มิลืมเลือนรัก

มิลืมเลือนรัก

last updateHuling Na-update : 2025-12-02
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
25Mga Kabanata
451views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ครั้งก่อนเพราะมิอาจปล่อยวางจากรักทำให้นางพลั้งเผลอทำร้ายคู่หมั้นของเขา จนทำให้บุรุษที่ตนรักเกลียดชังน้ำหน้าราวกับว่ามิเคยรักใคร่กันมาก่อน หวนคืนครานี้นางจะลืมเลือนทุกสิ่ง...ไม่เว้นกระทั่งเขา

view more

Kabanata 1

บทนำ

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
25 Kabanata
บทนำ
จวนตระกูลอี้ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเดินย่ำเท้าไปมาที่หน้าห้องเกินกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว ในใจทั้งรู้สึกหวั่นวิตกและตื่นเต้นในคราวเดียวกัน เหตุเพราะฮูหยินของตนกำลังจะคลอดบุตร “ยินดีกับนายท่าน ฮูหยินคลอดลูกสาวเจ้าค่ะ” เสียงหมอตำแยเอ่ยบอก ขณะที่อ้อมแขนกำลังโอบอุ้มเด็กทารกใบหน้าจิ้มลิ้มทั้งยังมีผิวขาวราวกับหิมะก็มิปาน อี้เฉียวลู่จ้องมองบุตรสาวตัวเองด้วยรอยยิ้ม แม้จะผิดคาดที่ไม่ได้บุตรชายก็ตามที “ฮูหยินของข้าปลอดภัยดีรึไม่” “เจ้าค่ะ” “เช่นนั้นข้าจะเข้าไปด้านใน” เขาว่าพลางอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมอก “เข้าไปไม่ได้นะเจ้าคะ ข้างในนั้นมีแต่เลือด” สาวใช้วัยชราเอ่ยขัด “ข้าต้องไปเห็นกับตาว่านางสบายดี” ว่าจบก็เดินพรวดพราดเข้าไปข้างในทันที ไม่สนใจเสียงคัดค้านอันใด “ท่านพี่” เสียงแหบแห้งเรียกผู้เป็นสามี “ฮูหยิน เจ้าดูลูกของเราสิ นางช่างละม้ายคล้ายกับเจ้ายิ่งนัก” เขาบอกพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้เพื่อให้นางดูหน้าบุตรสาวได้ถนัด “ผิดหวังไหมเจ้าคะที่ข้าไม่ได้ลูกชาย” “ถึงครานี้ไม่ได้ลูกชายก็ไม่เป็นไร ได้ลู
Magbasa pa
ชะตาขัดแย้ง
“ท่านแม่ไม่เพียงไม่เอ็นดูลูกของข้า แต่ยังบอกให้ข้าไล่ลูกสาวที่ยังเป็นทารกอยู่ออกจากจวนอีก ท่านช่างใจร้ายยิ่งนัก” “ที่ข้าพูดเช่นนี้ก็เพื่อตระกูลอี้ของเรา อีกอย่างถ้าข้าตายไปตอนนี้ใครเล่าจะคอยสนับสนุนเจ้า จงอย่าลืมว่าที่ตำแหน่งของเจ้ามั่นคงได้ส่วนหนึ่งก็เพราะตระกูลหลิวของข้า” “ท่านแม่ ท่านลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าตั้งแต่ที่ท่านแต่งเข้าตระกูลอี้ท่านก็ไม่ใช่คนตระกูลหลิวอีกต่อไป” “ข้ามีทางเลือกให้เพียงทางเดียว ส่งนางออกจากจวนเสีย แม่หวังว่าเจ้าจะจำให้ขึ้นใจว่าความกตัญญูต่อมารดาต้องมาก่อนเสมอ” ฝ่ายฟู่ซิวได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ทำให้นางตื่นตระหนกยิ่งนัก เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าฮูหยินผู้เฒ่ามีความเชื่อเรื่องดวงชะตาเสียยิ่งกว่าอะไร บัดนี้คงขึ้นอยู่กับสามีของนางแล้วว่าเขาจะตัดสินใจเช่นไร หากเขาไม่หนักแน่นมากพอนางคงถูกพรากลูกออกจากอก แต่ถ้าหากเขายืนหยัดทัดทานเรื่องครั้งนี้ได้คงทำให้ตัวนางเองถูกมารดาสามีเกลียดชังน้ำหน้ามากขึ้นกว่าเดิมเป็นแน่ กระทั่งเวลาผ่านไปเพียงสามวันเท่านั้นข่าวร้ายที่นางไม่อยากได้ยินก็มาถึง “ฮูหยิน” เขาเรียกนางเสียงเหมือนค
Magbasa pa
พรากจากอกมารดา
“ข้าคิดไว้แล้วล่ะเจ้าค่ะ ว่าท่านแม่จะต้องหาทางกีดกันพวกเราสองแม่ลูกอย่างถึงที่สุด แต่ข้ายังไม่เข้าอยู่ดีว่าเหตุใดนางถึงต้องทำถึงเพียงนี้เพียงเพราะคำทำนาย” “เจ้าก็รู้ว่าท่านแม่เชื่อเรื่องงมงายแค่ไหน” “เรื่องนี้ข้าย่อมรู้ดีเจ้าค่ะ เพียงแต่...” ฟู่ซิวไม่กล้าเอ่ยจนจบประโยค “เพียงแต่อะไรงั้นหรือ” “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าคงคิดมากไปเอง” ท้ายที่สุดนางก็มิได้เอ่ยบอกสามีและหวังเพียงขออย่าให้สิ่งที่นางคิดเป็นเรื่องจริงเถิด เรื่องที่ว่ามีคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง... รุ่งขึ้นสองสามีภรรยาได้เดินมาที่รถม้าของตระกูลเสี่ยวที่มาจอดรออยู่ก่อนแล้ว “ท่านใช่ท่านเสี่ยวชิวหรือไม่” เขาถามอย่างไม่แน่ใจนัก เพราะคนท่านแม่บอกไว้บัดนี้คงเข้าสู่วัยชราแล้ว แต่เหตุไฉนบุรุษตรงหน้าเขากลับยังหนุ่มและยังดูเหมือนว่าอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเสียด้วย “ข้าเป็นลูกชายน่ะขอรับ ข้าชื่อเสี่ยวอวี้ ท่านพ่อของข้าเพิ่งจากไปเมื่อเจ็ดวันก่อน” “แล้วผู้ใดจะเป็นคนดูแลลูกสาวข้ากัน ในเมื่อบิดาของเจ้าตายแล้ว” “เรื่องนี้ใต้เท้าไม่ต้องเป็นกังวล ก่อ
Magbasa pa
คงไม่ต้องให้ท่านแม่เป็นกังวล
หลายปีผ่านไป สองมือใหญ่ปิดตาทั้งสองข้างของสตรีรูปโฉมงดงามที่ตนรักใคร่เสียยิ่งกว่าอะไร เขาพานางมายังสถานที่แห่งหนึ่งด้วยใจเต้นระทึก “เจ้าชอบหรือไม่” เขาถามขึ้นทันควัน หลังจากปล่อยนางให้เป็นอิสระแล้ว “เจ้าค่ะ ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนหรือ” “ที่นี่คือเรือนหอของเรา ข้าตั้งใจสร้างเรือนหลังนี้ขึ้นมาเพื่อเจ้า” “ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะ ว่าจะแต่งงานกับข้า อย่างที่ท่านรู้ข้าหาใช่สตรีสูงศักดิ์ ข้าเป็นเพียงลูกสาวพ่อค้าเท่านั้น” เหม่ยเหรินถามเขา “เหม่ยเหริน เจ้ากับข้ารู้จักกันมานาน เจ้าย่อมรู้จักข้าดี” “ข้ารู้เจ้าค่ะ เพียงแต่...” “หากเจ้ากลัวว่าครอบครัวข้าจะไม่ยอมรับ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น