แด่เธอผู้เป็นนิรันดร์

ขอบคุณที่ช่วยสอนให้รู้ว่าความรักนั้นหอมหวานเพียงใด ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าความรักนั้นทรมานคนที่แตกสลายได้เจ็บเจียนตายได้เพียงใด ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตและขอบคุณมากถ้าจะช่วยออกไปจากชีวิตและจิตใจฉันเสียที แรกเริ่มเกิดจากเขาผู้ชายแสนดีและอบอุ่น เข้าหาเธอดูแลเธอ ด้วยความรัก อย่างจริงใจ แต่ใครจะไปรู้เมื่อวันเวลาผันเปลี่ยน ใจคนก็แปรเปลี่ยน ผู้ชายแสนดี ไม่ได้แสนดีกับเธอแค่เพียงผู้เดียว เขาแสนดีกับผู้หญิงอีกคน เธอเฝ้าตรอมตรมด้วยหัวใจแหลกสลาย เพราะความรักจึงยอมจำทน หวังสักวันคนที่เคยรัก จะกลับมาเหมือนเดิม วันแล้ววันเล่าเหมือนสิ่งที่เธอเฝ้ารอนั้นจะเปล่าประโยชน์ เมื่อคิดดูดีๆ แล้วจึงรู้ว่าอย่าให้ใครมาด้อยค่าชีวิตของตัวเอง ใครจะไปรู้ผู้หญิงอ่อนโยนอ่อนหวานอย่างเธอเมื่อถึงเวลาตัดใจ เธอตัดได้ขาดได้คมยิ่งกว่ากรรไกร เล่มไหน เวลาเลยผ่าน เขาเริ่มล่วงรู้ ถึงความสำคัญของเธอ แต่คิดว่าสายเกินไปไหม เรื่องราวจะเป็นอย่างไร โปรดติดตามค่ะ

ชาติก่อนนางและบุตรในครรภ์ต้องตายตก เพราะน้ำมือของสามีและคนรักของเขา มาชาตินี้นางจะไม่ยอมให้เขาสมปรารถนาแม้เพียงเรื่องเดียว

“ไม่ว่าใครหน้าไหนก็มาเอาเธอไปจากฉันไม่ได้ดาริน“ ”เพราะเธอคือของของฉัน!“ ”รินไม่อยากเป็นของพี่เพราะความเกลียด รินอยากเป็นของพี่เพราะพี่รักริน!“ แต่คงเป็นไปไม่ได้เพราะเขานั้นเกลียดแสนเกลียดเธอ!

เขาคือท่านประธานนิรันดร์ ท่านประธานที่อยู่ห้องพักข้างๆ แถมยังชอบเรียกเธอให้ไปหาตอนดึกๆ ดื่นๆ

ครั้งก่อนเพราะมิอาจปล่อยวางจากรักทำให้นางพลั้งเผลอทำร้ายคู่หมั้นของเขา จนทำให้บุรุษที่ตนรักเกลียดชังน้ำหน้าราวกับว่ามิเคยรักใคร่กันมาก่อน หวนคืนครานี้นางจะลืมเลือนทุกสิ่ง...ไม่เว้นกระทั่งเขา

“คุณหลินครับ นี่คือเอกสารยินยอมบริจาคร่างกาย คุณแน่ใจใช่ไหมครับว่าหลังจากเสียชีวิตแล้ว จะบริจาคร่างกายให้เราเพื่อเป็นอาจารย์ใหญ่” หลินลู่พยักหน้า ก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่อของตัวเองลงไปอย่างไม่ลังเล “ใช่ค่ะ” “อย่างมากอีกแค่หนึ่งเดือนฉันก็จะตาย ก่อนตายฉันจะติดต่อให้พวกคุณมาจัดการร่างของฉัน รบกวนด้วยนะคะ” พูดจบ เธอก็หยิบเอกสารบริจาคร่างกายขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เดินออกจากคณะแพทยศาสตร์ไป เบื้องหลังของเธอ กลุ่มแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวต่างขอบตาร้อนผ่าว พวกเขาค้อมตัวลงคำนับส่งเธอด้วยความเคารพอย่างสูงสุด เมื่อกลับถึงบ้านตระกูลเฉิง ทันทีที่หลินลู่ก้าวเท้าเข้าบ้าน เธอก็ได้ยินเสียงครางกระเส่าชวนวาบหวามดังแว่วมาจากด้านใน บนโซฟา เฉิงอวี่เซินกำลังทาบทับร่างของหญิงสาวหุ่นอ้อนแอ้นคนหนึ่งไว้ใต้ร่าง พลางซุกไซ้จุมพิตที่ซอกคอของหล่อน หญิงสาวถูกจูบจนส่งเสียงครางออกมาไม่ขาดสาย หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าว่า: “ประธานเฉิงคะ ที่นี่มันเรือนหอของคุณกับคุณนายเฉิงไม่ใช่เหรอคะ? คุณพาฉันมาที่นี่ เพราะอยากจะบีบให้เธอหย่าหรือเปล่า?” เฉิงอวี่เซินในท่าทางเกียจคร้านหัวเราะเสียงต่ำ: “บีบให้เธอหย่าเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก ไม่มีใครบอกเธอหรือไงว่าเธอคือแสงจันทร์ขาวของผม ผมรักเธอมาก... มากเสียจนยอมตายแทนได้เลยละ” หญิงสาวหลุดหัวเราะพรืดออกมา โดยคิดเพียงว่าเขาแค่จงใจพูดประชดประชัน จึงยิ่งโอบรอบคอเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม