มหาเวทย์ผนึกมารภาค 0

“ก็ดีนะ กูลองแล้วติดใจมันดี อย่างนี้กูก็เอากับคนอื่นได้” หมับ…ติณณ์คว้าปลายคางดึงกระชากจนเธอหันหน้ามาหาจ้องตากันวาวโรจน์ทั้งคู่ “ฝันไปเถอะไอ้แก้ม กูเป็นคนหมา ๆ ปากหมา ชอบท่าหมา แล้วยังเป็นหมาหวงก้าง มึงจำไว้” ติณณ์บีบเสียงข่มขู่แล้วสะบัดมือ เดินไปที่กางเกงล้วงเอาแผงยาออกมาโยนลงบนเตียงข้างตัวญาดา “ยาคุมฉุกเฉิน กินสะ กูยังอีกหลายน้ำ” “ไอ้ปืน! มึง นี่มันอันตราย” “แค่ครั้งนี้เท่านั้น พรุ่งนี้กินยาคุม” ญาดาขว้างยาคุมฉุกเฉินใส่หน้าเพื่อนสนิทแต่ติณณ์คว้าไว้ได้ทันหัวเราะมุมปาก “หรือมึงอยากมีลูกกับกู” “ไอ้ .. ไอ้หน้าตัวเมีย!!” “มึงด่าทีกูนี่ขึ้นเลยว่ะ” โรแมนซ์หวานปนเร่าร้อน จากเพื่อนสนิทสู่คนรัก ที่ทำให้หัวใจของคุณเต้นแรงทุกตอน “เราอยู่ห่างกันแค่ศูนย์เซนติเมตร…แต่หัวใจกลับไกลจนแทบเอื้อมไม่ถึง” เธอ—เพื่อนสนิทที่รู้ทุกอย่างในชีวิตเขา เขา—ผู้ชายที่บอกตัวเองมาตลอดว่า ‘ไม่ควรรักเธอ’ เมื่อความสัมพันธ์ที่เคยสวยงามเริ่ม ‘ปนหวานปนเจ็บ’ เขาจึงต้องตัดสินใจ จะยอมเสียเธอไป หรือจะก้าวข้ามเส้นศูนย์เซนติเมตร แล้วบอกรักเธอเ

เธอเป็นศิษย์เก่าที่ได้มาเป็นครูฝึกสอน ส่วนเขาคือครูพละที่เคยให้เกรด 0 กับเธอ ! “สวัสดีค่ะครูธร จำหนูได้มั้ยคะ” ดุจดารายกมือไหว้ครูพละวัยสี่สิบตามมารยาท คลี่ยิ้มสดใส แต่มีเลศนัยน์แฝงเร้น สายตาร้ายอย่างคนมีแผนการกำลังร้องบอกเขาว่า เธอไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน “เอ่อ...” ทั้งที่จำศิษย์เก่าตัวแสบได้ขึ้นใจ แต่เขากลับปฏิเสธหน้าตาเฉย เพียงเพราะไม่อยากรื้อฟื้นความลับบางอย่างที่ถูกฝังไว้เมื่อห้าปีก่อน ความลับที่มีแค่เขากับเธอเท่านั้นที่รู้ “ขอโทษที ครูจำไม่ได้ แต่หน้าคุ้น ๆ อยู่นะ” ดุจดาราแอบยิ้มร้าย นึกแล้วว่าเขาต้องปฏิเสธ

'ขุนเขาจะมีเพียงเธอ เพียงคนเดียว' 'ขอเพียงใช้อกอุ่นๆ นี้เป็นที่พักพิงยามเหนื่อยล้าได้ไหมคะ'

