ชี (She) ไม่นกนะจ๊ะ

เช้าวันถัดมา...ศกุนียอมรับว่าแฮงค์หนักอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ด้วยอายุที่เพิ่มขึ้นด้วย ทั้ง ๆ ที่ก็กินเหล้าเท่าเดิม แต่ร่างกายกับเตือนเธอว่าไม่ไหวแล้ว แต่ด้วยความไม่ยอมเสียหน้าของศกุนีไม่ยอมให้ตัวเองตกอยู่สภาพโทรมแบบนั้นเด็ดขาด หัวเด็ดตีนขาดยังไงเธอไม่ยอมไปออฟฟิศในสภาพคุณยายไม่ได้เด็ดขาด สุดท้ายแล้วกว่าจะแต่งตัวเสร็จ กว่าจะฝ่ารถติดมาถึงออฟฟิศได้ก็เกือบสิบโมง สำหรับศกุนีแล้วเพื่อนน้อง ๆ พากันหมั่นไส้เธอจนชินชาแล้วแหละ โดยเฉพาะตั้งแต่ไลลาลาออกหวยก็มาออกที่เธอ ใคร ๆ ก็กล่าวหาว่าเธอเป็นต้นเหตุ ต้นเหตุอะไรอีนกคนนี้ยังไม่ทันทำอะไรเลย ไลลาลาออกไปมีผัวมีลูกมีชีวิตที่ดีจนเธอเองก็ยังอิจฉาที่ตัวเองยังมานั่งทำงานอยู่แบบนี้ “เจ๊นก ทำไมเพิ่งมาเนี่ย ลูกค้ารอที่ห้องประชุมแล้ว” เสียงของน้องนารี เด็กฝึกงานที่กลายมาเป็นพนักงานบริษัทของที่นี่เต็มตัว และกลายเป็นเด็กในทีมเธอ ที่การทำงานก็ดี วินัยก็เด่น “โทษทีหนู พอดีพี่ปวดหัว” ศกุนีโกหกเป็นเรื่องถนัดอยู่แล้ว เธอระดับหัวหน้าไม่อยากให้เด็กมันรู้ว่าเธอเมาหนักแล้วเมาค้างมีหวังโดนนินทาไปอีกแน่ “เป็นอะ

“ทำไมกูต้องมาเจออะไรด้วยเนี่ย” พออกมาข้างนอกสูดอากาศข้างนอกตึก พอเห็นยามกำลังสูบบุหรี่เธอก็เดินไปหาทันที พอเครียดแล้วความอยากบุหรี่มันก็อยากทันที “ลุง หนูขอตัวหนึ่งสิคะ” ศกุนีขอบุหรี่จากลุงยาม เธอขับรถผ่านลุงยามก็ช่วยเธอตลอด ลุงยามผู้แสนจะใจดีก็ยื่นบุหรี่ให้เธอตัวหนึ่งพร้อมด้วยไฟแช็ก “เครียดเหรอครับคุณ” “ขอบคุณค่ะลุง ใช่ค่ะ ไม่รู้จะโดนไล่ออกหรือเปล่า” หญิงสาวเปรยออกไป เธอเป็นคนที่ชอบเล่าเรื่องเครียดให้กับคนที่เธอไม่รู้จักฟัง เพราะเธอคิดคนที่ไม่รู้จักเธอเขามักจะรับเธอโดยไร้การตัดสินใด ๆ “อ้าว ทำไมล่ะครับ” “เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยนะคะ แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวอะไรเกิดขึ้น หนูคิดว่าจัดการได้ ดีเหมือนถ้าออก หนูจะบ้าน คิดถึงพ่อแม่เหมือนกัน” “สู้ ๆ นะครับคุณ ชีวิตมันก็แบบนี้แหละครับ เราไม่สามารถทำงานให้ถูกใจทุกคนได้ตลอดหรอกครับ ทำก็เพราะเงิน” ลุงยามพูดขึ้น มันช่างกระแทกใจคนทำงานหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเขาเหลือเกิน ศกุนีเข้าใจดีเลยแหละต้องดิ้นรนขนาดไหนที่ต้องเข้ามาทำงานในเมืองกรุง โอกาสจ้างงานที่นี่สูงกว่าอยู่บ้าน

