ตามเย้ารักดอกฝูหรง

ตามเย้ารักดอกฝูหรง

last updateLast Updated : 2025-06-27
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
21Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะความแค้นที่สุมในจิตใจทำให้ กงเหล่ย ท่านอ๋องแห่งแคว้นเซี่ยลุกขึ้นมาก่อสงครามสร้างจราจลหมายจะทวงความเป็นธรรมให้แก่ผู้เป็นบิดาที่ล่วงลับ เขาคือเทพสงครามที่แม้แต่ราชสำนักยังหวั่นเกรง เส้นทางของการเอาคืนนำพาให้เขาได้มาพานพบกับ ไต้ฝูหรง หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาที่ป่วยทางใจจนพูดไม่ได้ เพราะความสงสารเขาจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือนาง เดิมทีคิดว่าระหว่างเขาและนางคงจบลงเพียงเท่านี้ แต่ผู้ใดจะรู้ หญิงสาวที่แสนงดงามอ่อนหวานผู้นี้กลับเอาแต่ตามติดหมายจะตอบแทนบุญคุณเขา แรกเริ่มเขาอยากจะปฏิเสธนาง แต่ทว่าความงดงามและจริงใจในดวงตาคู่นั้นของนาง กลับทำให้ใจของเขาเริ่มสั่นไหวจนกลายเป็นความรัก

View More

Chapter 1

บทนำ

“Hah, hah." Deruan Nafas memburu keluar dari mulut kecilnya, terdengar begitu jelas dan mencekat. Nara berlari dengan sekuat tenaganya di tengah guyuran hujan yang deras, kaki kurusnya yang mungil sudah tidak kuat untuk berlari lagi sehingga mulai mengendur. Suara nafasnya yang terengah-engah menandakan, selain merasa kelelahan Nara juga merasa ketakutan.

“Ahhh,” ringisnya. Saat kakinya terpeleset dan membuatnya terjatuh karena jalanan yang licin oleh air hujan.

Nara melihat ke arah belakangnya, dan berusaha dengan sekuat tenaganya untuk kembali berdiri. Kakinya sudah tidak bisa diajak bekerja sama lagi, rasa lelah yang semakin terasa juga rasa sakit akibat terjatuh tadi, membuat kakinya tidak mau berlari dengan benar bahkan sudah terpincang-pincang.

Dia menghentikan larinya, dan melihat ke sana kemari untuk mencari tempat persembunyian dari orang-orang yang sedang mengejarnya, karena sungguh dia sudah tidak sanggup lagi untuk berlari.

Nara menghentikan pandangannya pada sebuah pohon besar dan rindang. Dia berpikir pohon itu akan cukup untuk melindungi dirinya selain dari guyuran hujan juga dari orang-orang yang saat ini tengah mengejarnya.

Dengan kaki yang sudah terpincang-pincang, Nara berusaha untuk mencapai pohon itu. Dengan terus melihat ke belakang, dia berusaha mempercepat langkahnya agar cepat sampai pada pohon besar yang tak jauh darinya.

Nara duduk meringkuk saat sudah berhasil berada di bawah pohon besar itu, air matanya jatuh membasahi pipinya yang basah karena air hujan, dia menggigiti kukku jarinya untuk menghilangkan rasa takut juga rasa dinginnya dari guyuran hujan.

“Papa, mama, Najwa. Sebenarnya apa ini semua, kenapa orang-orang itu tega menghabisi kalian, hiks hiks,” ucapnya sambil menangis. Tubuhnya langsung bergetar hebat ketika dia mengingat apa yang baru saja dialaminya.

1 jam yang lalu. Sebuah mobil berwarna merah berhenti tepat di depan pintu gerbang sebuah rumah mewah, terlihat pintu sebelah kiri mobil itu terbuka, lalu turunlah sesosok gadis cantik dengan balutan jeans berwarna biru dan kemeja yang berwarna merah muda.

Gadis lainnya yang masih berada di dalam mobil itu membuka kaca mobilnya dan berbicara dengan gadis yang baru saja turun dari mobilnya itu. “Nar, kalo gitu gue pulang ya. Sampai jumpa besok,” ujar Kiara.

