ๆ ในไร่ในสวนได้ยังไง แถมอยู่ไกลญาติพี่น้องอีก เจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมาใครจะดูแล ขนาดฉันมีบ้านอยู่ต่างจังหวัดยังทำไร่ทำสวนไม่ไหวเลย”นภาธรว่าพลางมองเพื่อนที่นั่งกอดหมอนอิงน้ำตาไหลนองอยู่บนโซฟาอย่างอดเวทนาไม่ได้ เพียงฤดีคงจะทนไม่ไหวอีกแล้วจริง ๆ เพราะเมื่อสองปีก่อนเธอเคยชวนให้เพื่อนออกจากบ้าน มาเช่าบ้านอยู่ด้วยกัน เพื่อหนีปัญหาที่ถูกครอบครัวคอยรีดไถเงินอยู่เรื่อย เธอก็ห่วงแม่ ห่วงพี่ ห่วงน้องไม่ยอมออกมา แต่คราวนี้ถึงกับอยากหนีไปให้ไกลแสนไกล ไม่อยากให้ใครตามเจอ “ฉันบอกว่าต้องการที่ดินแปลงเล็ก ๆ แค่สองสามไร่ หรือไร่ครึ่งไร่ก็พอ ไม่ได้ต้องการจะไปทำสวนทำไร่เป็นหลัก แค่ให้ฉันได้มีที่อยู่เป็นของตัวเองจริง ๆ ไม่ใ
last updateLast Updated : 2024-10-29
Read more
บทที่ 2 สู่ดินแดนใหม่ 30%
๒สู่ดินแดนใหม่เพียงฤดีมายืนอยู่บนที่ดินแปลงที่เพื่อนบอกว่าจะขายให้ เธอกวาดตามองโดยรอบอย่างไม่อยากเชื่อว่าที่ดินตรงนี้กำลังจะเป็นของเธอ เพราะบรรยากาศรอบด้านช่างสวยงาม แวดล้อมไปด้วยภูเขา เธอมาถึงที่นี่ในตอนเช้าตรู่ เพราะนภาธรไม่จอดรถที่ไหนเลย จึงได้เห็นบรรยากาศแสนสดชื่นและเย็นสบายในยามเช้า“สวยจังเลยนภา แกโชคดีจังเลยที่มีที่ดินสวย ๆ แบบนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นภาคใต้ มีภูเขา มีหมอกสวยมาก อย่างกับภาคเหนือแน่ะ” เพียงฤดีลืมความหม่นหมองเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นสภาพอากาศโดยรอบ นี่แหละความฝันของเธอ ที่จะมีบ้านอยู่ท่ามกลางภูเขาและเมฆหมอก บรรยากาศในฝันที่เหมาะสำหรับการเขียนนิยายอย่างที่สุด“ที่นี่ อำเภอพะโต๊ะ จังหวัดชุมพร แกเห็นแล้วใช่ไหมว่ามันห่างไกลมาก ถนนหนทางคดเคี้ยว โชคดีที่ตอนนี้เขาทำถนนใหม่ลาดยางสวยงาม ตอนที่ฉันยังเด็กลำบากกว่านี้เยอะมาก ปู่กับย่าดั้นด้นกันมาจับจองที่ดินที่นี่ส่วนแปลงสองไร่กว่านั่นน่ะ เพื่อนของปู่มาขออยู่ด้วย ปู่เลยยกที่ดินให้สร้างบ้าน ออกโฉนดให้เรียบร้อย คิดว่าจะได้มาอยู่ด้วยกัน แต่อยู่ได้ไม่นานเขาก็อยากขายที่ดินตรงนี้เพื่อเอาเงินไปซื้อแปลงอื่นที่ได้พื้นที่เยอะกว่า ก็เลยเ
last updateLast Updated : 2024-10-29
Read more
บทที่ 2 สู่ดินแดนใหม่ 50%
