Short
เกิดใหม่ วิวาห์เชื่อมสัมพันธ์สัตว์อสูร

เกิดใหม่ วิวาห์เชื่อมสัมพันธ์สัตว์อสูร

Par:  เฉียวปู้ชือComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapitres
6.8KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

หลังจบสงครามระหว่างมนุษย์และเผ่าสัตว์อสูร ทั้งสองฝ่ายตกลงกันให้ลูกครึ่งอสูรเป็นผู้ปกครองโลก ทุกๆ หนึ่งร้อยปีจะมีการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และเผ่าสัตว์อสูรหนึ่งครั้ง ใครที่ให้กำเนิดลูกครึ่งอสูรได้ก่อน ผู้นั้นจะได้กลายเป็นผู้กุมอำนาจรุ่นต่อไป ชาติก่อนฉันเลือกแต่งงานกับลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่าที่มีชื่อเสียงเรื่องความรักเดียวใจเดียว และชิงคลอด ‘หมาป่าขาว’ ลูกครึ่งอสูรให้เขาได้ก่อน ลูกของเราได้กลายเป็นผู้กุมอำนาจสมาพันธ์มนุษย์และสัตว์อสูรคนต่อไป ส่วนเขาก็ได้รับอำนาจล้นฟ้าไปโดยปริยาย ส่วนน้องสาวที่ในตอนนั้นหลงใหลในความงามของเผ่าจิ้งจอกจนเลือกแต่งงานเข้าไป กลับต้องติดโรคเพราะลูกชายคนโตของเผ่าจิ้งจอกมักมากในกาม จนกระทั่งสูญเสียความสามารถในการมีบุตร น้องสาวเก็บความริษยาเอาไว้ และจุดไฟเผาฉันกับหมาป่าขาวที่ยังเล็กจนตายทั้งเป็น พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในวันแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ น้องสาวชิงปีนขึ้นเตียงของ ‘โม่จิ่ง’ ลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่าตัดหน้าไปก่อน ฉันรู้ว่าเธอก็ย้อนกลับมาเกิดใหม่เหมือนกัน แต่น้องสาวไม่รู้เลยว่า โดยเนื้อแท้แล้วโม่จิ่งโหดเหี้ยมอำมหิต บูชาความรุนแรง ไม่ใช่คู่ครองที่ดีเลยสักนิด!

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

After pressing the acceptance button, I wiped the tears from the corners of my eyes.

Deep down, a small part of me was still hoping someone would notice.

I wanted Mom to ask why I was staring at my phone. I wanted Ryan to look away from Sophie’s curtains long enough to see that something was wrong. More than anything, I wanted Ethan to come out of her bedroom and ask why I looked like I was about to cry.

No one did.

Ethan emerged from Sophie’s room with sweat shining across his forehead.

I watched him for a few seconds before calling his name.

“Ethan, you’ve been working all afternoon. Come sit down for a while.”

I hated how hopeful I sounded.

He wiped his mouth with the back of his hand, but his eyes had already shifted toward Sophie’s doorway.

“In a minute. Her curtain rod is crooked, and it’ll bother her if I leave it that way.”

He set down the bottle and walked past me without looking at me once.

I remained on the box, listening to him ask Sophie to stand back while he adjusted the rod.

Three years.

I had loved Ethan for three years, and he had never taken this much care with anything that belonged to me.

On the day I moved into my college dorm, I had five heavy boxes and a room on the sixth floor of a building without an elevator.

Ethan had promised he would help.

An hour before I arrived, he texted that something urgent had come up.

I carried every box upstairs alone.

That evening, I opened Sophie’s social media page.

She had posted photographs from an amusement park.

Ethan stood beside her in every picture.

When Ethan called later, I still told him it was fine.

I had been saying it was fine for three years.

Mom leaned out of the kitchen before I could stop remembering.

“Nora, are you going to sit there all day? Go help Sophie put the new sheets on her bed. The bedding set is beside her door.”

I looked toward the hallway.

