เมียแต่ง..ที่คุณสามีไม่เคยรัก

เพราะเธอมีหนึ่งชีวิตที่ต้องดูแล ถึงแม้ต้องขายศักดิ์ศรีกินเธอก็ยอม...

เรื่องเมียแต่ง เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ที่หญิงสาวและชายหนุ่มไม่เคยได้เจอกันมาก่อน แต่เขาทั้งสองต้องมาแต่งงานกัน โดยการคลุมถุงชนที่แม่ของทั้งสองฝ่ายเป็นผู้กำหนดให้ ความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองจะไปกันได้หรือไม่

ฉันเคยแต่งงานกับผู้ชายคนนึงด้วยความเต็มใจเพราะรักมาก แต่สุดท้ายเราสองคนก็หย่าขาดกันเพราะทางครอบครัวของฝั่งนั้นไม่เคยเห็นด้วยกับการแต่งงานเลย แต่เราสองคนก็ยังดันทุรังจนสุดท้ายก็ไปกันไม่รอด หลังหย่าขาดฉันเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองท้องได้เดือนกว่าๆ ฉันเลือกที่จะไม่บอกใครและไม่ต้องการความรับผิดชอบ เพราะฉันรู้คำตอบนั้นดี ฉันจึงเลือกที่จะเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ขอความช่วยเหลือจากใคร แต่แล้ววันนึงก็ได้กลับมาพบเจอกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูกอีกครั้ง ฉันจะให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาด ว่าฉันมีลูกกับเขา ฉันไม่ได้ต้องการหวนคืนอะไรกลับมา เพราะครอบครัวของเขาไม่เคยยอมรับในตัวของฉันเลย เป็นแบบนี้มันก็ดีแล้ว อยู่แบบนี้มันก็ดีแล้ว จะกลับมาเจอกันอีกทำไมก็ไม่รู้

ในความทรงจำของฟู่เซียวหาน ซังหนี่เป็นที่คนเงียบขรึม หัวโบราณ และน่าเบื่อคนหนึ่งมาโดยตลอด จนกระทั่ง หลังจากที่หย่าร้างกัน เขาถึงได้พบว่าอดีตภรรยาของเขาเป็นคนที่อ่อนโยนน่ารัก รูปร่างหน้าตาเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่เมื่อเขาอดใจไม่ได้จะเข้าใกล้เธออีกครั้ง ซังหนี่กลับบอกเขาพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ว่า “ประธานฟู่ คุณตกรอบไปแล้ว”

หมอยาพิษอัจฉริยะในศตวรรษที่ 22 เดินทางข้ามเวลามาและกลายเป็นพระชายาที่ขี้เหร่ไร้ความสามารถแต่รักสามีจนเป็นบ้าไร้ความสามารถ? ขี้เหร่?เธอทรมานผู้หญิงสวาท ชายสวาท มือหนึ่งหมอยาพิษพลิกฟ้าคว่ำฝน ภายใต้หน้ากากที่รูปโฉมงดงาม!น้องสาววางยาพิษเธอเหรอ?เข็มเดียวทำให้หน้าของเธอพังยับเยิน!อ๋องเย็นชารังเกียจเธอ?หนังสือหย่าถูกตบวางบนโต๊ะ!อ๋องเย็นชาที่โต๊ะแทบจะหายใจไม่ออกและอาเจียนเป็นเลือดผู้หญิงสารเลวนี่ ตอนเธอต่อสู้กับคนอื่น ใครเป็นคนส่งมีด?ตอนเธอได้รับบาดเจ็บใครเป็นคนช่วยเธอ?เขาให้ความสำคัญกับเธอและปกป้องเธอในทุกย่างก้าว แต่เธอกลับหลบหน้าเขา ไปเที่ยวหอนางโลม สร้างพรรคพวก เปิดคลินิกทั่วเมืองหลวง และยังประกาศไปทั่วว่าเธอจะหย่ากับสามี!

‘ก็แค่ของเดิมพันจากสนามแข่ง’ ——- “เป็นเด็กดีหรือเปล่า” “…คะ” “ฉันถามว่าเธอเป็นเด็กดีหรือเปล่า” “อื้อค่ะ เจียร์ขยันทำงานมากๆ ใช้อะไรก็ทำได้หมดเลย” “ทำได้หมดทุกอย่าง?” เสียงทุ้มต่ำถามทวนคำพูดนั้นอีกครั้งก่อนที่ร่างเล็กจะตอบยืนยัน “ใช่ค่ะ” เจียร์พยักหน้าดวงตากลมใสมองเขาด้วยความจริงจัง แต่กลับดูเหมือนลูกนกที่กำลังอ้อนวอนสัตว์นักล่า “สัญญาหรือเปล่า” “ค่ะเจียสัญญา” “ฉันไม่ชอบคนผิดสัญญา” “ไม่แน่นอนค่ะ ขอแค่พี่ล่าช่วยเจียร์” ล่าเค้นหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากของคนตัวเล็กพลางใช้มือลูบคางเธอเบาๆ “หึ! เด็กดี จำคำพูดของเธอเอาไว้ให้ขึ้นใจล่ะ….แล้วฉันจะมาทวงสัญญา”