เลิฟ แอนด์ มอนสเตอร์ (love And Monsters)

บอกตามตรงฉันประทับใจกับความสดใสและโทนอารมณ์ที่ 'Love and Monsters' มอบให้ แม้จะเป็นหนังแนวหลังวันสิ้นโลก แต่มันยังมีความหวังและความตลกที่ทำให้ดูสบายตา

ถ้ากำลังหาแหล่งดูแบบสตรีมมิ่งในหลายประเทศ หนังเรื่องนี้มักจะปรากฏบนบริการเช่าหรือซื้อดิจิทัลอย่าง 'Apple TV'/'iTunes' ซึ่งเป็นทางเลือกที่ดีเมื่ออยากมีไฟล์ชัดๆ เก็บไว้ดูซ้ำ และบางครั้งผู้ให้บริการสตรีมมิ่งข้ามประเทศเช่น 'Netflix' ก็มีให้ดูในบางโซน ฉันเองมักใช้วิธีตรวจในแอปที่สมัครไว้ก่อน ถ้าไม่เจอก็เลือกซื้อเพื่อการดูที่ไม่มีสะดุด

โดยส่วนตัวฉันคิดว่ายังไงก็ตามการมีเวอร์ชันความคมชัดสูงและซับไทยที่เรียบร้อยช่วยเพิ่มอรรถรส ฉากเดินทางข้ามถิ่นของตัวละครให้ความรู้สึกแบบเดียวกับบางช่วงใน 'The Martian' ที่โทนของการเอาตัวรอดผสมกับอารมณ์ขันได้ลงตัว การมีตัวเลือกทั้งเช่าและซื้อทำให้ยืดหยุ่นดี ไม่ต้องจำกัดว่าต้องรอสตรีมเข้ารายการใดรายการหนึ่ง

ฉันชอบพูดถึงนักแสดงนำของ 'Love and Monsters' เพราะบทบาทมันชวนให้รู้สึกผูกพันกับตัวละครหลักมาก Dylan O'Brien รับบทเป็นโจเอล (Joel) ที่ต้องออกเดินทางในโลกหลังสลายของสัตว์ประหลาด ความเป็นธรรมชาติในการแสดงของเขาทำให้ตัวละครไม่ใช่แค่นักรอดชีวิต แต่เป็นคนที่มีความกลัว ความหวัง และความอบอุ่นที่จับต้องได้ ฉากที่เขาตัดสินใจเดินทางข้ามเส้นทุ่งกว้างและเผชิญหน้ากับอุปสรรคต่าง ๆ เป็นช่วงที่ผมรู้สึกว่าเขาถ่ายทอดการเติบโตของตัวละครได้ดีมาก

อีกคนที่เด่นไม่แพ้กันคือ Jessica Henwick ที่รับบทเอมี่ (Aimee) เธอมีเคมีที่เข้ากับ Dylan อย่างดีและทำให้ความสัมพันธ์ของสองคนมีมิติ นอกจากนี้ Michael Rooker ในบท Clyde เติมความเป็นพี่พานักล่าสมุนไพรและอารมณ์ขันแบบสากล ทำให้ฉากระหว่างคนกลุ่มเล็ก ๆ มีความอบอุ่นแม้โลกจะพังทลาย ความร่วมมือของทีมนักแสดงกับบรรยากาศที่คุมโทนได้คล้ายกับความรอดแบบใน 'The Martian' แต่มีความเป็นมิตรและโทนคอมเมดี้มากกว่า ซึ่งทำให้หนังเรื่องนี้น่าจดจำในแบบของมันเอง

ไม่คิดเลยว่าตอนจบของ 'Love and Monsters' จะให้ความรู้สึกทั้งอบอุ่นและคมคายไปพร้อมกัน

