I Hate You And I Love You (เกลียดเธอ...ที่รัก)

I Hate You And I Love You (เกลียดเธอ...ที่รัก)

last update最終更新日 : 2025-10-04
作家:  Peach Poyy連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
87チャプター
2.1Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

เศร้าใจ

ความรักหวาน

ดารา

วัยรุ่น

รักวัยเด็ก

การฝึกฝน

ความรักครั้งแรก

ความรู้สึกทั้งรัก และ เกลียดน่ะ มันมีอยู่จริงๆนะ ตัวฉันน่ะ ทั้งรัก และทั้งเกลียดเขาในเวลาเดียวกันเลยล่ะ ฉันเกลียดเขา แต่ทว่า….ก็เลิกรักเขาไม่ได้เหมือนกัน

もっと見る

第1話

แนะนำเรื่อง

流産を経て、桐生小夜子(きりゅう さよこ)はいつの間にか、夫である桐生湊(きりゅう みなと)が望んでいたような「理想の妻」になっていた。

今日あった楽しい出来事をわざわざ彼に話すこともなければ、帰りが遅いからといって夜通し電話をかけ続けることもない。

当たり屋のトラブルに巻き込まれて警察署に連行され、身元引受人がいなければ出られないと言われた際も、彼女は「呼べるような家族はいません」とだけ告げ、一週間の拘留を淡々と受け入れた。

