คิมหันต์ของผม

"พี่กรผมไม่ยอมนะยังไงผมก็ไม่ยอมเลิกกับพี่ ผู้หญิงที่พ่อแม่หมั้นหมายไว้ต่างหากที่ต้องเลิกกับพี่"อลันเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดโวยวายใส่แฟนหนุ่มที่คบหากันมานาน จู่ๆกลับมีคู่หมั้นที่ไหนไม่รู้โผล่ขึ้นมาและมีกำหนดให้แต่งงานในเร็วๆนี้

"พี่ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่พี่ไปสัญญาอะไรไว้ฝั่งโน้นและทำสัญญากันตอนไหนมารู้อีกทีคือพี่ต้องแต่งงานแล้ว"

กรพยายามอธิบายและทำความเข้าใจกับอลันคนที่นั่งชักดิ้นชักงอที่โซฟาเพราะเขาไม่สามารถที่จะอยู่ที่คอนโดของกรได้ต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นก่อนที่พ่อกับแม่ของเขาจะมาดูห้อง

"แล้วพี่กรจะให้ผมไปอยู่ไหน?" คำถามของอลันทำเอาคนเป็นแฟนอย่างกรต้องคิดหนักว่าจะเอาอลันไปไว้ไหน

อลันเป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ากรุงเทพเพียงลำพังระหว่างทางเขาได้เจอกับกรตอนที่โดนกลุ่มวัยรุ่นดักทำร้ายนั่นคือวันแรกที่อลันเข้ามาอยู่ที่กรุงเทพกรเห็นว่าอลันไม่รู้จักใครเลยชวนมาอยู่ด้วยกันที่คอนโด

พออยู่นานเข้าทุกอย่างเกิดเป็นความรักอาจเป็นเพราะอลันเองไม่เคยได้ความรักความอบอุ่นที่ไหนมาก่อนพอมาเจอกรที่ทั้งดูแลและเอาใจใส่ทำให้เขาตกลงปรงใจคบกับกร

ทั้งสองคบหาดูใจกันมาเกือบสองปีโดยที่แอบคบกันอย่างลับๆไม่ให้คนอื่นรู้เพราะครอบครัวของกรมีฐานะที่ร่ำรวยและมั่นคงเขาคงไม่ยอมให้ลูกตัวเองมาคบกับเด็กอายุสิบเจ็ดที่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้

ตลอดเวลาที่ผ่านมาอลันไม่เคยเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นแฟนจากกรเลยเขามีความสุขอยู่แล้วที่ทุกอย่างมันแบบนี้ขอแค่กรมีเขาเป็นแฟนเพียงคนเดียวเขาก็ไม่ต้องการอะไร

พอวันนี้มันเหมือนมีอะไรบางอย่างในความสัมพันธ์ของเขากับกรเปลี่ยนไป ถึงเขาจะยอมรับกับสิ่งที่เกิดไม่ได้แต่เขาต้องทำและอดทนไปจนวันนั้นวันที่กรและเขาได้กลับมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน

"พี่กรผู้หญิงคนนั้นเขาเป็นใครและชื่ออะไรผมจะไปคุยกับเธอเองว่าพี่กรมีผมเป็นแฟนอยู่แล้วไม่ต้องการที่จะแต่งงานกับเธอ"

"อลันจะทำแบบนั้นไม่ได้ถ้าอลันทำแบบนั้นมีหวังพี่โดนไล่ออกจากบ้านแน่และพี่ก็จะไม่ได้อะไรสักอย่างจากพ่อกับแม่พี่"

คนเป็นแฟนพยายามอธิบายและหาเหตุผลต่างๆ นานาให้กับอลันตัวเขาเองคิดไม่ออกว่าจะเอาเด็กผู้ชายตาน่ารักไว้ไหนคิดหนักกับเรื่องของอลันเลยหาอะไรดื่มคนเดียวที่ร้านแห่งหนึ่งโดยปล่อยให้อลันอยู่ห้องคนเดียว

*_*

ดวงตากลมโตมีน้ำซึมออกจากขอบตาเล็กน้อยค่อยๆไปหยิบเสื้อผ้าออกจากตู้ทีละชิ้นเพื่อพับใส่กระเป๋าเนื่องจากวันมะรืนเขาต้องย้ายออกจากห้องนี้ทันที

อลันยังคงทำใจไม่ได้ที่ต้องห่างกับกรแถมคนรักของตัวเองต้องไปแต่งงานกับคนอื่นและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอีกต่างหาก เขามานั่งคิดแล้วก็หนักใจไม่น้อยถ้าเกิดวันใดวันหนึ่งคนรัก