สองใจ เนื้อเพลง

ในอ้อมแขนของดวงตะวัน จะปกป้องพระจันทร์ด้วยหัวใจ กล้าตะวัน ได้รับพินัยกรรมมอบหมายกรรมสิทธิ์จากคนรักเก่าให้ดูแลรัศมีจันทร์ลูกสาวจอมพยศ เจ้าหล่อนดื้อ ถือพยศ และ ท้าทายลองดีผู้ปกครองคนใหม่อย่างไม่กลัวเกรงหากสมบัติที่เขาได้รับมาแต่ไม่อาจถือสิทธิ์เป็นเจ้าของได้นี้กำลังจุดเพลิงปรารถนาให้ลุกโชนในหัวใจอันแสนเย็นชา และปรารถนาเป็นมากกว่าผู้ปกครอง "ยังไม่นอนหรือ? ลูกหมี" ..." เธอไม่พูดกับเขา ทำท่าจะปัดมือเขาออกแทน กล้าตะวันหัวเราะ หึๆ อย่างอารมณ์ดี คงเพราะฤทธิ์เหล้า มันทำให้เขาไม่ปรกติสักเท่าไหร่นัก วันนี้วันแต่งงานของเขา วันที่เขาสิ้นอิสรภาพที่หวงมานานถึง 39 ปีเต็ม ใช่...เขาหมดอิสรภาพ มีเมียแล้วเมียที่แตะต้องไม่ได้เสียด้วย "ไม่พูดกับสามีสักคำหรือครับ" "น้ากล้าไม่ใช่..." แก้มสาวแดงปลั่ง เมื่อเอ่ยคำนี้ออกมา "สามีลูกหมีเสียหน่อย" "เราจดทะเบียนกันแล้ว ก็ต้องใช่สามีภรรยา ลูกหมีจะเถียงรี ว่า ไม่ได้เป็นอะไรกัน" "สามีภรรยากันแต่ในนาม น้ากล้าไม่มีสิทธิ์จะมา กรี๊ด!"ประโยคหลังร้องอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆ เขาก็ก้าวพรวดเดียวถึงตัวแล้วตวัดเธอเข้าไปในอ้อมแขนที่อบอุ่นและแน่นหนา

แอบรักข้างเดียว ถูกเขาผลักไสราวกับเป็นสตรีไร้ค่า จนข้ายอมแพ้ที่จะรัก.. ทว่าจู่ๆ โหวใจร้ายผู้นั้นกลับตามติดออดอ้อนราวกับเป็นคนละคน ดวงตาที่จ้องมองมาหวานซึ้งราวกับจะกลืนกินข้า คะ..คลั่งรักข้าเกินไปแล้ว!

ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสข้าได้รักเจ้าในอีกครา ขอบคุณฟ้าที่เมตตาต่อเราสอง นับจากนี้ขอเพียงเจ้าให้ตัวข้าได้ประคอง ข้ารับรองจักครองรักเพียงเจ้าแต่ผู้เดียว… *** ครั้งหนึ่งเขาตามืดบอด จึงไม่เห็นนางที่รักเขาอยู่ในสายตา แต่เมื่อวันนี้เขารักนางแล้วจนหมดใจ ใครหน้าไหน เขาก็ไม่สนใจทั้งสิ้น!

“เมื่อความสัมพันธ์ที่มากกว่าเราสองคน” เมื่อถึงจุดหนึ่ง เธอต้องตัดสินใจ แต่หัวใจกลับไม่ยอมเลือก เพราะทั้งคู่ต่างก็เป็น “ครึ่งหนึ่ง” ของสิ่งที่เธอต้องการ สูญเสียทั้งคู่, หรืออยู่ร่วมกันอย่าง “รักแบบเรา” เธอรู้สึกผิดเพราะเติบโตมาในสังคมที่สอนว่า “รักเดียวคือของแท้” แต่หัวใจกลับสั่นไหวกับคนมากกว่าหนึ่งคนพร้อมกัน ความรู้สึกที่แทรกซึมเข้ามาจนกลายเป็นความรักที่หาคำตอบไม่ได้ว่า… จะอยู่กันอย่างไรในโลกแห่งความจริง

คนหนึ่งเติบโตมาท่ามกลางความหวาดระแวง ทั้งชีวิตเขาจึงไม่ยอมเปิดใจให้ใคร กับอีกคนที่แม้จะมีอดีตอันแสนเจ็บปวดฝังใจ แต่เพราะสิ่งดีๆ ที่ได้รับ ทำให้พยายามใช้ชีวิตทุกวันให้มีความสุข เมื่อคนสองคนที่ใช้ชีวิตแบบต่างกันสุดขั้วโคจรมาเจอกัน หนึ่งเย็นชา หนึ่งอบอุ่น ความรัก ความผูกพัน และความเข้าใจ ก่อให้เกิดเป็นความรู้สึกพิเศษ กระทั่งค่อยๆ เยียวยาหัวใจให้กันและกันทีละน้อย จนแม้ในวันหนึ่งต้องจากกันไปไกลแต่เมื่อหวนคืนมาพบ คนทั้งสองก็ยังไม่เคยลืมเลือนกันและกัน...เสมอมา

เขาไม่เคยรัก เธอเองก็เหนื่อยจะรั้ง หากการเป็นกำลังใจให้กันมันยาก งั้นก็แยกกันอยู่ไปเลยจะดีซะกว่า