ข้าจะไม่มีวันปล่อยมือเจ้า” หวังหย่งเอ่ยคำมั่นด้วยน้ำเสียงจริงจังชัดเจน ครั้นกลับมาถึงจวนหญิงสาวเดินไปยิ้มไปจนทำให้คนในจวนอดรู้สึกสงสัยไม่ได้ “มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นงั้นรึ เจ้าถึงได้เดินยิ้มหน้าบานเช่นนี้” เป็นเสี่ยวอวี้ถามขึ้น ยามเห็นลูกสาวบุญธรรมของตนเองเกือบเดินผ่านหน้าไปโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขายืนอ
Magbasa pa
ไม่คิดให้นางมาเป็นอนุ
“นางเป็นใครกัน” “นางเป็นบุตรีของพ่อค้าแห่งเมืองลั่วหยางขอรับ” “เหตุใดเจ้าถึงได้ตาต่ำเช่นนี้ นางเป็นเพียงสตรีธรรมดาสามัญไม่คู่ควรกับตระกูลหวังของเรา แม่ไม่อนุญาตให้เจ้าแต่งนางเป็นฮูหยินเอกเป็นอันขาด” “นั่นเป็นเรื่องของท่านแม่รับ ข้าไม่สนว่านางจะเป็นใครมาจากไหน” “เจ้าไม่สนไม่ได้ ภายภาคหน้าเจ้าต้องพึ่งพาตระกูลภรรยาเพื่อสนับสนุนเจ้า แต่ดูสตรีที่เจ้าเลือกสินางไม่อาจสนับสนุนอันใดเจ้าได้” “เช่นนั้นท่านจะบังคับให้ข้าแต่งกับคนที่ข้ามิได้รักงั้นหรือ” “แม้คราแรกยังไม่ได้รักแต่พอนานวันเข้าประเดี๋ยวเจ้าก็รักนางเองนั่นแหละ แม่ได้เลือกแม่นางจากตระกูลฟางไว้ให้เจ้าแล้ว งานเลี้ยงตระกูลสวี่นางได้รับเทียบเชิญด้วยเช่นกัน ฉะนั้นเจ้าอย่าได้พลาดโอกาสนี้เชียว” “งานเลี้ยงตระกูลสวี่ลูกไม่ไปนะขอรับ” เขาปฏิเสธทันทีด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “หวังหย่ง เห็นทีข้าคงตามใจเจ้ามากเกินไปแล้วกระมัง” เสียงใต้เท้าหวังดังขึ้นข้างหลัง เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมด “ท่านพ่อ...” เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เพราะรู้ดีว่าบิดาของตนนั้นน่ากลัวเพียงใ
Magbasa pa
คำสั่ง
หลังจากอยู่เมืองหลวงครึ่งค่อนเดือนเขาถึงนึกขึ้นได้ว่ามีจดหมายหลายฉบับรอตนตอบกลับรวมทั้งจดหมายของเหม่ยเหริน “คุณชาย จดหมายจากแม่นางเสี่ยวขอรับ” “นางส่งจดหมายมาหาข้าอีกแล้วหรือ” “ขอรับ” “เห็นทีข้าคงทำให้นางเป็นห่วง นางถึงส่งจดหมายมาหลายฉบับเช่นนี้” ปากพร่ำบอก ขณะที่มือสองข้างแกะเปิดจดหมายอ่าน ไม่นานหลังจากอ่านและตอบจดหมายจนครบทุกฉบับ เขาสั่งบ่าวคนสนิทให้คนนำจดหมายไปส่งให้นางยังเมืองลั่วหยาง “คุณชาย แม่นางสกุลฟางมาขอพบเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้หน้าห้องรายงาน “เชิญนางเข้ามา” “พี่หวังหย่ง ข้าทำขนมมาให้ชิมเจ้าค่ะ” “ขนมกุ้ยฮวาที่เจ้าทำรสชาติอร่อยมาก” “ข้าดีใจที่ท่านชอบ” “ว่าแต่เจ้าเถิดคงไม่ได้มาหาข้าถึงที่นี่เพียงเพราะเรื่องแค่นี้ใช่หรือไม่” “ข้าได้ยินมาว่าท่านจะกลับเมืองลั่วหยางในอีกสามวันข้างหน้า ข้าไม่เคยไปที่นั่นมาก่อนเลยอยากขอติดตามท่านไปเที่ยวชมเมืองลั่วหยางด้วยได้ไหมเจ้าคะ” “เจ้าเป็นสตรี ส่วนข้าเป็นบุรุษ ข้าว่าไม่ค่อยเหมาะสมนัก หากเจ้าจะไปกับข้าเพียงลำพัง”
