ทฤษฎีบิกแบงกล่าวว่าอย่างไร

จักรวาลตามทฤษฎีบิกแบงถูกอธิบายว่าเริ่มต้นจากสภาพที่ร้อนจัดและหนาแน่นอย่างที่สุด แล้วขยายตัวอย่างรวดเร็วจนเกิดสรรพสิ่งที่เราเห็นในปัจจุบัน เห็นภาพนี้แล้วจะนึกออกแบบง่าย ๆ ว่าไม่ใช่การระเบิดในอวกาศ แต่เป็นการที่ตัวพื้นที่เองขยายออกไป ทำให้ระยะห่างระหว่างกาแลกซีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นั่นเป็นภาพกว้างที่นักวิทยาศาสตร์ใช้เป็นแกนกลางของคำอธิบายทั้งหมด

เมื่อเล่าเชิงรายละเอียดมากขึ้น ฉันมองว่าต้องแยกช่วงเวลาต่าง ๆ ออกมา: ในช่วงเริ่มแรกสุดมีความหนาแน่นสูงจนฟิสิกส์ที่เราใช้บรรยายยังไม่ค่อยชัดเจน (บางครั้งเรียกว่าช่วง Planck) ตามด้วยช่วงการพองตัวอย่างรวดเร็วที่เรียกว่า 'อินฟลเลชัน' ซึ่งช่วยอธิบายความเรียบของอวกาศในระดับกว้างและทำให้ความไม่สม่ำเสมอเล็ก ๆ ขยายไปเป็นเมล็ดของโครงสร้างขนาดใหญ่ ต่อมาเมื่ออุณหภูมิลดลง พื้นที่เต็มไปด้วยพลังงานที่แปรสภาพเป็นอนุภาคต่าง ๆ เกิดการรวมกันของโปรตอนและนิวตรอนจนสร้างธาตุเบา ๆ เช่น ไฮโดรเจนและฮีเลียม (กระบวนการนิวเคลีโอซินเทซิสจากบิกแบง) และต่อมาอิเล็กตรอนจับกับนิวเคลียสจนเกิดสถานะกลางที่แสงสามารถเดินทางได้ไกล กลายเป็นร่องรอยที่เราจับได้ในรูปของพื้นหลังรังสีไมโครเวฟ

หลักฐานที่ทำให้ทฤษฎีนี้แข็งแรงไม่ได้มาจากคำอธิบายเพียงอย่างเดียว แต่มาจากสังเกตหลายช่องทางร่วมกัน: การที่กาแลกซีห่างออกไปมีแสงที่เปลี่ยนไปสู่ความยาวคลื่นที่ยาวกว่า แผนภาพการแจกแจงสสารขนาดใหญ่ที่ตรงกับการคาดการณ์จากสภาพเริ่มต้น และความอุดมสมบูรณ์ของธาตุเบาที่สอดคล้องกับสูตรทางฟิสิกส์ที่อธิบายการก่อตัวในยุคแรก ๆ ทั้งหมดนี้รวมกันทำให้ภาพของจักรวาลที่ค่อย ๆ เย็นลงและขยายตัวเป็นเรื่องที่น่าเชื่อถือ อย่างน้อยสำหรับฉัน มุมมองนี้ยังคงชวนให้ตื่นเต้น เพราะมันเชื่อมโยงอดีตอันไกลโพ้นกับโครงสร้างที่เรามองเห็นได้ในคืนนี้ของท้องฟ้า

ลองนึกภาพจักรวาลทั้งใบเริ่มจากเม็ดเดียวที่ร้อนและหนาแน่นมากจนสิ่งต่าง ๆ ที่เรารู้จักไม่สามารถมีอยู่ได้ — นี่คือวิธีที่ผมชอบอธิบาย 'ทฤษฎีบิกแบง' ให้คนทั่ว ๆ ไปฟัง โดยไม่จมอยู่กับศัพท์เทคนิคมากนัก

