เข้าสู่ระบบ'โจวเฟิง' เด็กหนุ่มที่ถูกเก็บมาเลี้ยงในสำนักกระบี่เซียน เมื่ออายุครบ 7 ขวบ กลับไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าเป็นคนสายเลือดเซียนหรือมาร 'อวี๋หมิง' ชายที่ได้ชื่อว่าสง่างามในใต้หล้า อีกทั้งวรยุทธยังเป็นที่หนึ่ง แต่ใครจะรู้ว่าเขาได้ถูกคำสาปมารจากสงครามเมื่อครั้งอดีต วิธีแก้มีเพียง 2 ทาง ทางแรกคือเสพสุขกับหญิงสาวบริสุทธิ์ 9 คนเพื่อล้างคำสาป เขาที่ถูกยกให้เป็นที่สุดของความสูงส่งไม่สามารถเข้าใกล้สตรีได้แม้เพียงก้าวเดียว ชายที่ได้ชื่อว่าสุขุม เย็นชา อีกทั้งเป็นที่หมายปองของสตรีมากมาย กลับยอมให้เด็กหนุ่มที่แม้เพียงกฎสำนักข้อเดียวยังทำไม่ได้เข้าใกล้ได้อย่างไม่ถือตัว เห็นทีเขาคงต้องหาวิธีอื่นเพื่อแก้คำสาป เพราะสตรีกลับไม่สามารถทำให้เขาสนใจได้เท่าเด็กหนุ่มนามว่า 'โจวเฟิง' ผู้นี้
ดูเพิ่มเติม'โจวเฟิง' เด็กหนุ่มที่ถูกเก็บมาเลี้ยงในสำนักกระบี่เซียน เมื่ออายุครบ 7 ขวบ กลับไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าเป็นคนสายเลือดเซียนหรือมาร 'อวี๋หมิง' ชายที่ได้ชื่อว่าสง่างามในใต้หล้า อีกทั้งวรยุทธยังเป็นที่หนึ่ง แต่ใครจะรู้ว่าเขาได้ถูกคำสาปมารจากสงครามเมื่อครั้งอดีต วิธีแก้มีเพียง 2 ทาง ทางแรกคือเสพสุขกับหญิงสาวบริสุทธิ์ 9 คนเพื่อล้างคำสาป เขาที่ถูกยกให้เป็นที่สุดของความสูงส่งไม่สามารถเข้าใกล้สตรีได้แม้เพียงก้าวเดียว ชายที่ได้ชื่อว่าสุขุม เย็นชา อีกทั้งเป็นที่หมายปองของสตรีมากมาย กลับยอมให้เด็กหนุ่มที่แม้เพียงกฎสำนักข้อเดียวยังทำไม่ได้เข้าใกล้ได้อย่างไม่ถือตัว เห็นทีเขาคงต้องหาวิธีอื่นเพื่อแก้คำสาป เพราะสตรีกลับไม่สามารถทำให้เขาสนใจได้เท่าเด็กหนุ่มนามว่า 'โจวเฟิง' ผู้นี้
แนะนำตัวตัวละคร อวี๋หมิง (พระเอก) อายุ 29 ปี ชายที่ได้ชื่อว่าสง่างามที่สุดในใต้หล้า อีกทั้งวรยุทธยังเป็นที่หนึ่ง สายเลือดเซียน นิสัยสุขุม เย็นชา จนได้ฉายาว่าเป็นกฏสำนักเดินได้ โจวเฟิง (นายเอก) อายุ 21 ปี ชายหนุ่มที่ถูกเก็บมาเลี้ยงในสำนักกระบี่เซียน นิสัยร่าเริง และเป็นคนที่มีความสามารถ นิสัยดื้อรั้นแม้แต่กฏข้อเดียวของสำนักก็ทำไม่ได้ ……… หวัดดี!!! นักอ่านทุกคน~ ขอบคุณที่บังเอิญเข้ามาเจอกันในเรื่องนี้น๊า คอมเม้นคุยกันบ้างน๊าาาา ไรท์รออ่านและเม้ามอยกับทุกคนไม่ไหวแล้ววว~~ ? ............. ไรท์จะพยายามลงทุกวันฝากทุกคนกดหัวใจที่หน้าปก ติดตาม คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าาา? ไรท์จะลงวันละ 1 ตอน เวลาประมาณ 1 ทุ่มของทุกวันน๊าาา --------- 10 เหรียญภู่ทองแดง เท่ากับ 1 เหรียญภู่เงิน 100 เหรียญภู่เงิน เท่ากับ 1 เหรีญภู่ทอง 1 ไร่ เท่ากับ 1 หมู่ เท่ากับ 60 เฟิน .......... 1 เค่อ คือ15 นาที 1 ชั่วยาม เท่ากับ 2 ชั่วโมง 1 ชั่วยามมี 8 เค่อ 1วันมี 100 เค่อ 1 ลี้ เท่ากับ 500 เมตร 2 ลี้ เท่ากับ 1 กิโลเมตร ยามจื่อ = 23.00 - 24.59 น. ยามโฉ่ว = 01.00 - 02.59 น. ยามอิ๋น คือ 03.00 - 04.59 น. ยามเหม่า คือ 05.00 - 06.59 น. ยามเฉิน คือ 07.00 - 08.59 น. ยามซื่อ คือ 09.00 - 10.59 น. ยามอู่ คือ 11.00 - 12.59 น. ยามเว่ย คือ 13.00 - 14.59 น. ยามเซิน คือ15.00 - 16.59 น. ยามโหย่ว คือ 17.00 - 18.59 น. ยามซวี คือ 19.00 - 20.59 น. ยามห้าย คือ 21.00 - 22.59 น. วสันต์ = ฤดูใบไม้ผลิ คิมหันต์= ฤดูร้อน สารท= ฤดูใบไม้ร่วง เหมันต์= ฤดูหนาว ——————————ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆของศิษย์ในสำนัก ตั้งแต่ยามโฉ่วของเมื่อคืนจนตอนนี้ยามอู่แล้ว โจวเฟิงก็ไม่ลดความพยายาม เม็ดเหงื่อซึมออกมาทางหน้าผากเนียน ไหลตามกรอบหน้าและหยดลงบนฝ่ามือที่กำลังพยายามรวบรวมพลังวิญญาณนับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับพบว่ามันไร้ผล ไม่ว่าจะพลังเซียนแสงสีฟ้าที่ปรากฏตอนลานประลอง หรือพลังมารแสงสีแดงตอนที่รักษาอวี๋หมิงเมื่อคืน ก็ไม่ปรากฎออกมาทั้งนั้นเฮ้อ~ชายหนุ่มเอนกายนอนพึงไปกับเตียงกว้าง เหม่อมองเพดานด้วยสภาพหมดแรงและสิ้นหวัง แท้จริงแล้วมันเป็นเพราะอันใดกันแน่ เหตุใดตอนนี้เขากลัมาเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีพลังวิญญาณอีกแล้วก๊อกๆ ก๊อกๆ "ลูกพี่! ลูกพี่ท่านอยู่หรือไม่"เสียงเคาะประตู ตามด้วยเสียงคนที่คุ้นเคยตะโกนถามเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มรีบสลัดความคิดในหัวออกไปก่อนจะเดินไปเปิดประตู ยืนกอดอกพิงประตูด้วยท่าทีสบายๆ"มีอันใด""มิมีอันใดขอรับ ข้าเพียงมาดูท่านหน่อย ถึงแม้ทุกวันท่านจะไม่เคยตั้งใจร่ำเรียนหรือฟังที่อาจารย์สั่งสอนสักครา แต่เช่นนั้นท่านก็เข้าไปหลับที่ห้องทุกวัน วันนี้ท่านหายไปข้าเลยร้อนใจรีบมาดูก็เท่านั้น"ซุ่นเย่เอ่ยบอกชายหนุ่มด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง"นี่เจ้าเป็นห่วงข้
"หวังว่ามันจะใช้วิธีการรักษาเหมือนกันนะ"ชายหนุ่มเอ่ยพลางถอยห่างเขาไปหนึ่งก้าว จากนั้นรวบรวมพลังวิญญาณอีกคร้ง เกิดแสงสีขาวระหว่างมือแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงจ้าออกมา โจวเฟิงวาดมือตามวิธีการที่เคยร่ำเรียน เป็นการถ่ายทอดพลังรักษาวิชาพื้นฐานที่ศิษย์ทุกคนในสำนักทำเป็น แสงสีแดงถูกส่งไปที่ตัวของอวี๋หมิง แต่จู่ๆกลับมีไอหมอกสีแดงเข้มกว่าค่อนไปทางดำ ออกมาจากบริเวณหน้าอกของอวี๋หมิง ชายหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจรีบเก็บพลังวิญญาณ พุ่งตรงไปเปิดอาภรณ์ของเขาทันทีภาพบาดแผลขนาดใหญ่ดูแหวะหวะ อีกทั้งปานรูปหมาป่าครึ่งซีกปรากฎต่อสายตาของชายหนุ่ม เขามิแปลกใจเลยว่าไอหมอกที่ออกมาจากตัวอวี๋หมิงนั้นมาจากที่ใด ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความตกใจ เขารู้แล้วว่านี้คือพลังวิญญาณของพวกสายเลือดมาร และดูเหมือนว่าสีแดงที่เข้มจนจะกลายเป็นสีดำนั้น ต้องเป็นพลังที่แข็งเกร็งมากเพียงใด"อวี๋หมิงมีพลังวิญญาณของพวกมารได้เช่นไร"โจวเฟิงเอ่ยพึมพำออกมาด้วยความไม่เข้าใจ"มิถูก! ถึงตอนนั้นข้าจะเด็กมาก แต่อวี๋หมิงทดสอบพลังเซียนตอนอายุสิบสอง ข้าเห็นเองกับตาว่าเขามีสายเลือดเซียน อีกทั้งพลังวิญญาณยังเป็นสีฟ้าเข้มบริสุทธิ์ เป็นสายเลือดเซีย
