นกน้อยทำรังแต่พอตัว

นี่ยัยแมวมอม เด็กของแม่นี่นา แล้วทำไมถึงได้มาอยู่บนเตียงกับเขา เรื่องอลวนเริ่มขึ้นคืนที่เขาเมา ทำให้หล่อนกลายมาเป็นเงื่อนไขคู่หมาย หล่อนคือเด็กที่มารดาเก็บมาเลี้ยง แม่สาวน้อยมอมแมม แก้มใส ที่เขาเอ็นดูท่าทางเลิ่กลั่กจนอยากแกล้ง ทว่าหมอปรีดิ์ กำลังโดนเด็กขโมยหัวใจ ไปเสียแล้วทั้งดวงรักเด็กต้องทำยังไงดีหนอ "ยังไงกันหะ ตาปรีดิ์" "ไม่ยังไงหรอกครับ" "ยัยแมวมอมน่าตีจริงๆ นะครับแม่ ดูเอาเถอะ จะไม่ยอมให้ผม รับผิดชอบ ได้ยังไงกัน" "อะแฮ่ม" "ตกลงแกอยากรับผิดชอบน้องนี่เพราะอะไรตาปรีดิ์ เห็น ตอนแรกร้อยไม่เอาพันไม่อยาก แล้วยังไง หืม?" "ก็ เขายักไหล่ หน้าแดง เห็นแค่นี้คุณหญิงก็ขำออกมาเอื้อม มือแตะมือของเขา แล้วเอ่ยแนะนำ "ทำให้น้องรักให้ได้สิตาปรีดิ์ แม่บังคับได้แค่ให้ยอมหมั้น สัญญากับเหมียวแล้วว่าถ้าถึงวันเรียนจบ ไม่อยากแต่งกับแกก็จะไม่บังคับ" ทำให้หล่อนรัก เขาหลบตาของมารดาที่มองจ้องมาอย่างรู้ทัน นั่นสินะ เขาจะต้องทำให้หล่อนรักเขา ยัยแมวมอมจะต้อง อยากได้เขาเป็นสามี มารดาเผลอล่ะก็ ยัยแมวน้อยจะต้องถูกจับมาทำโทษ แน่ๆทำโทษด้วยวิธีที่จะทำให้หล่อนยิ่งอยากได้เขา

ชี (She) ไม่นกนะจ๊ะ ศกุนี หรือ "เจ๊นก" คู่ปรับตัวฉกาจของไลลาในออฟฟิศ คือสาวโสดวัยเลขสามปลาย ๆ ที่ไม่เคยสมหวังเรื่องความรักสักครั้ง ชีวิตรักอาภัพยังไม่พอ เคราะห์ร้ายยังซ้ำเติม เมื่อเธอถูกพักงานหลังมีปากเสียงกับลูกค้า และคนที่เซ็นคำสั่งพักงานก็คือ เนวิน เจ้านายหนุ่มวัย 40 ปี ด้วยความน้อยใจในชีวิต เจ๊นกจึงไปนั่งดื่มระบายความทุกข์ที่ร้านเหล้าประจำ ขณะที่เนวินเองก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น จึงตามไปง้อโดยหวังจะปรับความเข้าใจ แต่ค่ำคืนที่ควรจบลงด้วยคำขอโทษ กลับพลิกผันเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทั้งสองเผลอข้ามเส้นความสัมพันธ์จนกลายเป็นคืนที่ไม่มีวันลืม ใครจะคิดว่า...ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว จะทำให้ชายผู้สุขุมและเย็นชากลายเป็นคนที่ถอนตัวไม่ขึ้น เขาไม่เพียงติดใจค่ำคืนนั้น แต่ยังเริ่มหลงรักผู้หญิงที่เคยมองว่าเป็นแค่ลูกน้องจอมปากกล้า

ปู้จิง เด็กสาวตระกูลปู้ มีเรี่ยวแรงมหาศาลตั้งแต่เกิด เมื่อถึงวัยปักปิ่นกลับไม่มีแม่สื่อมาทาบทามเลย ทำเอาคนในครอบครัวต่างกังวลไปตาม ๆ กัน วันหนึ่งนางไปหลบฝนในถ้ำบนภูเขาแล้วได้พบกับ “กระต่ายน้อย” ที่ผิวขาวดั่งหยวกกล้วย หน้าหวานปานน้ำผึ้ง นางตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ปู้จิงรอจนฝนหยุดก็ตัดสินใจแบกเขากลับบ้านไปทันที

คนบางคนมีค่าไว้พียงแค่มอง เราไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของ ดั่งกระต่ายที่หมายพระจันทร์ คนบางคนมีค่าสูงส่ง แต่ตีคุณค่าของตนเองไว้ต่ำต้อย ทั้งๆ ที่บริสุทธิ์งดงามดั่งน้ำค้าง คนบางคนซื๋อตรงต่อใจตนเอง ดั่งพระอาทิตย์ที่มอบแสงสว่าง และความอบอุ่นเท่าเทียมกัน

“ครับ” เขารับคำในขณะที่เธอหันไปมอง คนตาโตเหมือนนึกอะไรออก รีบกัดปากเสไปมองทางอื่น “อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อเขาขยับเข้ามาหา จับมือเธอเอาไว้ ช่อเพชรมองตาปริบๆ แก้มร้อนผ่าว “คืออาก็ยังไม่มีเมีย” “ค่ะ ยังไม่มีเมียแล้วเกี่ยวอะไรกับช่อละคะ” เธอดึงมือหนี เดินไปคนพะโล้ ภามลูบท้ายทอยตัวเองไปมา เออ... เขายังไม่มีเมียแล้วไปบอกเด็กมันทำไมกัน “คือจริงๆ อาก็อยากมีเมียนะครับ” *** “คิดถึงอาหรือเปล่า ไหนบอกให้ชื่นใจหน่อยสิครับ” “ไม่เห็นจะคิดถึงเลย” เธอเสมองไปที่บึงบัว ตักไอติมกินแก้เขิน “แต่อาคิดถึงช่อแทบขาดใจ” “คุณอา” เธออุทาน มองเขาตาโต คนบ้ามาสารภาพอะไรตอนนี้ ช่อเพชรแก้มร้อนผ่าว สบตาแล้วเขินจนมือไม้ไม่รู้จะพาไปไว้ตรงไหนดี สุดท้ายก็ถือไอศกรีมขนมปังกรอบเอาไว้แน่นเหมือนเดิม “ไอติมติดปากอีกแล้วครับ” เขายิ้มที่มุมปากของตัวเองเพื่อบอกเธอ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาหา ทำท่าจะเช็ดให้ด้วยปากร้อนๆ อีกครั้ง

เป็นเด็กกำพร้าปากกัดตีนถีบมาทั้งชีวิต บังเอิญตกบันไดทะลุมิติมาเป็นสนมในตำหนักเย็น “โอ๊ย” นั่ง ๆ นอน ๆ มีคนรับใช้ แค่ถูกขังอยู่ด้านในลึกสุดของวังหลวง ตำหนักเย็นก็แค่สนามเด็กเล่นที่ถูกล้อมด้วยกำแพง สบายกว่าทำงานงก ๆ คอยรับใช้ลูกท่านหลานเธอทั้งหลาย