ท่านประธานนิรันดร์

“นี่คุณ แครอทหัวนี้ฉันหยิบก่อน” เพลินตาหันไปถลึงตาเข้าใส่ชายหนุ่มแปลกหน้านิรันดร์ยอมปล่อยแต่โดยดีเพราะเขาไม่อยากมีเรื่องกับผู้หญิง แต่พอหันไปหยิบหัวผักกาด เธอก็หยิบหัวเดียวกับเขาอีก“สงสัยว่าคุณจะใจตรงกับผมแล้วล่ะ”“เอ๊ะ! คุณ ฉันไม่อยากไปใจตรงกับคุณหรอก” เธอสะบัดมือพยายามดึงหัวผักกาดออกมา แต่เขาก็รั้งเอาไว้“ไม่ปล่อยมือฉันใช่ไหม ได้!” เธอกระทืบเท้าเขาเต็มแรง ทำเอานิรันดร์ถึงกับร้องเสียงหลง“ฝากไว้ก่อนยัยตัวดี”“ไม่รับฝาก” เธอแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา ก่อนจะเข็นรถผักหนีไปจ่ายเงิน นิรันดร์เองก็ทำอะไรไม่ได้เพราะสถานที่สาธารณะ ถ้าเขาทำอะไรลงไป คงโดนหาว่ารังแกผู้หญิงหรือโรคจิตเป็นแน่ฝากไว้ก่อน เจอกันรอบหน้าจะจับตีก้นเสียให้เข็ด!!!ยัยเด็กบ้าเอ๊ย!!!เขาเคยเจอผู้หญิงแสบๆ มาเยอะ แต่ไม่เคยเจอใครแสบเท่าเธอมาก่อนนิรันดร์รีบเข็นรถไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ เขาไม่เจอยัยเด็กตัวแสบนั่นอีก คงจ่ายเงินและหนีขึ้นรถไปแล้วชายหนุ่มกลับห้องมาทำอาหารเหมือนเช่นทุกครั้ง เพราะเขาชอบทำอาหารรับประทานเอง วันนี้เป็นวันหยุดเขาจึงมีเวลาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ กิจกรรมที่เขาทำในวันหยุดคือทำอาหารและอ่านหนังสือ หลังจากนั้นก็

“คุณเพลิน ต่อไปผมขอสั่งให้คุณเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเล่น”“โหย... นี่เป็นการบังคับกันเลยนะคะ” เธอพูดขึ้นก่อนจะตาโตใส่เขา“คุณต้องทำงานกับผมอีกนาน เราก็ควรที่จะสนิทกันเอาไว้ ไม่ใช่เหรอ” ท้ายประโยคเขาเอ่ยถามเธอเธอฟังแล้วคิดตามเขา เธอเองก็ต้องทำงานอยู่กับเขาอีกนาน จนกว่าจะหางานใหม่ได้ ซึ่งงานใหม่หายากยิ่งกว่าอะไรในยุคข้าวยากหมากแพงและคนตกงานมากมายเช่นนี้ เธอได้งานทำที่นี่ก็ถือว่าโชคดีมาก ที่พักอยู่ใกล้ที่ทำงาน เดินเอาเหนื่อยหน่อยแต่ก็ถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ ไม่ต้องเสียค่ารถค่าเรือเหมือนอยู่กรุงเทพฯ ที่สำคัญก็คือเงินเดือนที่นี่ทำให้เธอมีเงินจ่ายค่าห้อง ค่ากินและเหลือเก็บอีกก้อนเล็กๆ หญิงสาวคิดถึงเงินเดือนและสวัสดิการที่จะได้รับเธอก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก“ค่ะ ฉันจะทำงานกับคุณอีกนาน”“อะไร”“อะไรคืออะไรคะ”“นั่งคิดแล้วตอบว่าจะทำงานกับผมอีกนาน ตอนแรกคิดว่าจะไม่ทำงานกับผมหรือไง”“เปล่าค่ะ ท่านประธานน่ะชอบจับผิด ขี้ระแวง”“อ้าว... ผมเป็นแบบนั้นเหรอ”“นั่นน่ะสิถึงยังหาเมียไม่ได้” ท้ายประโยคเธอต่อว่าต่อขานเขาเบาๆ แต่เขาก็ยังหูดีแอบได้ยิน“ใครบอกว่าผมหาเมียไม่ได้ ผมเลือกเยอะต่างหากล่ะ”“ท่านประธ