My belongings were stacked near the corner in several battered boxes.

No one had carried them or asked where they belonged.

“Mom,” I asked, “where am I supposed to put my things?”

She followed my gaze, then pointed toward a narrow door beside the laundry area.

“Clear out the storage closet and stay there for now.”

For a moment, I thought I had misunderstood.

“The storage closet?”

“It’s only temporary.” Her tone sharpened when she saw my expression. “You’ve slept there before. Don’t act as though we’re making you sleep outside.”

I had slept there before.

It happened when Sophie first came to live with us.

Ryan had been a child when he slipped from the riverbank. Sophie’s father, Daniel Carter, had gone into the water after him. Ryan survived, but Daniel was swept away by the current.

Mom had been the person who asked Daniel to come to the park that day, and she had carried that guilt ever since.

When Sophie entered our house, pale and silent in a dress that was too large for her, Mom held her for an entire afternoon.

“This is your home now,” she promised through her tears. “No one will ever make you feel unwanted.”

Then she turned to me.

“Sophie just lost her father. Give her your room for a few days.”

I had been thirteen.

Those few days became an entire year.

Every time I asked when I could return, Mom looked at me as though I had hurt a grieving child.

Eventually, I stopped asking.

Now, ten years later, they were doing it again.

Mom had already decided the storage closet was enough for me because anything better would be wasted on someone expected to leave.

I picked up my pillow and folded blanket.

As I passed Sophie’s room, I saw Ethan standing on a chair while she held the curtain rod steady. Ryan stood beside them, laughing as she tried to choose between two shades of pink.

The three of them looked like a family arranging the room of someone they loved.

None of them noticed me walking toward a closet with my bedding in my arms.

The room was barely forty square feet, crowded with mop buckets, cleaning supplies, and broken household items.

There was no window.

A bare bulb hung from the ceiling, buzzing overhead.

Mom appeared behind me carrying an old yoga mat.

“Put this on the floor for now.”

I stared at it.

“Is there a folding bed?”

“We’ve spent enough money on this move, Nora.”

From Sophie’s room came the sound of Ryan asking whether she wanted fairy lights above her bed.

Mom heard it too, but her expression did not change.

She handed me the mat and walked away.

Ten days, I reminded myself.