ผมมองว่าหลักคิดหลักคือจักรวาลมีจุดเริ่มต้นที่เป็นสถานะร้อนและหนาแน่นสุดขีด แล้วขยายตัวออกไปเรื่อย ๆ การขยายตัวนี้ไม่ได้หมายความว่ามีการระเบิดสิ่งหนึ่งจากจุดหนึ่งในอวกาศ แต่เป็นการที่ตัวพื้นที่-เวลาเองขยายออก ทำให้ระยะห่างระหว่างวัตถุต่าง ๆ เพิ่มขึ้น พลังงานหนาแน่นเริ่มเย็นลงตามการขยายตัว และเมื่อเย็นลงก็เกิดกระบวนการต่าง ๆ เช่น อนุภาคมารวมตัวเป็นอะตอม หรือการเกิดรังสีที่คงเหลือเป็นลายนิ้วมือของอดีตที่เราสามารถสังเกตได้

เรื่องที่ผมมักเน้นเวลาเล่าให้เพื่อนฟังคือหลักฐานที่สนับสนุนความคิดนี้: มันอธิบายได้ว่าทำไมองค์ประกอบเบา ๆ อย่างไฮโดรเจนและฮีเลียมมีอัตราส่วนที่เราวัดได้ในจักรวาล รวมถึงกรอบทฤษฎีที่ทำให้เราเข้าใจว่าจักรวาลเย็นลงอย่างไรจากสภาพร้อนสุดโต่ง นอกจากนี้แนวคิดขยายตัวยังช่วยให้คำอธิบายของโครงสร้างขนาดใหญ่ เช่น กระจุกกาแล็กซี มีเหตุผลเชื่อมโยงกันได้ แต่ต้องบอกตรง ๆ ว่ายังมีคำถามค้างคาอยู่ — เช่นสภาพเริ่มต้นของจักรวาลก่อนการขยายแบบที่เราคิด และการรวมควอนตัมกับแรงโน้มถ่วงยังไม่สมบูรณ์สำหรับภาพทั้งหมด ผมชอบมองเรื่องนี้เหมือนปริศนาชิ้นใหญ่ที่มีหลักฐานหลายชิ้นประกอบกัน ส่วนชิ้นที่ยังหายไปก็ท้าทายให้เราค้นหาต่อไป

ลองจินตนาการว่าทุกสิ่งที่เรารู้จัก—ดาว ดวงดาว กาแล็กซี และแม้แต่กาลเวลา—เคยถูกบีบเข้าไว้ในสภาพที่เล็กและร้อนจัดจนไม่ต่างจากจุดเล็กๆ ที่หนาแน่นมากจนเข้าใจได้ยาก แล้วจู่ๆ จุดนั้นเริ่มขยายตัวอย่างรวดเร็ว นั่นแหละคือแก่นกลางของทฤษฎีบิกแบงในแบบที่ฉันชอบเล่า: ไม่ใช่ระเบิดที่เปล่งออกไปในอวกาศเปล่า แต่เป็นการขยายตัวของอวกาศเองจากสภาวะต้นกำเนิดที่ร้อนและหนาแน่น

ฉันมักจะเปรียบเทียบกับจุดบนผิวลูกโป่งที่พองขึ้น — จุดต่างๆ บนผิวลูกโป่งจะห่างกันมากขึ้นเมื่อผิวลูกโป่งขยาย แต่ไม่มีจุดไหนที่เป็นศูนย์กลางการระเบิดภายนอก ทฤษฎีบอกว่าจักรวาลในวัยแรกสุดเต็มไปด้วยพลังงานและอนุภาคมากมายที่ชนกันรุนแรง เมื่อมันขยายตัว อุณหภูมิลดลง ทำให้อนุภาคเริ่มรวมตัวกันเป็นอะตอมเบาๆ เกิดธาตุพื้นฐาน และในที่สุดก็รวมตัวกันเป็นดาวกับกาแล็กซี นอกจากนี้ยังมีหลักฐานสำคัญที่สนับสนุนแนวคิดนี้ เช่น รังสีไมโครเวฟพื้นหลัง (รอยความร้อนที่ยังหลงเหลือจากช่วงแรกเริ่ม) และการกระจายของธาตุเบาอย่างไฮโดรเจนและฮีเลียม ซึ่งตรงกับที่ทฤษฎีคาดการณ์ไว้