ฉันเดินออกจากโรงหนังด้วยภาพของการพบกันอีกครั้งระหว่างโจเอลกับเอมีที่ยังติดตา — ไม่ใช่การคืนรักแบบเทพนิยาย แต่เป็นการเยียวยาแบบผู้ใหญ่ที่รู้ว่าคนสองคนอาจรักกันได้แต่ไม่จำเป็นต้องเดินด้วยกันตลอดไป ในตอนท้ายโจเอลตามหาเอมีจนถึงชุมชนมนุษย์แห่งหนึ่ง ทั้งคู่ได้พบหน้ากัน พูดคุย แลกความทรงจำ และยอมรับว่าชีวิตที่เปลี่ยนไปทำให้เส้นทางของแต่ละคนต่างกัน

ฉันชอบความจริงใจตรงที่หนังเลือกให้ความสัมพันธ์จบแบบเปิด:มีความอบอุ่น ไม่ต้องจบแบบหวานจนเกินจริง แต่ก็ทิ้งความหวังไว้ให้ตัวละครได้เดินหน้าต่อ ฉากนี้ทำให้คิดถึงโทนความเป็นมนุษย์ใน 'The Martian' ที่แม้สถานการณ์ยากลำบาก แต่ผู้คนยังคงเลือกที่จะรักษาความเป็นคนไว้ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ฉันยังคว่ำหัวใจอยู่ได้หลังเครดิตจบไป

โลกสัตว์ประหลาดใน 'Love and Monsters' น่าจะเรียกได้ว่าเป็นตู้ม้าของไอเดียการดัดแปลงวิวัฒนาการ—มันไม่ได้มีตัวเลขที่ชัดเจนในหนัง แต่มองจากที่เห็นกับสิ่งที่เล่า ผมแบ่งออกเป็นกลุ่มใหญ่ๆ ได้หลายแบบและคิดว่ามีชนิดที่ต่างกันอย่างน้อยยี่สิบชนิดขึ้นไป

แบ่งเป็นกลุ่มตามลักษณะการใช้ที่อยู่อาศัยและการกิน เช่น สัตว์ที่บินได้ (พวกสะเทินน้ำสะเทินบกหรือคล้ายแมลงบิน), สัตว์น้ำหรือกึ่งน้ำกึ่งบก (คล้ายแมงกะพรุนหรือกบยักษ์), สัตว์ที่ขุดดินหรือรู (เวิร์มยักษ์และสัตว์คลานใต้ดิน), ฝูงนักล่าแบบสุนัข/แมว/หมาป่า และสัตว์เกราะหนักที่มีครีบหรือเปลือกแข็ง

พอรวมพวกย่อยและการออกแบบที่เห็นในฉากต่างๆ ทั้งฉากเชิงบก ฉากใต้ทะเล และฉากอากาศ ผมเลยมองว่าแม้หนังจะไม่บอกตัวเลขแน่ชัด แต่ความหลากหลายทางชีวภาพของมันจัดว่าเยอะและสนุกสำหรับการคาดเดาและสังเกตดีไซน์ต่างๆ ของแต่ละตัว

จริงๆ แล้ว 'Love and Monsters' ไม่ได้มาจากหนังสือหรือไลท์โนเวลใดๆ — มันเกิดจากบทภาพยนตร์ต้นฉบับที่เขียนขึ้นสำหรับหน้าจอ โดยผู้เขียนบทหลักคือ Brian Duffield ร่วมกับ Matthew Robinson และกำกับโดย Michael Matthews

ฉันรู้สึกว่าการที่มันเป็นงานดั้งเดิมช่วยให้หนังผสมแนวได้อย่างอิสระ ระหว่างโร้ดมูฟวี่ สยองขวัญสไตล์มอนสเตอร์ และโทนคอมเมดี้รักๆ ใคร่ๆ ของตัวเอก Joel (รับบทโดย Dylan O’Brien) ฉากต่างๆ ทำงานเหมือนบทเพลงที่เรียบเรียงขึ้นใหม่แทนการยึดติดกับต้นฉบับวรรณกรรม ถ้าจะเปรียบเทียบโทนและความเหงาของการเดินทาง ฉันนึกถึงความสิ้นหวังและความผูกพันแบบใน 'The Road' แต่ 'Love and Monsters' เลือกจะอ่อนโยนกว่าและให้ความหวังมากขึ้น ซึ่งเป็นผลดีของการเป็นงานเขียนต้นฉบับที่ไม่ถูกผูกมัดกับหน้าที่ต้อง忠于ต้นฉบับอะไรทั้งนั้น

