หวนคืนรักคำสาปมาร

ท่ามกลางหน้าผาที่สูงชัน พื้นดินและทั่วทุกบริเวณถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวดูสะอาดตา สายลมพัดเอาหิมะที่ยังตกลงมาไม่หยุดให้พัดไปตามทิศทางแรงลม ที่ด้านล่างหน้าผาเป็นแม่น้ำคดเคี้ยวไปตามภูเขาที่เรียงกันหลายลูก ในฤดูนี้ต้นไม้ใบหญ้าสีเขียวหาดูได้ยาก ปลายหน้าผาสูงที่ไม่คาดคิดว่าจะมีใครอยู่ เนื่องด้วยอากาศที่เย็นจัดและอันตรายเกินไป กลับมีชายหนุ่มอายุราว 21 ปี ยืนอยู่ด้วยใบหน้าซีดเซียว ที่มือของเขากำดาบแน่น ปลายดาบถูกทิ้งตัวไปกับพื้นด้วยความหมดแรง ทั้งดาบรวมถึงที่แขนของเขาอาบไปด้วยโลหิตสีแดงสด จนทำให้หิมะสีขาวบริเวณนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงและมีกลิ่นคาวเลือดเป็นบริเวณกว้าง ด้านหลังของชายหนุ่มห่างไปไม่ถึง 1 ลี้ มีสุนัขตัวโตที่ดูก็รู้ได้ว่าถูกเลี้ยงไว้เพื่อฆ่านอนตายเกลื่อนห้าถึงหกตัว ชายหนุ่มหายใจหอบเพราะความเหนื่อยล้าและกุมบาดแผลที่หน้าท้อง"นั่นไงมันอยู่นั่น ฆ่ามันซะ"เสียงของใครคนหนึ่งดังมาจากทางที่กลุ่มสุนัขตาย และไม่นานผู้คนเหล่านั้นก็ปรากฏตัวให้ชายหนุ่มได้เห็น ทุกคนดูระแวดระวัง กำดาบในมือล้อมเขาเป็นรูปครึ่งวงกลมไม่ให้หนีไปได้ และมีทางเดียวที่ชายหนุ่มจะไปได้นั่นก็คือกระโดดลงไปที่หน้าผานั้น"โจวเฟิง

"เอาล่ะเมื่อจับคู่ได้แล้วก็เริ่มทำการฝึกได้"อาจารย์ลู่เอ่ยเสียงดัง ทุกคนก็เข้าที่ประจำของตนเอง เพียงแค่อวี๋หมิงชักกระบี่ออกจากฝักพลังวิญญาณก็แทบทำให้โจวเฟิงต้องถอยหลังออกหนึ่งก้าว แล้วเช่นนี้จะให้ชายหนุ่มทนอยู่ถึงการฝึกจบได้เช่นไร โจวเฟิงถอยมาตั้งหลักและพยายามรวบรวมสติ เพื่อหาจุดที่คิดว่าเป็นจุดอ่อนของฝ่ายตรงข้ามและเขาละเลยมันที่สุด ได้ฝึกกับอวี๋หมิงเขากลับหามันไม่ได้เลย ต่างจากการที่เขาฝึกซ้อมกับซุนเย่อย่างสิ้นเชิง อย่าว่าจะเอาชนะอวี๋หมิงเลยแค่ยืนจนจบกระบวนท่าก็ยากที่จะทำได้ "เจ้าพร้อมหรือไม่"อวี๋หมิงเอ่ยถามโจวเฟิง ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นสัญญาณให้รู้ว่าพร้อมแล้ว เขาต้องให้อีกฝ่ายบุกก่อนไม่เช่นนั้นจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าจุดอ่อนของอีกฝ่ายอยู่ตรงไหน กลับกันทางด้านอวี๋หมิงการลงมือเป็นฝ่ายโจมตีย่อมได้เปรียบ ที่เขาเลือกโจวเฟิงเป็นเพราะว่าเขาเคยสังเกตชายหนุ่มมานานแล้ว ทั้งที่ไม่ได้ปลุกพลังวิญญาณแต่คะแนนเรื่องการต่อสู้ไม่เคยหลุดหนึ่งในห้า ถ้าหากชายหนุ่มมีพลังวิญญาณการเป็นที่หนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยาก ที่เขาคิดเช่นนี้ไม่ใช่ว่าเขาอิจฉาในความสามารถ แต่เขาเองก็อยากที่จะศึกษาจากผู้ที่มีความสามารถเพื่

