ฮ่องเต้ไบโพล่าผู้นี้เป็นของเจ้าแล้วนะ

แคว้นเซิ่งรัชศกเทียนอวี้ปีที่สอง"ลากนางไปโบยสิบไม้ แล้วเอาไปขังไว้ที่ตำหนักเย็นซะ จากนั้นก็ลดขั้นนางจากผินเป็นกุ้ยเหรินเสีย อย่าให้ข้าเห็นหน้านางอีก สตรีหน้าด้านไร้ยางอายเช่นนี้ ข้าไม่มีวันชายตาแลนาง!""ฝ่าบาทโปรดเมตตาด้วย ที่หม่อมฉันทำลงไปเพราะรักในตัวพระองค์นะเพคะ ฮือ"เซี่ยเทียนอวี้ปรายตามองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะสั่งให้คนลากนางไปรับโทษโดยไม่สนใจเสียงร้องขอความเมตตาของนางเลยแม้แต่น้อย ไป๋กงกงรีบส่งสายตาให้ทหารมาลากตัวพระสนมผู้โชคร้ายไปลงโทษ เมื่อคนถูกลากออกไปแล้ว เซี่ยเทียนอวี้ก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าเขาคือฮ่องเต้แคว้นเซิ่งนามเซี่ยเทียนอวี้ หลังจากเสด็จพ่อสวรรคตจากไปเมื่อสองปีก่อนเขาที่เป็นองค์ชายองค์โตเพียงหนึ่งเดียวของราชวงศ์จึงได้ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้แทนพระบิดา หากนับดูก็เป็นเวลาสองปีแล้วที่เขานั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรที่สูงส่งนี้ สองปีมานี้เขาเหนื่อยยิ่งนัก ต้องรับมือทั้งศึกในและศึกนอก หลังจากเสด็จพ่อสวรรคตศัตรูจากชายแดนก็รุกรานไม่หยุด โชคดีที่มีแม่ทัพใหญ่จิ่งคอยรับศึกอย่างห้าวหาญทำให้สามารถเอาชนะศึกมาได้ ส่วนศึกในเขาก็ต้องต่อสู้กับบรรดาเครือญาติที่จ้องจะโค่

จิ่งรั่วอิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก เกิดมานางเพิ่งเคยพบเคยเจอบุรุษที่บ้าได้ถึงขนาดนี้ แค่มีกลิ่นกระเทียมอยู่ในปากเขาก็โมโหจนสั่งให้คนนำกระเทียมไปเผาทิ้งทั้งหมด ช่างเหลือเกินจริงเชียว ด้านเซี่ยเทียนอวี้เมื่อจัดการกับกระเทียมบัดซบนั่นได้แล้ว เขาก็หันมาปรายตามองจิ่งรั่วอิงอย่างไม่พอใจ ความรู้สึกที่เขามีต่อนางในยามนี้ทั้งรัก ทั้งชังในคราเดียวกัน ใจหนึ่งเขาก็อยากจะโบยนางให้ตาย แต่กลับไม่อาจหักใจลงมือได้ เขาก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นเดียวกัน ทั้งที่รู้ว่านางจะเป็นภัยต่อตนเองในภายภาคหน้าแต่เขาก็ยังหักใจสังหารนางไม่ลงเขาคิดจะเข้าไปสนทนากับนางอีกสักรอบ แต่เมื่อนึกถึงกลิ่นกระเทียมเมื่อครู่จึงสั่งให้ไป๋กงกงไปเอาป๋อเหอกับก้านพลูมาให้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเคี้ยวมันแล้วคายทิ้งไปนอกหน้าต่าง จิ่งรั่วอิงมองเขาเหมือนมองผี ตอนนี้นางเริ่มไม่หลงใหลในตัวเขาแล้ว หน้าตาหล่อเหลาแล้วอย่างไร ถ้าเบ้าหน้าแบกสันดานเช่นนี้นางก็ไม่ไหวเหมือนกันเซี่ยเทียนอวี้ทดสอบลมหายใจของตนเองอีกหนเมื่อเห็นว่ากลิ่นกระเทียมหายไปจนหมดแล้ว เขาจึงก้าวเข้ามาหานางทันที จิ่งรั่วอิงขยับถอยหนีไปหลายก้าวเพราะยังระแวงลมหายใจมังกรของ

ตำหนักมังกรสวรรค์เซี่ยเทียนอวี้ปรายตามองสตรีสองนางที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชาอย่างไม่ปิดบัง พวกนางคือสนมที่เสด็จแม่ทรงหามาให้ ไม่รู้เพราะเหตุใดยามที่ได้มองหน้าพวกนางสองคนมันกลับทำให้เขารู้สึกรำคาญหูรำคาญตาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก"เวินเมี่ยว มู่ลี่ พวกเจ้าไปที่ตำหนักเย็นด้วยเหตุใด แล้วไปทำร้ายจิ่งรั่วอิงทำไม"เวินเมี่ยวและมู่ลี่ที่ถูกเอ่ยถามก็หาคำกล่าวมาโต้แย้งไม่ถูก เดิมทีพวกนางคิดจะหาเรื่องจิ่งรั่วอิงเพื่อระบายอามรมณ์ อย่างไรฝ่าบาทก็ไม่สนใจความเป็นความตายของสตรีนางนั้นอยู่แล้ว ต่อให้พวกนางจะกลั้นแกล้งเช่นไรฝ่าบาทย่อมไม่สน แต่ทว่ามันกลับผิดแผน กลายเป็นพวกนางเสียเองที่เป็นฝ่ายตกที่นั่งลำบาก"เหตุใดจึงไม่ตอบ มีปากแล้วไม่พูดเช่นนั้นข้าจะสั่งให้คนตบปากพวกเจ้าเสีย""ฮือ ฝ่าบาท นางตบตีตนเองเพคะ หม่อมฉันสองคนต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกนางทำร้าย”"ไหนเล่า ร่องรอยการถูกนางทำร้าย ข้าก็เห็นพวกเจ้าปกติดีมิใช่หรือ"เวินเมี่ยวและมู่ลี่ถึงกับพูดไม่ออก จะให้นางแก้ผ้าให้ฝ่าบาทดูมันก็ไม่ใช่เรื่อง จึงทำได้เพียงร้องโอดครวญอยู่ในใจ ด้านจิ่งรั่วอิงก็ไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงนั่งร้องไห้กระซิกอยู่ไม่ไกล เซี่ยเทีย

