ภรรยาที่เขาไม่เคยรัก

ภรรยาที่เขาไม่เคยรัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-04-17
โดย:  ทิวลิป สีชมพูยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
12บท
459views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“เธอเป็นแค่ภรรยาในนามของเขา ที่ไม่มีวันได้เป็นคนที่รักหมดหัวใจ”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

**This is Book Four of the Pack Series. References will be made in this book to events that happened in previous books without going into explanation of those events. It is recommended that you start with the first book in the series - The Pack’s Doctor.

*One month before the second epilogue in The Pack’s Alpha.

Henry

“You’re making a big mistake, Henry,” Quirin growls.

“So you keep telling me, Q. But you get to crawl into bed every night with a woman you love after kissing your pups goodnight. I’m tired of sleeping in a bed that’s cold and waking up alone on an Alpha floor that’s so quiet it’s deafening.”

He sighs. “What about Wendy?”

“You’ve seen her, Q. If she was meant for me, she’d be feeling the pull. She’s four months away from her eighteenth birthday. If she were my mate, she’d be drawn to me. Instead, it’s just the opposite. It used to be that every time I went to see Connor, I’d see her. She always made sure to spend time with me. The last time I was there, I asked Connor if she was visiting you. Guess what? She wasn’t. She was in her room, talking to the Academy’s tech team.”

“Look, I don’t give a fuck what that Hijacker guy said to you. You know Wendy better than he does. You know how important family is to the Hills and you are family, Henry,” he says.

“Being family doesn’t mean I’m mated to one of Warren and Yara's daughers, Q. I can be considered family and not be mated to one of them. I’m already too old for Wendy. I’ve had to face reality. Now, it’s time that you face it as well.”

“You’re a fool for giving up, Henry. And coming from me, that should mean something to you. You KNOW I never intended to have a mate. But now ... now, I can’t imagine my life without Kennedy.”

“You don’t have to tell me, Q. Everyone saw you torture and kill Alpha Christer for threatening her. I’m happy for you, Quirin. Kennedy makes you a better man, everyone sees that. It still freaks me out that you smile so fucking much, but I’m getting over it," I say, chuckling.

“You’re such an asshole, Henry. You’re lucky I love you.”

“That I know, my brother, that I know. Please try to happy for me. This is important to me.”

“So, it’s a done deal?” he asks.

“I’ve booked a cabin in the woods for a week. I want to see if Justine and I are physically compatible. If we are, then ...”

Quirin sighs again. “Compatible. What a boring fucking word Henry. Sex should be explosive, mind-blowing, mind-altering, or life changing. Not compatible,” he says, as if the word personally insults him.

“Not all of us are as lucky as you, Q. Maybe you had to go through the shit in your life so that you could find Kennedy and have the happiness you deserve. I never went through anything like that, so maybe I don’t get to have the same happiness that you’ve earned.”

“What kind of fucking bullshit are you spouting? You’re one of the best people I’ve ever met, Henry. You deserve the best. You sure as fuck deserve more than compatible!” he growls.

“I love you too, brother,” I say, ready to end this conversation. “Tell Kennedy I said hi, and give the pups a kiss from Uncle Henry.”

“Kaylee and Kendra have already asked to test their new skills against you when they see you again,” he says.

“Try not to turn your daughters into assassins before they turn five, Q,” I say, making him laugh.

“Hey, no one will ever fuck with my girls.”

No shit. Word of Quirin’s ferocity has spread far and wide. Somehow, he’s managing to make half of his quadruplets into female versions of him.

“I’ll see you soon, brother,” I say.

“I love you, Henry, even if you are a dumb ass.”

I snort. “Love you too,” I say before hanging up.

When I arrive at my mother’s previous pack, I greet the gate guard who now knows me by name.

“Alpha Henry, welcome back. I’ll let Alpha Patrick know you’re here.”

“Thank you, Oscar,” I say, and make the now-familiar drive to the packhouse.

When I park and step out, Alpha Patrick is waiting for me, along with Justine.

“Alpha,” I say, nodding to him first, then looking at Justine. “Hello, Justine.”

“Hello, Henry.”

“Henry, I understand that you and Justine are going away for a bit. Are you staying the night, or leaving right away?” he asks.

I look at Justine. “I thought we’d stay here tonight and leave first thing in the morning.”

Patrick looks at Justine. “That works for me," she says.

I grab my bag out of the back seat and walk up to Justine, leaning down to press a kiss to her lips.

