Short
เกิดใหม่ วิวาห์เชื่อมสัมพันธ์สัตว์อสูร

เกิดใหม่ วิวาห์เชื่อมสัมพันธ์สัตว์อสูร

โดย:  เฉียวปู้ชือจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
8บท
6.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หลังจบสงครามระหว่างมนุษย์และเผ่าสัตว์อสูร ทั้งสองฝ่ายตกลงกันให้ลูกครึ่งอสูรเป็นผู้ปกครองโลก ทุกๆ หนึ่งร้อยปีจะมีการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และเผ่าสัตว์อสูรหนึ่งครั้ง ใครที่ให้กำเนิดลูกครึ่งอสูรได้ก่อน ผู้นั้นจะได้กลายเป็นผู้กุมอำนาจรุ่นต่อไป ชาติก่อนฉันเลือกแต่งงานกับลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่าที่มีชื่อเสียงเรื่องความรักเดียวใจเดียว และชิงคลอด ‘หมาป่าขาว’ ลูกครึ่งอสูรให้เขาได้ก่อน ลูกของเราได้กลายเป็นผู้กุมอำนาจสมาพันธ์มนุษย์และสัตว์อสูรคนต่อไป ส่วนเขาก็ได้รับอำนาจล้นฟ้าไปโดยปริยาย ส่วนน้องสาวที่ในตอนนั้นหลงใหลในความงามของเผ่าจิ้งจอกจนเลือกแต่งงานเข้าไป กลับต้องติดโรคเพราะลูกชายคนโตของเผ่าจิ้งจอกมักมากในกาม จนกระทั่งสูญเสียความสามารถในการมีบุตร น้องสาวเก็บความริษยาเอาไว้ และจุดไฟเผาฉันกับหมาป่าขาวที่ยังเล็กจนตายทั้งเป็น พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในวันแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ น้องสาวชิงปีนขึ้นเตียงของ ‘โม่จิ่ง’ ลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่าตัดหน้าไปก่อน ฉันรู้ว่าเธอก็ย้อนกลับมาเกิดใหม่เหมือนกัน แต่น้องสาวไม่รู้เลยว่า โดยเนื้อแท้แล้วโม่จิ่งโหดเหี้ยมอำมหิต บูชาความรุนแรง ไม่ใช่คู่ครองที่ดีเลยสักนิด!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

圈子裡人人都知道,顏夏就是一條舔顧一宸舔得卑微的舔狗。

所以當她一身性感吊帶敲開司景懷的飯店房門時,司景懷挑了一下眉。

「不怕顧一宸知道了?」

顏夏嗤笑了一聲,勾住司景懷就吻了上去,主動得過分。

男人唇齒間帶著淡淡的菸草味,還挺好聞。

圈子裡都知道司景懷是老手,顏夏選他,一方面是因為司景懷手段背景都比顧一宸硬,足夠氣死顧一宸了。

另一方面就是司景懷這人吧,女人從來不會用超過一個月。

用完好丟!

顏夏自信自己的身材和樣貌,所以在得知顧一宸和自己那個繼妹搞上的時候,第一時間就來找了司景懷。

顧一宸不是到處去炫耀自己舔他麼。

她顏夏就是要讓所有人知道,她不是少了他顧一宸不行!