“Oke, sampai jumpa besok,” jawab Nara. Dia melambaikan tangannya saat melihat sahabatnya Kiara mulai melajukan kembali mobilnya dan meninggalkan kawasan rumahnya.

Nara tersenyum dan berbalik, dia memencet bel di depan pintu gerbangnya berharap satpam penjaga rumahnya segera datang dan membukakan pintu gerbangnya. Namun, sudah berkali-kali dia memencet bel rumahnya. Tapi satpam penjaga rumahnya itu tak kunjung datang untuk membukakan pintu gerbangnya. "Lohh pak Karman ke mana ya, kok gak dateng-dateng,” gumamnya bingung.

Nara lalu mencoba melihat pintu gerbangnya itu. “Ehh enggak dikunci? Tumben?” bingungnya.

Dia pun memasukkan tangannya ke sela-sela pintu gerbang itu dan membuka gerbangnya sendiri. Saat masuk ke dalam dan melangkahkan kakinya hendak menuju rumahnya, Nara kembali melihat ke arah belakangnya dan memperhatikan pintu gerbang rumahnya, dia merasa aneh karena biasanya pintu gerbang rumahnya itu selalu dikunci, tapi kenapa hari ini justru tidak.

Dengan menepis semua pikiran buruknya, Nara pun kembali melanjutkan langkahnya untuk masuk ke dalam rumah. Sebelum masuk, Nara menyempatkan diri untuk mampir ke pos satpam, dia mencari satpam penjaga rumahnya itu. Namun nihil, karena tidak ada siapa-siapa di sana.

“Lohh, kok pak Karman enggak ada. Dia ke mana ya, ini kan udah malem, masa dia keluar. Kan harusnya jagain rumah.” Nara semakin merasa ganjil dan khawatir dengan apa yang sekarang dia lihat. “Ada apa ya? Kok perasaanku gak enak, semoga aja gak terjadi apa-apa.”

Dengan perasaan tidak tenangnya, Nara kembali melanjutkan langkahnya. Dia hendak mengetuk pintu rumahnya, namun hal itu dia urungkan saat melihat pintu rumahnya yang sedikit terbuka.

“Terbuka lagi? Kok tumben gak dikunci, tadi pintu gerbang juga gak dikunci. Sebenarnya ada apa ini, kok perasaanku semakin enggak tenang.” Nara semakin merasa khawatir dengan keluarganya, tanpa banyak basa basi lagi, dia pun masuk ke dalam rumahnya. Tampak di dalam begitu gelap, seakan-akan tidak satu pun orang yang berada di rumah ini. “Kok gelap banget, apa jangan-jangan ada maling?” paniknya.

Nara melanjutkan langkahnya secara perlahan, dia tidak berani menyalakan lampu. Karena jika memang benar ada pencuri, kemungkinan nyawanya akan dalam bahaya. Dia lebih memilih untuk jalan mengendap-endap dan berteriak sekeras mungkin jika memang benar ada pencuri di rumahnya. Pandangannya lalu tertuju pada salah satu ruangan yang terang. Dimana hanya ruangan itulah yang memiliki cahaya.

“Ehh kok di ruang keluarga lampunya nyala, apa jangan-jangan malingnya lagi beraksi di sana?” gumamnya. Dengan perasaan takut, Nara pun berjalan perlahan menghampiri ruang keluarga yang tadi dia maksud.

Pupil matanya melebar, saat mendapati segerombol pria yang memakai pakaian serba hitam sedang berkumpul di ruang keluarga rumahnya. “Si-siapa mereka,” gumamnya pelan. Nara semakin melebarkan matanya, ketika melihat lantai ruang keluarganya yang penuh dengan darah. “A-apa warna merah yang berceceran di lantai ini.”

Nara menajamkan pandangannya pada segerombolan pria yang sekarang masih berdiri di ruang keluarganya, pandangannya itu lalu turun ke bawah kaki pria-pria itu dan betapa terkejutnya dia, saat melihat ada tiga orang yang terkulai lemah berada di bawah kaki mereka dengan penuh darah. Nara menutup mulutnya dengan kedua tangannya saat menyadari bahwa orang-orang yang dipenuhi dengan darah itu adalah kedua orang tuanya dan juga adiknya.

“Papa, mama, Najwa,” gumamnya lagi. Namun, sepertinya gumamannya itu didengar oleh salah seorang dari pria berpakaian hitam itu.

Nara yang menyadari itu langsung berjongkok dan bersembunyi di balik sofa besarnya. Dia menutup rapat mulutnya dengan kedua tangannya, karena jika tidak seperti itu dia yakin orang-orang itu pasti akan mendengar tangisannya.

“Jo, bukankah harusnya masih ada satu tikus lagi?” Suara dingin Zico yang merupakan bos dari segerombol orang itu mengagetkan Nara yang sedang berusaha untuk menghindar dan bersembunyi.

“Benar Tuan, seharusnya masih ada satu lagi. Yaitu, putri sulung mereka yang bernama Nara,” jawab laki-laki bernama Jo, yang merupakan tangan kanan dari Zico.

“Hmm, sepertinya tikus itu sekarang sedang bersembunyi, tapi sepertinya tikus kecil itu tidak bisa bersembunyi dengan baik.” Zico dengan perlahan melangkahkan kakinya mendekati sofa besar tempat Nara bersembunyi.

Nara yang mendengar ucapan Zico langsung bergetar ketakutan. Air matanya mengalir dengan derasnya, dia masih berusaha untuk menutup mulutnya agar tidak menimbulkan bunyi apa pun. Namun, ketika dia mendengar suara langkah kaki yang semakin mendekat ke arahnya, dia yakin bahwa satu dari orang itu telah menyadari keberadaannya. Nara menutup matanya, dia harus memutuskan sesuatu, tetap duduk di sana dan bersembunyi, atau sekuat tenaga melarikan diri.

Detak jantungnya semakin bergemuruh saat menyadari langkah kaki yang semakin dekat ke arahnya. Dengan tekad yang sudah bulat, Nara membuka kembali matanya dan langsung berlari keluar dari ruang keluarga rumahnya itu.

“Tuan, wanita itu. Sepertinya dia adalah Nara, putri sulung dari Aryo Suharja,” ucap Jo yang melihat Nara melarikan diri.

Zico menunjukkan smirknya saat melihat Nara yang berlari dengan cepatnya tanpa menoleh lagi ke belakang. “Larilah tikus kecil! Mau sejauh mana pun kau melarikan diri, kau pasti akan aku tangkap,” ucapnya dengan seringai di bibirnya.

“Dengar Jo, kejar gadis itu sampai dapat. Karena aku tidak akan melepaskan satu pun orang yang memiliki hubungan darah dengan Aryo Suharja!”

“Baik Tuan.”

***

Nara menggeleng dengan air matanya yang berderai setelah mengingat kejadian tadi. Ia kembali mengintip dari balik pohon orang-orang yang sedang mengejarnya. Dia merasa semakin ketakutan saat melihat orang-orang berpakaian serba hitam itu mulai mendekat pada tempat persembunyiannya.

“Papa, mama. Nara harus bagaimana, Nara takut,” ucapnya dengan terisak.

Tidak ada jalan lain lagi, selain dia harus melanjutkan larinya dan menjauh dari iblis-iblis itu. Nara pun berdiri, dia berjalan mundur untuk memastikan terlebih dahulu bahwa orang-orang itu tidak melihatnya.

Dug! Nara terperanjat dan langkahnya terhenti saat dia merasa telah menabrak tubuh seseorang, seketika jantungnya langsung berdetak dua kali lebih cepat.