เราแอบดีใจทุกครั้งที่เห็นคอลเลกชันใหม่ของ 'มูนเลิฟเวอร์' เพราะเขามีไลน์สินค้าที่หลากหลายจนเลือกไม่ถูกเลย

ของหลักที่มักมีคือเสื้อผ้าลายอาร์ตเวิร์กแบบลิมิเต็ด เช่น เสื้อยืดกับฮู้ดดี้ที่งานพิมพ์ละเอียด, พลัชนุ่มๆ ขนาดต่างๆ ที่ทำดีเกินราคาทั่วไป, และฟิกเกอร์ตั้งโชว์ขนาดเล็กถึงกลางที่แต่ละชุดมักมีธีมคาแร็กเตอร์ชัดเจน นอกจากนี้ยังมีของใช้ quotidian อย่างแก้วน้ำ หมอนอิงและสติกเกอร์ซีรี่ส์ที่เหมาะจะซื้อเป็นของฝาก

การซื้อสามารถทำได้ทั้งทางออนไลน์และออฟไลน์ โดยส่วนตัวมักจะติดตามข่าวจากหน้า Instagram หรือเพจของ 'มูนเลิฟเวอร์' เพราะมักจะประกาศพรีออเดอร์กับคอลแล็บก่อน ส่วนตลาดอีคอมเมิร์ซอย่าง Shopee หรือ Lazada บางครั้งก็มีร้านตัวแทน แต่ถ้าอยากได้เวอร์ชันลิมิเต็ดจริงๆ ต้องรอพวกป๊อปอัพหรือบูธตามคอนเวนชัน ซึ่งจะได้ของเซ็นหรือลายพิเศษด้วย

สรุปแบบไม่เป็นทางการคือถ้าชอบชิ้นที่วัสดุดีและมีเอกลักษณ์ ควรเตรียมตัวรอพรีออเดอร์และอ่านรายละเอียดไซส์ให้ดี ส่วนชิ้นเล็กๆ ซื้อจากแชลแนลออนไลน์สะดวกกว่า — แล้วก็สนุกกับการเลือกของจนรู้สึกเหมือนได้เก็บความทรงจำไว้ในชิ้นเดียว

ชอบส่องมุมเล็กๆ ของศิลปินในตลาดออนไลน์เป็นประจำ เพราะที่นั่นมักซ่อนของชิ้นเอกเกี่ยวกับความรักข้ามสายพันธุ์ที่ละเอียดและนุ่มนวลเอาไว้ได้เสมอ ฉันมักเริ่มจากร้านในแพลตฟอร์มอย่าง Etsy หรือ Redbubble ที่มีสินค้าพิมพ์ลาย เสื้อยืด โปสเตอร์ หรือสติกเกอร์ที่ศิลปินเอางานแฟนอาร์ตมาวางขายโดยตรง การค้นด้วยคีย์เวิร์ดง่ายๆ อย่างคำว่า ‘shipping’ หรือใส่ชื่อตัวละครแบบ 'Judy Hopps x Nick Wilde' ช่วยให้เจอผลงานแนวคู่รักใน 'Zootopia' ได้เร็วขึ้น

นอกจากตลาดหลักแล้ว ชุมชนอย่าง DeviantArt และ Pixiv เป็นที่รวมแฟนอาร์ตเชิงภาพที่หลากหลายมาก น่าอ่านกว่าตรงที่ศิลปินมักลงรายละเอียดว่าจะมีเนื้อหาแบบไหน เช่น แนวโรแมนติก แนวเข้มข้น หรือมีเนื้อหาเฉพาะผู้ใหญ่ การจ่ายเงินซื้อผลงานดิจิทัลหรือคอมมิชชั่นตรงกับศิลปินผ่าน PayPal หรือ Ko-fi มักเป็นวิธีที่ปลอดภัยกว่า การเคารพสิทธิของศิลปินและอ่านเงื่อนไขก่อนใช้งานเป็นเรื่องสำคัญ