司景懷只是愣了一瞬,就化被動為主動,大手握著她的細腰就把她拉進了房間。

房門關上,司景懷把她抵在房門上,掀唇笑得有些不懷好意:「可別後悔。」

「嘖,司少怎麼磨磨蹭蹭的跟個……唔……」話沒說完,司景懷用唇封住她的唇,摟著她扔到了床上。

男人俯身下來時,顏夏心底到底是有些發怵的。

不過好在司景懷對這方面熟稔得過分,除了最開始進去的那時候有點疼,其他時候都沒什麼不適的反應。

總的來說,體驗還算不錯。

只是司景懷不知怎麼回事,明明花邊新聞多如牛毛,現在就跟頭餓狼似的。

直到兩個小時後,他才堪堪停下動作。

顏夏已經累得手指頭都不想動了,卻依舊看見司景懷看著床上的某處愣了一下:「第一次?」

他這語氣好像有些不信。

顏夏嗤笑了一聲:「司少怕什麼,又不要你負責。」

司景懷挑眉看她,從床頭拿起菸盒抽了一根出來,然後點燃,吐出一口煙霧後透過煙霧去看顏夏。

顏夏無疑是長得好看的。

這顏值就算是放在演藝圈也是很能打的程度。

顏夏不喜歡他這麼看著自己,起身去浴室沖了個澡,再出來的時候已經收拾妥當。

「走了。」她擺擺手,搞得好像只是來這裡吃了頓速食。

司景懷蹙眉:「用完就丟?」

「額,差點忘了還有件事。」

她拿起手機走上前牽著司景懷的手就拍了一張照。

咔嚓一聲。

照片裡是緊握的雙手,而背景是凌亂的大床。

只要不是傻子就能想到剛才發生過什麼。

司景懷的手很有辨識度,手指修長且骨節分明,右手的無名指上還有一顆痣。

熟悉的人基本能一眼認出來,這照片她很滿意,然後她快速地編輯了一則動態。

剛發出去,就收穫了好幾個讚。

還沒來得及看是誰,就忽然被身後的男人重新拉回床上。

「拍照可是另外的價錢!」司景懷湊到顏夏耳邊,炙熱的呼吸帶著他身上特有的香氣竄進她的鼻尖。

一次跟兩次也沒區別,所以司景懷再次俯身下來的時候,顏夏沒有拒絕。

司景懷面上看起來矜貴禁慾,偏偏在這件事情上像頭不知疲倦的野獸。

所以最後顏夏累得沒有了力氣,怎麼睡過去的都不知道。

第二天醒來的時候司景懷已經不在了,她摸了摸身邊的位置,已經沒有溫度,看來是走了一會兒了。

她起身進了浴室,忍著全身的痠痛洗了個澡,但看到自己身體上滿布的紅痕時皺了一下眉。

司景懷果然是個瘋子。

收拾穿戴好,她拿起手機的時候發現手機沒電了,結果剛一接上電源,就嗡嗡嗡地跳出來好多訊息和未接來電。

如她所料。

動態炸了,訊息首當其衝就是顧一宸發的最多。

「你在哪兒?」

「你他媽在哪兒?」

「那個男人是誰?」

「告訴我位置!」

「顏夏,你他媽瘋了是不是!?」

他還打了很多電話,但無一例外都沒有接通,她唇角勾起一抹淡笑,看來昨晚顧一宸和顏歡也沒好過。

顏夏挑了一下眉,刪除封鎖一條龍。

顧一宸只知道她是他忠誠的舔狗,卻忘記了她天蠍座,天生愛記仇。

這事兒,還沒完!
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
8
บทที่ 1
“พี่คะ ฉันกับโม่จิ่งรักกันด้วยใจจริง พี่ช่วยส่งเสริมพวกเราหน่อยได้ไหมคะ?”“แถมพวกเราก็มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันแล้ว ถ้าฉันไม่ได้แต่งงานกับโม่จิ่ง แล้วต่อไปฉันจะไปแต่งงานกับใครได้อีก?”เสียงร้องไห้คร่ำครวญของน้องสาว ‘ไป๋หรงเหยา’ ดังแว่วเข้ามาในหูฉันอย่างเลือนรางพ่อเองก็ช่วยพูดแทนเธออยู่ข้างๆ“ไป๋รั่ว หรือว่าลูกลองเปลี่ยนคู่หมั้นดูดีไหม เหยาเหยาเองก็แค่หน้ามืดตามัวทำเรื่องผิดพลาดไปชั่ววูบเท่านั้นเอง”พ่อมักจะลำเอียงเข้าข้างไป๋หรงเหยาเสมอ เพราะฉันเป็นแค่ลูกนอกสมรสที่เกิดจากความมักมากของท่านข้างนอก ส่วนไป๋หรงเหยาเป็นลูกที่เกิดจากการตบแต่งเข้ามาอย่างถูกต้องตามประเพณีฉันเงยหน้ามองไป๋หรงเหยาที่คุกเข่าอยู่บนพื้นถึงแม้ใบหน้าของเธอจะเปื้อนคราบน้ำตาและดูน่าสงสาร แต่แววตาของเธอกลับปิดบังความทะเยอทะยานและความตื่นเต้นดีใจไว้ไม่มิดฉันรู้ได้ทันทีว่าเธอก็ย้อนเวลามาเกิดใหม่เหมือนกัน และยังชิงปีนขึ้นเตียงของโม่จิ่งตัดหน้าไปก่อนอีกด้วยชาติก่อน คู่หมั้นที่ฉันเลือกคือโม่จิ่ง ลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่าในสายตาของฉันตอนนั้น เผ่าอสรพิษเลือดเย็นไร้หัวใจ เผ่าจิ้งจอกเจ้าชู้มากรัก เผ่ามังกรก็เย่อหย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