โจวเฟิงพยุงชายหนุ่มให้มานอนที่เตียงกว้าง ร่างกายของอวี๋หมิงช่วงนี้ผอมลงไปมาก อาจจะเพราะอาการบาดเจ็บจึงทำให้ชายหนุ่มไม่ลำบากเท่าไหร่ ในการแบกชายหนุ่มให้มานอนที่เตียง ก่อนจะรีบไปนำผ้าขาวชุบน้ำมาเช็ดกำเดาที่ไหลออกมาอย่างเบามือ หากผู้อื่นมาเห็นในสภาพนี้ชายหนุ่มอาจถูกเพ่งเร่งได้ว่าเป็นคนลงมือทำร้ายอวี๋หมิง"โชคดีที่วันนี้ข้าอยู่ มิเช่นนั้นเจ้าได้ล้มหัวฟาดพื้นเป็นแน่ เจ้ารอเดี๋ยว ข้าจะไปตามรองเจ้าสำนักมาดูอาการเจ้า"โจวเฟิงเอ่ยทั้งที่อวี๋หมิงยังคงสลบอยู่ รองเจ้าสำนักคือจ้าวเหวินอู๋พี่ชายคนชายหนุ่มนั่นเอง แต่ขณะที่กำลังจะหมุนตัวไปตามกลับถูกมือหนาของคนที่สลบไปคว้าเอาไว้ก่อน โจวเฟิงรีบนั่งลงที่ข้างเตียงทันทีเมื่อรู้ว่าอวี๋หมิงฟื้นแล้ว ใบหน้าคมค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยท่าทีอิดโรย"เจ้ามิต้องไปตามรองเจ้าสำนัก"เสียงแหบแห้งแทบฟังมิรู้ความเอื้อนเอ่ยบอกชายหนุ่ม"เจ้าเจ็บหนักถึงเพียงนี้ เช่นไรก็ต้องรักษา"โจวเฟิงเอ่ยบอกอย่างทนดูมิได้ เขามิเพียงสลบแต่ถึงขึ้นกำเดาไหลออกมา อีกอย่างรองเจ้าสักหนักมีวรยุทธ์สามารถใช้พลังรักษาได้ หากเรื่องนี้เป็นความลับมิอาจไปเรียกท่านหมอให้มารักษาในยามวิกาลได้"มิต้อง"อวี๋หมิง
สายลมอ่อนๆ พัดเอาใบไผ่แห้ง ที่ปลิวมาตามแรงลม ชายหนุ่มที่นอนแผ่ราบไปกับพื้นหญ้าหนาเอื้อมมือไปจับมันไว้ก่อนที่จะตกมากระทบไว้หน้า เขาสูดลมหายใจเข้าอย่างผ่อนคลาย ชายหนุ่มมักชอบมานอนเล่นที่นี่เป็นประจำคนเดียว จนแทบกลายเป็นสถานที่ที่เขาสบายใจที่สุด คนอื่นอาจจะมองว่าเขาไม่เอาไหน ไม่สนใจการเรียนในห้องเรียน ความสามารถเองก็ไม่มี พลังวิญญาณไม่มี ชาติกำเนิดไม่รู้ว่ามาจากที่ใด แม้แต่สายเลือดยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเซียนหรือมาร คนเช่นเขาหากวันหนึ่งจะตายหรือหายไปตลอดกาลก็ไม่มีผู้ใดนึกถึงเป็นแน่ตกดึกในคืนนั้น เรื่องที่กวนใจโจวเฟิงมาตลอด ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถสลัดมันออกได้ ความเงียบในช่วงต้นยามจื่อ มีเพียงแสงเทียนตามบริเวณทางเดินและหน้าเรือนต่างๆ ช่วงเวลาที่ผู้คนในสำนักล้วนหลับไหล่กันหมดแล้ว แต่กลับมีแสงเทียนจากเรือนหนึ่งที่ยังคงส่องสว่างอยู่แก๊กเสียงกิ่งไม้หักเรียกความสนใจคนตัวโตที่กำลังอ่านตำราอยู่ในห้องให้หันไปทางหน้าต่าง"มีอันใด""ถูกเจ้าจับได้จนได้"โจรยามราตรีที่ทำตัวไม่สมฐานะ เปิดหน้าต่างกว้างพร้อมกับรอยยิ้มส่งมาให้ ก่อนที่จะปีนหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง"เรือนข้ามีประตู""หากข้าเข้าทางประตู แล
![ผมก็แค่พี่เลี้ยงเด็ก ที่ดันได้พ่อเค้าเป็นสามี [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




![เกือบหอบลูกหนีเพราะสามีไม่รัก[PWP]-Omegaverse](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)