สิ่งที่ฉันมักจะเตือนเพื่อนคือความเข้าใจผิดสามอย่างแรก: ทฤษฎีนี้ไม่บอกว่ามี 'อะไร' ระเบิดออกมาที่ไหนสักแห่ง, มันไม่ได้อธิบายรายละเอียดสุดท้ายของสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนช่วงขยายตัวมากที่สุด (นั่นเป็นพื้นที่ของฟิสิกส์ที่ยังเปิดกว้าง), และมันไม่ได้ให้คำตอบแบบปราศจากหลักฐาน—นักวิทย์ใช้การสังเกตและการคำนวณเพื่อเชื่อมทฤษฎีกับหลักฐานบนท้องฟ้า ที่สำคัญคือทฤษฎีบิกแบงเป็นกรอบอธิบายวิวัฒนาการของจักรวาลตั้งแต่สถานะร้อนหนาแน่นจนถึงปัจจุบัน ไม่ใช่แค่เรื่องราวสั้นๆ เกี่ยวกับจุดเริ่มต้นแบบเดียว ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือเราสามารถอ่านร่องรอยจากอดีตห่างไกลเหล่านั้นได้ และมันบอกเล่าเรื่องราวของที่มาของทุกอย่างรอบตัวเราอย่างไม่คาดคิด

เคยสงสัยไหมว่าจักรวาลที่เราเห็นวันนี้เริ่มต้นมาได้ยังไง — คำตอบตามหลักฐานทางดาราศาสตร์ชี้ไปยังทฤษฎีที่เรียกว่า 'บิกแบง' ซึ่งบอกว่าเริ่มจากสภาวะที่ร้อนและหนาแน่นมาก แล้วค่อย ๆ ขยายตัวและเย็นลงจนเกิดสสารและโครงสร้างต่าง ๆ ขึ้นมา เมื่อมองจากมุมมองผมเป็นคนชอบตีความภาพรวมของฟิสิกส์จักรวาล นี่คือความเห็นที่ผมชอบอธิบายให้เพื่อนฟังแบบไม่เข้มงวดเกินไป

สิ่งแรกที่ผมมักหยิบมาเล่าเสมอคือร่องรอยจากการหลงเหลือของรังสีพื้นหลัง ซึ่งเป็นภาพถ่ายของจักรวาลในวัยเยาว์เมื่อมันมีอายุเพียงประมาณสามแสนแปดหมื่นปี รังสีนี้มีลักษณะเป็นสเปกตรัมแบบแบล็กบอดี้ที่อุณหภูมิราว 2.7 เคลวิน และความเรียบของมันในระดับกว้างกับปริมาณความผันผวนเล็กน้อยตรงกับสิ่งที่คาดจากจักรวาลที่เริ่มต้นร้อนจัดแล้วค่อยเย็นลง การที่เราพบสัญญาณนี้เป็นหลักฐานสำคัญว่าจักรวาลเคยอยู่ในสภาวะหนาแน่นและร้อน

อีกชุดหลักฐานที่ผมชอบนำมาผสมคือปริมาณองค์ประกอบพื้นฐานในจักรวาล ทฤษฎีทำนายอัตราส่วนของไฮโดรเจน ฮีเลียม และไลเทียมจากกระบวนการสังเคราะห์นิวเคลียร์ในช่วงวินาทีแรก ๆ หลังการเริ่มต้น ผลลัพธ์เชิงคำนวณตรงกับการสังเกตที่นักดาราศาสตร์วัดได้ในก๊าซโบราณและดาวดึกดำบรรพ์ นอกจากนี้รูปแบบการกระจายของดาราจักรขนาดใหญ่ — ก้อนคลัสเตอร์ เส้นใย และช่องว่างใหญ่ ๆ — ก็สอดคล้องกับการขยายตัวที่เริ่มจากความผันผวนขนาดเล็กในช่วงแรก ๆ ที่ปรากฏเป็นเมฆความหนาแน่นภายหลัง ทั้งหมดนี้เชื่อมโยงเป็นภาพที่สมเหตุสมผล: เริ่มร้อนหนาแน่น ขยายตัว เย็นลง สังเคราะห์องค์ประกอบ และวิวัฒน์เป็นโครงสร้างที่เราเห็นในปัจจุบัน

คลื่นไมโครเวฟพื้นหลังเป็นเหมือนบันทึกภาพนิ่งจากช่วงวัยทารกของจักรวาล — มันบอกเราว่าเมื่อก่อนจักรวาลเคยร้อนและหนาแน่นกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