เมื่อได้รับอนุญาตให้กลับเข้ามาพักยังตำหนัักเดิมอีกทั้งยังได้ตำแหน่งผินกลับคืนมาแล้ว จิ่งรั่วอิงก็รู้สึกพอใจมาก เตียงนอนและความเป็นอยู่ในตำหนักแห่งนี้นับว่าใช้ได้เลย เตียงนอนนุ่มๆ มีนางกำนัลล้อมรอบคอยเอาอกเอาใจ ชีวิตเช่นนี้ช่างดีจริงๆจะว่าไปการมีบิดาคอยหนุนหลังมันก็ดีเช่นนี้เองสินะ"พระสนมเพคะ หากกินเยอะเกินไปจะอืดท้องเอาได้นะเพคะ มิสู่หม่อมฉันไปต้มน้ำขิงร้อนๆมาให้ดื่มดีหรือไม่"หลิงซีเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ส่วนอันหรานก็กำลังสั่งการนางกำนัลคนอื่นให้รีบจัดเตียงนอนของพระสนมให้แล้วเสร็จจิ่งรั่วอิงยิ้มตาหยี ก่อนจะเอ่ย"ไม่ต้องหรอก ข้าไม่เป็นอะไร พรุ่งนี้ข้าอยากกินไก่ทอดกรอบ หมูอบน้ำผึ้ง ปลาเปรี้ยวหวาน เจ้าไปสั่งห้องเครื่องแต่เช้าเลยนะ อ้อ ขอข้าวเพิ่มอีกสามถ้วยด้วยล่ะ เฮ้อ วันนี้ข้าอิ่มชะมัด ขอไปนอนก่อนดีกว่า พวกเจ้าก็แยกย้ายกันไปพักเถอะ"เอ่ยจบนางก็พุ่งตัวลงไปบนเตียงและนอนหลับอย่างมีความสุขวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันก่อนเถอะ วันนี้นางมีความสุขก็พอแล้ว เรื่องของวันพรุ่งนี้ค่อยคิดหาทางรับมือก็แล้วกันด้านเซีี่ยเทียนอวี้นั้นเพราะอารมณ์คุกรุ่นจากเรื่องเมื่อคืนยังไม่จางหายไป เช้าวันต่อ

เซี่ยเทียนอวี้เป็นฝ่ายกลับขึ้นมาคล่อมอยู่บนตัวนางอีกครั้ง เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนออกจนหมดแล้วโยนทิ้งลงไปบนพื้่นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะโน้มใบหน้าเขามาจูบจิ่งรั่วอิงอย่างดูดดื่ม กลิ่นหอมอ่อนๆจากกายของนาง ทำให้เขาเริ่มควบคุมตนเองเอาไว้ไม่ได้ ไฟแห่งความปราถนาลุกโชติช่วงขึ้นมาจนยากจะต้าทานชายหนุ่มเลื่อนใบหน้ามาจูบซอกคอของนางพลางกัดเม้มเบาๆจนเกิดเป็นรอยแดง แล้วจึงไล้ปลายลิ้นแลบเลียลงมาจนถึงเนินอกอวบอิ่มของหญิงสาว สองมือหนาใหญ่บีบขยำสองเต้าอวบเต่งของนางจนเต็มไม้เต็มมือจนเกิดเป็นรอยแดง ก่อนจะครอบริมฝีปากกลืนกินจุกบัวสีหวานทั้งสองข้างจนเกิดเสียงดังลามก"อื้อ"จิ่งรั่วอิงส่งเสียงหวานร้องครางกระเซ่า นางแอ่นอกงามให้เขาเชยชมอย่างไม่คิดขัดเขิน สัมผัสที่แสนเสียวสะท้านและวาบหวามทำเอานางขนลุกขนชันอย่างบอกไม่ถูก แต่มันกลับรู้สึกดีในคราเดียวกัน"อ๊ะ อร้าย"หญิงสาวเปล่งเสียงหวานครางไม่เป็นศัพท์ เมื่อถูกชายหนุ่มใช้ลิ้นตวัดแลบเลียกลืบกุหลาบงามของตนเอง เขาจับเรียวขาสวยของนางอ้าออกจนกว้าง เผยให้เห็นกุหลาบสีหวานที่กำลังรอให้เขาไปดื่มด่ำเกสรน้ำหวาน ชายหนุ่มกระดกลิ้นแลบเลียไปทั่วทั้งซอกหลืบบุปผางาม จนกระทั่งน้ำหว