Dengan tubuh bergetar dan rasa takut dihatinya. Nara memberanikan diri mendongakkan wajahnya untuk melihat tubuh siapa yang dia tabrak. “K-k-kau,” ucapnya terbata dengan pupil matanya yang melebar, saat mengetahui siapa orang yang sudah dia tabrak.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
21 Chapters
บทนำ
ชายแดนแคว้นเว่ย"นายท่าน พวกเราแพ้อีกแล้วขอรับ ศึกครานี้กงเหล่ยเป็นฝ่ายได้กำชัยชนะ เขาบุกยึดเกาผิง เมืองด่านหน้าของพวกเราได้แล้วขอรับ!""มารดามันเถอะ!"เสียงสบถด้วยความคับแค้นใจของเว่ยอ๋อง ทำให้เหล่าทหารและข้ารับใช้ต่างก้มหน้างุดไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แคว้นเว่ยปราชัยให้กับแคว้นเซี่ย สงครามที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ก็พ่ายแพ้จนทำให้ทหารแคว้นเว่ยต่างล้มหายตายจากไปไม่ใช่น้อย เสบียงอาหารก็เริ่มขาดแคลน ราษฎรต่างหวาดหวั่น บ้านเมืองระส่ำระสายเป็นอย่างมากเซี่ยอ๋อง นามกงเหล่ย ได้ชื่อว่าเป็นบุคคลอันตรายที่ราชสำนักหมายหัว หนึ่งปีมานี้เขาก่อสงครามบุกชิงเมืองด่านหน้าและหัวเมืองน้อยใหญ่ไปแล้วหลายเมือง สร้างความหวาดหวั่นให้แก้ใต้หล้าเป็นอย่างยิ่งใต้หล้ายามนี้แบ่งออกเป็นสี่แคว้น แคว้นเว่ยตั้งอยู่ทางทิศใต้ แคว้นเซี่ยอยู่ทางทิศเหนือ แคว้นเป่ยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก และแคว้นฉีตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก เจ้าครองแคว้นทั้งสี่ได้รับการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์จากเกาฮ่องเต้ให้เป็นท่านอ๋องผู้ปกครองแคว้น แม้จะได้เป็นท่านอ๋องแต่ทว่าแคว้นของตนกลับตกเป็นเมืองขึ้นของแคว้นเกา ซึ่งมีเกาฮ่องเต้เป็นผู้ปกครองสูงสุ
Read more
บทที่ 1 หญิงใบ้
สตรีตรงหน้าสวมชุดสีชมพูอ่อนปักลายดอกไห่ถาง ใบของหน้างดงามเป็นอย่างมาก กงเหล่ยปรายตามองนางครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองนายอำเภอเกาผิงพลางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย นายอำเภอเกาผิงยิ้มอย่างประจบประแจง พลางเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงนอบน้อม"คืออย่างนี้ขอรับเซี่ยอ๋อง ข้าน้อยเห็นว่าท่านอยู่ที่นี่ควรจะพักผ่อนและหาความสำราญให้มาก จึงได้ส่งสาวงามนางนี้เข้ามาเพื่อปรนนิบัติท่าน หวังว่าท่านจะเพลิดเพลินกับนางอย่างมีความสุข"เอ่ยจบนายอำเภอเกาผิงก็ดันตัวของหญิงงามนางนั้นให้เข้ามาภายในห้อง เฉิงซุนผู้เป็นกุนซือที่เห็นเช่นนั้นก็เดินเข้ามาขวางเบื้องหน้าของนางเอาไว้ แต่ทว่ากงเหล่ยกลับเอ่ยปราม พลางหันไปเอ่ยกับนายอำเภอเกาผิง"ขอบคุณท่านมาก ออกไปเถอะ"นายอำเภอเกาผิงพยักหน้า ก่อนจากเขายังหันไปมองหญิงงามนางนั้นคราหนึ่ง "นายท่าน""ท่านกุนซือก็ออกไปก่อนเถอะ ข้ามีเรื่องจะสนทนากับสาวงามนางนี้เสียหน่อย"เฉิงซุนเมื่อได้ยินก็ไม่ขวางความสุขของเจ้านายอีก เพียงทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย พลางปิดประตูห้องให้เจ้านายอย่างเงียบเชียบกงเหล่ยลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินเข้ามาหาหญิงสาวนางนั้น เมื่อเข้ามาใกล้นาง เขาก็ได้กลิ่นหอมขอ