I only had to survive ten more days.
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
8
บทที่ 1
“พี่คะ ฉันกับโม่จิ่งรักกันด้วยใจจริง พี่ช่วยส่งเสริมพวกเราหน่อยได้ไหมคะ?”“แถมพวกเราก็มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันแล้ว ถ้าฉันไม่ได้แต่งงานกับโม่จิ่ง แล้วต่อไปฉันจะไปแต่งงานกับใครได้อีก?”เสียงร้องไห้คร่ำครวญของน้องสาว ‘ไป๋หรงเหยา’ ดังแว่วเข้ามาในหูฉันอย่างเลือนรางพ่อเองก็ช่วยพูดแทนเธออยู่ข้างๆ“ไป๋รั่ว หรือว่าลูกลองเปลี่ยนคู่หมั้นดูดีไหม เหยาเหยาเองก็แค่หน้ามืดตามัวทำเรื่องผิดพลาดไปชั่ววูบเท่านั้นเอง”พ่อมักจะลำเอียงเข้าข้างไป๋หรงเหยาเสมอ เพราะฉันเป็นแค่ลูกนอกสมรสที่เกิดจากความมักมากของท่านข้างนอก ส่วนไป๋หรงเหยาเป็นลูกที่เกิดจากการตบแต่งเข้ามาอย่างถูกต้องตามประเพณีฉันเงยหน้ามองไป๋หรงเหยาที่คุกเข่าอยู่บนพื้นถึงแม้ใบหน้าของเธอจะเปื้อนคราบน้ำตาและดูน่าสงสาร แต่แววตาของเธอกลับปิดบังความทะเยอทะยานและความตื่นเต้นดีใจไว้ไม่มิดฉันรู้ได้ทันทีว่าเธอก็ย้อนเวลามาเกิดใหม่เหมือนกัน และยังชิงปีนขึ้นเตียงของโม่จิ่งตัดหน้าไปก่อนอีกด้วยชาติก่อน คู่หมั้นที่ฉันเลือกคือโม่จิ่ง ลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่าในสายตาของฉันตอนนั้น เผ่าอสรพิษเลือดเย็นไร้หัวใจ เผ่าจิ้งจอกเจ้าชู้มากรัก เผ่ามังกรก็เย่อหย
Read More
บทที่ 2
พ่อแม้จะไม่พอใจกับการเลือกของฉัน แต่เมื่อเห็นสีหน้ามุ่งมั่นของฉันก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมอีกเพียงแค่ถอนหายใจแล้วปลอบใจฉัน“ถ้าแต่งเข้าไปในเผ่าอสรพิษแล้วชีวิตความเป็นอยู่ไม่ดี ก็ให้เหยาเหยาช่วยลูกสักหน่อยเถอะ”แต่พอไป๋หรงเหยารู้ว่าฉันเลือกแต่งงานกับเผ่าอสรพิษ ก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยฉันต่อหน้า“พี่คะ ถึงพี่จะไม่ได้แต่งงานกับโม่จิ่ง ก็ไม่เห็นต้องเลือกเผ่าอสรพิษที่ตกต่ำไปแล้วเลยนี่นา อย่าให้ถึงขนาดที่ลูกยังไม่ทันคลอด ตัวเองก็อดตายไปก่อนซะล่ะ ฉันได้ยินมาว่าเผ่าอสรพิษตอนนี้แค่เรื่องปากท้องยังเป็นปัญหาเลย”“เผ่าหมาป่ายิ่งใหญ่ร่ำรวย แม้แต่น้ำอาบก็ยังแช่ด้วยสมุนไพรวิเศษล้ำค่า ถ้าพี่ใช้ชีวิตลำบากเกินไป ฉันช่วยห่อเศษข้าวเหลือๆ ให้พี่ได้นะคะ”พูดจบเธอก็ไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของเหล่าคนรับใช้ เอามือปิดปากหัวเราะเสียงดังในสายตาของไป๋หรงเหยา เผ่าหมาป่ามีทรัพยากรมากมาย โม่จิ่งรักเดียวใจเดียวและแข็งแรง ดังนั้นฉันน่าจะตั้งท้องและคลอดลูกได้เร็วแต่เธอไม่รู้ว่าการผสมพันธุ์ระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูรนั้นยากที่จะให้กำเนิดบุตร และโม่จิ่งก็ยึดติดเรื่องทายาทมากครึ่งปีที่ไม่มีวี่แววตั้งครรภ์ โม่จิ่งก็เริ่มระบาย
