ฮ่องเต้ไบโพล่าผู้นี้เป็นของเจ้าแล้วนะ

“หนุ่มเอ้ย ถึงคราวเคราะห์ร้ายมาเยือน เจ้ากรรมนายเวรตามมาถึงหน้าประตู ถ้าเอ็งไม่บวชละก็ได้เกิดเรื่องแน่ ๆ ”

“เชื่อข้าเถอะหนุ่ม บวชสักพรรษานึง ไม่งั้นเอ็งได้เลือดตกยางออกอย่างแน่นอน…”

น้ำเสียงแหบแห้งของหญิงชราที่ไม่เคยพบเจอหน้ากันมาก่อน คำพูดคนแปลกหน้าติดอยู่ในห้วงความคิดของชายหนุ่มหน้าโหดจนยากที่จะสลัดออก

จอมทัพ ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ขมวดคิ้วเข้มชิดกันเป็นปมแน่น ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง ท่าทีบึ้งตึงบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

“มึงอย่าไปเชื่อเลย ฟังหูไว้หู”

เป็นสายฟ้าที่พูดโพล่งออกมายามเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของจอมทัพ และไม่ปล่อยให้บรรยากาศตึงเงียบไปมากกว่านี้ ปั้นสิบที่เดินมาด้วยกันข้างๆ ก็รีบพุ่งเข้ารับไม้ต่อจากสายฟ้าทันที

“จริง! หมอดูก็คู่กับหมอเดาแหละโว้ยอย่าไปคิดมาก”

ธรรมดาของมนุษย์ที่พยายามบอกว่าไม่คิดมากแต่สุดท้ายก็คิดมาก ความคิดมากมาย ข้อสันนิษฐานต่าง ๆ สะเปะสะปะจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ชายหนุ่มหน้าโหดพยายามคิดยังไงก็คิดไม่ตก

จอมทัพมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักกับหญิงชราคนนั้นมาก่อนอย่างแน่นอน แต่ทำไมหญิงชราคนนั้นถึงทักเรื่องเคราะห์ร้ายอะไรแบบนั้นกับเขากัน

ว่ากันตามตรงจอมทัพเป็นคนที่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่ ถึงแม้จะเกิดและเติบโตมาที่ต่างจังหวัด เคยฟังเรื่องแปลก ๆ ลี้ลับที่วิทยาศาสตร์ไม่สามารถพิสูจน์ได้มามากมายก็ตาม ตัวเขานั้นไม่อยากจะเชื่อคำพูดของคนที่ไม่รู้จักที่เข้ามาทักสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ความรู้สึกบางอย่างข้างในที่อธิบายไม่ได้นั้นกู่ร้องบอกว่าอาจจะเกิดเรื่องจริงก็เป็นได้

แต่…

ใครมันจะไปเชื่อคำทำนายของคนไม่รู้จักกันมาก่อนกันวะ

ครืด ปั่ก!!

“เห้ยพี่ชาย! เป็นไรมั้ยพี่”

เสียงเคลื่อนไหวจากรอบข้าง ฝีเท้าหลายคู่เคลื่อนที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ ไม่นานก็มีใบหน้าของเด็กหนุ่มโผล่เข้ามาในระยะสายตา แทนที่ภาพวิวทิวทัศน์ของท้องฟ้ายามราตรี

จอมทัพคิดว่าอาจจะจริงอย่างที่คำทำนายของหญิงชราว่าไว้

ร่างสูงกว่า 185 ลุกขึ้นนั่งหลังจากที่นอนแหงนหน้านับดาวอยู่หลายนาที มือแกร่งประครองตัวลุกค้ำยันไว้กับพื้นถนน ใบหน้าคมคายแหงนมองเงาเล็กที่กระทบพื้นถนน ปรากฏเป็นเด็กชายอวบอ้วนสองคนสีหน้าตกใจยืนมองเขาอยู่

“พี่ชายโอเคมั้ยพี่…” เสียงสั่นเบาของเด็กตัวขาวตรงหน้าเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าซาลาเปาเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก แม้จะเป็นห่วงพี่ชายบนพื้นแต่ความสงสัยที่มีก็มากกว่า