“สวยแหละ เป็นบ้านที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้เลย แต่ตอนนี้เป็นบ้านที่เก่าและทรุดโทรมที่สุดในละแวกนี้เช่นกัน” นภาธรกล่าวอย่างขำขัน ทว่าคนเป็นเพื่อนไม่ได้เห็นเป็นเรื่องน่าขำเลยแม้แต่น้อย คนไม่เคยมีบ้านเช่นเธอ เห็นมันมีค่าอย่างมหาศาลเลยทีเดียวนภาธรเดินไปยกกระถางต้นไม้ที่มีหญ้าคลุมทับจนแทบไม่เห็นกระถางขึ้นมา แล้วหยิบกุญแจออกมาจากใต้กระถาง ก่อนจะนำไปไขประตู เมื่อเปิดประตูหนูก็วิ่งพรวดออกมา นภาธรวิ่งกระเจิงออกไปทันที เพียงฤดีก็เช่นกัน“เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าอยู่ไม่ได้ บ้านปิดทิ้งไว้เกือบสิบปี แกคิดดูสิ จะอยู่ยังไง” นภาธรว่า ใบหน้าซีดเผือดเนื่องจากกลัวหนูยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด“เดี๋ยวฉันขอเข้าไปดูก่อน” เพียงฤดีว่าแล้วก็ค่อย ๆ เปิดประตูให้กว้างขึ้นกว่าเดิม แล้วเดินเข้าไปในบ้าน เธอยกมือไหว้เจ้าที่เจ้าทางพึมพำไปตามประสา ภายในเต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ บนพื้นมีปลวกขนดินขึ้นมาสร้างรังกองใหญ่อยู่หลายกอง เธอเปิดหน้าต่าง แค่ผลักออกไปเบา ๆ มันก็หลุดออกไปทั้งแผ่น หญิงสาวตกใจรีบหดมือ แล้วไปเปิดประตูห้องฝั่งขวามือที่อยู่ใกล้ทางเข้าบ้าน เป็นห้องขนาดกะทัดรัด ภายในไม่มีเครื่องเรือนใด ๆ เป็นเพียงห้องโล่ง มีหยากไย่จำ
last updateLast Updated : 2024-10-29
Read more
บทที่ 2 สู่ดินแดนใหม่ 100%
เมื่อฝากเพื่อนไว้กับเพื่อนบ้านเรียบร้อยแล้วนภาธรก็พาเพื่อนเข้าไปที่บ้าน เมื่อเข้าไปถึง เพียงฤดีก็รีบเข้าไปปัดกวาดพื้นตรงส่วนของห้องนอนที่เธอตั้งใจว่าจะนอนที่ห้องนั้น ก่อนจะหยิบจอบ เสียม พลั่วและอุปกรณ์สำหรับทำการเกษตรสี่ห้าชิ้นลงมาจากรถ เอาพลั่วไปแซะรังปลวกกองโตสี่ห้ากองออกไปจากห้องโถงของบ้าน ปัดกวาดเรียบร้อยก็เอาไม้ถูพื้นมาถู โดยมีนภาธรคอยช่วย “ทำแค่นี้ก่อนเถอะ ไว้เข้ามาอยู่แล้วค่อยไปทำความสะอาดห้องอื่น ๆ แค่นี้ก็น่าจะอยู่ได้แล้ว” เพียงฤดีว่า เพราะเห็นว่าเพื่อนรักคงจะเหนื่อยไม่น้อยแล้ว “อือ พรุ่งนี้ฉันค่อยพาแกไปซื้อที่นอนหมอนมุ้งก็แล้วกัน เรากลับรีสอร์ตกันเถอะ ฉันอยากอาบน้ำจะแย่แล้ว อ้อ ฉันลืมไป ห้องน้ำอยู่ด้านหลังติดกับครัวน่ะ เมื่อกี้ฉันเข้าไปเปิดดูแล้ว สภาพเละเทะ แต่น้ำยังไหล ไฟยังสว่าง โถนั่งยอง ๆ แบบสมัยก่อนนะ แกก็ทนใช้ไปก่อนก็แล้วกัน” ผู้เป็นเพื่อนว่า “ไม่เป็นไรหรอก ไว้พรุ่งนี้ฉันค่อยมาทำความสะอาดห้องน้ำกับห้องครัว มีพื้นที่ให้ใช้งานได้ก่อนแค่นี้ก็ดีมากแล้ว ฉันถือว่าโชคดีแล้วละที่ไม่ต้องไปเช่าบ้านอยู่ไกล ๆ” ว่าพลางเดินออกจากบ้านเพราะใกล้มืดเต็มที “แล