ถ้าดูแบบกายภาพพื้นฐาน คลื่นไมโครเวฟพื้นหลังมีสเปกตรัมแบบแบล็กบอดีที่อุณหภูมิประมาณ 2.7 เคลวิน ซึ่งเป็นสัญญาณชัดเจนว่ามีการกระจายพลังงานความร้อนอย่างสม่ำเสมอทั่วทั้งจักรวาลในช่วงเวลาหนึ่ง อธิบายสั้น ๆ ก็คือในยุคแรกสุด สสารและรังสีถูกผสมเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา จนเมื่อจักรวาลขยายตัวและเย็นลงจนถึงจุดหนึ่ง อิเล็กตรอนจับกับนิวเคลียสเป็นอะตอมได้ (เหตุการณ์ที่เรียกว่าการรีคอมบิเนชัน) โฟตอนที่เคยกระจายกับอิเล็กตรอนเสรีจึงหลุดออกมาเป็นอิสระและสามารถเดินทางแบบเกือบจะไม่ถูกแตะต้องมาจนถึงวันนี้ — นั่นคือคลื่นไมโครเวฟพื้นหลังที่เราวัดได้

การค้นพบและการวัดค่าละเอียดของความไม่สม่ำเสมอในอุณหภูมิของคลื่นไมโครเวฟ (anisotropies) ให้ข้อมูลเชิงลึกเพิ่มอีกชั้นหนึ่ง เรื่องนี้ทำให้เห็นจุดเล็ก ๆ ที่มีความหนาแน่นต่างกันเล็กน้อย ซึ่งต่อมากลายเป็นเมล็ดพันธุ์ของโครงสร้างขนาดใหญ่ในจักรวาลอย่างกาแลกซีและกระจุกกาแล็กซี ผมมักจะคิดว่าภาพจากดาวเทียมสำคัญ ๆ ที่จับสัญญาณพวกนี้ได้ เช่นการยืนยันสเปกตรัมแบล็กบอดีและการวัดอนิโซโทรปีอย่างละเอียด ช่วยเปลี่ยนนิยามของทฤษฎีจากแค่สมมติฐานให้กลายเป็นกรอบที่ทำนายได้จริง ๆ

ท้ายที่สุด คลื่นไมโครเวฟพื้นหลังจึงเป็นหนึ่งในเสาหลักที่สนับสนุนทฤษฎีบิกแบง: จักรวาลเริ่มจากสถานะร้อนและหนาแน่น, ขยายตัวและเย็นลง, แล้วโครงสร้างปัจจุบันก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากความผันแปรเล็กน้อยเหล่านั้น สำหรับผม ภาพนี้ไม่เพียงแค่วิทยาศาสตร์ที่น่าทึ่ง แต่ยังให้ความรู้สึกเหมือนมีภาพถ่ายวัยเด็กของจักรวาลไว้ดูเล่น — เป็นความคิดที่ทำให้หยุดมองท้องฟ้าแล้วยิ้มได้บ่อย ๆ

เคยสงสัยไหมว่าทฤษฎีบิกแบงพูดถึงการ 'พองตัว' ของจักรวาลยังไง — คำตอบสั้นๆ คือมันไม่ได้เป็นการระเบิดในจุดใดจุดหนึ่ง แต่เป็นการขยายตัวของตัวพื้นที่เองที่ทุกระยะทางระหว่างวัตถุที่ไม่ได้ถูกแรงยึดติด (bound) จะเพิ่มขึ้นไปตามเวลา

เมื่ออธิบายแบบจับต้องได้ ผมมักนึกถึงภาพลูกโป่งที่มีจุดสีเป็นกาแล็กซี: เมื่อเป่าลูกโป่ง จุดทั้งหมดห่างออกจากกันโดยไม่มีจุดไหนเป็นศูนย์กลางในผิวลูกโป่ง แบบเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับโครงสร้างสามมิติของจักรวาล แต่ภาพนี้ก็มีขอบเขต — มันไม่แสดงความโค้งของกาล-อวกาศเชิงลึกหรือรายละเอียดเกี่ยวกับแรงโน้มถ่วงในระดับเล็กๆ ที่ทำให้ระบบดาวฤกษ์และกาแล็กซียังคงเหนียวแน่น