Read more
บทที่ 2 ติดตาม
ด้านไต้ฝูหรงนั้นเมื่อออกมาจากห้องของกงเหล่ยแล้ว ก็ถูกนายอำเภอเกาผิงที่ยืนรออยู่ชั้นล่างดึงตัวไปที่ด้านหลังจวนนายอำเภอในทันที "เหตุใดจึงออกมาจากห้องของเซี่ยอ๋องรวดเร็วนักเล่า หรือว่าเจ้าปรนนิบัติเซี่ยอ๋องไม่ดี เขาจึงไม่ตกรางวัลให้เจ้า?"ไต้ฝูหรงเมื่อได้ฟังจบดวงตาก็พลันเบิกกว้าง ที่แท้บุรุษที่อยู่ในห้องเมื่อครู่นี้ก็คือเซี่ยอ๋องเช่นนั้นหรือ นางเป็นเพียงสตรีชาวบ้าน ได้ยินคำเล่าลือที่เขาพูดกันเพียงว่าเซี่ยอ๋องจิตใจอำมหิตโหดร้าย ฆ่าคนไม่ละเว้น ราชสำนักถึงกับสั่งจับตายเขา แต่วันนี้ที่นางได้พบเจอกับเขา ได้สนทนากับเขา ความคิดของนางก็เปลี่ยนไปแม้เขาจะดูเย็นชาไปเสียหน่อย แต่กลับมีจิตใจเมตตาเป็นอย่างมากหากเขาโหดร้ายป่าเถื่อนจริงๆ คงไม่ปล่อยนางมีชีวิตรอดออกมาและคงไม่มอบเงินให้นาง อีกทั้งยังไม่คิดแตะต้องนางด้วยท่าทีเหม่อลอยของไต้ฝูหรงทำให้นายอำเภอเกาผิงรู้สึกอารมณ์ไม่ใคร่จะดีนัก "นังตัวดี นังใบ้นี่ หรือว่า เจ้าแอบซ่อนเงินไว้ไม่ยอมบอกข้า!"เอ่ยจบนายอำเภอเกาผิงก็กระชากแขนของไต้ฝูหรงอย่างแรง พลางค้นไปตามแขนเสื้อของนาง ไต้ฝูหรงพยายามปัดป้อง เพราะยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาทำให้ถุงเงินใบใหญ่ที่นางซ่อ
Read more
บทที่ 3 ตามไปค่ายทหาร
สามวันต่อมา กงเหล่ยก็นำทัพออกเดินทางเพื่อไปทำศึกกับแคว้นเว่ยก่อนหน้านี้หลังจากยึดเมืองด่านหน้าของแคว้นเว่ยได้แล้ว เขาได้ให้คนส่งจดหมายไปเจรจากับเว่ยอ๋อง ยื่นข้อเสนอว่าหากเว่ยอ๋องยินยอมสวามิภักดิ์ เขาเองก็ไม่คิดจะบุกทำลายเมือง แต่เว่ยอ๋องกลับตอบกลับมาเพียงว่าเขาคงไม่อาจทำเช่นนั้นได้ ยามนี้เกาฮ่องเต้มีพระราชโองการว่าแคว้นใดยอมสวามิภักดิ์หรือเข้าร่วมกับแคว้นเซี่ยถือว่าเป็นกบฏ อีกอย่างพี่สาวของเขาก็เป็นถึงฮองเฮาผู้สูงศักดิ์ เขาไม่มีทางทรยศพี่เขยและพี่สาวของตนแน่นอน เว่ยอ๋องจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะขอสู้กับกงเหล่ยจนตัวตายเสียดีกว่ากงเหล่ยส่งเสียงเหอะออกมาคราหนึ่ง ตระกูลเกายามนี้มีอำนาจที่สุดในแผ่นดิน อีกทั้งยังต้องการสังหารเขา และแคว้นต่างๆก็ตกเป็นเมืองใต้อาณัติของตระกูลเกาทั้งหมด การที่เว่ยอ๋องจะหวาดกลัวตระกูลเกาก็ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อันใดเขายังจำได้ไม่ลืม ว่าการตายของท่านพ่อในครั้งนั้นท่านอ๋องต่างแคว้นล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องและขึ้นตรงต่อตระกูลเกา น่าเจ็บใจนัก ทั้งที่ท่านพ่อของเขาและเกาฮ่องเต้เคยเป็นสหายรัก แต่ทว่าสุดท้ายแล้ว เกาฮ่องเต้กลับหักหลังท่านพ่อของเขาได้อย่างอำมหิตท่านพ่อไม่ได