พ่อแม้จะไม่พอใจกับการเลือกของฉัน แต่เมื่อเห็นสีหน้ามุ่งมั่นของฉันก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมอีกเพียงแค่ถอนหายใจแล้วปลอบใจฉัน“ถ้าแต่งเข้าไปในเผ่าอสรพิษแล้วชีวิตความเป็นอยู่ไม่ดี ก็ให้เหยาเหยาช่วยลูกสักหน่อยเถอะ”แต่พอไป๋หรงเหยารู้ว่าฉันเลือกแต่งงานกับเผ่าอสรพิษ ก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยฉันต่อหน้า“พี่คะ ถึงพี่จะไม่ได้แต่งงานกับโม่จิ่ง ก็ไม่เห็นต้องเลือกเผ่าอสรพิษที่ตกต่ำไปแล้วเลยนี่นา อย่าให้ถึงขนาดที่ลูกยังไม่ทันคลอด ตัวเองก็อดตายไปก่อนซะล่ะ ฉันได้ยินมาว่าเผ่าอสรพิษตอนนี้แค่เรื่องปากท้องยังเป็นปัญหาเลย”“เผ่าหมาป่ายิ่งใหญ่ร่ำรวย แม้แต่น้ำอาบก็ยังแช่ด้วยสมุนไพรวิเศษล้ำค่า ถ้าพี่ใช้ชีวิตลำบากเกินไป ฉันช่วยห่อเศษข้าวเหลือๆ ให้พี่ได้นะคะ”พูดจบเธอก็ไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของเหล่าคนรับใช้ เอามือปิดปากหัวเราะเสียงดังในสายตาของไป๋หรงเหยา เผ่าหมาป่ามีทรัพยากรมากมาย โม่จิ่งรักเดียวใจเดียวและแข็งแรง ดังนั้นฉันน่าจะตั้งท้องและคลอดลูกได้เร็วแต่เธอไม่รู้ว่าการผสมพันธุ์ระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูรนั้นยากที่จะให้กำเนิดบุตร และโม่จิ่งก็ยึดติดเรื่องทายาทมากครึ่งปีที่ไม่มีวี่แววตั้งครรภ์ โม่จิ่งก็เริ่มระบาย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
เสียงเย็นชาของสือเย่ดังขึ้นข้างหูฉัน“คุณหนูไป๋ ผมรู้ว่าคุณเลือกผมเพราะไม่มีทางเลือกอื่น แต่ผมขอสัญญาว่าในขอบเขตความสามารถของผม ผมจะไม่มีวันทำให้คุณต้องน้อยหน้าใครเด็ดขาด”พอได้ยินเสียง ฉันก็เผลอหันกลับไปทันที จนชนเข้ากับอ้อมกอดของสือเย่เข้าอย่างจังกลิ่นหอมประหลาดพุ่งเข้ามาแตะจมูกฉันเงยหน้ามองเขา แล้วพูดเน้นทีละคำด้วยความจริงจัง“สือเย่ ฉันเป็นคนเลือกนายเอง แล้วก็ ต่อไปเรียกฉันว่าไป๋รั่วเถอะ อย่าเรียกห่างเหินแบบนั้นเลย”ฉันเห็นแววตาของสือเย่วูบไหวไปชั่วขณะ“ตกลง ไป๋รั่ว”สามวันต่อมา งานแต่งงานก็มาถึงตามกำหนดงานแต่งงานทั้งสองงานจัดขึ้นที่ภัตตาคารเดียวกันครั้งนี้งานแต่งของเผ่าหมาป่าจัดได้ยิ่งใหญ่กว่าชาติก่อน