หลักฐานสำคัญที่ทำให้ทฤษฎีบิกแบงและการพองตัวมีน้ำหนักคือ 1) ปรากฏการณ์เแดงของกาแล็กซีซึ่งสอดคล้องกับกฎของฮับเบิล หมายความว่ากาแล็กซีที่ไกลออกไปเหมือนจะถอยห่างเร็วกว่า ซึ่งเป็นผลตรงของการขยายตัวของพื้นที่ 2) แผ่พื้นหลังไมโครเวฟ (CMB) ที่เป็นเสมือนภาพถ่ายของจักรวาลเมื่อยังเด็กมาก ให้ข้อมูลว่าจักรวาลร้อนและหนาแน่นกว่าในอดีต และ 3) สัดส่วนธาตุเบาในจักรวาลที่เข้ากันได้กับการสังเคราะห์นิวเคลียร์ช่วงต้นหลังการพองตัว นอกจากนี้ทฤษฎี 'อินฟลาชัน' เพิ่มช็อตแรกของการขยายตัวที่รวดเร็วมาก ทำให้แก้ปัญหาความเรียบเนียนและความเป็นหนึ่งของจักรวาลได้

เรื่องที่มักสับสนคือการพองตัวไม่ได้หมายความว่าสิ่งต่างๆ ขยายตัวภายในตัวเอง — ขนาดของดาว พลังงานของอะตอม หรือระบบสุริยะไม่ขยายไปพร้อมจักรวาล เพราะแรงยึดเหนี่ยวภายในยังทำงานได้ มุมมองนี้เปลี่ยนแนวคิดเรื่องศูนย์กลางหรือขอบของจักรวาลไปเลย และยังกระทบต่อชะตากรรมสุดท้ายของจักรวาลซึ่งขึ้นกับปริมาณสสาร พลังงานมืด และพฤติกรรมการขยายตัวในอนาคต การพูดคุยเรื่องนิยาม 'พองตัว' จึงผสมทั้งภาพง่ายๆ ที่เข้าใจได้และฟิสิกส์เชิงคณิตที่ลึกกว่า — นั่นคือสิ่งที่ทำให้หัวข้อนี้ทั้งน่าตื่นเต้นและกว้างขวางในเวลาเดียวกัน

แฟนๆ ของ 'Black' มักมีทฤษฎีที่พุ่งไปยังคำถามเรื่องตัวตนและความทรงจำมากที่สุด — นั่นคือว่าตัวละครที่เป็นผีหรือผู้ที่ถูกยึดร่างไม่ใช่แค่หน้ากาก แต่มีอดีตเชื่อมโยงกับโลกมนุษย์จริง ๆ

ฉันมองทฤษฎีหนึ่งว่า 'Black' แท้จริงแล้วสะท้อนเรื่องของการสูญเสียและการไถ่บาป: แฟนคลับชี้ว่าการกระทำของตัวละครหลายคนมีรอยต่อของความทรงจำที่หายไป ทำให้เกิดความเป็นไปได้ว่าเราไม่ได้เห็นตัวตนเดียวตลอดเรื่อง แต่เป็นชิ้นส่วนของหลายชีวิตที่มาซ้อนกัน ทฤษฎีนี้ใช้หลักเหตุผลจากฉากแฟลชแบ็กหรือการที่ตัวละครมีปฏิกิริยาแบบ 'รู้สึกคุ้น' กับบางสถานที่หรือคน ซึ่งทำให้คนดูตั้งคำถามว่าความตายในเรื่องอาจไม่ใช่จุดสิ้นสุดแต่เป็นการย้ายของสัมผัสตัวตน

ในฐานะแฟนที่ชอบตีความ ฉันชอบทฤษฎีที่บอกว่าเรื่องราวจงใจทิ้งช่องว่างไว้เพื่อให้ผู้ชมเติมเต็มเอง เพราะฉากบางฉากถูกถ่ายทอดผ่านสัญลักษณ์มากกว่าการอธิบายตรง ๆ นั่นทำให้การวิเคราะห์เชื่อมโยงกับธีมใหญ่ ๆ อย่างชะตากรรมกับการเลือก และการเรียนรู้ที่จะยอมรับความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง ซึ่งสำหรับฉันแล้วเป็นมุมมองที่อิ่มเอมและเศร้าสวยในเวลาเดียวกัน