Read more
บทที่ 4 ทำอาหาร
หลังจากที่ไต้ฝูหรงอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็ตรงมาที่โรงครัวทันที ก่อนหน้านี้นางได้สอบถามจากท่านเฉิงซุนแล้วว่าโรงครัวอยู่ที่ใด ไต้ฝูหรงรู้สึกแปลกใจไม่น้อยเลยที่ท่านเฉิงซุนสามารถสื่อสารภาษามือของคนใบ้กับนางได้ เฉิงซุนไม่ได้คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแปลกใหม่อันใด เมื่อหลายสิบปีก่อนเขามีน้องสาวคนหนึ่งนางเป็นใบ้แต่กำเนิด เขาจึงต้องสนทนาภาษามือกับนาง น่าเสียดายที่นางอายุไม่ยืน เจ็บป่วยได้ไข้อยู่ไม่กี่ปีก็ตายจากไปด้วยวัยเพียงสิบหกปี เมื่อเขาได้เห็นไต้ฝูหรงที่เป็นใบ้เหมือนกับน้องสาวของตนที่ตายจากไป จึงเกิดรู้สึกเอ็นดูนางขึ้นมาหลายส่วน อีกทั้งนางเองก็ดูเป็นคนไม่มีพิษมีภัยอันใดด้วยไต้ฝูหรงและเฉิงซุนเดินมาที่โรงครัวพร้อมกัน เพราะยามนี้ไต้ฝูหรงสวมชุดของสตรี ทำให้นางดูงดงามเป็นอย่างมาก เหล่าหทารต่างจ้องมองนางด้วยแววตาเป็นประกายแต่ไหนแต่ไรพวกเขาก็ไม่ได้เข้าใกล้สาวงามมากนักเพราะอยู่แต่ในค่ายทหาร เมื่อเห็นว่ามีสตรีปะปนเข้ามาอยู่ในค่ายจึงทำให้กลายเป็นจุดสนใจของพวกเขาไต้ฝูหรงค่อนข้างประหม่าไม่น้อย นางเพียงพยักหน้าให้พวกเขาเล็กน้อย "มัวยืนมองอันใดกัน ใครมีสิ่งใดต้องทำก็รีบไปทำเส
Read more
บทที่ 5 รักษา
หลังจากที่นำอาหารไปให้กงเหล่ยแล้ว ไต้ฝูหรงก็กลับมาจัดการล้างถ้วยชามที่เหล่าทหารกินและเอามาแช่ไว้ นางทำงานเหล่านี้ได้อย่างขยันขันแข็ง แต่ไหนแต่ไรนางก็ทำงานพวกนี้มาหลายปีจนชินมือไปเสียแล้ว จึงนับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดเซียวเย่ยืนมองไต้ฝูหรงอยู่ไม่ไกลด้วยความสนใจ เขาไม่ได้ชมชอบนางฉันท์ชู้สาวอันใดเทือกนั้น เพียงแค่รู้สึกว่าสตรีที่ทรหดและทำงานหยาบเช่นนี้ได้โดยไม่่บ่นสักคำนั้นช่างหาได้ยากยิ่ง"ศิษย์น้องเล็ก เจ้ามองอันใดอยู่หรือ?"เซียวเย่สะดุ้งคราหนึ่ง ก่อนจะหันไปมอง ก็พบว่าเป็นเฉิงซาน ศิษย์พี่รองของเขานั่นเองพวกเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ เรียกได้ว่าเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันมาตั้งแต่เล็กกงเหล่ยเป็นบุตรของเซี่ยอ๋อง มีฐานะสูงศักดิ์กว่าพวกเขา แต่กลับไม่เคยถือตัว เฉิงซานเป็นหลานชายของท่านเฉิงซุน ส่วนเขาและหลัวเยี่ยเป็นเด็กกำพร้าที่เซี่ยอ๋องเก็บมาเลี้ยงดูและสอนทุกอย่างให้ ในใจของเขานั้น อดีตเซี่ยอ๋องเปรียบดั่งบิดา ส่วนกงเหล่ย เฉิงซาน และหลัวเยี่ยก็เปรียบดั่งพี่ชาย พวกเขาสี่คนเติบโตมาพร้อมกันในจวนอ๋อง จึงรักใคร่ปรองดองกันเป็นอย่างมากช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดพวกเขาก็ผ่านมันมาร่วมกัน จนมีวั