七日後の夕暮れ時。

重々しい鉄の扉がガランと音を立てて開いた。

小夜子が警察署の階段を下りようとしたその時、一台の黒いマイバッハが猛スピードで彼女の目の前に急停車した。

開いたドアから降りてきたのは、仕立てのいい高級スーツに身を包んだ湊だった。

長身で、広い肩幅から引き締まった腰へと流れる見事なスタイル。相変わらず冷ややかで気高く、どこか浮世離れした美しさを纏っていた。

湊は彼女の目の前まで大股で歩み寄ると、わずかに眉を寄せた。

「小夜子、トラブルに巻き込まれたなら、なぜ俺に電話をしなかった」

小夜子は、ふっと力なく微笑んだ。

「電話をしたところで、あなたの携帯、電源が入っていたかしら?」

昨日の仕事帰り、一台の自転車が彼女の車の前で唐突に倒れ込んだ。慌てて車を降り、倒れていた老人に手を貸そうとした瞬間、その男は彼女の腕を力任せに掴んで叫んだのだ。

「人殺しだ!この女、人を撥ねておいて逃げようとしてるぞ!」

ドライブレコーダーの映像によって小夜子の潔白はすぐに証明されたが、規定の手続き上、身元引受人の署名がなければ署を離れることはできなかった。

「私には、呼べるような家族はいません」と小夜子は言ったが、警察側はそれを信じず、戸籍情報を照合して湊の連絡先を突き止めた。

しかし、警察が何度ダイヤルしても、彼の携帯電話は、無情にも電源が切られていた。

何十回とかけ直しても、結局、一度として繋がることはなかったのだ。

湊の表情がかすかに揺れた。

「昨夜、理央が胃痛を訴えてな。病院に付き添っていたんだ。彼女、騒がしいのを嫌がるから……電源を切っていた」

一拍おいて、彼は声を低めた。

「すまない」

「いいのよ」小夜子は言った。「もともと、あなたに来てもらおうなんて思っていなかったし。自分の用事を優先してくれて構わないわ」

その口調はあまりに穏やかで、眼差しも凪いだ水面のように静まり返っていた。感情の波紋ひとつ立たないその様子に、湊は突き動かされるように彼女の手首を掴んだ。

肌に触れる彼の手は熱く、力強い。小夜子はわずかに眉をひそめた。

「……なぜ怒らない?」

湊は彼女を凝視した。その瞳には困惑と、彼自身も認めようとしない微かな不安が混じっている。

小夜子は、それがおかしくて仕方がなかった。

「どうして怒らなきゃいけないの?あなたは理由を説明したし、私はそれを理解した。怒るようなことなんて何もないわ」

「小夜子……」

「疲れたの。家に帰らせて」

彼女はそっと手を振り払い、彼を避けるようにして車のドアへと向かった。

湊はその場に立ち尽くし、彼女の背中を見つめていた。

一週間会わないうちに、彼女はひどく痩せてしまったようだ。シャツの袖から覗く腕は細く、衣服が身体の上で虚しく泳いでいる。

以前の彼女なら、ほんの少し蔑ろにされただけで、瞳を潤ませて彼に詰め寄ったものだ。

「湊、私のことなんてどうでもいいの?」

そんなふうに、いじらしく、切実に。

当時の彼は、それを子供じみた我がままだと冷ややかに一蹴していた。

だが、今の彼女は騒がない。泣きもしない。彼が何を言っても「わかった」と頷くだけだ。

それなのに、湊の胸には得体の知れない焦燥が広がっていた。

車内は静まり返っていた。

運転手が前を向き、小夜子は後部座席の窓際に身を寄せて、飛ぶように過ぎ去る街並みを眺めている。

かつての彼女なら、車に乗るなり彼の方を向き、その瞳を彼への情愛でいっぱいに満たしていたはずだ。たとえ彼が生返事しか返さなくても、独り言のように延々と話し続けていた。

今の彼女は、ただ静かに座っている。

まるで隣に、彼という人間が存在していないかのように。

湊はついに堪えきれず、口を開いた。

「……まだあの時のことを根に持って、当てつけをしているのか?」

小夜子は顔を彼の方へ向けた。その瞳はどこまでも静かだ。

「いいえ。もう終わったことだもの」

「なら、どうしてそんな――」

「湊」

小夜子が彼の言葉を遮った。

「私にどうしてほしいの?昔みたいに毎日あなたにまとわりつけばいい?それとも、今みたいに物分かりよく、あなたに十分な自由をあげればいいのかしら?」

湊は言葉に詰まった。

深町理央(ふかまち りお)のことでいちいち騒ぎ立てず、静かにしていてほしいと願っていたのは自分のはずだ。だが、いざ彼女が理想通りの妻になると、何かが決定的に違うという違和感が拭えない。

「……ただ、君が変わった気がしてな」

彼は声を落として、独り言のようにつぶやいた。

小夜子は再び視線を窓の外へと戻した。

変わった、だろうか。

たぶん、そうなのだろう。

人を愛している時と、愛するのをやめた時。その姿が同じであるはずがない。

車内に沈黙が戻った。湊が何かを言いかけようとした瞬間、彼のスマートフォンが震えた。

理央からだった。

彼が通話ボタンを押すと、スピーカーから理央の甘ったるい声が漏れ聞こえてきた。

「湊さん、今どこ?私、ショッピングモールにいるんだけど、買いすぎちゃって荷物が重いの。迎えに来てくれない?」

湊は小夜子を盗み見た。

しかし彼女は、まるで何も聞こえていないかのように、相変わらず窓の外を眺めていた。

言いようのない苛立ちが、湊の胸を突き上げる。

「理央、君はもう大人だろう。いつまでも俺を頼るな。それに、俺たちの間にはもう何の関係もないはずだ」

「でも、ずっと私を甘やかしてくれたじゃない。もう慣れちゃったんだもの」

理央はさも当然のように言い放った。

「前にお願いした時は、一度だって断らなかったわよね?」

「前は前だ」湊の声が冷たく険しさを帯びる。「当時は君が恋人だったが、今の俺には奥さんがいる」

「奥さん?」理央が鼻で笑うのがわかった。「本当に彼女を愛してるの?自分に嘘をつくのはやめて。……もし来てくれないなら、他の男の人に頼むからいいわ。私の荷物を持ちたがる人なんて、いくらでもいるし」