การพูดถึงคำว่า 'บิ๊กแบง' มักสร้างความสับสนได้ง่ายเพราะคำเดียวกันถูกใช้ในบริบทที่ต่างกันมาก

การอธิบายจากมุมมองของคนที่ชอบฟังเพลงป็อปและติดตามข่าวบันเทิงบ่อย ๆ คือ 'Big Bang' เป็นวงเกาหลีที่มีเสน่ห์ทั้งด้านดนตรีและภาพลักษณ์ การแสดงของพวกเขามักมีพลังและการจัดวางเวทีที่ทำให้รู้สึกว่าเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรม คนที่ฟังชิ้นงานอย่างเพลงและมิวสิกวิดีโอจะรับรู้คำว่า 'บิ๊กแบง' เป็นชื่อวง มากกว่าจะนึกถึงเรื่องฟิสิกส์

กลับกันในเชิงวิชาการ คำว่า 'บิ๊กแบง' หรือในภาษาไทยมักเรียกว่า 'ทฤษฎีบิ๊กแบง' เป็นแบบจำลองทางวิทยาศาสตร์ที่อธิบายการกำเนิดและวิวัฒนาการของจักรวาลจากสภาพร้อนและหนาแน่นในอดีต ไม่ได้หมายความถึงการระเบิดแบบลูกไฟในอวกาศ แต่มันหมายถึงการขยายตัวของโมเมนตัมและอวกาศเอง ซึ่งมีข้อมูลสนับสนุนจากการสังเกตคลื่นไมโครเวฟพื้นหลังและการขยายตัวของกาแล็กซี

สรุปสั้น ๆ ในเชิงสัญลักษณ์ คำว่าเดียวกันถูกใช้คนละโลก: ฝั่งบันเทิงเป็นชื่อวงและแบรนด์ทางวัฒนธรรม ส่วนฝั่งวิทยาศาสตร์เป็นกรอบคิดที่พยายามอธิบายจุดเริ่มต้นและการเปลี่ยนแปลงของจักรวาล โดยทั้งสองอย่างมีผลต่อคนในแง่ความหมายและอารมณ์ที่ต่างกันออกไป

เราเคยนั่งนึกเล่นๆ ว่าเหตุใดเรื่องราวของ 'Goblin' ถึงเกิดทฤษฎีแฟนๆ มากมายจนพูดกันไม่รู้จบ ทฤษฎีที่โดดเด่นที่สุดสำหรับฉันคือแนวคิดเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดซ้ำของเจ้าสาว — ว่า 'ยุนตัก' เป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรที่ถูกบังคับให้กลับมาหาก๊อบลินเพื่อปลดคำสาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จากมุมมองแบบนี้ ฉากสำคัญอย่างตอนที่ก๊อบลินถอนดาบจากอกตัวเองถูกตีความเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่ ไม่ใช่แค่การตายแล้วจบเรื่อง แต่เป็นการปิดวงจรชั่วคราวก่อนที่วิญญาณบางดวงจะกลับมาอีกครั้ง แฟนๆ จึงอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างก๊อบลินกับยุนตักว่ามีชะตาฟ้าลิขิต แต่ก็มีการตีความแตกแขนง เช่น มีคนบอกว่าวัฏจักรเกิดจากความผิดพลาดเชิงประวัติศาสตร์ของก๊อบลินเอง ขณะที่อีกกลุ่มเชื่อว่ามีบุคคลลับๆ คอยจัดการชะตากรรมนี้อยู่เบื้องหลัง

สิ่งที่ทำให้ทฤษฎีนี้น่าสนใจคือมันเชื่อมโยงฉากเล็กๆ หลายฉากเข้าด้วยกัน — บทสนทนาระหว่างก๊อบลินกับผู้เฒ่า, การเห็นซ้ำของสัญลักษณ์บางอย่าง และการพูดถึงกรรมกับอดีตนักรบ — ทำให้แฟนๆ สร้างภาพรวมที่ยิ่งใหญ่ขึ้นและยังคงถกเถียงกันอย่างไม่รู้จบ