ถึงขนาดเชิญเผ่าหงส์ที่เร้นกายไปแล้วมาแสดงโชว์ได้ ตระกูลใหญ่ต่างๆ ต่างตบเท้าเข้าร่วมงานของพวกเขากันอย่างคับคั่งส่วนฝั่งเผ่าอสรพิษกลับดูเงียบเหงา ไม่มีแขกเหรื่อเพิ่มเติม แต่คนในเผ่าอสรพิษกลับดูมีความสุขมาก การได้แต่งงานกับมนุษย์สายเลือดบริสุทธิ์หมายความว่าพวกเขามีความหวังที่จะเข้าไปชิงตำแหน่งผู้กุมอำนาจสมาพันธ์หลังจบพิธีแต่งงาน ฉันเดินสวนกับไป๋หรงเหยา เธอจงใจเชิดหน้าข
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
โม่จิ่งหน้าดำคร่ำเครียด ทั่วร่างแผ่รังสีอำมหิตออกมา“ไป๋หรงเหยา เธอแอบไปมั่วกับใครจนคลอดไอ้เด็กนี่ออกมา? ถ้าไม่พูดความจริง ฉันจะฆ่าไอ้ลูกชู้นี่ซะ”พ่อตกใจจนต้องรีบเข้าไปห้าม“โม่จิ่ง ใจเย็นก่อน เรื่องนี้อาจจะมีความเข้าใจผิดกันก็ได้ เหยาเหยาชอบนายขนาดนี้ เธอจะไปหักหลังนายได้ยังไง?”ไป๋หรงเหยาเห็นพ่อช่วยพูดให้ ก็รีบอุ้มลูกส่งไปตรงหน้าโม่จิ่ง พลางดัดเสียงอ่อนเสียงหวาน“คุณดูสิคะ ลูกของเราหน้าเหมือนคุณจะตาย โดยเฉพาะดวงตานี่ถอดแบบกันมาเป๊ะเลย”โม่จิ่งรับลูกหมาป่าแดงตัวน้อยมาด้วยสีหน้าเย็นชาเดิมทีลูกหมาป่าแดงกำลังหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดของไป๋หรงเหยา แต่พอเห็นหน้าโม่จิ่งปุ๊บก็ร้องไห้จ้าทันทีเสียงร้องไห้อันน่าเวทนานี้ทำให้ฉันนึกถึงเทียนเจ๋อที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่ในกองเพลิงเมื่อชาติก่อนหัวใจฉันเจ็บปวดจนแทบขาดใจ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นสือเย่สังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน เขายื่นมือมาปิดหูฉันไว้ เพราะเข้าใจผิดคิดว่าฉันรำคาญเสียงเด็กร้อง“ไอ้ลูกชู้!”โม่จิ่งสบถลั่น ชูลูกหมาป่าแดงขึ้นสูงแล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรงวินาทีที่ลูกหมาป่าแดงกำลังจะกระแทกพื้น ฉันกับสือเย่ต่างยื่นมือออกไปรับพร้อมกัน สุดท
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
พวกเขาสองคนรับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ปฏิเสธคำพูดของไป๋หรงเหยา“ลูกครึ่งอสูรคนนี้พวกเราไม่ขอรับรอง เดิมทีข้อตกลงก็ระบุไว้ชัดเจนแล้วว่า ต้องเป็นลูกที่เกิดจากมนุษย์และลูกชายคนโตของตระกูลสัตว์อสูรเท่านั้น”“ขืนยอมให้เผ่าหมาป่าทำแบบนี้ สายเลือดก็มั่วซั่วกันหมดพอดี ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่ามั่วกันอีท่าไหนจนคลอดตัวประหลาดอะไรออกมาบ้าง”“เหอะ เรื่องนี้ต้องผ่านความเห็นชอบจากอีกสี่ตระกูลใหญ่ก่อน ถึงยังไงเผ่ามังกรกับเผ่าจิ้งจอกของพวกเราก็ขอแสดงจุดยืนก่อนเลยว่า ไม่ยอมรับเด็ดขาด”เผ่าหงส์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบแสดงจุดยืนทันที“เผ่าหงส์ของพวกเราปลีกวิเวกจากโลกภายนอกแล้ว ไม่ขอมีส่วนร่วมในการตัดสินใจเหล่านี้”สี่ตระกูลใหญ่ หนึ่งตระกูลสละสิทธิ์ อีกสองตระกูลคัดค้าน ส่วนเผ่าอสรพิษที่เป็นตระกูลปลายแถวที่เหลืออยู่ ความเห็นก็แทบไม่มีความหมายอะไรอยู่แล้วโม่จิ่งที่เดิมทีเริ่มใจอ่อนเพราะคำพูดของไป๋หรงเหยา ก็กลับมาระเบิดอารมณ์อีกครั้ง“ไป๋หรงเหยา ดูเรื่องงามหน้าที่เธอก่อสิ เผ่าหมาป่าขายขี้หน้าก็เพราะเธอแท้ๆ!”ขากลับหลังจากดูเรื่องสนุกจบ สือเย่เอาแต่นั่งซึมไม่พูดไม่จา จนฉันถามย้ำๆ เขาถึงยอมพูดความในใจออกมา“เ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดต่อ สือเย่ก็พลิกตัวกระโดดลงจากเตียง รีบสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งออกไปตามหมอทันทีไม่ถึงสิบนาที หมอก็มาปรากฏตัวอยู่ในห้องหมอจับชีพจรของฉัน คิ้วขมวดมุ่น เดี๋ยวส่ายหน้าเดี๋ยวพยักหน้าบรรยากาศในห้องเงียบสงัดจนน่ากลัว สือเย่มองฉันด้วยสีหน้าเป็นกังวลจากนั้นหมอก็ลุกขึ้นแล้วกล่าวแสดงความยินดีกับพวกเรา“ยินดีด้วยครับคุณชายสือ นายหญิงตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว ดูท่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะวางไข่แล้วครับ!”ตอนได้ยินประโยคแรกฉันก็ยังตั้งสติได้อยู่ แต่พอเจอประโยคหลังเข้าไป ฉันถึงกับเอ๋อไปเลย“ไม่ใช่คลอดลูกเหรอคะ? แต่วางไข่เนี่ยนะ?”สือเย่ยิ้มพลางลูบหัวฉัน แล้วอธิบายว่า“เผ่าอสรพิษไม่เหมือนกับเผ่าพันธุ์อื่นครับ เราจะออกลูกเป็นไข่แล้วฟักออกมาเป็นตัว”นับตั้งแต่รู้ว่าฉันตั้งครรภ์ สือเย่ก็คอยตามป้อนของบำรุงให้ฉันทุกวัน งานการไม่ยอมให้แตะแม้แต่นิดเดียวเขายังลงทุนไปซื้อผลน้ำผึ้งเซียนมาให้ฉันกินตั้งสามลูก ผลน้ำผึ้งเซียนมีค่าควรเมือง เป็นของบำรุงที่หญิงตั้งครรภ์ต่างแสวงหาแต่ยากจะได้มาครอบครองชาติก่อนตอนท้อง โม่จิ่งเคยให้ฉันกินแค่ครึ่งลูกเท่านั้น เผ่าอสรพิษที่ยากจนข้นแค้นทำไมถึงกล้าทุ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