湊はスマートフォンを握りしめた。

理央は彼の急所を熟知している。彼女が他の男に頼る素振りを見せるのが、彼にとって何より耐えがたい屈辱であることを知り抜いているのだ。

「……待っていろ」

奥歯を噛み締めるようにしてそれだけを告げると、湊は一方的に通話を切った。

彼は深く息を吐き出し、隣に座る妻に向き直る。

「小夜子、俺は――」

「タクシーで帰るわ」

小夜子はすでにドアに手をかけていた。「彼女を迎えに行ってあげて」

その動作はあまりに速く、湊が反応する暇もなかった。

「小夜子!」

慌てて車を降りた湊が、歩き出した彼女の腕を掴んで引き止める。

「俺と彼女の間には、本当に何もないんだ。だが、あいつとは親同士も昔からの仲だし、家族ぐるみの付き合いがある。完全に縁を切るわけにはいかないだろう」

「わかっているわ」

小夜子は短く頷いた。「理解しているから、大丈夫よ」

彼女はいつだって「わかっている」「理解している」と答える。まるでプログラムされた人工知能のように、そこには感情の欠片も見当たらない。

その空虚な態度が、湊の胸の内で燻る正体不明の怒りに油を注いだ。だが、無慈悲にも理央からの着信が再び鳴り響き、彼を急き立てる。

「……先に帰っていてくれ。俺も後で……」

戻ると言いかけた言葉を、小夜子が遮るようにタクシーを停めた。

彼女は流れるような動作で乗り込むと、迷うことなくドアを閉める。湊を一度も振り返ることなく、視線は前方に据えられたままだった。

タクシーが走り去る。

テールランプが夜の車列に紛れ、やがて完全に見えなくなった。

湊はその場に立ち尽くし、胸の奥をざわつかせた。何かが、決定的に狂い始めている。そんな予感が拭えなかった。

その頃、走り出したタクシーの車内で、小夜子のスマートフォンが鳴った。

人事部からの着信だった。

「小夜子さん、海外赴任の審査が正式に下りたよ」

受話器越しに、担当者の弾んだ声が聞こえてくる。

「おめでとう!今回は海外本社への配属だ。滅多にないチャンスだよ。ただ……旦那さんは大丈夫かい?帰任時期も未定だし、しばらくは離れ離れになるだろうから」

窓の外、流れていくネオンの光を、小夜子はただ見つめていた。

「夫はいません」

彼女の声は、夜の静寂に溶けるほど微かだった。

「海外赴任の申請を出した同じ日に、離婚届も提出しましたから。受理されて手続きが終われば、すぐに発ちます」

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
87 チャプター
แนะนำเรื่อง
⚠️spoiler⚠️มีเนื้อหาอ่อนไหว/ แนวs (ซาดิส)กับ m(ชอบความเจ็บปวด)/ มีการบูลลี่ / มีภาพประกอบ 18-20+โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม********************"น้ำหนาว ไปด้วยกันนะ""อื้ม ไปสิ"เพียงเพราะคำพูดคำเดียวของเขา ทำให้ฉันดั้นด้นมาไกลถึงที่นี่ มันคงจะดูโง่มากเลยใช่มั้ย.................................................. เรื่องราวของไอดอลหนุ่ม และ แอดมินสาวบ้านแฟนไซต์รายใหญ่ ที่มีความสัมพันธ์เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็ก โดยที่เด็กสาวนั้น ได้แอบรักเพื่อนชายมาเนิ่นนาน และ เพียงเพราะคิดว่า ระหว่างพวกเขานั้น มันคือความรัก เธอจึงยอมทำเพื่อเขาได้ทุกอย่าง แม้กระทั่ง...ละทิ้งความฝันของตัวเอง แต่แล้ว ก็เกิดเรื่องบางอย่าง ที่ทำให้ทั้งสองต้องห่างกันไป ตั้งแต่วันนั้น เธอก็ทิ้งทุกอย่างเอาไว้ และหายไปจากชีวิตของเขา และ ในวันที่ได้เจอกันอีกครั้ง ความสัมพันธ์จากเพื่อนสมัยเด็ก ก็แปรเปลี่ยนไป จนกลายมาเป็น คู่แข่ง"น้ำหนาว กลับบ้าน""ไม่""กลับไปคุยกันที่บ้าน"“ก็บอกว่าไม่ไง!”.................................................."ฉันเป็นอะไรสำหรับนายกันแน่.....แค่ เบ๊ งั้นหรอ""ฉันก็คงเป็นได้แค่ เบ๊ ของนายเท่านั้