"ราเชนทร์" มาเฟียหนุ่มที่ไม่อนุญาตให้ใครมาหักหลังเขา แม้แเต่เธอ ที่ได้ชื่อว่าเป็น "ผู้หญิงของเขา" ก็ตาม "อัยเรศ" หญิงสาวที่มีเขาเป้าหมายเพื่อแก้แค้น! เมื่อความแค้นบังตา จึงไม่มีคำว่า "ความรัก" อีกต่อไป.... “คุณจะทำอะไร!” รอยยิ้มเย็นด้วยความสะใจ และความแค้นที่มีอยู่เต็มอกของราเชนย์ ทำให้เขาทำสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำได้ เขาดึงแหวนที่อยุ่ในนิ้วของไอริสออกมา เรื่องนี้เธอไม่ทันคิดมาก่อน “เอาแหวนนี้ ไปเปลี่ยนกับแหวนหมั้น” “ราเชนย์! คุณจะทำเกินไปแล้วนะ คืนแหวนของฉันมา! อย่าเอาไปนะคุณทำบ้าอะไรน่ะ!” “แหวนของเธอแล้วยังไงล่ะ ในเมื่อเธอกล้าล้ำเส้นฉันก่อน ระหว่างเราก็จบลงแค่นี้ เธอกล้าหักหลังฉัน นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ เธอฟังให้ดีนะไอริส วันนี้ฉันจะเข้าพิธีหมั้นกับนิศา ส่วนเธอ ไม่เคยมีค่าอะไรกับฉันเลยแม้แต่นิดเดียว!” ‘อยากจะแก้แค้นฉันสินะ คุณมันก็แค่ไอ้คนเห็นแก่ตัว และรักแต่ตัวเอง ไอ้คนกระจอก!’

เพลิง มาเฟียตระกูลใหญ่ทำธุรกิจบังหน้าแต่เบื้องหลังสีเทา ไม่เคยเกรงกลัวใคร ภายนอกดูเป็นคนเกี้ยวกราดดุร้าย หนุ่มเจ้าสำราญ เบื่อง่าย เปลี่ยนผู้หญิงขึ้นเตียงเป็นว่าเล่น อยากได้ใครก็ต้องได้….ถ้าไม่ยอมก็แค่ฉุด ‘ครั้งนี้ฉันจะยอมปล่อยเธอไปแต่ถ้าเจอกันอีกเมื่อไหร่เตรียมตัวเอาไว้เพราะฉันจะ….ลากเธอขึ้นเตียง’ ————————- เอิงเอย เด็กสาววัยใส คืนนั้นที่คลับเธอถูกขโมยจูบแรกไป แถมยังตื่นขึ้นมาภายในห้องที่ไม่คุ้นเคย จำแม้แต่หน้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้เพราะความเมา โชคดีที่เสื้อผ้าติดอยู่ที่ตัวครบไม่มีชิ้นไหนถูกถอดออกไป ‘ไอ้โรคจิต! ผู้ชายคนนั้นต้องเป็นโรคจิตที่ชอบลวนลามผู้หญิงไปทั่วแน่ๆ น่าขยะแขยงที่สุด ถ้าเจออีกจะเตะให้คว่ำเลย!!’

แต่งงานกันมาเจ็ดปี เฟิงถิงเซินเย็นชากับเธอราวกับน้ำแข็ง ทว่าหรงฉือกลับยิ้มรับเสมอมา เพราะเธอรักเขามาก และเชื่อว่าเธอจะสามารถเอาชนะใจเขาได้ในสักวันหนึ่ง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือการที่เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่นตั้งแต่แรกพบ แถมยังรักและดูแลเธออย่างดีที่สุด แต่เธอยังคงพยายามอย่างหนักเพื่อรักษาชีวิตแต่งงานของพวกเขาไว้ จนกระทั่งถึงวันเกิดของเธอ เธอเดินทางไกลหลายพันไมล์เพื่อไปหาเขาและลูกสาวที่ต่างปะเทศ แต่เขากลับพาลูกสาวไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ทิ้งให้เธอเฝ้าห้องที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้อย่างราบคาบ เมื่อเห็นลูกสาวที่เธอเลี้ยงมากับมือต้องการเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าแม่ หรงฉือก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป เธอร่างข้อตกลงการหย่าร้าง และสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูก แล้วจากไปอย่างสง่างาม นับแต่นั้นก็ไม่สนใจพ่อลูกคู่นั้นอีกเลย และรอเซ็นใบหย่าร้าง เธอละทิ้งครอบครัว และหันกลับมาทุ่มเทให้กับงาน เธอที่เคยถูกทุกคนดูถูกในอดีต กลับสามารถหาเงินได้กว่าหลายแสนล้านอย่างง่ายดาย ทว่าเธอรอแล้วรอเล่า ใบหย่าไม่เพียงแต่ไม่ได้เซ็นสักที แต่ผู้ชายที่ไม่ยอมกลับบ้านในอดีต กลับกลับบ้านบ่อยขึ้นเรื่อยๆ แถมยังติดเธอมากขึ้นทุกวันอีกต่างหาก เมื่อรู้ว่าเธอต้องการหย่า ชายผู้สูงศักดิ์และเย็นชามาโดยตลอดก็ผลักเธอไปที่มุมกำแพง “หย่าเหรอ? ไม่มีทาง”