“How have you been?” I ask her.

She slides her arm through mine as we walk inside. “I’ve been good. How about you? How is your pack?”

We spend the evening talking over dinner, sitting with her friends who keep giving her smiles they think I don’t see or nudging her when they think I’m not looking. Obviously, her friends approve of me. Of course, I’m an Alpha. Most families and friends would approve of me for that reason alone. But Justine isn’t like other women. She doesn’t care that I’m an Alpha and that’s what drew me to her. She didn’t throw herself at me. She didn’t try to make herself into someone she wasn’t. She’s always been the same person, ever since I met her two months ago.

“So, where are you taking our friend, Alpha Henry?” one of her friends asks.

“We’re going to the shore. I thought it would be nice to hear the ocean at night and smell the salt of the sea,” I say, watching Justine. It was a guess on my part, but she seems amenable to leaving the forest for the coastline. Honestly, she’s been amenable to everything I’ve suggested since we first met.

“That sounds lovely,” she says, smiling at me.

That night, I walk her to her room, giving her a soft kiss before leaving her and going to my room. I have a week to be with her, to see if we both agree that we’re compatible. I haven’t said it to her like that, but she must know that this trip is to see if we’ll be a good match. I’ve made my attraction to her known and she obviously feels the same. This week will be a huge test to see if we continue to move forward.

The next morning, we pack her things into my car and then we head to the shore.

“So Justine, I know we’ve talked about a lot of things, but I was hoping that we could talk more personally and specifically during this trip,” I say as I drive.

“What would you like to talk about, Henry?”

“Well, for instance, do you want pups?”

“I absolutely do.”

“How many would you like?” I ask her, thinking of Quirin and Kennedy.

“Well, that depends,” she says.

“On ...?” I ask.

“Well, if I were to be mated to an Alpha, like you, I’d like at least two pups. However, I know that having an heir is paramount, so I’d be willing to have several pups in order to give my mate the heir that the pack needs.”

I nod. “So, two would be your preference, as long as you had a boy and a girl?” I ask.

“I think that would be perfect, don’t you?” she asks.

I think about Kennedy and Quirin and all the pups that they have. I think about Warren and Yara and all the pups they have. Even Connor and Madison are filling their Alpha floor with pups. Their packhouses and homes are chaotic, loud, and crazy, and I love every minute of it. Having grown up as an only child, I love feeling surrounded by family and love.

“I’m happy to give my mate as many pups as she wants, as long as I get my heir. I would never force my mate to have more pups. I’m not the one carrying our pup for five months. I’m not the one nursing our pup, so I would defer to my mate on the number of pups, as long as I have an heir.”

“Of course, that makes perfect sense.”

When we arrive at the cabin I rented, I’m very pleased. It’s on a cliff overlooking the ocean. There are steps down the cliff to the private beach below. Up here, there is a firepit so we can sit outside comfortably and watch the stars. After getting settled, I take Justine into town for dinner. When we return, I light a fire in the fire pit, and she grabs some blankets from inside the house.

“Shall we snuggle, Alpha?” she asks, holding up the blanket.

“I’d love to.”

We make love under the stars, feeling the heat of the fire and cool breeze of the night air on our skin.

The rest of the week we spend getting closer, talking, eating out or making food together, going on long walks on the beach, watching sunsets, and making love. There are no fireworks, not like what I’ve heard happens with fated mates, but Justine and I are not fated mates. I can make her come, even if she is extremely quiet about it. But more importantly, I know that she’ll make a great Luna for the pack and she’s willing to give me an heir.

By the end of the week, I’ve made my decision.

“I’d like to consider becoming chosen mates, Justine. What do you think?”

“I’d like that,” she says.

“Good. I need to get home, but next month, I’d like to bring you to my pack, let you meet them and see if you still feel like you want to become chosen mates. If you do, and everything works out, then I think we should move forward.”

“I’d really like that, Henry,” she says, kissing me softly.