สายลมอ่อนๆ พัดเอาใบไผ่แห้ง ที่ปลิวมาตามแรงลม ชายหนุ่มที่นอนแผ่ราบไปกับพื้นหญ้าหนาเอื้อมมือไปจับมันไว้ก่อนที่จะตกมากระทบไว้หน้า เขาสูดลมหายใจเข้าอย่างผ่อนคลาย ชายหนุ่มมักชอบมานอนเล่นที่นี่เป็นประจำคนเดียว จนแทบกลายเป็นสถานที่ที่เขาสบายใจที่สุด คนอื่นอาจจะมองว่าเขาไม่เอาไหน ไม่สนใจการเรียนในห้องเรียน ความสามารถเองก็ไม่มี พลังวิญญาณไม่มี ชาติกำเนิดไม่รู้ว่ามาจากที่ใด แม้แต่สายเลือดยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเซียนหรือมาร คนเช่นเขาหากวันหนึ่งจะตายหรือหายไปตลอดกาลก็ไม่มีผู้ใดนึกถึงเป็นแน่ตกดึกในคืนนั้น เรื่องที่กวนใจโจวเฟิงมาตลอด ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถสลัดมันออกได้ ความเงียบในช่วงต้นยามจื่อ มีเพียงแสงเทียนตามบริเวณทางเดินและหน้าเรือนต่างๆ ช่วงเวลาที่ผู้คนในสำนักล้วนหลับไหล่กันหมดแล้ว แต่กลับมีแสงเทียนจากเรือนหนึ่งที่ยังคงส่องสว่างอยู่แก๊กเสียงกิ่งไม้หักเรียกความสนใจคนตัวโตที่กำลังอ่านตำราอยู่ในห้องให้หันไปทางหน้าต่าง"มีอันใด""ถูกเจ้าจับได้จนได้"โจรยามราตรีที่ทำตัวไม่สมฐานะ เปิดหน้าต่างกว้างพร้อมกับรอยยิ้มส่งมาให้ ก่อนที่จะปีนหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง"เรือนข้ามีประตู""หากข้าเข้าทางประตู แล

"หวังว่ามันจะใช้วิธีการรักษาเหมือนกันนะ"ชายหนุ่มเอ่ยพลางถอยห่างเขาไปหนึ่งก้าว จากนั้นรวบรวมพลังวิญญาณอีกคร้ง เกิดแสงสีขาวระหว่างมือแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงจ้าออกมา โจวเฟิงวาดมือตามวิธีการที่เคยร่ำเรียน เป็นการถ่ายทอดพลังรักษาวิชาพื้นฐานที่ศิษย์ทุกคนในสำนักทำเป็น แสงสีแดงถูกส่งไปที่ตัวของอวี๋หมิง แต่จู่ๆกลับมีไอหมอกสีแดงเข้มกว่าค่อนไปทางดำ ออกมาจากบริเวณหน้าอกของอวี๋หมิง ชายหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจรีบเก็บพลังวิญญาณ พุ่งตรงไปเปิดอาภรณ์ของเขาทันทีภาพบาดแผลขนาดใหญ่ดูแหวะหวะ อีกทั้งปานรูปหมาป่าครึ่งซีกปรากฎต่อสายตาของชายหนุ่ม เขามิแปลกใจเลยว่าไอหมอกที่ออกมาจากตัวอวี๋หมิงนั้นมาจากที่ใด ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความตกใจ เขารู้แล้วว่านี้คือพลังวิญญาณของพวกสายเลือดมาร และดูเหมือนว่าสีแดงที่เข้มจนจะกลายเป็นสีดำนั้น ต้องเป็นพลังที่แข็งเกร็งมากเพียงใด"อวี๋หมิงมีพลังวิญญาณของพวกมารได้เช่นไร"โจวเฟิงเอ่ยพึมพำออกมาด้วยความไม่เข้าใจ"มิถูก! ถึงตอนนั้นข้าจะเด็กมาก แต่อวี๋หมิงทดสอบพลังเซียนตอนอายุสิบสอง ข้าเห็นเองกับตาว่าเขามีสายเลือดเซียน อีกทั้งพลังวิญญาณยังเป็นสีฟ้าเข้มบริสุทธิ์ เป็นสายเลือดเซีย

ปลายยามเซินแสงตะวันในช่วงยามเย็นสาดส่องเข้ามาในห้องทางหน้าต่าง สะท้อนเงาของโจวเฟิงที่ยังคงนั่งอ่านตำราอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน แต่เดิมหอตำราก็เงียบสงบอยู่แล้ว ครานี้เหลือเพียงชายหนุ่มที่ยังคงนั่งอยู่ที่นี่ผู้เดียว คำถามที่อยู่ในหัวไม่อาจกระจ่างได้เพียงวันเดียว ก็เหมือนกับความสงสัยในตัวตนที่มีมาตลอดในช่วงชีวิตที่ผ่านมา เงาสะท้อนบนพื้นราบ จู่ๆกลับมีอีกเงาที่เพิ่งเดินเข้ามาหยุดลงที่หน้าชายหนุ่ม พร้อมกับแสงในตะเกียงที่จุดขึ้น โจวเฟิงเงยหน้ามองผู้มาใหม่"ขอบใจ"โจวเฟิงเอ่ยเพียงสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้าอ่านตำราที่ตอนนี้มีเพิ่มมาหลายเล่มจนเต็มโต๊ะ แต่ผ่านไปชั่วครู่แล้วคนที่มาใหม่ยังคงยืนอยู่กับที่ไม่ขยับกายไปไหน จนชายหนุ่มต้องเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง"ชุนเย่บอกว่าเจ้าตามหาข้างั้นหรือ"อวี๋หมิงหลังได้ยินเช่นนั้นก็นั่งลงที่เบาะรองนั่งตรงข้ามชายหนุ่มทันที ทำเอาโจวเฟิงแปลกใจเพราะนี่นับเป็นไม่กี่ครั้งที่เขาเข้าหาผู้อื่น และผู้นั้นกลับเป็นตนถึงสองครั้ง"เมื่อคืนเกิดเรื่องอันใดขึ้นงั้นหรือ"อวี๋หมิงเอ่ยเข้าเรื่องทันที ตั้งแต่เมื่อคืนจนตลอดทั้งวันของวันนี้มันติดอยู่ในใจของเขามาโดยตลอด ร่างกายของเขาไม่เคยดีขึ