ไม่ใช่เลยค่ะ! เธอบอกเขาในใจ เธอใช้หนี้หมด แถมเงินเก็บกับแฟนเก่าก็โดนเขาเอาไปจนหมด จะพูดง่ายๆ คือเธอไม่เหลืออะไรเลยจะดีกว่า“คุณพักผ่อนเถอะ ผมไม่กวนแล้ว” เขามองหน้าเธอจึงได้เห็นความเหนื่อยล้าของเลขาสาว จึงเอ่ยขอตัวอย่างสุภาพ เพลินตารู้สึกว่านั่นคือเสียงสวรรค์สำหรับเธอหญิงสาวเดินมาส่งเขาที่หน้าห้อง เธอยิ้มให้เขาก่อนจะรีบงับประตูปิด เธออยากจะอาบน้ำทิ้งตัวลงนอน ทำท่าจะกรีดร้องหนีเข้าห้องน้ำ เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นเสียก่อน เธอถึงกับฝันสลายเมื่อมองลอดช่องประตูออกไปพบว่าคนที่กดกริ่งหน้าห้องของเธอคือเจ้านายของเธอนั่นเอง“ท่านประธานมีอะไรเหรอคะ” เธอเอ่ยถามอย่างเหนื่อยๆ“คุณทำโทรศัพท์มือถือตกเอาไว้ที่ห้องของผมน่ะ ผมเอามาคืน”“ขอบคุณค่ะ”“ผมไม่กวนแล้ว เมื่อกี้มินตราส่งข้อความหาคุณด้วยนะ” เขาบอกเธอเสียงเรียบ หน้านิ่ง“คะ!” เธอหลุดอุทานออกมา ก่อนจะกดเปิดอ่านข้อความของอดีตเลขาของเขา-แกไปสัมภาษณ์งานเป็นยังไงบ้างยัยเพลิน เจ้านายของฉันหล่อลากไส้ไปเลยใช่ไหมแก ถ้าแกเหงาจีบคุณ นิรันดร์ได้นะ เขาโสดแน่นอน แต่สดหรือเปล่าอีกเรื่องนึง อิอิ-ประโยคนั้นทำเอาเพลินตาอ้าปากค้างตาโต ปกติข้อความไลน์ที่ส่งมา

“คุณเก่งนะ เด็กเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะมีความคิดทำนองนี้หรอก ชอบติดหรูอยู่สบายมากกว่า”“ไม่หรอกค่ะ เด็กแบบเพลินคิดแบบนี้เยอะเลยค่ะ รักธรรมชาติ คิดเรื่องการสร้างทรัพยากร คิดเรื่องการปลูกต้นไม้ คิดเรื่องการทำปุ๋ยหมัก ไม่ใช้ปุ๋ยเคมีและยากำจัดศัตรูพืช” เธอก็เคยคุยกับคนที่มีแนวคิดเดียวกัน มันทำให้พลังในตัวของเธอมีเพิ่มมากขึ้นหากได้คุยกับคนที่มีอุดมการณ์เดียวกัน“คุณก็ทำได้ ถ้าอยากทำลองหาที่ดินที่ชอบดูสิ แล้วซื้อเอาไว้สักแปลง”“เพลินไม่มีเงินหรอกค่ะ ไม่มีอีกแล้วเงินเก็บที่เพียรเก็บมานานหลายปีมันหมดไปแล้วค่ะ” เธอเม้มปาก นึกถึงเงินเก็บของตัวเองแล้วหน้าหมองลงในทันที“อดีตเคยเก็บได้ ปัจจุบันและอนาคตก็ต้องเก็บได้สิ ถ้าเราเคยทำอะไรสำเร็จมาแล้ว การที่เราจะทำมันสำเร็จอีกครั้ง ผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องยากเลยนะ” ประโยคกินใจของเขา ทำให้เธอยิ้มออก“ว้าย! ฝนตก” เดินเล่นอยู่ในไร่ของเขา จู่ๆ ฝนก็ดันตกลงมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เพลินตาหันรีหันขวาง ในขณะที่นิรันดร์รีบจับมือน้อยของเธอวิ่งไปหลบยังกระท่อมในไร่“เปียกหมดเลย” เธอวิ่งเข้ามาในกระท่อมแล้วต้องบ่นอุบเพราะเนื้อตัวเปียกปอนไปหมด มือน้อยลูบไล้เสื้อผ้าเบาๆ นั่นยิ่

“ท่านประธานคะ ลูกค้ามารอพบแล้วค่ะ”“ครับ” นิรันดร์รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่ลูกค้ามารอพบเขาตั้งแต่เช้า ซึ่งจริงๆ แล้วนัดกันไว้สิบโมงเช้า เขาจึงรีบหันไปเร่งคนข้างๆ ให้เดินตามมาเร็วๆ“ลูกค้าของท่านประธานมาเร็วมากๆ เลยนะคะ สงสัยจะใจร้อนอยากให้เราสร้างบ้านให้เร็วๆ” เธอยิ้มกว้างรีบซอยเท้าเดินตามเขาเข้าไปในห้องรับรองแขก“สวัสดีครับ ผมขอโทษด้วยครับที่มาช้า” นิรันดร์เอ่ยขอโทษแขกทั้งสองที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่“ไม่เป็นไรครับ ผมมาก่อนเวลานัด ต้องขออภัยคุณเสียด้วยซ้ำ” การันต์หันมาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ“พี่กานต์” เพลินตาอุทานออกมาเมื่อเห็นว่าลูกค้าคนสำคัญของเจ้านายคืออดีตคนรักของเธอ เขาเองก็ดูตกใจไม่น้อย“ไม่คิดเลยนะคะว่าพี่รันจะเป็นเจ้าของบริษัทที่พี่กานต์อยากว่าจ้าง” ฤดีนารถพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าทุกคนเงียบไป“นารถรู้จักกับคุณรันด้วยเหรอ” การันต์หันไปถามคนรักอย่างสงสัย“ใช่ค่ะ พี่รันเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยของนารถน่ะค่ะ” เขาเป็นรุ่นพี่ที่จบไปนานหลายปีแล้ว แต่ยังมาที่มหาวิทยาลัยของเธอในตอนนั้น ทำให้เธอกับเขาได้รู้จักกัน“โลกกลมจังเลยนะครับ” การันต์คิดว่าโลกกลมเพราะเขาไม่คิดว่าจะเจอเพลินตา แฟนสาวที่