Masuk'โจวเฟิง' เด็กหนุ่มที่ถูกเก็บมาเลี้ยงในสำนักกระบี่เซียน เมื่ออายุครบ 7 ขวบ กลับไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าเป็นคนสายเลือดเซียนหรือมาร 'อวี๋หมิง' ชายที่ได้ชื่อว่าสง่างามในใต้หล้า อีกทั้งวรยุทธยังเป็นที่หนึ่ง แต่ใครจะรู้ว่าเขาได้ถูกคำสาปมารจากสงครามเมื่อครั้งอดีต วิธีแก้มีเพียง 2 ทาง ทางแรกคือเสพสุขกับหญิงสาวบริสุทธิ์ 9 คนเพื่อล้างคำสาป เขาที่ถูกยกให้เป็นที่สุดของความสูงส่งไม่สามารถเข้าใกล้สตรีได้แม้เพียงก้าวเดียว ชายที่ได้ชื่อว่าสุขุม เย็นชา อีกทั้งเป็นที่หมายปองของสตรีมากมาย กลับยอมให้เด็กหนุ่มที่แม้เพียงกฎสำนักข้อเดียวยังทำไม่ได้เข้าใกล้ได้อย่างไม่ถือตัว เห็นทีเขาคงต้องหาวิธีอื่นเพื่อแก้คำสาป เพราะสตรีกลับไม่สามารถทำให้เขาสนใจได้เท่าเด็กหนุ่มนามว่า 'โจวเฟิง' ผู้นี้
Lihat lebih banyak'โจวเฟิง' เด็กหนุ่มที่ถูกเก็บมาเลี้ยงในสำนักกระบี่เซียน เมื่ออายุครบ 7 ขวบ กลับไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าเป็นคนสายเลือดเซียนหรือมาร 'อวี๋หมิง' ชายที่ได้ชื่อว่าสง่างามในใต้หล้า อีกทั้งวรยุทธยังเป็นที่หนึ่ง แต่ใครจะรู้ว่าเขาได้ถูกคำสาปมารจากสงครามเมื่อครั้งอดีต วิธีแก้มีเพียง 2 ทาง ทางแรกคือเสพสุขกับหญิงสาวบริสุทธิ์ 9 คนเพื่อล้างคำสาป เขาที่ถูกยกให้เป็นที่สุดของความสูงส่งไม่สามารถเข้าใกล้สตรีได้แม้เพียงก้าวเดียว ชายที่ได้ชื่อว่าสุขุม เย็นชา อีกทั้งเป็นที่หมายปองของสตรีมากมาย กลับยอมให้เด็กหนุ่มที่แม้เพียงกฎสำนักข้อเดียวยังทำไม่ได้เข้าใกล้ได้อย่างไม่ถือตัว เห็นทีเขาคงต้องหาวิธีอื่นเพื่อแก้คำสาป เพราะสตรีกลับไม่สามารถทำให้เขาสนใจได้เท่าเด็กหนุ่มนามว่า 'โจวเฟิง' ผู้นี้
แนะนำตัวตัวละคร อวี๋หมิง (พระเอก) อายุ 29 ปี ชายที่ได้ชื่อว่าสง่างามที่สุดในใต้หล้า อีกทั้งวรยุทธยังเป็นที่หนึ่ง สายเลือดเซียน นิสัยสุขุม เย็นชา จนได้ฉายาว่าเป็นกฏสำนักเดินได้ โจวเฟิง (นายเอก) อายุ 21 ปี ชายหนุ่มที่ถูกเก็บมาเลี้ยงในสำนักกระบี่เซียน นิสัยร่าเริง และเป็นคนที่มีความสามารถ นิสัยดื้อรั้นแม้แต่กฏข้อเดียวของสำนักก็ทำไม่ได้ ……… หวัดดี!!! นักอ่านทุกคน~ ขอบคุณที่บังเอิญเข้ามาเจอกันในเรื่องนี้น๊า คอมเม้นคุยกันบ้างน๊าาาา ไรท์รออ่านและเม้ามอยกับทุกคนไม่ไหวแล้ววว~~ ? ............. ไรท์จะพยายามลงทุกวันฝากทุกคนกดหัวใจที่หน้าปก ติดตาม คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าาา? ไรท์จะลงวันละ 1 ตอน เวลาประมาณ 1 ทุ่มของทุกวันน๊าาา --------- 10 เหรียญภู่ทองแดง เท่ากับ 1 เหรียญภู่เงิน 100 เหรียญภู่เงิน เท่ากับ 1 เหรีญภู่ทอง 1 ไร่ เท่ากับ 1 หมู่ เท่ากับ 60 เฟิน .......... 