“I’d really like that too, Justine.”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
12
ตอนที่ 1
ตอนที่ 1ร้านขนมเค้กภายในร้านตกแต่งออกสไตล์มินิมอลที่เข้ากันทุกมุมของร้าน เรียกความสนใจลูกค้าที่ชอบโทนสบายๆ เป็นอย่างมาก ร้านของเธอยังเป็นที่พูดถึงไปทั่ว เพราะความอร่อยของขนมและยังตกแต่งร้านได้สวยงาม เสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้นเบาๆ เมื่อหญิงสาวผลักประตูเข้ามาภายในร้าน กลิ่นหอมของขนมอบจากเตาและกลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยคลุ้ง เธอสูดกลิ่นนั้นเข้าเต็มปอดก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างพอใจร้านของเธอแม้จะไม่ใหญ่โตนัก แต่กลับเป็นที่พูดถึงอย่างมากในละแวกนี้ เพราะทั้งความอร่อยของขนม และการตกแต่งร้านที่สวยสะอาดตา ทุกเช้าเธอมักจะเห็นลูกค้าประจำเดินเข้ามาอย่างคุ้นเคย บางคนมานั่งทำงาน บางคนแค่แวะมาซื้อเค้กกลับไปให้คนที่บ้าน“มานานแล้วเหรอนุ่น” เมื่อเข้ามาในร้านก็เจอกับลูกน้องอีกคนที่เธอรับมาตั้งแต่ช่วงเปิดร้านใหม่ๆ “ไม่นานค่ะ…พี่เมยทานอาหารมารึยัง” เธอเอ่ยถามเจ้านายสาวด้วยความเป็นห่วง เธอนำถือหญิงสาวเหมือนพี่สาว“เรียบร้อยแล้วค่ะ นุ่นทานข้าวมารึยังไปทานก่อนก็ได้นะยังไม่เวลาเปิดร้านเลย” หล่อนพยักหน้าให้หญิงสาวเบาๆ หญิงสาวนำกระเป๋าไปเก็บหลังร้านก่อนจะเดินมาตรวจดูความเรียบร้อยในอีกครั้งก่อนจะเปิดให้บริกา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 ร้านขนมเค้ก เวลา 10: 35 น.ภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนยสดและกลิ่นวานิลลาที่ลอยคลุ้งออกมาจากเตาอบใหม่ ๆ เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังกรุ๊งกริ๊งเป็นระยะ เมื่อมีลูกค้าเดินเข้าออกไม่ขาดสาย โต๊ะเกือบทุกตัวถูกจับจองจนแทบไม่มีที่ว่างให้เหลือแม้แต่ที่เดียว ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาเที่ยงดีด้วยซ้ำหลังเคาน์เตอร์ หญิงสาวเจ้าของร้านในชุดเอี๊ยมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้กำลังจัดจานเค้กอย่างตั้งใจ ใบหน้าเธอมีรอยยิ้มอ่อนโยนทุกครั้งที่ลูกค้าชมว่า “อร่อยมากเลยค่ะ” เสียงหัวเราะเบา ๆ และบรรยากาศอบอุ่นในร้านทำให้ใครหลายคนอยากนั่งอยู่นานกว่าที่ตั้งใจ“ลูกค้าเยอะมากเลยนะคะ พี่เมย” นุ่นพนักงานสาวเอ่ยพูดออกมาด้วยควาตื่นตันใจที่ร้านของเจ้านายขายดีขึ้นทุกวัน“ใช่ นุ่นไหวรึเปล่า ให้พี่เปิดรับพนักงานเพิ่มดีไหม” หญิงสาวเอ่ยถามพนักงานสาวด้วยความเป็นห่วง เพราะช่วงนี้ลูกค้าเยอะมาก“เพิ่มอีกสักคนก็ดีนะคะ” นุ่นตอบกลับพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ “ได้เลย” หลังจากนั้นพนักงานก็ขอตัวไปบริการลูกค้าต่อ ส่วนเธอก็เดินกลับหลังร้านเพื่อที่จะไปดูขนมที่เพิ่งอบไปใหม่ เพราะลอตแรกหมดแล้ว หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3