Read More
บทที่ 3
เสียงเย็นชาของสือเย่ดังขึ้นข้างหูฉัน“คุณหนูไป๋ ผมรู้ว่าคุณเลือกผมเพราะไม่มีทางเลือกอื่น แต่ผมขอสัญญาว่าในขอบเขตความสามารถของผม ผมจะไม่มีวันทำให้คุณต้องน้อยหน้าใครเด็ดขาด”พอได้ยินเสียง ฉันก็เผลอหันกลับไปทันที จนชนเข้ากับอ้อมกอดของสือเย่เข้าอย่างจังกลิ่นหอมประหลาดพุ่งเข้ามาแตะจมูกฉันเงยหน้ามองเขา แล้วพูดเน้นทีละคำด้วยความจริงจัง“สือเย่ ฉันเป็นคนเลือกนายเอง แล้วก็ ต่อไปเรียกฉันว่าไป๋รั่วเถอะ อย่าเรียกห่างเหินแบบนั้นเลย”ฉันเห็นแววตาของสือเย่วูบไหวไปชั่วขณะ“ตกลง ไป๋รั่ว”สามวันต่อมา งานแต่งงานก็มาถึงตามกำหนดงานแต่งงานทั้งสองงานจัดขึ้นที่ภัตตาคารเดียวกันครั้งนี้งานแต่งของเผ่าหมาป่าจัดได้ยิ่งใหญ่กว่าชาติก่อน ถึงขนาดเชิญเผ่าหงส์ที่เร้นกายไปแล้วมาแสดงโชว์ได้ ตระกูลใหญ่ต่างๆ ต่างตบเท้าเข้าร่วมงานของพวกเขากันอย่างคับคั่งส่วนฝั่งเผ่าอสรพิษกลับดูเงียบเหงา ไม่มีแขกเหรื่อเพิ่มเติม แต่คนในเผ่าอสรพิษกลับดูมีความสุขมาก การได้แต่งงานกับมนุษย์สายเลือดบริสุทธิ์หมายความว่าพวกเขามีความหวังที่จะเข้าไปชิงตำแหน่งผู้กุมอำนาจสมาพันธ์หลังจบพิธีแต่งงาน ฉันเดินสวนกับไป๋หรงเหยา เธอจงใจเชิดหน้าข
Read More
บทที่ 4
โม่จิ่งหน้าดำคร่ำเครียด ทั่วร่างแผ่รังสีอำมหิตออกมา“ไป๋หรงเหยา เธอแอบไปมั่วกับใครจนคลอดไอ้เด็กนี่ออกมา? ถ้าไม่พูดความจริง ฉันจะฆ่าไอ้ลูกชู้นี่ซะ”พ่อตกใจจนต้องรีบเข้าไปห้าม“โม่จิ่ง ใจเย็นก่อน เรื่องนี้อาจจะมีความเข้าใจผิดกันก็ได้ เหยาเหยาชอบนายขนาดนี้ เธอจะไปหักหลังนายได้ยังไง?”ไป๋หรงเหยาเห็นพ่อช่วยพูดให้ ก็รีบอุ้มลูกส่งไปตรงหน้าโม่จิ่ง พลางดัดเสียงอ่อนเสียงหวาน“คุณดูสิคะ ลูกของเราหน้าเหมือนคุณจะตาย โดยเฉพาะดวงตานี่ถอดแบบกันมาเป๊ะเลย”โม่จิ่งรับลูกหมาป่าแดงตัวน้อยมาด้วยสีหน้าเย็นชาเดิมทีลูกหมาป่าแดงกำลังหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดของไป๋หรงเหยา แต่พอเห็นหน้าโม่จิ่งปุ๊บก็ร้องไห้จ้าทันทีเสียงร้องไห้อันน่าเวทนานี้ทำให้ฉันนึกถึงเทียนเจ๋อที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่ในกองเพลิงเมื่อชาติก่อนหัวใจฉันเจ็บปวดจนแทบขาดใจ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นสือเย่สังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน เขายื่นมือมาปิดหูฉันไว้ เพราะเข้าใจผิดคิดว่าฉันรำคาญเสียงเด็กร้อง“ไอ้ลูกชู้!”โม่จิ่งสบถลั่น ชูลูกหมาป่าแดงขึ้นสูงแล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรงวินาทีที่ลูกหมาป่าแดงกำลังจะกระแทกพื้น ฉันกับสือเย่ต่างยื่นมือออกไปรับพร้อมกัน สุดท
Read More