พี่แกเต็มมั้ย? เด็กชายตัวอวบคิด

ย้อนกลับไปไม่กี่นาทีก่อน เขาและน้องชายออกมาฝึกเล่นสเก็ตบอร์ดกันที่สวนสาธารณะแห่งนี้เป็นประจำ อยู่ดีๆ ก็มีพี่ชายรูปร่างหล่อเหลาดูเท่เอาการ แต่ติดตรงที่หน้าตาไม่ค่อยเป็นมิตรนักในสายตาของเด็กน้อยวัย 10 ขวบ

“พี่ขอเล่นด้วยได้มั้ย” น้ำเสียงเรียบนิ่งของพี่ชายแปลกหน้าบวกกับใบหน้าที่ดูไม่ค่อยจะใจดียากที่พวกเขาสองพี่น้องจะปฏิเสธได้

“นี่ครับ” เด็กชายอ้วนพลีอีกคนน้องยื่นสเก็ตบอร์ดของตัวเองให้คนตรงหน้าด้วยความงงงวยแต่ก็ได้กล้าขัด

เขาไม่ได้หวงนะ แต่ว่าสเก็ตบอร์ดของเด็ก แล้วพี่คนหล่อแต่หน้าโหดตรงหน้าตัวใหญ่อย่างกับยักษ์จะเล่นได้เรอะ

“ขอบใจ” เสียงทุ้มเอ่ยขอบคุณพลางยื่นมือไปรับแผ่นพลาสติกมีล้อมาถือ ก่อนจะเดินออกไปอีกทาง

หลังจากพี่ชายสุดหล่อเดินออกไปไม่นานนัก ก็เกิดเสียงคล้ายวัตถุขนาดใหญ่ล้มตึง เมื่อวิ่งตามเสียงมาก็พบว่าพี่ชายสุดหล่อหน้าโหดนอนราบไปกับพื้นถนนใบหน้าแหงนมองท้องฟ้า มองเผิน ๆ คิดว่านอนชมวิวถ้าไม่เห็นสเก็ตบอร์ดกระเด็นคว่ำไกลออกไปสองช่วงแขน

“ไม่เป็นไร” จอมทัพตอบกลับเด็กชายตรงหน้าพลางส่ายหัวให้กับเหตุการณ์เฮงซวยรอบที่สองของวัน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบายากที่จะจับใจความได้ “แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้มีสติเสียบ้าง…”

จอมทัพไม่เชื่อว่าคนเราจะดวงซวยได้วันละหลายๆ รอบ เมื่อเช้าก่อนออกจากห้องนิ้วก้อยเท้าขวาก็ไปสะดุดจุ๊บกับขอบเตียงยังเจ็บไม่หาย มาตอนเย็นก็เจอล้มวัดพื้นถนนไปอีก ชีวิตรันทดอย่าบอกใคร

“ละ…เลือด” นิ้วป้อมของคนพี่ชี้มาที่ริมฝีปากของคนดวงซวย

มือหนายกขึ้นแตะที่มุมปากของตัวเองเบาๆ สักพักก็ร้อง ซี๊ด!! ออกมาด้วยความเจ็บแสบ สัมผัสได้ถึงความรู้สึกตึกบนริมฝีปากบ่งบอกได้ว่าปากแตก

สิ้นความคิดในหัว คำพูดของหมอดูหญิงแก่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วแทรกขึ้นในหัวอีกครั้ง

“ไม่งั้นเอ็งได้เลือดตกยางออกอย่างแน่นอน…”

น่าแปลกที่จอมทัพนึกถึงประโยคเตือนของหญิงแก่ปริศนาทั้ง ๆ ที่ผ่านมาได้อาทิตย์กว่าแล้วด้วยซ้ำ และน่าบังเอิญตรงที่เขานั้นเลือดออกขึ้นมาจริง ๆ

เฮ้อ ใครมันจะไปเชื่อกันวะ