Magbasa pa
ท่านเลือกข้าแทนนางไม่ได้หรือ
งานหมั้นจบลงได้เพียงไม่กี่วันเขาพาคู่หมั้นกลับเมืองลั่วหยางด้วยกัน แม้จะไม่ค่อยเต็มนักแต่มิอาจหาข้ออ้างอันใดได้อีก “ต้องโทษข้า หากข้าไม่สะดุดล้มเรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้น” “ช่างเถิด ใช่ความผิดเจ้าคนเดียวเสียที่ไหน ข้าผิดด้วยเช่นกัน” “คุณชาย ถึงแล้วขอรับ” สาวใช้คนสนิทบอกเจ้านายของตน เมื่อเดินทางถึงที่หมายเรียบร้อยแล้ว “อวี่ซิน เจ้าเข้าไปพักผ่านในจวนก่อน ข้ามีธุระต้องไปจัดการเสียหน่อย” ชายหนุ่มบอกคู่หมั้นสาวทันที “ท่านจะไปที่ไหนหรือเจ้าคะ” “…” ฝ่ายอวี่ซินเห็นคนที่ตนถามไม่ตอบกลับมาถึงได้รู้ตัวว่าไม่ควรเซ้าซี้ให้เขารำคาญ มิเช่นนั้นแทนที่คนที่เขาเลือกจะเป็นนางอาจเป็นสตรีแซ่เสี่ยวผู้นั้นแทน “เช่นนั้นข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ” “ฮุ่ยหลิง ฝากเจ้าดูแลนางด้วย” เขาหันไปสั่งบ่าวคนสนิท ก่อนควบม้ามุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลเสี่ยวทันที เดิมทีเขาควรกลับมาตั้งนานแล้ว ทว่าเพราะงานหมั้นทำให้กลับล่าช้ากว่ากำหนดหลายวัน ไม่รู้ว่าเหม่ยเหรินที่รออยู่จะรู้สึกเช่นไร นางยิ่งไม่ชอบคนผิดคำพูดเสียด้วย “คุณชายท่านนี้
Magbasa pa
พลั้งมือ
รุ่งขึ้นเขาพาหญิงสาวไปยังหออันฮัวอันโด่งดังที่ตั้งตระหง่านกลางเมือง ชั้นล่างเป็นร้านเครื่องประดับ ส่วนชั้นบนสุดเป็นจุดชมวิวเหมาะแก่การพาแขกเหรื่อมาเยี่ยมชม “ข้าเพิ่งรู้ว่าเมืองลั่วหยางงดงามถึงเพียงนี้” “แม้ที่นี่จะงดงามเพียงใด แต่มิอาจสู้เมืองหลวงได้อยู่ดี” เสียงแทรกขึ้นทำให้ทั้งคู่หันไปมองต้นเสียง “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” “ทำไมข้าจะมาที่นี่ไม่ได้ล่ะเจ้าคะ ในเมื่อหออันฮัวนี้เป็นของตระกูลเสี่ยว” “แม่นางท่านนี้คือ...” อวี่ซินหันไปถามคู่หมั้นของตนด้วยความสงสัย ทว่าหวังหย่งยังมิทันตอบ เหม่ยเหริยก็แทรกขึ้นเสียก่อน “ข้าชื่อเสี่ยวเหม่ยเหริน แม่นางคงรู้จักข้าอยู่ก่อนแล้วใช่รึไม่” “ที่แท้ก็แม่นางเสี่ยวนี่เอง ข้าจะไม่รู้จักได้อย่างไรในเมื่อคู่หมั้นของข้าเคยเอ่ยถึงท่านให้ข้าได้ยินอยู่บ่อย ๆ” นางตั้งใจย้ำคำว่าคู่หมั้นให้สตรีตรงหน้าได้ยิน “เอ่อ นางไม่เคยมาที่นี่มาก่อน ข้าเลยพานางมาชมทิวทัศน์น่ะ” เขาตอบอึกอัก “เช่นนั้นข้าไม่รบกวนพวกท่านทั้งสองแล้ว” ว่าจบก็เดินลงบันไดไปยังชั้นล่าง โดยไม่ได้สนใจคนทั้ง
Magbasa pa
ใจแตกสลาย