続きを読む
Intro
“น้ำหนาว ถ้าเราเป็นผู้ใหญ่แล้ว น้ำหนาวเป็นเจ้าสาวของจุนได้มั้ย” “อื้ม ได้สิ น้ำหนาวจะเป็นเจ้าสาวของจุน” ………………………..เพราะคำว่ารัก และ คำสัญญาลมๆ จากปากของเด็กผู้ชายอายุ 5 ขวบ ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้ เขาจะยังจำมันได้อยู่มั้ย คำสัญญาบ้าๆนั่น มันทำให้ฉันดั้นด้นมาไกลถึงที่นี่ มันคงจะดูโง่มากเลยใช่มั้ย สิ่งที่เรียกว่าความรักเนี่ย มันช่างทำให้คน คนหนึ่ง หน้ามืดตามัว ราวกับคนหูหนวกตาบอดได้เลยนะ ใครได้พบเจอเข้า คงไม่มีทางต้านทานมันได้ ตัวของฉันเอง ดั้นด้นมาไกลถึงเกาหลี เพียงเพราะคำพูด คำเดียวของ จุน เพื่อนสมัยเด็ก คนที่ฉันมีใจให้ตลอดมา คำพูดสั้นๆ ของเขา ที่ไม่ใช่ทั้งคำขอร้อง หรือ อ้อนวอน คำพูดที่ดูเหมือน จะพูดออกมาแบบส่งๆ ไม่ได้จริงจังอะไรแต่ทว่า...หากเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของเขาแล้ว ฉันก็พร้อมยอมทำตามทุกอย่าง เพื่อเขาแล้ว ฉันก็ยอมให้ได้ทุกอย่าง ต่อให้เขาจะสั่งให้หันซ้าย หรือ หันขวา ฉันก็พร้อมยอมทำตามอย่างกับคนโง่ เพียงเพราะคิดว่า ระหว่างเรานั้นมันคือความรัก แต่เปล่าเลย เป็นฉันเอง ที่มัวโง่งมงายอยู่กับความรักเพ้อเจ้อ ฉันคงจะเป็นยัยโง่ต่อไป ถ้าไม่บังเอิญไปได้ยินบางอย่างเข้า(เบ๊) คือสรรพนาม ที
続きを読む
บทที่ 1
I Hate You and I Love Youบทที่ 1“น้ำหนาว ถ้าเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว น้ำหนาวจะเป็นเจ้าสาวของจุนได้มั้ย” “อื้ม ได้สิ น้ำหนาวจะเป็นเจ้าสาวของจุน” Seoul Koreaติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆเสียงนาฬิกา ปลุกให้ร่างเล็กที่กำลังนอนฝันหวานตื่นจากภวังค์ ภาพความทรงจำในวัยเด็ก เธอยังคงจดจำมันได้ดี“อือออ” ร่างเล็กบิดขี้เกียจไปมาเล็กน้อย เพื่อไล่ความง่วง ก่อนที่จะมองไปยังนาฬิกาหัวเตียง ทั้งที่ดวงตายังคงปรืออยู่ เพราะอาการง่วงนอนก็ตาม ตอนนี้นาฬิกาบอกเวลาตีห้ากว่าๆแล้ว มันเป็นเวลาที่เธอต้องตื่นนอนทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นวันธรรมดา หรือวันหยุดก็ตาม“ง่วงจัง” หญิงสาวพึมพำออกมาเบาๆ เพราะรู้สึกเหนื่อยล้า เนื่องจาก กว่าจะได้นอนเมื่อคืน ก็เกือบจะตีหนึ่งแล้ว แต่ทว่า จู่ๆ ใบหน้าเล็กก็อมยิ้มออกมาเล็กน้อย ทั้งที่ตายังคงปิดอยู่ ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน และคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปทันทีห้องครัว“ลา ล้า ลา” ร่างเล็กฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร หลังจากที่เตรียมทุกอย่างเรียบร้อย ก็เสมองนาฬิกาที่ผนังตอนนี้ ที่บอกเวลาหกโมงครึ่งแล้ว ใบหน้าเล็กยิ้มออกมาอีกครั้ง ก่อนที่เท้าเล็กจะก้าวเดินไปยังห้อง ห้อ