Read more
บทที่ 6 สงคราม
วันที่สองของการรักษาตัว อาการของไต้ฝูหรงดีขึ้นมาก นางเริ่มพูดได้ สร้างความยินดีให้กับท่านหมอจ้าวเป็นอย่างมากในขณะเดียวกันกงเหล่ยก็กำลังต่อสู้อยู่ในสนามรบ ทำศึกกับเว่ยอ๋องราชสำนักส่งกองทัพเสริมมาร่วมรบกับเว่ยอ๋องด้วย อย่างไรเสียเว่ยอ๋องก็เป็นญาติของฮองเฮาองค์ปัจจุบัน เกาฮ่องเต้ย่อมไม่อาจนิ่งดูดายได้เหล่าทหารต่างสู้รบกันอย่างเอาเป็นเอาตาย พื้นหญ้าบนสนามรบอาบย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน สองวันนี้แคว้นเว่ยเป็นฝ่ายปราชัยติดต่อกัน ทำให้เว่ยอ๋องหัวเสียเป็นอย่างยิ่ง"บัดซบ! แม้แต่ทหารของราชสำนักยังทำลายกองทัพของตระกูลกงไม่ได้เช่นนั้นหรือ พวกเจ้าจงฟังข้า ไปเกณฑ์ชายฉกรรจ์ในแคว้นมาเป็นทหารเพื่อช่วยออกรบ ผู้ใดไม่ยินยอมก็ฆ่าล้างตระกูลมันให้หมด!"เหล่าทหารเมื่อได้ฟังก็ถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก ยามนี้แม้แต่ทหารของราชสำนักยังไม่อาจต้านทานทหารของเซี่ยอ๋องได้ แล้วชาวบ้านเหล่านั้นเล่าจะนับเป็นตัวอันใดกันอีกทั้งยามนี้แคว้นอื่นๆก็เก็บตัวเงียบ เพราะไม่อยากสูญเสียกำลังทหารของตน เนื่องจากสงครามใหญ่คราก่อนทำให้สูญเสียกำลังพลไปไม่น้อย อีกทั้งหลายปีมานี้เกาฮ่องเต้ก็สั่งห้ามท่านอ๋องใต้อาณัติฝึกฝนทหารเพราะเกรงว่าจะเป
Read more
บทที่ 7 ตามใจ
หลังจากที่ช่วยท่านหมอจ้าวจนทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ไต้ฝูหรงก็กลับมาที่กระโจมของตน ก่อนจะทำแผลให้ตนเอง อย่างไรท่านหมอจ้าวก็เป็นบุรุษ เขาย่อมไม่กล้าเปิดดูบาดแผลภายในร่างกายของนางได้ส่งเดช จึงเอ่ยแนะนำนางว่าจะต้องทำแผลเช่นไร จากนั้นก็มอบทั้งยาทาและยากินให้แก่นาง ทั้งยังบอกว่าอีกสองสามวันแผลก็จะสมานกันและหายดียามนี้เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว ท้องฟ้ามีแสงแดดอ่อนๆ ส่องมารำไร อีกไม่นานก็ใกล้จะถึงเวลาอาหารมื้อเย็นแล้ว อยู่ๆนางก็นึกขึ้นมาได้ว่าที่ด้านหลังค่ายทหารมีแม่น้ำสายหนึ่งตัดผ่าน แม่น้ำสายนั้นใสสะอาดเป็นอย่างมาก อีกทั้งในแม่น้ำคล้ายว่าจะมีปลาและหอยอยู่ไม่น้อยเลยเมื่อคิดได้เช่นนั้นนางจึงเดินไปหาท่านเฉิงซุน อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนสนิทของกงเหล่ย การบอกกล่าวกับเขาสักหน่อยย่อมนับว่าเป็นเรื่องดี อย่างไรยามนี้กงเหล่ยก็ยังคงวุ่นวายอยู่กับการเตรียมออกรบ ย่อมไม่มีเวลามาสนทนากับนางเท่าใด นางเองก็เข้าใจเขาดี"ท่านเฉิงซุนเจ้าคะ"ท่านเฉิงซุนที่กำลังยืนสั่งการเหล่าทหารอยู่เมื่อได้ยินเสียงของไต้ฝูหรงเอ่ยเรียกเขาจึงหันมามอง ก่อนจะยิ้มให้นาง หลายวันมานี้แม่นางน้อยผู้นี้พูดเก่งขึ้นมาก นางชอบถามเขาในสิ่งที่ตนไม