last updateLast Updated : 2024-10-29
Read more
บทที่ 3 ห่างกันสักพัก 30%
๓ห่างกันสักพัก       คีรินขับรถผ่านเส้นทางคดโค้งอย่างระมัดระวัง เส้นทางที่นำเขากลับมาสู่บ้านที่จากมาหลายปี เขาออกจากที่นี่เพื่อไปแสวงหาความก้าวหน้าในเมืองใหญ่ ดวงตาของเขาแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในชีวิตที่ผันแปรอย่างกะทันหัน       ‘นิรา คุณเอาเงินของเราไปไว้ที่ไหนหมด’ เขาจำได้ว่ามือและเท้าของเขาชาวูบไปหมด หลังจากเอาสมุดบัญชีไปอัปเดตยอดเงิน แล้วเห็นยอดเงินที่เหลือเพียงไม่กี่ร้อยบาทติดไว้ในบัญชี       ‘นิก็เอาไปลงทุนไงคะคี’       ‘ลงทุน ลงทุนอะไร นี่มันเงินที่ผมเตรียมไว้จัดงานแต่งงานของเรา คุณเอาไปได้ยังไงโดยที่ไม่บอกผมเลยสักคำ’        ‘ก็เทรดคริปโตไงคะ คุณก็เทรดไม่ใช่หรือคะ’       ‘เทรดคริปโต ใช่ผมก็เทรดแต่ไม่ได้เอาเงินก
last updateLast Updated : 2024-10-30
Read more
บทที่ 3 ห่างกันสักพัก 50%
‘แจ้งความ! คุณบ้าหรือเปล่าคะ ให้ฉันไปแจ้งความคุณกอล์ฟเหรอ เขาก็เสียหายเยอะเหมือนกัน แถมฉันยังดีลงานถ่ายโฆษณาชิ้นใหม่กับเขาอยู่ ถ้าฉันแจ้งความ งานฉันก็หายจ้อยไปด้วยสิคะ ถ้าได้งานนี้ฉันก็จะได้งานต่อจากเขาอีกยาว ๆ ยอม ๆ ไปเถอะ เงินแค่ห้าล้านเดี๋ยวก็หาใหม่ได้ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายที่ค้างไว้ฉันจัดการได้ คุณไม่ต้องห่วงหรอก ฉันพอจะมีเงินในบัญชีบริษัทเหลืออยู่บ้าง’‘โอเค งั้นเราเริ่มต้นใหม่ก็แล้วกันนะ พ่อบอกว่าให้เรากลับไปจัดงานแต่งงานกันได้แล้ว ตอนนี้เงินหมดแล้ว เราก็จัดแบบเล็ก ๆ ไปก่อนดีไหม ผมรู้ว่าตอนนี้เงินในบริษัทก็เหลือไม่มาก เรากลับไปตั้งหลักที่บ้านก่อนไหม ผมจะรับงานฟรีแลนซ์สร้างเนื้อสร้างตัวกันใหม่’‘จัดแบบเล็ก ๆ งั้นเหรอ ไม่ค่ะ ถ้าไม่ได้สินสอดห้าล้าน และจัดงานแต่งงานในโรงแรมใหญ่ ๆ นิก็ไม่แต่งหรอกนะคะ อายเพื่อนเปล่า ๆ แล้วเรื่องกลับไปอยู่ที่บ้านคุณน่ะ นิไม่ไปหรอกนะคะ มีแต่ป่าจะทำอะไรได้ กลับไปให้ดูเหมือนชีวิตตกอับ นิจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน บอกตรง ๆ นิอายเพื่อนที่ต้องไปใช้ชีวิตตกต่ำแบบนั้น’‘อายเพื่อน! คำก็อายเพื่อน สองคำก็อา
last updateLast Updated : 2024-10-31
Read more
บทที่ 3 ห่างกันสักพัก 70%
