เกิดใหม่ วิวาห์เชื่อมสัมพันธ์สัตว์อสูร

“พี่คะ ฉันกับโม่จิ่งรักกันด้วยใจจริง พี่ช่วยส่งเสริมพวกเราหน่อยได้ไหมคะ?”

“แถมพวกเราก็มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันแล้ว ถ้าฉันไม่ได้แต่งงานกับโม่จิ่ง แล้วต่อไปฉันจะไปแต่งงานกับใครได้อีก?”

เสียงร้องไห้คร่ำครวญของน้องสาว ‘ไป๋หรงเหยา’ ดังแว่วเข้ามาในหูฉันอย่างเลือนราง

พ่อเองก็ช่วยพูดแทนเธออยู่ข้างๆ

“ไป๋รั่ว หรือว่าลูกลองเปลี่ยนคู่หมั้นดูดีไหม เหยาเหยาเองก็แค่หน้ามืดตามัวทำเรื่องผิดพลาดไปชั่ววูบเท่านั้นเอง”

พ่อมักจะลำเอียงเข้าข้างไป๋หรงเหยาเสมอ เพราะฉันเป็นแค่ลูกนอกสมรสที่เกิดจากความมักมากของท่านข้างนอก ส่วนไป๋หรงเหยาเป็นลูกที่เกิดจากการตบแต่งเข้ามาอย่างถูกต้องตามประเพณี

ฉันเงยหน้ามองไป๋หรงเหยาที่คุกเข่าอยู่บนพื้น

ถึงแม้ใบหน้าของเธอจะเปื้อนคราบน้ำตาและดูน่าสงสาร แต่แววตาของเธอกลับปิดบังความทะเยอทะยานและความตื่นเต้นดีใจไว้ไม่มิด

ฉันรู้ได้ทันทีว่าเธอก็ย้อนเวลามาเกิดใหม่เหมือนกัน และยังชิงปีนขึ้นเตียงของโม่จิ่งตัดหน้าไปก่อนอีกด้วย

ชาติก่อน คู่หมั้นที่ฉันเลือกคือโม่จิ่ง ลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่า

ในสายตาของฉันตอนนั้น เผ่าอสรพิษเลือดเย็นไร้หัวใจ เผ่าจิ้งจอกเจ้าชู้มากรัก เผ่ามังกรก็เย่อหยิ่งจองหอง

มีเพียงเผ่าหมาป่าที่รักเดียวใจเดียว จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

หลังจากแต่งงานกับโม่จิ่งได้ครึ่งปี ฉันก็คลอดหมาป่าขาวลูกครึ่งอสูรให้เผ่าหมาป่าได้สำเร็จ และตั้งชื่อให้เขาว่าเทียนเจ๋อ

ในฐานะลูกครึ่งอสูรคนแรกที่ถือกำเนิด เทียนเจ๋อจึงได้กลายเป็นผู้กุมอำนาจสมาพันธ์มนุษย์และสัตว์อสูรคนต่อไปโดยชอบธรรม

ส่วนไป๋หรงเหยาที่หลงใหลในรูปโฉมของเผ่าจิ้งจอก ได้เลือกลู่เหวยหัว ลูกชายคนโตของเผ่าจิ้งจอก แต่คิดไม่ถึงว่าลู่เหวยหัวจะมีนิสัยเจ้าสำราญ วันๆ เอาแต่คลุกคลีอยู่กับเหล่าบุปผา

จนทำให้ไป๋หรงเหยาติดโรค และไม่เพียงแค่จะเป็นหมันไปตลอดชีวิต แต่ยังถูกเผ่าจิ้งจอกรังเกียจอีกด้วย

ทว่าเธอกลับโยนความโชคร้ายของตัวเองมาลงที่ฉัน อิจฉาริษยาที่ฉันมีชีวิตที่ดีกว่าเธอ จนถึงขั้นแอบวางยาสลบฉัน และจุดไฟเผาฉันกับเทียนเจ๋อจนตายทั้งเป็น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความเกลียดชังก็ปะทุขึ้นกลางอก ฉันอยากจะฆ่าไป๋หรงเหยาเพื่อแก้แค้นให้เทียนเจ๋อเสียเดี๋ยวนี้

มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำหมัดแน่น ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือช่วยเรียกสติฉันกลับมาได้บ้าง

ฉันพยักหน้า แสดงสีหน้าเหมือนเข้าใจทุกอย่าง

“ในเมื่อน้องสาวกับโม่จิ่งรักกันด้วยใจจริง พี่ก็คงจะไม่ทำตัวเป็นคนขัดขวางความรักของพวกเธอหรอก”

ไป๋หรงเหยาคิดไม่ถึงว่าฉันจะตกลงง่ายดายขนาดนี้ น้ำตาที่เพิ่งบีบออกมาเมื่อครู่จึงเกาะอยู่ที่หางตาอย่างเก้อเขิน

“เหยาเหยา รีบลุกขึ้นเร็วเข้า ยังไม่รีบขอบคุณพี่สาวที่ช่วยส่งเสริมอีก”

พ่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ขะ…ขอบคุณค่ะพี่”

ไป๋หรงเหยารีบวิ่งออกไปอย่างดีใจ โดยบอกว่าจะไปแจ้งข่าวดีนี้ให้โม่จิ่งรู้ที่เผ่าหมาป่า

“ลูกสาวโตแล้วรั้งไว้ไม่อยู่จริงๆ”

พ่อเอ่ยหยอกล้ออยู่ด้านข้าง แต่พอหันมาเห็นใบหน้าเย็นชาของฉัน ก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา

“ไป๋รั่ว ตอนนี้คุณชายตระกูลสัตว์อสูรที่ยังไม่ได้แต่งงาน เหลือแค่สือเย่ จากเผ่าอสรพิษ กับลู่เหวยหัว จากเผ่าจิ้งจอกเท่านั้น”

“พ่อคิดว่าเผ่าจิ้งจอกก็ไม่เลวนะ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือฐานะ ย่อมเหนือกว่าเผ่าอสรพิษแน่นอน”

“อีกอย่างเหยาเหยาก็บอกว่า…”

ฉันพูดแทรกขัดจังหวะพ่อทันที

“พ่อคะ หนูเลือกแต่งงานกับสือเย่จากเผ่าอสรพิษค่ะ”

มนุษย์มักมองว่างูเป็นสิ่งมีชีวิตที่เลือดเย็นและไร้หัวใจ จึงมีอคติกับสัตว์อสูรเผ่าอสรพิษมาโดยตลอด

หลายพันปีมานี้ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนเลือกแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับเผ่าอสรพิษเลย ดังนั้นเผ่าอสรพิษจึงไม่เคยให้กำเนิดผู้กุมอำนาจสมาพันธ์มนุษย์และสัตว์อสูรเลยสักรุ่นเดียว

เรื่องนี้ส่งผลให้เผ่าอสรพิษถูกถอดชื่อออกจากห้าตระกูลใหญ่ของสัตว์อสูร กลายเป็นตระกูลสัตว์อสูรปลายแถว และไม่ได้รับส่วนแบ่งทรัพยากรใดๆ

แต่ในชาติก่อน ตอนที่ฉันกำลังจะตายในกองเพลิง ฉันได้เห็นดวงตาสีเขียวมรกตคู่หนึ่ง นั่นคือสือเย่

เขาพยายามจะเข้ามาช่วยฉัน แต่น่าเสียดายที่ไฟโหมกระหน่ำรุนแรงเกินไป เขาจึงทำอะไรไม่ได้