เจ้าบ่าวยมทูต

ถ้าอยากเป็นเมียฉันนัก ก็จงทำหน้าที่เมียอย่าง ‘สาสม!’ มรดกมหาศาลมาพร้อมกับเจ้าบ่าวรูปงาม เมื่อเงื่อนไขนั้นคือ ‘วรรณรดา’ ต้องแต่งงานกับ ‘หม่อมราชวงศ์ธีรดนย์ วรเวชเดชากร’ ชายรูปงามราวเทพบุตรที่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความร้อนแรงดุจ ‘พญามาร’ ที่พร้อมจะฉีกร่างเธอกัดกิน “แล้วทำไมไม่ปฏิเสธเล่า ยอมจดทะเบียนสมรสกับฉันทำไม หึ! สุดท้ายก็ปลิงนั่นแหละ มรดกที่ตกทอดทางสายเลือดไง อาเธอเป็นปลิงตัวโตที่ ‘ดูด’ พ่อฉันจนตาย ตอนนี้เธอก็ปลิงอีกตัวที่จะเข้ามา ‘ดูด’ ฉัน”

เจ้าบ่าวหลุดจองเป็นเรื่องของคุณกระทิงกับหมี่ที่ต้องตกกระไดพลอยโจนเป็นคู่บ่าวสาวกัน เหตุผลก็เพราะเงินตัวเดียว มาตามอ่านกันค่ะ ว่าการแต่งงานปลอมๆ จะนำรักแท้มาสู่ทั้งสองหรือไม่

“ปล่อยมุกไปเถอะค่ะ อยู่กันไปก็เท่านั้น เราสองคนไม่เคยมีใจให้กันเลย” มุกตาภาเว้าวอนด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาเจิ่งนองดวงหน้าหวาน “จำใส่หัวเธอไว้นะมุกตาภา เธอเป็นสมบัติของฉันตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกันแล้ว... เป็นผู้หญิงของฉัน และจะไปจากฉันได้ก็ต่อเมื่อฉันเบื่อหรือเฉดหัวทิ้งไปเท่านั้น...” อิศม์เดชคำรามอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เพราะรักเป็นพิษจากภรรยาเก่า...อิศม์เดช ธรรมภิบาล... หนุ่มอ่อนโยนขี้เล่นจึงผันตัวไปเป็นนายเหมืองที่ทั้ง โหด ทั้งเถื่อน ทั้งเย็นชา และไร้รักในหัวใจ... เพราะผิดหวังช้ำรักจากคนรักเก่า...มุกตาภา ดิถีภิรมณ์... สาวสวยจิตใจดี จึงไม่คิดมีใจให้ชายใดได้อีก รวมทั้งผู้ชายที่เธอตกลงแต่งงานด้วย เพื่อหนีวงจรรักสามเส้าของตัวเองไปไกลถึงเหมืองหินปูนทางภาคใต้ เมื่อคนชอกช้ำรักสองคนต้องมาแต่งงานโดยปราศจากรักไม่พอ เจ้าบ่าวที่เข้าใจว่าเจ้าสาวตัวเองเป็น ‘เมียน้อย’ ยังตั้งท่ารังเกียจและไม่คิดจะแตะต้องกายสาวแสนสกปรกและเต็มไปด้วยราคีของเธออีกด้วย ทว่ายิ่งอยู่ใกล้... เขากลับโดนไฟเสน่หาของเธอแผดเผาเสียจนต้องยอมกลืนน้ำลายตัวเอง...

เรื่องราวของท่านชายผู้มั่งคั่งแห่งเอลเจนสโตน ที่บังเอิญสนใจงานอดิเรกคล้ายๆกับหญิงสาวที่ชอบอิสระปราดเปรียว และชอบทำอะไรแปลก ๆ แหวกแนวไม่เหมือนชาวบ้าน เช่นชอบสืบสวนเรื่องราวต่างๆ ชอบงานเสี่ยง ตื่นเต้น ระทึกใจ จนกระทั่งลิขิตได้จัดสรรให้ชายหนุ่มหญิงสาวได้มาแต่งงานกัน จะเรียกว่าความสนุกหรือวุ่นวายในชีวิตคู่ของสาวอิสระเริ่มต้นขึ้นแล้วเพราะเขาเป็น "เจ้าบ่าวอันตราย"...

ไม่รู้เพราะพรหมลิขิตหรืออะไรกันแน่ทำให้เธอต้องตกเป็นเมียของเขาอย่างไม่ตั้งใจ จะเพราะอะไรก็ช่าง แต่เขาเป็นผู้ชายที่ยิ่งอยู่ด้วยแล้วยิ่งน่ารัก จะอะไรก็ช่างที่ทำให้เขาได้เธอมาเคียงข้าง แต่เขาก็ขอบคุณพรหมลิขิตที่ทำให้ความพยายามของเขาไม่สูญเปล่า

ไอวาริน งงมากที่จู่ๆ ก็ถูกยัดเยียดให้แต่งงานกับ เตชินท์ ลูกชายคนโตของผู้มีพระคุณ ใจอยากตะโกนว่าเธอชอบคนเล็ก... ไม่ได้ชอบคนโต แต่ก็ทำไม่ได้ คำว่าบุญคุณมันค้ำคอ สุดท้ายหนีไม่พ้น แต่งก็แต่ง แต่งเสร็จ ทำลูกให้มันจบๆ ไป ยังไงเธอก็ไม่มีทางจะหลงเสน่ห์ผู้ชายเย็นชาที่มีดีแค่หน้าตาแน่นอน เตชินท์ รับรู้มาตลอดว่าเจ้าสาวในอนาคตของเขาคือใคร ถึงอย่างนั้นก็ทำแค่คอยมองเธออยู่ห่างๆ อย่างเงียบๆ จนรู้ว่าหญิงสาวแอบชอบน้องชายของเขา เอาแล้วไง คนของเขาจะปล่อยให้ถูกน้องชายแย่งไปมันใช่เหรอ แย่งมาแย่งกลับไม่โกง น้องที่เล็ก (คุณเล็ก) กระทั่งชื่อ จะมาสู้พี่ที่ใหญ่ไปทุกอย่าง ตั้งแต่ชื่อ (คุณใหญ่) ยัน...ชื่อเสียงอย่างเขาได้ยังไง