ชายหนุ่มขับรถมาเรื่อย ๆ ยิ่งดึกถนนหนทางก็ยิ่งคดเคี้ยว หมอกหนาทึบทำให้เขาขับรถยากยิ่งขึ้น เขาพกหัวใจที่ปวดหนึบกลับมาที่นี่ ตั้งใจว่าจะมาตั้งต้นใหม่อีกครั้งบนที่ดินของตัวเองคีรินหันไปยังทางแยกที่จะเลี้ยวไปบ้านของบิดาซึ่งอาศัยอยู่กับพี่ชาย ทว่าตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทาง เขาไม่อยากกลับไปหาครอบครัวในเวลาที่สภาพจิตใจย่ำแย่แบบนี้ คืนนี้จะกลับเข้าไปดูบ้านบนที่ดินของตัวเองถ้าสามารถทำความสะอาดเพื่อพักอาศัยได้ก็จะทำตั้งแต่คืนนี้เลย เพราะอย่างไรก็ตามความเครียดที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ ก็ทำให้เขานอนไม่หลับอยู่ดี หากจะทำงานให้เหนื่อยจนหมดแรง แล้วไปนอนหลับตอนเช้า ก็คงจะดีกว่ากลับไปหาบิดามารดาด้วยความรู้สึกแย่ ๆ แบบนี้พอผ่านทางแยกมาเพียงไม่นานหยดน้ำหล่นลงมากระทบกับกระจกด้านหน้ารถดังเปาะแปะ เขาขับต่อไปอย่างระมัดระวัง เพราะเส้นทางที่คดเคี้ยวหากไม่ชำนาญทางอาจเกิดอันตรายได้ แม้จะจำทางได้ดี แต่ด้วยไม่ได้กลับมานานเขาจึงไม่รู้ว่าด้านหน้ามีอันตรายหรือไม่ เพราะบางช่วงของเส้นทางยังอยู่ระหว่างการก่อสร้างอยู่บ้างฝนเริ่มตกหนาตาขึ้น เขาลดความเร็วรถลงมากกว่าเดิม หันมองรอบข้างแทบไม่มีรถขับตา
last updateLast Updated : 2024-11-01
Read more
บทที่ 3 ห่างกันสักพัก 100%
“น้องภา ได้เอาใครมาอยู่ที่บ้านพี่หรือเปล่า” เขาถามกลับไปเสียงเข้มเมื่ออีกฝ่ายรับสาย“พี่คีรินรู้ได้ยังไงคะ” เสียงอีกฝ่ายดังแทรกออกมาเพราะเขาเปิดเสียงสมาร์ตโฟนให้เธอได้ยินด้วย“ก็พี่อยู่ที่บ้านนี่ไง ทำไมทำอะไรถึงไม่บอกพี่ก่อน”“โธ่ น้องภาก็จะบอกนั่นแหละค่ะ แต่ไม่คิดว่าพี่คีรินจะกลับบ้านวันนี้นี่คะ นี่น้องภายังขับรถไม่ถึงคอนโดฯ เลยค่ะ เพิ่งจะมาถึงบางแค แล้วพี่คีรินนึกอะไรถึงได้กลับบ้านคะ ร้อยวันพันปีไม่เห็นอยากจะกลับ เห็นพ่อบอกว่าโทร. ให้กลับบ้านหลายครั้งแล้วก็บอกว่าติดงาน ๆ ตลอด น้องภาก็เลยชะล่าใจ นึกว่ายังไม่กลับนี่คะ ก็เลยให้ยายฤดีพักที่บ้านนั้นก่อน”“แล้วนึกยังไงให้เพื่อนเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว มาอยู่ในบ้านร้างตามลำพังแบบนี้ ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตราย”“ก็ยายฤดีเขาอยากอยู่ที่นั่นนี่คะ เขาไปซื้อที่ดินของน้องภา ที่ดินแปลงเล็กน่ะ น้องภาขายให้ยายฤดีไปแล้วนะพี่คีริน อย่าเพิ่งบอกพ่อล่ะ เดี๋ยวนภาจะหาโอกาสบอกพ่อเอง แล้วยายฤดีก็ไม่มีที่พัก ระหว่างรอเงินเดือนออกก็เลยขอเช่าพักที่บ้านพี่คีรินก่อน
last updateLast Updated : 2024-11-02
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status