“เห้อ! คุณเนวิน ถ้าไลลามันดีนักคุณไม่เอางานให้มันทำเลยล่ะ คุณช่วยเห็นใจลูกน้องคุณหน่อยได้ไหม ฉันเป็นฝ่ายโดนถูกกระทำแท้ ๆ หรือคุณจะให้ฉันเป็นฝ่ายไปกราบขอโทษไอ้บ้านั่นใช่ไหมถึงจะพอใจ ฉันไม่เอาหรอกนะ” ศกุนีรู้ตัวเองดีว่ากำลังโกรธจัด แล้วเธอก็พยายามระงับความโกรธนั่นเอาไว้อยู่ “คุณนก ช่วยใจเย็นหน่อยได้ไหม” เนวินรับรู้ได้เป็นอย่างดีว่านกกำลังโกรธจัด และเขาอยากให้เธอใจเย็นลง เขาไม่ได้ตั้งใจเปรียบเทียบ เขาแค่อยากให้ศกุนีใจเย็นลง การทำงานของศกุนีต่างจากไลลาสิ้นเชิง ไลลาเป็นคนละเอียด ทำงานอย่างใจเย็น มีสติ ส่วนหญิงสาวอีกคนนะเหรอ ทำงานเร็ว แต่ใจร้อน จนใครหลายคนก็เอือมระอาหมดแล้ว “ฉันใจเย็นเสียยิ่งกว่าใจเย็น พูดมาเถอะคุณเนวิน คุณจะไล่ฉันออกใช่ไหม” ศกุนีถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก จนคนฟังเองก็เริ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเหมือนกัน ศกุนีนับว่าเป็นคนที่มีบุคลิกซับซ้อนและน่าค้นหายิ่งกว่าอะไร “ไม่!” คิ้วโก่งเหมือนคันศรขมวดเป็นปมอย่างเห็นได้ชัด นกแปลกใจเธอทำผิดขนาดนี้แล้ว การไล่ออกคงเป็นคำตอบเดียวที่เนว

หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบนั่งลงข้างกายหญิงสาว พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยกับความดื้อของหญิงสาว เขาอยากจะจับตีเสียให้เข็ด “คุณเนวิน...” หญิงสาวลืมตาขึ้นมองหน้าตาหล่อ ๆ ของเจ้านายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยอะไรบางอย่าง “หือ... มีอะไร” “คุณมาที่นี่ทำไม” นกถามออกไป ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองหรอกนะว่าชายหนุ่มมาหาเธอที่นี่เพราะเป็นห่วง “คิดว่าผมมาทำไมล่ะครับ” เนวินไม่ตอบก่อนรินเหล้าใส่แก้วตัวเองบ้าง นกเห็นแบบนั้นแล้วก็ได้แต่อ้าปากอึ้ง ๆ กับท่าทางของเขา เนวินชอบตอบคำถามทุกคนยกเว้น ชอบพูดดีกับทุกคน ยกเว้นเธอ... แถมยังชอบไลลา ไม่ได้ ชอบเธอ แล้วทำไมเธอต้องเล่นบทดราม่าด้วยเนี่ย “ชิ! ไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ ไม่อยากจะรู้เหมือนกัน มาก็ดี เลี้ยงหน่อยสิคะ นกไม่มีเงินเลย...นะนะเลี้ยงนกหน่อยนะ” หญิงสาวเล่นบทนี้ตามเดิม เพราะรู้ว่าเจ้านายของเธอชอบเล่นบทใจใหญ่ ชอบเอาใจลูกน้อง “เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก แต่...” “แต่อะไร แค่เลี้ยงฉันแค่นี้ ไม่เห็นต้องคิดมากอะไร หรือเพราะฉันไม่ใช่

“เปล่ายั่ว” “ยั่ว” ชายหนุ่มขบกรามแน่น มองหญิงสาวที่ชอบเถียง “คุณจะทนทำไมล่ะคะ อยากทำอะไรก็ทำ” สิ้นเสียงของหญิงสาวเป็นการอนุญาต ชายหนุ่มก้มชิดปิดปากน้อย ๆ ของเธอฉกชิมลิ้มลองความหอมหวานจากโพรงปากสาว สอดแทรกเข้าไปในแลกเรียวลิ้นอย่างละมุนละไมค่อยเป็นค่อยไป ด้วยความที่เขาไม่อยากรีบร้อนไปมากกว่านี้ รับรู้ดีว่าหญิงสาวสติไม่เต็มร้อย แต่เขาก็ไม่ทานทนต่อความรู้สึกมากมายที่เขาจู่โจมร่างกายของเขาขนาดนี้ “คุณเนวิน” เมื่อปลดปล่อยริมฝีปากน้อย ๆ ให้เป็นอิสระ หญิงสาวก็หอบโหยกลางเตียงใหญ่ หน้าอกหน้าใจที่เพียงสติกเกอร์ปิดไว้กระเพื่อมไหว “เรียกแบบนี้ ผมไม่ไหวแล้วนะครับ” “....” ไร้เสียงใด ๆ ตอบกลับมา มีเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาในดวงตาของเธอ แค่นั้นมันก็มากพอให้เนวินยอมปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเอง เนวินบอกตัวเองเขาไม่ทนอีกต่อไปแล้ว....ไม่ถึงนาทีร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามมัดของชายหนุ่มก็ยืนตระหง่านอยู่ที่ปลายเตียง ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหญิงสาวจะเดินไปในทิศทางไหนเขาไม่สนใจแล้ว สนใจเพียงร่างอันเย้