続きを読む
บทที่ 2
I Hate You and I Love Youบทที่ 2ห้อง A สาขาการร้องเพลง(พักกลางวัน)"ยัยเบ๊มาแล้วๆ"ทันที ที่น้ำหนาวเดินเข้ามาภายในห้อง ก็เกิดเสียงซุบซิบเบาๆขึ้น โดยเหล่าหญิงสาวที่จับกลุ่มคุยกันอยู่ แต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจ คนเหล่านั้น ถึงแม้เธอจะได้ยินทุกอย่างก็ตาม น้ำหนาวเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับข้าวกล่องในมือ ที่ตั้งใจตื่นเช้าเพื่อทำมาเพื่อจุนโดยเฉพาะ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นหนา กวาดสายตาเพื่อมองหาจุน จนสายตาปะทะเข้ากับดวงตาคม ที่คุ้นเคย เขามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแบบที่ชอบทำ โดยมีผู้หญิงคนหนึ่ง นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวตรงข้าม กำลังคุยกับเขาอยู่'โกรธอะไรอีกแล้ว' เธอได้แต่พึมพำในใจ แต่ทว่า ก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ อาจจะเพราะว่า เธอชินแล้ว เพราะเขามักจะโกรธเธอ โดยที่ไม่สามารถรู้ถึงเหตุผลได้เป็นประจำ ใบหน้าใสค่อยๆคลี่รอยยิ้มออกมา ก่อนจะสาวเท้าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของร่างสูงตึก ตึก ตึก"จุน ไปกินข้าวกันมั้ย" เสียงหวานเอ่ยถามคนที่ยังไม่ยอมหันมามองหน้าเธอ เอาแต่เบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง"จุน น้ำหนาวเขาถามน่ะ" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยกับจุนที่เอาแต่มองไปนอกหน้าต่างอย่างสนิทรสนม ราวกับกลัว ว่าเขาจะ
続きを読む
บทที่ 3 อย่าปลูกต้นไม้ ถ้าหากไม่อยากรดน้ำ
I Hate You and I Love Youบทที่ 3อย่าปลูกต้นไม้ ถ้าหากไม่อยากรดน้ำ....................KOREAN TV STATION"BARON!" "BARON!""BARON!"เสียงตะโกนเรียกของเหล่าแฟนคลับ ดังลั่นห้องอัดของรายการดัง ในขณะที่สมาชิกทั้ง 4 ของวง baron กำลังทำการแสดงอยู่บนเวที แต่ละคนทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดีเยี่ยมอี ซัง-ฮุน หนุ่มเสียงแหบเสน่ห์ ลุคหนุ่มอบอุ่นแบบพี่ชายใจดี เครื่องดนตรีที่เล่นคือ เบส คิม จี-ซอง หนุ่มเสียงแหลมบาดใจ ลุคหนุ่มเพลย์บอยแสนเจ้าเล่ห์ เครื่องดนตรีที่เล่นคือ กีตาร์ โอ แฮ-วอน หนุ่มเสียงหวานละมุน ลุคหนุ่มแฟนหนุ่มคลั่งรัก เครื่องดนตรีที่เล่นคือ คีย์บอร์ดทั้งสามคนอายุเท่ากัน เรียนอยู่ที่ School of Performance Korea ปีสามแล้ว และสมาชิกคนสุดท้าย น้องเล็กสุด ที่มีภาพลักษณ์ราวกับเจ้าชายนอกคอกหัวรั้น เอาแต่ใจ แสนเย็นชา ที่พร้อมจะแหกทุกกฎพัค แทจุน เครื่องดนตรีที่เล่นคือ กลอง หนุ่มเสียงทุ้มใหญ่มีเสน่ห์ ที่ไม่ว่าจะพูด หรือ ว่าร้องเพลง แค่ใครได้ยินเข้าก็พาให้ใจสั่นไหว อีกทั้งมาดที่แสนเย็นชา ท่วงท่าในยามที่กวัดแกว่งไม้กลองในมือ ร่างกายที่โยกไปตามจังหวะเพลง ถึงแม้ใบหน้าจะไม่มีรอยยิ้มเลย
続きを読む
บทที่ 4 จะทำยังไงดีล่ะ ในเมื่อของที่พยายามซ่อนเอาไว้ กำลังถูกคนอื่นเจอเข้าซะแล้ว
I Hate You and I Love Youบทที่ 4จะทำยังไงดีล่ะ ในเมื่อของที่พยายามซ่อนเอาไว้ กำลังถูกคนอื่นเจอเข้าซะแล้ว..................."จุนนน" น้ำหนาวเอ่ยเรียก"ทำไม" ร่างสูงที่กำลังนั่งแต่งเพลงอยู่เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะถามเสียงเรียบ'เย็นชาจัง'"น้ำหนาวซื้อเค้กช็อกโกแลตมา" น้ำหนาวเอ่ยบอก ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง"................." พอได้ยินคำว่าเค้กช็อกโกแลต ร่างสูงก็นิ่งไป เห็นดังนั้น น้ำหนาวก็ยิ้มด้วยความพอใจ"อยากกินมั้ย""...................." ร่างสูงยังคงนิ่ง"น้ำหนาวซื้อมาสองอัน กินคนเดียวไม่หมด ช่วยกินหน่อยได้มั้ย" น้ำหนาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ"อืม.....วางไว้" จุนตอบเสียงเรียบทำทีเป็นไม่สนใจ แต่น้ำหนาวสังเกตได้ ว่าเขาเหลือบมองเจ้าเค้กช็อกโกแลตของโปรดเล็กน้อย"งั้น น้ำหนาวไปนอนก่อนนะ""วางไว้ตรงนี้นะ กินเสร็จอย่าลืมแปรงฟันล่ะ" น้ำหนาวเอ่ยยิ้มๆ"ไม่ต้องมาทำเหมือนฉันเป็นเด็กหน่อยเลย" จุนส่งสายตาดุๆ มาให้"ก็ตอนเด็กๆ จุนไม่ชอบแปรงฟัน จนฟันผุเลยนี่นา" น้ำหนาวเอ่ยก่อนจะยิ้มล้อๆ ส่งไปให้"น้ำหนาว" จุนเอ่ยเรียกน้ำหนาวเสียงเข้ม จนน้ำหนาวหุบยิ้มแทบไม่ทัน แต่ก็รู้สึกได้ว่า ที่เขาทำแบบนั้นเพราะว่าเข
続きを読む
บทที่ 5 ต้นไม้ที่ไม่มีคนรดน้ำ แต่ก็มีคนที่ยังต้องการอยู่นะ
I Hate You and I Love Youบทที่ 5ต้นไม้ที่ไม่มีคนรดน้ำ แต่ก็มีคนที่ยังต้องการอยู่นะ…………………"เฮ้อ" ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ ในขณะที่กำลังปิดประตูบานใหญ่ หลังจากที่เพิ่งจะกินข้าวเช้ากันเสร็จ เพื่อนสมัยเด็ก ก็ทิ้งเธอไปโรงเรียนก่อนอีกแล้ว"เฮ้อ" น้ำหนาวถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเดินไปโรงเรียนด้วยท่าทีเหี่ยวเฉา