ตอนที่ 3ชายหนุ่มค่อยๆ หันตัวตามเสียงนั้น ใจเต้นแรงขึ้นทันที ทั้งความคุ้นเคยและความประหลาดใจปะปนกัน เขาพยายามกลั้นลมหายใจเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้คิดไปเอง… ใช่จริงๆ ปริม คนรักเก่าของเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้า ยิ้มบางๆ ให้เขาอย่างใจดี รอยยิ้มนั้นเหมือนย้อนอดีตกลับมาหาเขาอย่างไม่ทันตั้งตัวเขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ ทุกก้าวเหมือนถูกตรึงด้วยแรงดึงดูดจากความทรงจำ ความเงียบชั่วครู่ปกคลุมรอบตัว จนกระทั่งเขาเงยหน้ามองปริมอีกครั้ง จนกว่าจะได้ยินเสียงตัวเองเรียบเรียงคำพูด“ปริม… กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” น้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่เต็มปากนัก รอยยิ้มเล็กๆ นั้นสะท้อนถึงความทรงจำเก่าและความรู้สึกที่ยังค้างคา แม้มันจะปรากฏต่อหน้าภรรยาของเขาที่นั่งอยู่เงียบๆ และสังเกตทุกความเคลื่อนไหว“ปริมกลับได้สองอาทิตย์แล้ว” ปริมเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม“สวัสดีค่ะ คุณแม่” ปริมยกมือไหว้แม่ของคนรักเก่าแต่พิมลรัตน์ไม่มีแต่จะหันมารับไหว้เธอ ปริมหน้าเสียทันที“แล้วนี้มากินข้าวเหรอ มากับใคร” ชายหนุ่มที่เห็นสีหน้าของคนรักเก่าเจื่อนลงจึงเปลี่ยนเรื่องคุย เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม“ค่ะ แต่จะก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 1/2
ตอนที่ 4 ด้าน กรวิชญ์ ชายหนุ่มกดวางสายของภรรยาในนามอย่างไม่ใยดี เสียงปลายสายดับวูบไปเหมือนหัวใจของเธอที่กำลังหรี่ลง เขายังคงนั่งอยู่ตรงหน้า ปริม ในร้านอาหารหรู รอยยิ้มหวานและแววตาอ่อนโยนของเธอกำลังสะกดเขาไว้ จนไม่เหลือที่ว่างให้ความรู้สึกผิดหรือความห่วงใยต่อภรรยาที่บ้าน เขาไม่สนใจเลยว่าเมื่อกี้เธอได้ยินเสียงของ ปริม หรือไม่ เพราะทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้คือเธอเท่านั้น “พี่กรณ์ยังจำร้านอาหารร้านโปรดของปริมได้ด้วยเหรอคะ” ปริมเอ่ยเสียงหวานราวกับน้ำผึ้งหยดใส และรอยยิ้มที่เธอส่งมาเหมือนมีเวทมนตร์ ทำให้ชายหนุ่มผ่อนคลายใบหน้าเหมือนเด็กชายที่ได้พบของเล่นชิ้นโปรด “จำได้สิ พี่จำได้ทุกอย่าง พี่ไม่เคยลืมมันเลย” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน จนอุณหภูมิหัวใจของเธอพุ่งสูง ต่างจากน้ำเสียงที่เขาใช้กับภรรยาอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเขาอ่อนละมุน ราวกับโลกทั้งใบหายไปเหลือเพียงเธอ “ปริมไม่เชื่อหรอก พี่มีภรรยาแล้วคงจะลืมเรื่องระหว่างเราไปหมดแล้ว” ปริมแสร้งทำหน้าเศร้า ราวกับถูกทอดทิ้ง แต่ดวงตาเธอกลับเปล่งประกายด้วยความพอใจ “ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยได้จากพี่…หัวใจของพี่ด้วย” ชายหนุ่มตอบ พลางยิ้มเบาๆ รอยยิ้มที่ทำ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 2/2
เพราะรู้ดีว่า…ถ้าเขาไม่ได้เมา เขาคงไม่ยอมให้เธอเข้าใกล้ถึงขนาดนี้แสงไฟสลัวในห้องทำให้เงาของทั้งคู่ทอดยาวบนพื้นราวกับฉากดราม่าที่ไม่มีวันจบ เสียงลมหอบของเขา เสียงหัวใจของเธอ ทั้งหมดรวมกันเป็นภาพที่ทั้งเศร้าและเปราะบางจนแทบหายใจไม่ออกหญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามประคองเขาให้ดีที่สุด แม้มือของเธอจะสั่นน้อย ๆ ก็ตาม“ไม่ต้องยุ่ง…” เขาพึมพำเหมือนจะผลักเธออีกครั้ง แต่แรงของเขามีน้อยเกินไป และมือของเธอก็กระชับเขาไว้แน่นเกินกว่าจะปล่อย“เมยแค่อยากดูแลคุณค่ะ” เธอพูดแผ่วเบา ดวงตาสั่นระริกคล้ายจะร้องไห้แต่ก็อดทนไว้เพราะอย่างน้อย…ในตอนที่เขาไม่มีสติแบบนี้ อย่างน้อยเธอก็ยังได้อยู่ใกล้เขา ได้สัมผัสเขา แม้จะรู้ดีว่าเมื่อตื่นเช้า เขาอาจจะไม่จำได้เลยว่าเธอคอยดูแลเขามาทั้งคืนแต่สำหรับเมย…มันก็ยังดีกว่าการที่เขาไม่มองเธอเลยในยามที่เขามีสติและคืนนี้ เธอก็พร้อมจะเป็นร่มเงาที่คอยประคองเขา แม้รู้ดีว่าเขาอาจจะไม่เคยเห็นคุณค่าความรักของเธอก็ตาม.หญิงสาวประคองชายหนุ่มไปยังเตียงนอนด้วยสองแขนที่สั่นน้อยๆ จากความเหนื่อยและความกังวล น้ำหนักตัวของเขาที่โถมลงมาทำให้ทุกก้าวช้าลงและหนักขึ้น เธอกัดริมฝีปากแน่น พยา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 1/2
ตอนที่ 5 รุ่งเช้า คอนโดมิเนียม แสงแดดอ่อนส่องทะลุกระจกเข้ามาในห้องอย่างไม่ปรานี ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงรู้สึกตัวขึ้นอย่างช้าๆ เขาลืมตาเพื่อปรับสายตากับความสว่างที่บาดตา ก่อนจะรู้สึกหนักอึ้งบริเวณขมับและความเจ็บปวดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน เขายกมือขึ้นนวดเบาๆ เหมือนพยายามจะบอกตัวเองให้พร้อมรับวันใหม่ เมื่อคืนหลังจากแยกกับปริม เขาไปดื่มสังสรรค์ต่อที่ผับของเพื่อนสนิท แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความว้าวุ่น แต่ร่างกายกลับอ่อนล้าและหมดแรง เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่สัมผัสที่ไม่คาดคิดบริเวณเอวทำให้เขาตกใจ เขาก้มมองและเห็นเป็นต้นแขนของภรรยาที่กอดเอวเขาแน่นอยู่ ความรู้สึกขุ่นเคืองและรังเกียจแวบเข้ามา เขาสลัดออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะลุกขึ้นพรวด เสียงผ้าห่มและร่างกายที่เคลื่อนไหวทำให้เธอสะดุ้งตื่น “คุณกรณ์… ตื่นแล้วเหรอคะ” หญิงสาวมองเขาด้วยดวงตางัวเงียและความตกใจปนความน้อยใจ แต่ชายหนุ่มเพียงเงียบ เขาหันหลังแล้วก้าวเข้าไปในห้องน้ำอย่างไม่สบตา ทิ้งให้เธอนั่งอยู่บนเตียง หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความเหงาและความเจ็บปนความสงสัย ‘คุณคงรังเกียจเมยมากเลยใช่ไหมคะ…’ เธอพึมพำออกมาเบาๆ เหมือนขอคำตอบจากตัวเอง คำพูดนั้นแ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 2/2
“เมยวางไว้ตรงนี้นะคะ” เธอวางชุดไว้ปลายเตียงอย่างเป็นระเบียบ ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อผ้าแค่เสี้ยววินาที แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังแตะเข้ากับกำแพงที่กั้นเธอออกจากหัวใจเขากำแพงที่ต่อให้เธอพยายามสักแค่ไหน…ก็ไม่มีวันปีนข้ามไปได้หลังจากวางชุด เธอไม่กล้าหันไปมองเขาอีก กลัวจะเจอสายตารำคาญ กลัวจะเห็นความว่างเปล่าที่เขามีให้เธอเสมอ หญิงสาวหมุนตัวออกจากห้องนอน ประตูปิดลงช้า ๆ ตามแรงของเธอและในช่วงวินาทีที่แผ่นประตูแตะเข้ากับวงกบเสียงหัวใจตัวเองก็เหมือนดังขึ้นมาแทนที่ความเงียบในห้อง เสียงที่มีเพียงเธอ…ที่ได้ยินแกร๊ก~เสียงประตูห้องนอนเปิดออกอย่างไร้อารมณ์ ทำให้หญิงสาวที่กำลังยืนชงกาแฟอยู่ในครัวเล็ก ๆ ต้องชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นแทบจะทันที ก่อนจะรีบคว้าแก้วกาแฟร้อนที่เพิ่งชงเสร็จ เดินกึ่งวิ่งออกมาหยุดตรงหน้าชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังจะผ่านเธอไป“คุณกรณ์ดื่มกาแฟก่อนค่ะ เมยชงให้ร้อนๆ เลยค่ะ”เสียงของเธอนุ่มนวลเหมือนเดิม ทั้งที่มือด้านล่างสั่นเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ใบหน้าหวานยิ้มบาง ยิ้มที่เธอพยายามยัดมันขึ้นมาทุกเช้า แม้ในใจเธอจะแตกสลายจนแทบประคองตัวเองไม่ไหวก็ตามชายหนุ่มกวาดตามองแก้วกาแฟเพียงเสี้ยว