ถ้าอยากได้ของจริง ลองไปหาใน Artist Alley ของงานคอนเวนชั่นท้องถิ่น เพราะมักมีศิลปินอิสระที่รับสั่งทำสินค้าพิเศษ เช่น พิมพ์ลายลงหมอนหรือพวงกุญแจ ซึ่งได้ของที่มีเอกลักษณ์และยังได้พูดคุยกับคนทำงานโดยตรง มันให้ความรู้สึกอบอุ่นและใกล้ชิดกับชุมชนมากขึ้น ไม่ว่าจะเลือกซื้อแบบออนไลน์หรือพบปะจริงๆ การเคารพผลงานและการสนับสนุนด้วยการจ่ายเงินตรงๆ ทำให้วงการนี้ยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไป

มีมคลั่งรักเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในวัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต โดยเฉพาะในหมู่แฟนอนิเมะและเกม เริ่มจากฉากหรือตัวละครที่แสดงอาการรักอย่างบ้าคลั่งจนเกินจริง จนกลายเป็นที่โด่งดัง

จุดเริ่มต้นที่ชัดเจนที่สุดน่าจะมาจากอนิเมะแนวโรแมนติกคอมedyช่วงปี 2000s ที่มักมีตัวละครหญิงแสดงอาการ 'yandere' (คลั่งรักแบบหวงแหนจนทำร้ายคนอื่น) อย่างเช่นใน 'School Days' หรือ 'Future Diary' ภาพเหล่านี้ถูกตัดต่อเป็นภาพเคลื่อนไหวสั้นๆ แพร่กระจายใน Nico Nico Douga ต่อมาก็ viral ไปทั่วโลก

ความตลกของมีมนี้อยู่ที่การเกินจริงจนน่าขบขัน แต่ก็แฝงความรู้สึก relatable สำหรับคนที่เคยรู้สึกรักใครสุดหัวใจ

เคยตามอ่าน 'Monster Pet Evolution' ตั้งแต่เล่มแรกแบบไขว้คว้า ตอนนี้เล่ม 2 พากย์ไทยน่าจะหาอ่านได้ในแอป Meb หรือเว็บไซต์ร้านหนังสือออนไลน์อย่าง Ookbee นะ

เพื่อนที่ชอบแนวเลี้ยงสัตว์แฟนตาซีแบบนี้มักนัดติวกันในกลุ่มเฟซบุ๊ก แนะนำให้ลองเข้าไปถามรายละเอียดในกลุ่ม 'Monster Pet Series Thailand' ได้เลย บรรยากาศในกลุ่มน่ารักมาก มีแอดมินคอยอัปเดตลิงก์อ่านหนังสือใหม่ๆ ตลอด

อ่าน 'แอลม่อน lovesick' ครั้งแรกก็รู้สึกว่ามันผสมผสานระหว่างความหวานและความน่ากลัวได้อย่างลงตัว ตัวละครหลักมีเคistryที่ซับซ้อน เริ่มจากบรรยากาศโรแมนติกเหมือนนิยายรักทั่วไป แต่พอplot twist เข้ามา เรื่องราวก็พลิกไปทางสยองขวัญอย่างคาดไม่ถึง

สิ่งที่ชอบคือการเล่าเรื่องที่ค่อยๆ เปิดเผยความลับของตัวละคร เหมือนเดินอยู่ในสวนสวยแต่รู้สึกมีอะไรซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้ ฉากโรแมนติกบางตอนถูกเขียนให้รู้สึกหวานแต่แฝงความน่ากลัวไว้ใต้คำพูดเรียบง่าย มันทำให้อดคิดถึง 'The Promised Neverland' ที่เริ่มจากภาพสวยแต่แฝง suspense ไว้เต็มเปี่ยม