เมื่อฉันตื่นขึ้นมา ในตู้อบข้างๆ ก็มีไข่สามฟองวางเรียงกันอยู่แล้ว สือเย่กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อตามตัวให้ฉันอย่างเบามือฉันกำลังจะเอ่ยปากพูด ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น เป็นเสียงของไป๋หรงเหยา“ฉันไม่คลอดแล้ว ฉันไม่อยากมีลูกแล้ว ฆ่าฉันเถอะ ขอร้องล่ะรีบฆ่าฉันให้ตายที”“คุณหนูรองไป๋ อดทนหน่อยค่ะ หัวเด็กจะออกมาแล้ว”เสียงร้องไห้คร่ำครวญของไป๋หรงเหยาผสมปนเปไปกับเสียงให้กำลังใจของหมอตำแยห้องทำคลอดของเรามีแค่ผนังกั้น เธอยังคงอยู่ในขั้นตอนการคลอด“ไป๋รั่ว คุณลำบากแย่เลย”สือเย่จูบลงที่หน้าผากของฉัน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความกังวล ความรู้สึกผิด และความรักที่เปี่ยมล้น“ตรงนี้เสียงดังรบกวนคุณไหม หรือจะให้ผมพาคุณกับลูกกลับไปพักผ่อนที่บ้านเลย?”ชาติก่อนหลังจากที่ฉันคลอดเสร็จ ในสายตาของโม่จิ่งมีแต่ลูก เขาไม่สนความเหนื่อยยากตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนของฉัน ยัดลูกใส่อ้อมอกฉันทันที แล้วบังคับให้ฉันรีบให้นมลูกโม่จิ่งไม่เคยห่วงใยร่างกายฉันเลย สนใจแค่ลูกครึ่งอสูรที่จะนำอำนาจมาประเคนให้เขาเท่านั้นแต่สือเย่เห็นฉันอยู่ในสายตาตั้งแต่ต้นจนจบ ไข่งูสามฟองนั้นเขาก็ไม่ได้เรียกร้องให้ฉันต้องไปกกไข่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
สิ้นคำพูดของไป๋หรงเหยา ทุกคนในที่นั้นก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันทีถ้าไป๋หรงเหยากินยาตามข้อกำหนด เธอคงจะได้ลูกที่ปกติสมบูรณ์ไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่เธอโลภมากเกินไปเรื่องนี้ทำให้เผ่าหมาป่ากลายเป็นตัวตลกอีกครั้ง ชาวบ้านต่างนินทากันสนุกปากว่าโม่จิ่งไร้น้ำยา ภรรยาอยากมีลูกจัดจนต้องนอกใจ แถมยังไปกินสูตรยาผีบอกไข่หนูของเผ่าหนูที่ต่ำต้อยอีกต่างหากโม่จิ่งอารมณ์เสียสุดขีด ชีวิตของไป๋หรงเหยาในเผ่าหมาป่าหลังจากนี้คงยิ่งน่าเวทนากว่าเดิมหนึ่งเดือนต่อมา ขณะที่ฉันเพิ่งซื้อผ้าสำหรับตัดชุดให้ลูกๆ เสร็จและกำลังจะกลับบ้าน ฉันก็เหลือบไปเห็นไป๋หรงเหยาเดินกอดตะกร้าใบหนึ่งแนบอก ท่าทางลับๆ ล่อๆ เดินหายเข้าไปในตรอกเล็กๆได้ยินข่าวลือมาพักใหญ่แล้วว่าไป๋หรงเหยาถูกทรมานจนสติฟั่นเฟือน วันๆ เอาแต่วิ่งไล่แย่งลูกชาวบ้านในเผ่าหมาป่าฉันไม่ได้เก็บมาใส่ใจ รีบกลับบ้านอย่างอารมณ์ดีเพื่อรอรับลูกๆ ที่กำลังจะฟักออกจากไข่แต่พอไปถึง ประตูห้องนอนของฉันกลับเปิดอ้าซ่า ไข่งูสามฟองในตู้อบหายไปจนเกลี้ยงในความตื่นตระหนก ฉันนึกขึ้นได้ว่าผ้าสีเขียวที่คลุมตะกร้าของไป๋หรงเหยาเมื่อกี้ ดูเหมือนผ้าเช็ดหน้าของฉันที่วางไว้บนโต๊ะหน
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status