1 เค่อ คือ15 นาที 1 ชั่วยาม เท่ากับ 2 ชั่วโมง 1 ชั่วยามมี 8 เค่อ 1วันมี 100 เค่อ 1 ลี้ เท่ากับ 500 เมตร 2 ลี้ เท่ากับ 1 กิโลเมตร ยามจื่อ = 23.00 - 24.59 น. ยามโฉ่ว = 01.00 - 02.59 น. ยามอิ๋น คือ 03.00 - 04.59 น. ยามเหม่า คือ 05.00 - 06.59 น. ยามเฉิน คือ 07.00 - 08.59 น. ยามซื่อ คือ 09.00 - 10.59 น. ยามอู่ คือ 11.00 - 12.59 น. ยามเว่ย คือ 13.00 - 14.59 น. ยามเซิน คือ15.00 - 16.59 น. ยามโหย่ว คือ 17.00 - 18.59 น. ยามซวี คือ 19.00 - 20.59 น. ยามห้าย คือ 21.00 - 22.59 น. วสันต์ = ฤดูใบไม้ผลิ คิมหันต์= ฤดูร้อน สารท= ฤดูใบไม้ร่วง เหมันต์= ฤดูหนาว ——————————"......""เรื่องที่ข้าทำก่อนหน้าเป็นสิ่งที่ไม่น่าให้อภัย ถึงอย่างนั้นคำพูดที่ควรจะพูดก็ต้องพูด ข้าขออภัยที่ปฏิบัติกับเจ้าไม่ดี และขอบคุณที่เจ้าเสียสละตนช่วยข้าให้มีชีวิตอยู่ต่อไป""......""ทุกคำที่กล่าว ล้วนมาจากความจริงใจ"อวี๋หมิงเอ่ยจบก็คุกเข่าที่พื้น ประสานมือมาด้านหน้าจากนั้นโค้งคำนับโจวเฟิงที่พื้นด้วยความจริงใจอย่างที่กล่าวโจวเฟิงตัวแข็งถือกำลังจะเอ่ยห้ามทว่าไม่ทันเสียแล้ว น้ำเสียง แววตา ชายหนุ่มรับรู้ได้ว่าอวี๋หมิงเอ่ยมาจากใจจริง แต่การกระทำอย่างการคำนับ ตนไม่คิดว่าเขาจะทำถึงขั้นนี้ คุณชายรองแห่งสำนักเซียนอันดับหนึ่งในใต้หล้า จ้าวอวี๋หมิง ที่ลือเรื่องความเพียบพร้อมและเป็นที่ชื่นชมของผู้คนในเรื่องความดี วันนี้ยอมลดตัวลงมาคำนับคนเช่นชายหนุ่ม ผู้ซึ่งไร้ที่มาและภูมิหลัง ความดีที่เคยทำมีเพียงเรื่องเดียวคือช่วยชีวิตเขา นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าเขาเคารพคนที่จิตวิญญาณใช่ฐานะ"หากเจ้าช่วยผู้คนได้มาก เช่นนั้น....ข้าช่วยเจ้าเพียงผู้เดียวก็เพียงพอแล้ว" โจวเฟิงเอ่ยกับตนเองในใจ"อวี๋หมิงเจ้ารีบลุกขึ้น ใยต้องทำถึงเพียงนี้""......"อวี๋หมิงลุกขึ้นตามที่ชายหนุ่มบอก"หากจะกล่าวตามตรงโดยที่ไม่สนใจว
แสงสีน้ำเงินเข้มส่งไปยังตัวของอวี๋หมิงที่นอนราบอยู่บนเตียงกว้าง จ้าวหยงอี๋เองก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน วันรุ่งขึ้นจะถึงวันงานแล้วทว่ากลับไร้เงาของเจ้าบ้าน ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความกังวลหัวใจเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพื่อรอผลการตรวจสอบว่าในร่างกายของอวี๋มหมิงได้รับการถอนคำสาปแล้วจริงหรือไม่ เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามในที่สุดฉินเทียนเหอก็เก็บพลังวิญญาณของตนใบหน้าของเขาดูเรียบนิ่ง ทว่าแววตากลับหม่นลง หากไม่สังเกตก็ไม่อาจจับทางเขาได้เลย"ท่านอ๋องเป็นเช่นไรพะยะค่ะ บุตรชายของกระหม่อมถอนคำสาปได้แล้วจริงๆหรือ"จ้าวหยงอี๋ทนรอมิได้เอ่ยถามด้วยความร้อนใจ"พิษไม่มีแล้ว คำสาปมารก็ถูกถอนแล้ว""จริงหรือ! ดีเสียจริง เช่นนั้นอวี๋หมิงก็หายดีแล้ว"จ้าวเหวินอู๋เอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจ ความปรารถนาของเขาตลอดหลายสิบปีวันนี้ได้รับคำตอบที่พอใจ"เจ้าบอกว่า.... ถ้วยโลหิตที่ทำแตกไปก่อนหน้าเป็นุถ้วยสุดท้ายที่ต้องดื่มใช่หรือไม่"ฉินเทียนเหอเอ่ยถามเจ้าตัวที่อยู่บนเตียง"พะยะค่ะ โจวเฟิงบอกว่าถ้วยโลหิตนั้นเป็นถ้วยสุดท้าย แต่กะหม่อมยังมิได้ดื่ม เช่นนั้นก็เท่ากับว่าข้าดื่มโลหิตมารบริสุทธิ์จากขั้วหัวใจ