ซึ่งโรงเรียนก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านที่อาศัยอยู่เท่าไหร่นักที่พัก ที่น้ำหนาวอาศัยอยู่ คือบ้านของจุน โดยพ่อแม่ของจุน ซึ่งก็คือเพื่อนของพ่อน้ำหนาว ได้ซื้อเอาไว้ให้น้ำหนาวและจุนอาศัยอยู่ด้วยกัน ในระหว่างอยู่ที่เกาหลี เป็นหมู่บ้านที่ผู้คนไม่พลุกพล่านวุ่นวาย เพราะเป็นย่านที่บ้านมีราคาแพงพอสมควร ผู้คนที่อาศัยอยู่แถวๆ นี้ ก็มักจะเป็นพวกดารา ศิลปิน ที่ต้องการความเป็นส่วนตัวสูงพ่อแม่ของจุน และพ่อของน้ำหนาว เป็นเพื่อนกันมานาน ตั้งแต่สมัยที่พ่อของน้ำหนาวมาเรียนที่เกาหลี จึงทำให้พวกเขาสนิทกัน และคบหากันมาเนิ่นนาน จนกระทั่ง พ่อแม่ของจุนได้ย้ายไปอยู่เมืองไทย และให้กำเนิดจุนขึ้นมา และมิตรภาพจากรุ่นพ่อ ก็ได้ถูกส่งต่อมายังรุ่นลูกด้วย โดยพ่อแม่ของจุนนั้น เอ็นดูน้ำหนาวมาก เพราะใจอยากมีลู
続きを読む
บทที่ 6 พื้นที่ส่วนบุคคล กำลังถูกบุกรุก
I Hate You and I Love Youบทที่ 6พื้นที่ส่วนบุคคล กำลังถูกบุกรุก…………………หลังจากถูกปฏิเสธการกินข้าวกลางวันด้วยกันบ่อยครั้ง น้ำหนาวก็ยังคงทำข้าวกล่องเผื่อเพื่อนสมัยเด็กเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ การที่วางข้าวกล่องเอาไว้ให้เขาที่โต๊ะ แต่ไร้วี่แววคนทำ ดวงตาคมจ้องมองกล่องข้าวที่วางไว้นิ่ง "น้ำหนาวเอามาวางไว้ให้น่ะ" เพื่อนที่นั่งโต๊ะข้างๆ เอ่ยบอก เพื่อคลายข้อสงสัยให้กับจุน ที่เอาแต่นั่งจ้องกล่องข้าวไม่หยุดดาดฟ้า"อ่า อากาศดีจัง" น้ำหนาวพึมพำออกมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อได้สัมผัสกับสายลมเย็นๆ ซึ่งช่วงนี้ดาดฟ้าก็กลายเป็นที่กินข้าวของเธอกับจองอู ช่วงนี้เธอค่อนข้างสนิทกับจองอูเป็นพิเศษ เพราะเพื่อนร่วมห้องเป็นคนอัธยาศัยดี แถมยังอารมณ์ขัน ทำให้รู้สึกสบายใจเวลาที่อยู่ด้วย ถ้ารวมจุนแล้ว จองอูก็เป็นคนที่สอง ที่น้ำหนาวใช้เวลาอยู่ด้วยมากที่สุดในตอนนี้ และดูเหมือนว่า จองอูกำลังพยายามช่วงชิงเวลาส่วนที่เหลือมากขึ้น ทุกทีๆบ้าน19.00 น.แกร็กปึงเสียงประตูถูกเปิดและปิดลง น้ำหนาวชะเง้อคอไปมอง เมื่อรู้ว่าเพื่อนสมัยกลับมาแล้ว"จุน" น้ำหนาวขานเรียกเพื่อนสมัยเด็กด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าร่างสูงกลับไม่พูดไม่จา แ
続きを読む
บทที่ 7 คนที่หัวใจอ่อนแอ แอบรักคนปากแข็ง