“คุณชาย ท่านมาตั้งแต่เมื่อใดกัน” “ข้ามาตั้งแต่เห็นเจ้ากระชากตัวอวี่ซินแล้ว ทำไมเจ้าถึงได้ใช้กำลังเช่นนี้ ไม่เหมือนเจ้าที่ข้ารู้จักสักนิด” “ทะ...ท่านเข้าใจผิดแล้ว” “นับแต่นี้อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก แต่ก่อนข้ารักใคร่เจ้าโดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวตนที่แท้จริงของเจ้าเป็นเช่นนี้ มิเช่นนั้น...” “มิเช่นนั้นอะไรหรือ” “มิเช่นนั้น ข้าคงไม่ก้มตัวลงต่ำคบหากับบุตรสาวพ่อค้าอย่างเจ้า อวี่ซิน เจ้าเจ็บตรงไหนรึไม่” พูดจบ เขาก็หันไปถามสตรีอีกคนทันที ไม่แยแสสักนิดว่านางจะรู้สึกเช่นไร หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านไป ทุกวันเหม่ยเหรินพยายามขอเข้าพบเขาหลายครา ทว่าชายหนุ่มไม่ยอมออกมาพบหน้าเขาเพียงให้บ่าวรับใช้ในจวนเอ่ยไล่กลาย ๆ เท่านั้น “คุณหนู จะไปที่ใดหรือเจ้าคะ” “ข้าจะไปหาคุณชายหวัง” “เช่นนั้นให้บ่าวไปเป็นเพื่อน...” “ข้าอยากไปคนเดียว เจ้าให้คนเตรียมรถม้าให้ข้าที” “เจ้าค่ะ” สุดท้ายแล้วเล่อจินมิอาจขัดความต้องการของคุณหนูได้จำต้องให้หญิงสาวนั่งรถม้าไปที่จวนหวังเพียงผู้เดียว “ตามรถ
Magbasa pa
หวนคืน
“เดิมทีข้าพอใจที่ข้าเป็นเพียงบุตรสาวของท่านพ่อ เป็นเพียงเสี่ยวเหม่ยเหรินที่เป็นเพียงสตรีธรรมดา ทว่าพอผ่านพ้นความตายมาได้ ข้าถึงได้ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างที่หลงลืมไป ในเมื่อข้ามีสายเลือดตระกูลอี้ ข้าควรใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้เพื่อตัวเอง เพื่อไม่ให้ชีวิตของข้าต้องตายตกเพราะน้ำมือผู้อื่น” ประโยคสุดท้ายนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแฝงความแค้นเคืองอยู่เนือง ๆ ดูท่าแล้วคนที่ลอบทำร้ายนางจนตกน้ำตายในชาติก่อนคงไม่พ้นฝีมือของฟางอวี่ซินผู้นั้นแน่ “ในเมื่อเจ้าตัดสินใจเช่นนี้พ่อคงไม่มีอะไรจะคัดค้าน เพียงแต่เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะกลับเข้าตระกูลอี้ เจ้าก็รู้ดีว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นย่าของเจ้าหาได้ชอบพอมารดาของเจ้านัก หากกลับไปจะทนรับมือไหวงั้นหรือ” เขาถามย้ำด้วยความเป็นห่วง เมื่อสี่ปีก่อนฟู่ซิวต้องการให้ลูกสาวเพียงคนเดียวกลับไป ทว่าเหม่ยเหรินนาง ปฏิเสธเสียงท่าเดียว “ท่านพ่อย่อมรู้จักข้าดี ข้าไม่ใช่คนที่ตัดสินใจทำอันใดโดยที่ไม่วางแผนล่วงหน้า” มีเพียงเรื่องความรักเท่านั้นที่นางไม่เคยวางแผนอันใด แต่เพราะเรื่องนี้ด้วยเช่นกันที่ทำให้เผลอไผลหลงรักบุรุษใจโลเลอย่างหวังหย่งผู้น
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status