บทที่ 5
พวกเขาสองคนรับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ปฏิเสธคำพูดของไป๋หรงเหยา“ลูกครึ่งอสูรคนนี้พวกเราไม่ขอรับรอง เดิมทีข้อตกลงก็ระบุไว้ชัดเจนแล้วว่า ต้องเป็นลูกที่เกิดจากมนุษย์และลูกชายคนโตของตระกูลสัตว์อสูรเท่านั้น”“ขืนยอมให้เผ่าหมาป่าทำแบบนี้ สายเลือดก็มั่วซั่วกันหมดพอดี ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่ามั่วกันอีท่าไหนจนคลอดตัวประหลาดอะไรออกมาบ้าง”“เหอะ เรื่องนี้ต้องผ่านความเห็นชอบจากอีกสี่ตระกูลใหญ่ก่อน ถึงยังไงเผ่ามังกรกับเผ่าจิ้งจอกของพวกเราก็ขอแสดงจุดยืนก่อนเลยว่า ไม่ยอมรับเด็ดขาด”เผ่าหงส์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบแสดงจุดยืนทันที“เผ่าหงส์ของพวกเราปลีกวิเวกจากโลกภายนอกแล้ว ไม่ขอมีส่วนร่วมในการตัดสินใจเหล่านี้”สี่ตระกูลใหญ่ หนึ่งตระกูลสละสิทธิ์ อีกสองตระกูลคัดค้าน ส่วนเผ่าอสรพิษที่เป็นตระกูลปลายแถวที่เหลืออยู่ ความเห็นก็แทบไม่มีความหมายอะไรอยู่แล้วโม่จิ่งที่เดิมทีเริ่มใจอ่อนเพราะคำพูดของไป๋หรงเหยา ก็กลับมาระเบิดอารมณ์อีกครั้ง“ไป๋หรงเหยา ดูเรื่องงามหน้าที่เธอก่อสิ เผ่าหมาป่าขายขี้หน้าก็เพราะเธอแท้ๆ!”ขากลับหลังจากดูเรื่องสนุกจบ สือเย่เอาแต่นั่งซึมไม่พูดไม่จา จนฉันถามย้ำๆ เขาถึงยอมพูดความในใจออกมา“เ
Read More
บทที่ 6
ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดต่อ สือเย่ก็พลิกตัวกระโดดลงจากเตียง รีบสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งออกไปตามหมอทันทีไม่ถึงสิบนาที หมอก็มาปรากฏตัวอยู่ในห้องหมอจับชีพจรของฉัน คิ้วขมวดมุ่น เดี๋ยวส่ายหน้าเดี๋ยวพยักหน้าบรรยากาศในห้องเงียบสงัดจนน่ากลัว สือเย่มองฉันด้วยสีหน้าเป็นกังวลจากนั้นหมอก็ลุกขึ้นแล้วกล่าวแสดงความยินดีกับพวกเรา“ยินดีด้วยครับคุณชายสือ นายหญิงตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว ดูท่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะวางไข่แล้วครับ!”ตอนได้ยินประโยคแรกฉันก็ยังตั้งสติได้อยู่ แต่พอเจอประโยคหลังเข้าไป ฉันถึงกับเอ๋อไปเลย“ไม่ใช่คลอดลูกเหรอคะ? แต่วางไข่เนี่ยนะ?”สือเย่ยิ้มพลางลูบหัวฉัน แล้วอธิบายว่า“เผ่าอสรพิษไม่เหมือนกับเผ่าพันธุ์อื่นครับ เราจะออกลูกเป็นไข่แล้วฟักออกมาเป็นตัว”นับตั้งแต่รู้ว่าฉันตั้งครรภ์ สือเย่ก็คอยตามป้อนของบำรุงให้ฉันทุกวัน งานการไม่ยอมให้แตะแม้แต่นิดเดียวเขายังลงทุนไปซื้อผลน้ำผึ้งเซียนมาให้ฉันกินตั้งสามลูก ผลน้ำผึ้งเซียนมีค่าควรเมือง เป็นของบำรุงที่หญิงตั้งครรภ์ต่างแสวงหาแต่ยากจะได้มาครอบครองชาติก่อนตอนท้อง โม่จิ่งเคยให้ฉันกินแค่ครึ่งลูกเท่านั้น เผ่าอสรพิษที่ยากจนข้นแค้นทำไมถึงกล้าทุ
Read More