I Hate You and I Love Youบทที่ 7คนที่หัวใจอ่อนแอ แอบรักคนปากแข็ง…………………จุนรักน้ำหนาวบ้างหรือเปล่า เป็นคำถามที่ค้างอยู่ในใจของน้ำหนาวมานานหลายปี ถึงแม้ว่า ใจหนึ่งจะเชื่อ ว่าระหว่างเธอและเขา มันคือความรัก แต่อีกใจ ก็กลัว เพราะการกระทำของเขา มันช่างเฉยชาเหลือเกิน เฉยชาจนจากที่เคยมั่นใจเต็มร้อย นับวัน ความมั่นใจนั้น มันยิ่งน้อยลงไปทุกที ทุกที การที่ต้องคอยคาดเดาความรู้สึกของใครบางคนอยู่ฝ่ายเดียว มันช่างเหนื่อยเหลือเกินหัวใจของน้ำหนาวจะทนได้นานสักแค่ไหนกันนะปึง!ประตูถูกปิดลง ร่างสูงของจุนเดินผ่านร่างของน้ำหนาวไป โดยไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะชายตามอง ทำราวกับว่าเธอเป็นเพียงอากาศ ที่มองไม่เห็น เขาเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว ไม่ว่าจะที่โรงเรียน หรือที่บ้าน เขาก็ไม่คุยกับเธอเลยสักคำ แถมยังไม่ยอมกินอาหารที่เธอทำจริงๆ ตามที่เขาบอก"...................." น้ำหนาวได้แต่มองไปที่ประตูห้อง ของเพื่อนสมัยเด็กด้วยแววตาเศร้าหมอง ไม่ว่าจะพยายามคิดอย่างไร ก็นึกหาเหตุผลไม่ออกว่าเธอทำอะไรผิดขนาดนั้นกันแน่ ทำไมเขาต้องโมโหขนาดนั้นตึก ตึก ตึกสองเท้าเล็กค่อยๆ ก้าวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่ ก่
続きを読む
บทที่ 8 ซื่อบื้อ
I Hate You and I Love Youบทที่ 8ซื่อบื้อ…………………บ้าน"จุนนนน" น้ำหนาวเรียกชื่อเพื่อนสมัยเด็กเสียงยาน ในขณะที่ยืนเกาะประตูห้องของเขาอยู่ ก่อนจะส่งยิ้มออดอ้อนไปให้คนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ ตอนนี้ใกล้สอบกลางภาคแล้ว และข้อสอบของโรงเรียน School of Performance Korea นอกจากจะเน้นด้านทักษะศิลปะแขนงต่างๆ แล้ว หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานก็โหดไม่แพ้กัน เพราะการที่จะจบจากโรงเรียนนี้ได้นั้นต้องเด่นทั้งความสามารถ และ มีผลการเรียนที่ดี ถือได้ว่าเป็นโรงเรียนผลิตบุคลากรที่มีคุณภาพ"จุนนนน" เมื่อเห็นว่าเขาไม่สนใจ น้ำหนาวก็เอ่ยเรียกซ้ำอีกครั้ง"มีอะไร" เสียงทุ้มเรียบเอ่ยขึ้น ก่อนจะช้อนตาขึ้นมามองด้วยใบหน้านิ่งเรียบ "อ่านหนังสืออยู่หรอ น้ำหนาวก็จะอ่านเหมือนกัน แต่มีบางข้อที่ไม่เข้าใจ ช่วยติวให้หน่อยได้มั้ย" น้ำหนาวเอ่ย ก่อนจะยกหนังสือในมือตัวเองที่ถือให้จุนดู"...................." ร่างสูงที่นั่งอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ จ้องมองไปที่คนตัวเล็กตรงหน้า ที่ตอนนี้อยู่ในชุดนอนกระโปรงสีขาว ผมสีน้ำตาลอ่อน ที่มีความยาวถึงกลางหลัง ที่มักจะถักเปียสองข้างอยู่เสมอ ถูกปล่อยให้สยายเต็มแผ่นหลังเล็ก มีความหยักศกเป็นล
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status