Read more
บทที่ 8 ดูแล
เหล่าทหารช่วยกันขนปลาและหอยมาให้ไต้ฝูหรงที่โรงครัว ก่อนจะไปช่วยกันทำคอกให้เจ้าลูกหมูป่าตัวน้อย ส่วนหมูป่าที่พวกเขาล่ามาได้นั้นไต้ฝูหรงจัดการแล่มันออกเป็นชิ้นๆและนำไปตากแห้ง ส่วนผักกรูดที่เหล่าทหารเก็บมาได้จากในป่านั้นนางก็นำมันไปวางไว้ในกระบุง ไต้ฝูหรงบอกให้ทหารที่มาช่วยทำครัวช่วยกันทำปลาและล้างหอย ส่วนนางก็นำผักกรูดไปล้างจนสะอาด และนำไปผัดน้ำมัน ส่วนรากของมันนางนำไปตากแห้งเก็บเอาไว้ เพราะรากผักกรูดมีสรรพคุณช่วยรักษาพิษแผลในกระเพาะได้ เผื่อว่าจะเกิดประโยชน์ยามต้องการใช้สอยเหล่าทหารช่วยทำปลาและล้างหอยจนสะอาด ไต้ฝูหรงนำปลาพวกนั้นมานึ่งกับสมุนไพร และส่วนหนึ่งแบ่งไปทำน้ำแกงปลา ส่วนหอยตลับนั้นนางนำมาล้างให้สะอาดและทำเมนูหอยตลับสอดไส้หมูสับ หอยตลับมีรสชาติหวานและเค็ม อีกทั้งมีรสเย็น มีฤทธิ์ขับความร้อนและล้างพิษ ส่งเสริมการขับปัสสาวะและลดอาการบวม อีกทั้งยังส่งเสริมการสมานแผล ดีต่อเหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเลย ส่วนเนื้อหมูป่าบางส่วนนางก็นำมาย่างไฟอ่อนๆ ปรุงรสด้วยเกลือเล็กน้อย พร้อมกับตบท้ายด้วยขนมหวานคือขนมน้ำตาลดอกกุ้ย มื้อนี้ก็นับว่าผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนางตักแบ่งอาหารส่วนหนึ่งใส่กล่
Read more
บทที่ 9 ความใส่ใจ
หลังจากที่ออกมาจากกระโจมของกงเหล่ยแล้ว ไต้ฝูหรงก็กลับมาที่กระโจมของตนเอง นางนำเสื้อผ้าของเขาวางเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนที่หญิงสาวจะค่อยๆจัดการเย็บปะชุนมันทีละตัวอย่างไม่รีบไม่ร้อนเขาอยู่ในค่ายทหาร ไม่มีคนคอยดูแลเอาใจใส่ เรื่องอาหารการกินและเสื้อผ้าล้วนไม่ได้รับการดูแลใส่ใจเท่าใดนักเพราะในค่ายทหารมีเพียงบุรุษที่มือไม้หยาบกระด้าง นางได้ยินเซียวเย่เอ่ยว่า สงครามครานี้ค่อนข้างจะหนักหนาไม่เบา อยู่ๆในใจของหญิงสาวก็เป็นกังวลขึ้นมา นางรู้สึกเป็นห่วงเขายิ่งนักเขาคือผู้มีพระคุณของนาง หากเขาได้รับบาดเจ็บนางเองก็คงไม่อาจวางใจลงได้อาจเพราะจิตใจของนางเหม่อลอยฟุ้งซ่านจนเกินไป ทำให้เผลอทำเข็มปักผ้าทิ่มนิ้วมือ โลหิตสีแดงสดหยดลงบนเสื้อผ้าของกงเหล่ยจนกระจายเป็นวงกว้าง ไต้ฝูหรงขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะจัดการวางงานในมือลง คืนนั้นทั้งคืนนางนอนไม่หลับเพราะเอาแต่คิดถึงเรื่องความปลอดภัยของกงเหล่ยด้านกงเหล่ยนั้นก็นอนไม่หลับเช่นเดียวกัน นอกจากครุ่นคิดเรื่องสงครามแล้ว ในใจของเขาก็ยังสับสนไม่น้อยความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นในใจยามนี้คืออันใดกัน?เช้าวันต่อมา หลังจากที่จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว กงเหล่ยก็นำทัพออกรบกับแ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status