บทที่ 7
เมื่อฉันตื่นขึ้นมา ในตู้อบข้างๆ ก็มีไข่สามฟองวางเรียงกันอยู่แล้ว สือเย่กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อตามตัวให้ฉันอย่างเบามือฉันกำลังจะเอ่ยปากพูด ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น เป็นเสียงของไป๋หรงเหยา“ฉันไม่คลอดแล้ว ฉันไม่อยากมีลูกแล้ว ฆ่าฉันเถอะ ขอร้องล่ะรีบฆ่าฉันให้ตายที”“คุณหนูรองไป๋ อดทนหน่อยค่ะ หัวเด็กจะออกมาแล้ว”เสียงร้องไห้คร่ำครวญของไป๋หรงเหยาผสมปนเปไปกับเสียงให้กำลังใจของหมอตำแยห้องทำคลอดของเรามีแค่ผนังกั้น เธอยังคงอยู่ในขั้นตอนการคลอด“ไป๋รั่ว คุณลำบากแย่เลย”สือเย่จูบลงที่หน้าผากของฉัน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความกังวล ความรู้สึกผิด และความรักที่เปี่ยมล้น“ตรงนี้เสียงดังรบกวนคุณไหม หรือจะให้ผมพาคุณกับลูกกลับไปพักผ่อนที่บ้านเลย?”ชาติก่อนหลังจากที่ฉันคลอดเสร็จ ในสายตาของโม่จิ่งมีแต่ลูก เขาไม่สนความเหนื่อยยากตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนของฉัน ยัดลูกใส่อ้อมอกฉันทันที แล้วบังคับให้ฉันรีบให้นมลูกโม่จิ่งไม่เคยห่วงใยร่างกายฉันเลย สนใจแค่ลูกครึ่งอสูรที่จะนำอำนาจมาประเคนให้เขาเท่านั้นแต่สือเย่เห็นฉันอยู่ในสายตาตั้งแต่ต้นจนจบ ไข่งูสามฟองนั้นเขาก็ไม่ได้เรียกร้องให้ฉันต้องไปกกไข่
Read More
บทที่ 8
สิ้นคำพูดของไป๋หรงเหยา ทุกคนในที่นั้นก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันทีถ้าไป๋หรงเหยากินยาตามข้อกำหนด เธอคงจะได้ลูกที่ปกติสมบูรณ์ไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่เธอโลภมากเกินไปเรื่องนี้ทำให้เผ่าหมาป่ากลายเป็นตัวตลกอีกครั้ง ชาวบ้านต่างนินทากันสนุกปากว่าโม่จิ่งไร้น้ำยา ภรรยาอยากมีลูกจัดจนต้องนอกใจ แถมยังไปกินสูตรยาผีบอกไข่หนูของเผ่าหนูที่ต่ำต้อยอีกต่างหากโม่จิ่งอารมณ์เสียสุดขีด ชีวิตของไป๋หรงเหยาในเผ่าหมาป่าหลังจากนี้คงยิ่งน่าเวทนากว่าเดิมหนึ่งเดือนต่อมา ขณะที่ฉันเพิ่งซื้อผ้าสำหรับตัดชุดให้ลูกๆ เสร็จและกำลังจะกลับบ้าน ฉันก็เหลือบไปเห็นไป๋หรงเหยาเดินกอดตะกร้าใบหนึ่งแนบอก ท่าทางลับๆ ล่อๆ เดินหายเข้าไปในตรอกเล็กๆได้ยินข่าวลือมาพักใหญ่แล้วว่าไป๋หรงเหยาถูกทรมานจนสติฟั่นเฟือน วันๆ เอาแต่วิ่งไล่แย่งลูกชาวบ้านในเผ่าหมาป่าฉันไม่ได้เก็บมาใส่ใจ รีบกลับบ้านอย่างอารมณ์ดีเพื่อรอรับลูกๆ ที่กำลังจะฟักออกจากไข่แต่พอไปถึง ประตูห้องนอนของฉันกลับเปิดอ้าซ่า ไข่งูสามฟองในตู้อบหายไปจนเกลี้ยงในความตื่นตระหนก ฉันนึกขึ้นได้ว่าผ้าสีเขียวที่คลุมตะกร้าของไป๋หรงเหยาเมื่อกี้ ดูเหมือนผ้าเช็ดหน้าของฉันที่วางไว้บนโต๊ะหน
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status