ปัง!มือยังไม่ทันได้แตะประตูก็เปิดออกเสียก่อน อวี๋หมิงเดินออกมาจากเรือนด้วยใบหน้าไม่พอใจมากนัก โจวเฟิงนั่งอยู่ที่พื้นเงยหน้ามองเขาอยู่ไกลๆ"มีอันใดกัน เหตุใดถึงต้องลงมือกันขนาดนี้ ลืมกฎสำนักไปแล้วหรืออย่างไร""เรียนคุณชายรอง ศิษย์ทั้งสองคนไม่ยอมฟังคำเตือนของข้าจะฝ่าฝืนเข้าพบท่านให้ได้"องครักษ์หน้าเรือนรีบรายงานทันที อวี๋หมิงโบกมือให้ทั้งหมดออกไปจะได้สนทนาแค่สามคม ซุ่นเย่ที่เห็นเช่นนั้นจึงยัดถ้วยโลหิตใส่มือของเขาด้วยความร้อนใจ เพราะเกรงว่าจะจะไม่ทันการณ์"เจ้ารีบดื่มมันซะก่อนที่มันจะมิได้ผล""......"อวี๋หมิงมองถ้วยโลหิตในมือด้วยความใจเย็น จากนั้นเดินไปหาโจวเฟิงที่นั่งพื้นอยู่ไกลๆ แววตาที่ทั้งคู่มองนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง หนึ่งคนแววตาอ่อนล้าจวบจนไม่ไหว ใบหน้าและคิ้วหน้าเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ส่วนอีกคนเย็นชาและเต็มไปด้วยความโกรธ"เจ้ารีบกินมันเถิด ถือว่าข้าขอร้อง"ซุ่นเย่เห็นท่าไม่ดีรีบเร่งอวี๋หมิงให้ดื่มมันอีกครั้ง"กินงั้นหรือ...."เพล้ง!เสียงถ้วยโลหิตถูกปาลงพื้นจนแตกละเอียด พื้นหิมะสีขาวกลายเป็นสีแดงสดจากโลหิต"ทำบ้าอันใดของเจ้ากัน!"ผัวะ!ซุ่นเย่ไม่เอ่ยเปล่าชกเข้าที่ใบหน้าของอวี๋หม
ต้นยามเหม่าอัก!โจวเฟิงสะดุ้งตื่นเพราะความทรมาน ม้วนกายดิ้นทุรนทุรายบนเตียง พิษฮั่วชิวหลันกำเริบอีกแล้วเหมือนกับว่าสายเลือดมารในกายปลุกมันยามเช้าตรู่เช่นนี้เป็นประจำ อาการของมันมิได้แสดงออกมาให้ผู้อื่นได้เห็น มีเพียงเจ้าของร่างที่ต้องพิษรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีเข็มนับพันนับหมื่นทิ่มแทง จู่ๆขณะนั้นเองแสงสีแดงอันเป็นสัญลักษณ์ของพลังมารก็แผ่กระจายออกมาจากตัวชายหนุ่ม ร่างกายลอยเหนือพื้นเตียงนุ่ม ไอมารเหล่านั้นหลอมรวมรอบกายก่อนจะพุ่งใส่ร่างโจวเฟิ่งด้วยพลังมหาศาล เกิดสัญลักษณ์คล้ายรูปเพชรสีแดงอร่ามที่ระหว่างคิ้วสีของ ดวงตาชั่วขณะแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำก่อนจะกลับมาเป็นเช่นเดิมตุบ!ร่างกายที่ลอยอยู่กลางอากาศตกลงเตียงนุ่มอีกครั้ง อือ~~ ฮือๆเสียงกัดฟันกร่อนพยายามไม่ร้องออกมา ทว่าก็มิอาจทนได้ เมื่อสักครู่คือสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าตอนนี้โลหิตที่ไหลเวียนในตัวของโจวเฟิงเป็นมารโดยสมบูรณ์ ร่างกายแข็งเกร็งจนเห็นกามชัด มือหนาพยายามเอื้อมไปหยิบถ้วยไม้เปล่าบริเวณหัวเตียง จากนั้นกรีดที่หน้าอกตนเองเพื่อนำโลหิตจากขั้วหัวใจออกมาเป็นครั้งสุดท้าย เนื่องด้วยรู้ว่าต่อไปนี้ตนไม่อาจอยู่ที่นี่ได้อีกแล้วอร๊าก~โจวเฟิ




![ผัวของผมมันคลั่งรักเกินไปแล้วนะ [YAOI] + [BDSM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