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 1/2
ตอนที่ 6 บริษัท ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องทำงานกว้าง ชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าเซ็นเอกสารเงยขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอนุญาตเสียงเรียบ “เชิญครับ” ประตูถูกผลักเปิดช้าๆ เผยให้เห็นร่างอรชรของ ปริม ที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานจาง ๆ “พี่กรณ์ รอนานไหมคะ” น้ำเสียงอ่อนหวานของเธอทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที “ไม่ครับ พี่ยังทำงานไม่เสร็จเลย” เขาผ่อนลมหายใจออก พร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้ รอยยิ้มแบบที่ ภรรยาในนามของเขาไม่เคยได้รับ ปริมเดินเข้ามาใกล้ ทำหน้าละห้อยเล็กน้อย คล้ายคนที่เพิ่งผ่านอะไรมา “พี่รู้ไหม… ก่อนที่ปริมจะมาหาพี่ ปริมเจอภรรยาพี่กับคุณแม่พี่ค่ะ พวกเขาว่าปริมกันใหญ่เลย ปริมไม่รู้จริงๆ ว่าร้านขนมนั่นเป็นของภรรยาพี่” เธอเล่า ทั้งสีหน้าทั้งน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้าที่ตั้งใจให้เขาเห็น กรณ์ขมวดคิ้วบางๆ “เหรอครับ… พี่ขอโทษแทนแม่พี่ด้วยนะครับ” เขารู้ดีว่าแม่ของเขาไม่ชอบปริม แต่ก็ยังอดรู้สึกผิดไม่ได้ ปริมส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเหมือนกลั้นกลืนน้ำตา “ไม่เป็นไรค่ะ ปริมรู้สถานะตัวเองดี แค่ปริมเดินมาหาพี่ คนก็มองว่าปริมเป็นมือที่สามแล้ว…” ชายหน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 2/2
“แม่กลับล่ะ ต้องไปช่วยหนูเมยขายของ ช่วงนี้คนเยอะมากด้วย” พิมลรัตน์พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องทำงานของลูกชาย ทิ้งความเงียบไว้เพียงลำพัง เสียงส้นสูงก้องเบา ๆ ไปตามพื้นชายหนุ่มส่ายหัวเล็กน้อย ราวกับปล่อยให้ความหงุดหงิดไหลผ่านไป เขาเก็บปิ่นโตบนโต๊ะให้เรียบร้อยก่อนลุกขึ้น เดินไปยังโต๊ะทำงานอีกด้าน เสียงเอกสารกระทบกันเบา ๆ ในห้องสะท้อนความว่างเปล่า ความอารมณ์หดหู่และไร้อารมณ์อยากทานอาหารต่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มต้องหยุดชะงัก ก่อนเหลือบตามองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ‘คิน’ เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียน เขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย“ว่าไง” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนจัด‘โทรหาไม่ได้รึไงวะ…เมียขอหย่าเหรอ ถึงได้หงุดหงิดเสียงแบบนี้’ คินพูดแซวด้วยน้ำเสียงทะเล้น เพราะถ้าเพื่อนตัวดีโดนเมียขอหย่าจริงๆ มันคงไม่หงุดหงิดหรอก คงดีใจด้วยซ้ำ“ตกลงโทรมามีอะไร” ชายหนุ่มถามกลับตรงๆ‘อยากชวนไปดื่มหน่อย ว่างมั้ย’“โอเค…เจอกันที่ผับมึงใช่ไหม”‘ใช่ สองทุ่มเจอกันนะเว้ย ห้ามเบี้ยวมา“เออ แค่นี้ล่ะ ฉันทำงานอยู่” เขาพูดจบก็กดวางสายไปทันที ไม่มีแม้แต่ความลังเล
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status